RIP UNLOCK [yaoi] END

ตอนที่ 4 : RIP UNLOCK : 03 Cause I miss you 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    12 พ.ค. 56

Chapter 3

Cause I miss you

 

                เฮียมาส่งผมหน้าบ้านแล้วขับออกไปทันที เห็นบอกว่าจะเข้าไปดูพวกพี่ๆในวงที่เหลือ ผมก็แอบหวั่นๆว่าพวกเขาจะโดนด่าเหมือนกัน แต่ในตอนนี้ผมขอเห็นแก่ตัวก่อน

                ขอให้ผมได้สงบสติอารมณ์แล้วพรุ่งนี้ผมจะกลับไปเป็นโซ่คนเดิม

                 โซ่ที่เข้มแข็ง...ไม่ได้อ่อนแอเหมือนตอนนี้

                แกร๊ก

                ผมใช้กุญแจที่พี่ปายให้ไว้ไขประตูเข้ามาเบาๆ แสงไฟในบ้านยังเปิดอยู่แสดงว่าเขายังไม่นอน ผมบอกเขาไว้เสมอว่าให้เปิดไฟในบ้านไว้จนกว่าจะนอนแล้วค่อยปิดเพราะทำให้ผมรู้ว่าเขายังไม่นอน          

                มันปลอดภัยกว่าปิดไฟด้วย

                พี่ปาย ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆแล้วเดินเข้าไปกอดเข้าจากทางด้านหลังแน่น พี่ปายนิ่งไปพักใหญ่ก่อนที่มือเรียวจะแตะมือผมเบาๆแล้วลูบนิดๆ

                มีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหม เหมือนเขารู้ทัน พี่ปายหันหน้ามาหาผม แขนทั้งสองข้างดึงผมเข้ามากอดแน่น พี่ปายมักจะรู้เสมอว่าผมรู้สึกยังไง

                เขาจะเป็นที่พึ่งให้ผมเวลาผมไม่สบายใจเสมอ

                ขออยู่อย่างนี้สักพักนะผมบอกแล้วกระชับอ้อมกอดแน่น ผมกลัวว่าถ้าปล่อยพี่ปายตอนนี้เขาจะไม่อยู่กับผมอีก ผมกลัวทุกๆอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้นในอนาคต              

                กลัวไปหมด

                แต่สิ่งที่ผมกลัวที่สุด...ผมกลัวว่าพี่ปายจะทิ้งผมไป

                เป็นอะไร บอกพี่ได้ไหม

                “เรื่องเดิมๆ...ทะเลาะกับออกัสนิดหน่อยผมตอบไปตรงๆไม่อยากจะโกหกพี่ปายเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถ้าเล่าให้พี่ปายฟังเขาจะรู้สึกแย่ก็ตาม    

                ในชีวิตผมไม่เคยโกหกพี่ปายเลยสักครั้ง

                ทะเลาะอะไรกันอีก...พี่บอกแล้วไงว่าเราต้องค่อยๆคุยกัน อะไรที่ยอมกันได้ก็ยอมกันหน่อย อย่างน้อยออกัสก็เป็นพี่ของโซ่นะ

                “มันว่าพี่

                “…”

                “มันบอกผมว่าพี่อยู่กับผมเพราะหวังแค่เงินที่จะมารักษาตาให้พี่” 

                “แล้วโซ่คิดว่ายังไง?

                “มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

                “อืม...โซ่ก็รู้ แล้วจะไปแคร์คำพูดของเขาทำไม ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงเราก็ไม่ต้องเอาเก็บมาคิดให้รกสมอง อีกอย่างถ้าพี่คิดแค่นั้นกับโซ่ พี่คงไม่อยู่กับเราจนถึงวันนี้หรอก

                “…” ใช่พี่ปายพูดถูก             

                ผมจะไปสนใจทำไมกัน

                แต่ยังไงผมก็ไม่ชอบ มันว่าพี่

                “ไม่มีใครชอบโดนด่าหรอกจริงไหม...แต่เราเลือกที่จะไม่ทุกข์ได้

                “…”

                “ถ้าเราเอาแต่ใส่ใจคำพูดของคนๆเดียวเราก็จะทุกข์ไปตลอด ทุกคนรึเปล่าที่ว่าโซ่กับพี่

                “ไม่ครับ

                “งั้นก็ไม่ต้องสนใจ...คิดมากน่าพี่ปายยีหัวผมเบาๆ คำพูดที่สอนและปลอบใจผมในทุกๆครั้งยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พี่ปายมีความเป็นผู้ใหญ่สูงมาก

                ส่วนผมความคิดยังไม่ได้ครึ่งของเขาเลย

                โซ่เหนื่อยไหมที่ต้องคอยเอาแต่สนใจพี่

                “พี่ปาย...

                “เหนื่อยไหมที่ต้องดูแลพี่มาตลอด

                “ทำไมพี่พูดแบบนี้

                “พี่แค่รู้สึกว่าพี่เป็นภาระของโซ่...พี่ไม่อยากให้โซ่เอาเวลาทำงานมานั่งสนใจพี่มาก

                “…!!!”

                “แค่ทุกวันนี้โซ่ยังโดนรุ่นพี่ด่าไม่เว้นวัน ถ้าโซ่สนใจแค่งานพี่ว่ามันจะดีกว่า

                “พี่เอาอะไรมาวัดว่ามันดีกว่าผมถามออกไปเพราะไม่เข้าใจจริงๆ พี่ปายเหมือนต้องการจะสื่ออะไรสักอย่างให้ผมรับรู้

                เขากำลังจะทิ้งผมไปงั้นหรอ...

                ทำหนึ่งอย่าง...มันดีกว่าทำสองอย่างไปพร้อมๆกันไม่ใช่หรอ?

                “ผมเคยบอกพี่แล้วใช่ไหมว่าถ้าไม่มีพี่ผมอยู่ไม่ได้

                “…”

                “ถึงแม้เวลางานผมจะมีเยอะจนแทบจะมาหาพี่ไม่ได้ผมก็ไม่สน ผมโดดงานได้ถ้าพี่บอกมาคำเดียวว่าขอให้ผมอยู่

                ผมอาจจะดูโง่ที่เป็นอยู่ตอนนี้...ความรู้สึกของผมมันมากจนผมตามใจตัวเอง

                พี่พูดเหมือนพี่จะไล่ผม...พี่พูดแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้วนะ

                “โซ่...

                “ผมยอมลาออกจากวง...ถ้าวันหนึ่งพี่ไม่อยู่ข้างผมแล้ว



 

                ผมปิดประตูบ้านพี่ปายเบาๆในเวลาหกโมงเช้า ร่างบางนอนอยู่บนที่นอนไม่มีท่าทีว่าจะตื่นผมเลยออกมาก่อน พี่เวย์จอดรถรออยู่หน้าบ้านลดกระจกลงแล้วยิ้มให้ผมนิดๆ

                ไม่รู้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องแย่ๆอะไรกับผมอีกรึเปล่า

                จะใส่เสื้อนี้ไปบริษัทหรอวะพี่เวย์ทักชุดที่ผมใส่ออกมา มันเป็นเสื้อผ้าของผมที่เคยเอาฝากพี่ปายไว้เผื่อวันไหนผมกลับมาหาเขากะทันหัน เสื้อผ้าสบายๆของคนอยู่บ้านผมก็รู้ว่ามันคงไม่เหมาะที่จะไปทำงานด้วยชุดๆนี้

                ก็ผมไม่ได้เตรียมมา คงไม่เป็นไรมั้ง

                “ซาตานมันเตรียมมาให้ มึงเปลี่ยนระหว่างไปก็ได้

                “อ่อ...ขอบคุณครับ

                จากเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ผมมองหน้าใครไม่ติด ไม่ใช่แค่เฉพาะออกัสแต่มันเป็นกับทุกคน ผมไม่รู้ว่าหลังจากที่ผมออกไปเกิดอะไรขึ้น

                แต่บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องหรอกจริงไหม...

                เมื่อคืนเฮียเข้ามาจัดการไอ่กัสไปแล้ว วันนี้คงไม่มีไรเกิดขึ้นพี่เวย์พูดเหมือนจะรู้ว่าผมกังวลอยู่ ก็เขาเป็นพี่ใหญ่ต้องรู้และใส่ใจทุกเรื่องอยู่แล้ว

                อ่อ...ผมไม่คิดมากหรอก จะเกิดก็ต้องเกิดผมโกหกน่ะ

                ฮ่าๆ ขอให้จริงมือหนาเอื้อมมาโยกหัวผมสองสามที พี่เวย์มักจะทำเหมือนผมเป็นเด็กอายุสิบขวบทั้งๆที่เราก็ห่างกันแค่สี่ห้าปี

                “เลิกเล่นหัวผมได้แล้วน่า ผมปัดมือของเขาออก ผมชอบให้พี่ปายเล่นคนเดียว นอกนั้นผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่   เออ ไอ่หวงตัว

                รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาในตัวบริษัท ผมลงจากรถแล้วดูสภาพตัวเองที่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถ พวกผมก็ทำแบบนี้กันบ่อยเวลามีคอนเสิร์ตเร่งด่วนจริงๆ แต่ไอ่ซาตานเลือกเสื้อผ้าให้ผมแบบรู้ใจมากว่าผมชอบแนวไหน มันแอบจดใส่ไดอารี่ไว้รึเปล่าวะ

                ไอ่โซ่!!” เสียงร่าเริงของซาตานดังขึ้นมาแต่ไกล มันวิ่งมาพร้อมกับกระดาษเอสี่ใบใหญ่ ข้างหลังมันเป็นพี่กล่องกับออกัสที่เดินตามมาติดๆ

                อะไร...มึงใจเย็นๆผมอดที่จะยิ้มกับท่าทางกระตือรือร้นของเพื่อนไม่ได้

                ดีใจอะไรนักหนาวะ...

                จดหมาย...จดหมายจากโรงพยาบาล!!”

                “แล้ว...?

                “มึงจำได้ไหมที่เราเคยไปต่อคิวขอรับดวงตาให้พี่ปาย...ตอนนี้มีผู้บริจาคดวงตาให้แล้ว พี่ปายจะหายแล้ว!!!” พูดจบมันก็กระโดดกอดผมแน่น ผมได้แต่ยืนนิ่งๆหัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา มันเป็นความดีใจซะยิ่งกว่าได้รับการเดบิวต์เสียอีก

                กูดีใจด้วยพี่เวย์เดินมาตบไหล่ผมเบาๆ

                พี่ปาย...อยู่ๆผมก็เรียกชื่อเขาออกมา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรผมคงบอกได้แค่ว่าผมดีใจมาก

                เขาจะมองเห็นหน้าผมแล้ว...เขาจะมีชีวิตที่เหมือนคนอื่นแล้ว

                กูดีใจด้วยนะโซ่ พี่ปายต้องดีใจมากแน่ๆซาตานพูดแล้วยื่นจดหมายจากทางโรงพยาบาลมาให้ผม ในนั้นกำกับวันที่และเวลาไว้พร้อมกับค่าใช้จ่าย

                ถึงมันจะค่อนข้างเยอะแต่ผมก็มีเงินเก็บจากที่ทำงานมาพอจ่ายค่ารักษาของเขา แต่วันและเวลาที่กำหนดมาทำให้ผมคิดหนัก มันเป็นช่วงที่ผมต้องออกทัวร์คอนเสิร์ตที่ต่างประเทศ

                มันเลื่อนวันได้ไหมวะ...ผมถามซาตาน

                ทำไมละโซ่ จะเลื่อนวันทำไม พี่กล่องถาม เหมือนเขาเริ่มจะสร่างเมาแล้ว

                มันเป็นช่วงคอนเสิร์ต ผมอยากให้เขาเห็นหน้าผมเป็นคนแรก

                “เหอะ...เสียสบถของออกัสดังขึ้น ผมมองหน้ามันอย่างหาเรื่องแล้วเบี่ยงสายตาไปจ้องสิ่งอื่นแทน

                มันเปลี่ยนได้ที่ไหนละ มึงนี่ก็...ไอ่ซาตานพูดยังไม่ทันจบผู้จัดการวงก็เดินเข้ามาทางพวกผมทันที ผมเก็บจดหมายของโรงพยาบาลเอาไว้แล้วเดินตามคนในวงไป       

                พี่ปาย...พี่จะมีความสุขเหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหม

 

                นาฬิกาบอกเวลาห้าโมงครึ่ง ผมเดินออกจากห้องประชุมเป็นสิ่งสุดท้ายของวัน วันนี้ผมได้ตารางเตรียมการในอาทิตย์หน้าผมจะเริ่มทัวร์คอนเสิร์ตผมต้องซ้อมหนักถึงแม้คอนเสิร์ตจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบอะไรมากแต่อย่างนั้นพวกเราก็จะทำให้เสียชื่อไม่ได้

                จะกลับแล้วละสิ ท่าทางมึงลนตั้งแต่เช้าแล้วไอ่ซาตานเอ่ยเหมือนรู้ทัน

                เออ กูอยากบอกเขาเร็วๆ

                “เดี๋ยวกูไปส่ง

                “ไม่เป็นไรกู...

                “มึงไม่ได้เอารถมา อย่าลืม เดี๋ยวกูไปส่งเอง

                “อ่อ...เออๆผมไม่มีเวลามาเล่นตัวมากเลยตกลงจะไปกับซาตาน วันนี้ทั้งวันผมกับออกัสไม่ได้พูดอะไรกันเลย มีแค่มองกันในบางครั้งแต่ก็ไม่อยากมองนาน มันทำท่ารำคาญผมจะตาย

                อยากสนใจตายแหละ...

                ซาตานอาสาไปส่งผมถึงบ้านพี่ปาย มันยังมีหน้าบอกว่าจะรอรับผมกลับด้วย ผมไม่ยอมให้มันเข้ามาในบ้านพี่ปายหรอก เดี๋ยวมันคิดไม่ซื่อกับพี่ปายอีก

                รอนี่เดี๋ยวกูมาวันนี้ผมต้องกลับไปนั่งแต่งทำนองเพลงเพิ่มเติมเลยแวะมาหาพี่ปายได้ไม่นาน

                ก๊อกก๊อกก๊อก

                ผมเคาะประตูบ้านขออนุญาตพี่ปายเป็นครั้งแรก เขาเดินมาเปิดประตูให้แล้วยิ้มนิดๆ พี่ปายอยู่ในชุดอยู่บ้านใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ผมเคยซื้อคู่กับของผม

                พี่ปายดื้อทำอาหารอีกแล้วแน่ๆ...

                โซ่...วันนี้มาเร็วจัง

                “คิดถึงไงผมสวมกอดคนตรงหน้าแน่น หัวใจเต้นเร็วจนผมกลัวว่าพี่ปายจะรู้สึกได้

                จะบอกยังไงดี...

                ผมมีข่าวดีจะบอกพี่...

                “ข่าวดี...?

                “โรงพยาบาลที่ผมไปติดต่อ...เขาส่งจดหมายมาบอกให้พี่เข้ารับการรักษาเปลี่ยนตาแล้วนะครับ

                “…!!!”

                “พี่ปาย... ผมอึ้งไปเมื่อเห็นคนตรงหน้าน้ำตาไหลออกมาช้าๆ พี่ปายสั่นไปทั้งตัว ผมดึงเขาเข้ามากอดอีกครั้ง ผมรู้พี่ปายดีใจมาก

                โซ่...ขอบคุณมากนะ

                “ผมทำเพื่อพี่ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

                “ฮึก...ฮือ..ออ

                “พี่รอผมนะ...รอเห็นหน้าผมคนแรกจะได้ไหม

                “ได้สิ

                “…”

                “พี่อยากเห็นหน้าคนที่พี่รักคนแรกอยู่แล้ว



 

                Pai part

 

                ผมเดินกลับเข้ามาในบ้านหลังจากที่โซ่บอกว่าอยู่กับผมไม่ได้ อาทิตย์หน้าเขาต้องเตรียมตัวทัวร์คอนเสิร์ตผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะโซ่เอาอาหารที่ผมทำห่อกลับไปที่คอนโดเขาแล้ว ตอนแรกโซ่จะพาผมไปค้างที่คอนโดด้วยแต่ผมไม่อยากให้ลำบากเขา แค่นี้โซ่ก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว

                ผมเขย่งตัวหยิบสมุดโน้ตที่ผมจดบันทึกทุกวันออกมา เมื่อหลายวันก่อนโซ่เกือบจับได้ว่าผมแอบเขียนสมุดบันทึกให้เขา โซ่เขาสามาระอ่านอักษรเบรลล์ได้เป็นพรสวรรค์ตั้งแต่เด็กของเขา ผมเลยต้องแอบเอาไว้กลัวเขาจะเห็น

                ผมรอวันที่โซ่ประสบความสำเร็จ...แล้วผมจะเอาให้เขา

                แกร๊ก!

                เสียงประตูบ้านดังขึ้นอีกครั้ง โซ่มาอย่างนั้นหรอ...

                โซ่...ลืมอะไรรึเปล่าผมเอาสมุดจดแอบไว้ทันที ถ้าเขาเห็นสิ่งที่ผมพยายามมาทั้งหมดก็ศูนย์เปล่า

                สวัสดี...ปายเสียงของใครคนหนึ่งที่ผมไม่รู้จักพูดขึ้น

                ใครครับ...ซาตานหรอในชีวิตผมก็รู้จักคนเพียงแค่ไม่กี่คน น้ำเสียงแบบนี้ผมไม่คุ้นหูเลยสักนิดแต่ที่แน่ๆคงไม่ใช่โจรเพราะเขารู้จักชื่อผมด้วย

                ผมไม่จำเป็นต้องบอกว่าผมเป็นใคร

                “…!!”

                เขาหมายความว่าไง...

                ผมมีเรื่องที่จำเป็นต้องพูด...และหวังว่าปายคงจะเข้าใจ

                “เรื่องโซ่หรอครับ ผมถามอย่างรู้ทัน ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่มีคนมาพูดกับผมเรื่องของเขา บอกให้ผมเลิกยุ่งบ้าง บอกให้ห่างเขาบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับโซ่

                ผมไม่อยากให้เขาคิดมาก

                ก็รู้นิ

                “อ่า...ว่ามาสิครับผมกระเถิบที่ให้เขานั่งแต่ดูเหมือนคนที่มาคุยจะไม่ยอมนั่งลง ครั้งนี้จะพูดเรื่องอะไรอีกนะ ผมคงต้องหูทวนลมต่อไป               

                ยังไง...ผมก็ต้องแคร์คำพูดโซ่มากกว่า

                เลิกยุ่งกับมันซะ

                “ผมขอเหตุผล

                “มันกำลังจะดัง อย่าให้มันดับเพราะคนๆเดียว...แค่ทุกวันนี้สิ่งที่มันทำก็มากเกินไปแล้ว

                “…”

                ไม่เหมือนที่ผมคิดไว้แฮะ...มันมีเหตุผลกว่าทุกๆคนที่ผมเจอมา

                อยากเป็นตัวถ่วงโซ่งั้นหรอ หรือว่าอยากจะเกาะมันดัง

                “…!!!” คำพูดทิ่มแทงใจพูดออกมาไม่หยุด ผมเลือกที่จะเงียบฟังเขาด่าให้จบ ถึงผมจะตาบอดทำอะไรไม่ได้แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนยอมคน

                ถ้ายังคิดจะอยู่กับมัน...ก็คงเดาออกว่าอนาคตโซ่จะเป็นยังไง

                “…”

                คิดเองครับ...โตแล้วน่าจะมีสมอง

                “พูดจบหรือยังครับผมจะได้พูด?ผมถามออกไปเสียงนิ่ง แม้รู้ดีว่าจะหาข้อแก้ตัวอะไรไม่ได้ผมก็อยากจะพูดในสิ่งที่ผมพอพูดได้

                ถ้าโซ่ไม่มีผม...เขาจะอยู่ได้ไหม

                ผมพอจะเดาออกว่ามันจะเป็นยังไง ผมรู้ว่าโซ่รักผมมาก

                ผมก็รักเขามากเหมือนกัน...

                ว่ามา

                “ถึงจะพูดอะไรผมก็ไม่สนใจหรอกครับ คุณไม่ใช่โซ่

                “นี่มึง...จู่ๆเขาก็หลุดคำไม่สุภาพออกมา ผมแค่นยิ้มเล็กน้อย สุดท้ายก็หลุดออกมาจนได้สินะ ธาตุแท้ของคนปิดไว้ได้ไม่นานจริงๆ...

                “เอาตามสะดวกเถอะครับ...ขอบคุณนะที่มาพูดกับผมเรื่องโซ่วันนี้แต่ไม่เป็นไรหรอก

                “…”

                “ผมจะไปก็ต่อเมื่อโซ่เป็นคนไล่...ถ้าจะไปก็ขอให้โซ่ออกไปจากชีวิตผม

                “ปาย!!!”

                “ผมออกไปจากชีวิตเขา...ไม่ได้
                “ให้เลือก ระหว่างออกไปจากชีวิตมันหรือ...ให้มันออกไปจากชีวิตมึง!”

                “นี่คุณ!!”

                “เลือกเองครับ

 

                Soo part

 

                ผมนั่งๆนอนๆอยู่ในห้องกับซาตาน พี่เวย์ที่กำลังนั่งอ่านคร์อดเพลงกับทะนองมองผมนิ่งๆ ไอ่ซาตานก็แหกปากร้องเพลงตั้งแต่เมื่อกี้ ผมไม่ได้รำคาญหรอกแค่รู้สึกว่าวันนี้ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่

                มึงเงียบปากดิตาน กูไม่มีสมาธิผมบอกออกไปเสียงเรียบ

                เอ้าไอ่เหี้ย กูเป็นนักร้องมึงจะให้กูนั่งเล่นขิมเล่มระนาดแทนหรือไงมันประชดกลับมา ก็จริงของมัน ผมเป็นอะไรของผมวะเนี่ย!

                “เออ ช่างเถอะผมส่ายหน้าไปมาแล้วเดินออกจากห้อง

                ข้างนอกไม่มีใครอยู่คงจะเข้าห้องกันหมดแล้ว ผมเดินออกมานั่งนอกระเบียงคนเดียวพร้อมกับหยิบกีตาร์โปร่งออกมานั่งเล่นคลอไปด้วย

                ช่วงนี้ผมสมาธิสั้นทำอะไรนานๆไม่ได้ โดนพี่ๆติอยู่เหมือนกันยิ่งใกล้วันจะทัวร์คอนเสิร์ตผมยิ่งเป็นหนักเข้าทุกทีจนเริ่มเบื่อตัวเอง

                ขอนั่งด้วยได้ไหม เสียงของพี่กล่องดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่นั่งลงข้างๆผม ถึงบอกว่าไม่ได้พี่เขาก็นั่งไปแล้ว จะถามผมทำไมกัน

                ตามสบาย

                “มึงคิดมากเรื่องอะไรอยู่รึเปล่า วันนี้ดูไม่ร่าเริงเลย

                “ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน

                “อย่าโกหกโง่ๆ กูดูออกเขาผลักหัวผมเบาๆ พี่กล่องเป็นคนที่แคร์ทุกคนในวงมาก ไม่แปลกหรอกครับที่ใครจะชอบพี่กล่อง ผมเองก็เคยคิดอยู่ลึกๆ แต่สาบานเถอะว่าหลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันความชอบก็กลายเป็นเบื่อ เจอหน้ากันทุกวันอารมณ์พิศวาสไม่มีหรอกครับ ส่วนพี่ปายนั่นเป็นข้อยกเว้น

                เครียดนิดหน่อย

                “เรื่องกัสหรอพี่กล่องพูดเหมือนรู้ทัน

                อืม ทะเลาะกันแบบนี้ไปทัวร์กูคงฝืนว่ะ

                “กัสมันห่วงมึง ความจริงแล้วมันไม่มีอะไรหรอกโซ่พี่กล่องวางมือลงบนบ่าผมเบาๆ มันพูดกับกูตลอดเลยนะว่าจะทำยังไงให้มึงจริงจังกับงาน

                “เหอะ...

                “กูพูดจริงๆ ไอ่กัสมันหวังดีกับมึง

                “แต่มันด่าคนของกูผมเคยบอกมันไปแล้วครั้งหนึ่งว่าจะทำอะไรผมไม่โกรธแต่ถ้าพาดพิงถึงคนของผมเรื่องมันจะไม่จบ ไอ่กัสก็อยู่ตอนที่ผมพูด

                มันไม่ใส่ใจหรือไง

                แล้วถ้ากูบอกมึงว่า

                “…”

                “ไอ่กัสเป็นคนหาดวงตาให้ปายมึงจะเชื่อกูไหมโซ่

                “…!!!!”

                “มันรู้ว่ามึงยังโกรธมันอยู่ มันเลยให้ซาตานบอกแทน




100 per
มาอัพแล้วจ้า เน็ตพังเลยไม่ได้อัพ T_T
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1249 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 14:07
    รู้ว่าหวังดี แต่กัสก็พูดแรงไปไง เราเป็นโซ่เราก็โกรธ
    #1249
    0
  2. #1242 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 17:44
    แล้วใครเป็นคนที่ไปหาปาย 
    #1242
    0
  3. #953 FuaNgz Cass (@ffjeje) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 10:46
    เหยยยยย กัสสสส ตกลง นายเปนคนยังไง กันนนน
    #953
    0
  4. วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:44
    ตกลงกัสเป็นคนยังไง แล้วคนที่ไปหาปาย.....?
    #938
    0
  5. #876 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 17:06
    ใครที่พูดกับปายแบบนั้น!!!
    #876
    0
  6. #838 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 20:48
    เดี๋ยวนะๆ คนไปหาปายนี่ใคร? เฮียวา? โว๊ะ ใครก็ช่าง แต่นิสัยไม่ดีๆๆๆๆๆๆ
    #838
    0
  7. #818 chicksofat (@imchick) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:25
    คนที่ไปหาปายคือใคร
    อาจจะไม่ใช่กัสก็ได้นะ =[]=!
    กัสลึกลับเกินไปแล้วววว
    #818
    0
  8. #810 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:14
    สงสารปาย ,, แง่งง  -w-''
    #810
    0
  9. #806 MG&ML (@milhoneytn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 17:25
    กัส เป็นคนยังไงวะเนี่ยงงงงงงงงงงงงงงง
    #806
    0
  10. #709 aom'ht 1254 (@aom1210) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2556 / 20:20
    อ้าวออกัส เราบ้าออกัสไปแล้วเรียบร้อยโทษ55555555555555
    #709
    0
  11. วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 19:26
    บ้าจริง! ออกัสทำไมเธฮช่างซึนแบบเน้!!
    #614
    0
  12. #611 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 16:35
    ใครไปพูดกับพี่ปายเนี่ย!!
    #611
    0
  13. #606 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 21:28
    กัสแบบจะดีก็ดีให้มันตลอดดิ่ ! รู้ว่าหวังดีกับโซ่แต่ทำแบบนี้มันเกินไป !!!!!!!!!!!!!
    #606
    0
  14. #523 น้องนอซ (@noxzy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 23:06
    กัสสินะที่มาพูดกับปายน่ะ T^T

    อย่าดราม่านะอย่าดราม่าา 
    #523
    0
  15. #509 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 11:39
    ปากหนักนะกัส โอ๊ยเริ่มรักกัสแล้วอ่ะ

    เค้าขอโทษที่ด่าตัวมาหลายตอน
    #509
    0
  16. #508 Romeo sane ★ . (@sanyorizta) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 22:57
    เห้ะ? งั้นใครล่ะที่เป็นคนไปพูดแบบนั้นกับปาย
    งืมมมมม ออกัสป่ะ?....แต่ออกัสเป็นคนหาดวงตาให้ปายนี่?
    #508
    0
  17. #502 Myy'MInTz_ (@mariposamint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 21:14
    น่ารักกกกกก -///-
    #502
    0
  18. วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 14:43
    ใครมาพูดกับปายแบบนั้นนนนนนนนนน น
    #483
    0
  19. #478 mummy_yaoi (@mimm5341) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 13:25
    กัสซึน
    #478
    0
  20. #476 cutecutecutell (@tongtongtongll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 20:46
    รอนะคะไรต์ ><"
    #476
    0
  21. วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 21:44
    .____. ทำไมกัสอยากให้ปายออกจากโซ่จังง
    #472
    0
  22. #468 AQUAria. (@luvsj-n) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 15:41
    กัสทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ปายออกจากโซ่สินะ
    ไอ่คนใจร้าย  ก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าถ้าโซ่ไม่มีปายแล้วปายไม่มีโซ่มันจะเป็นยังไง
    #468
    0
  23. #467 sleep (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 13:26
    คือแอบสงสารทั้งโซ่และปายนะ โซ่มันก็รักของมันอ่ะ 5555555

    แต่ก็เข้าใจกัสนะ กัสก็คงหวังดี เฮ้อออเศร้าอ่ะ =="
    #467
    0
  24. #466 Myy'MInTz_ (@mariposamint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 12:12
    อ้าวววววววววว แล้วใครเป็นคนพูดกับพี่ปาย
    #466
    0
  25. #465 lansuiren (@lansuiren) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 10:20
    ถ้ากัสทำทุกอย่างเพื่อให้ปายหายไปจากชีวิตโซ่
    ก็ไม่แปลก =w='' ในมุมมองของคนอ่าน
    คิดว่าอาจจะเป็นคนหาตาให้ปายเพื่อให้ปายออกไป
    จากชีวิตโซ่ โซ่จะได้โฟกัสกับงาน ไม่ต้องมาคอยดูแลปาย
    แต่เรื่องที่กัสชอบโซ่หรือไม่นั้น ยังคิดไม่ออก ไม่ขอเดา ~~~~~
    #465
    0