RIP UNLOCK [yaoi] END

ตอนที่ 12 : RiP UNLOCK : 11 In the sentence 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 พ.ค. 58

Chapter 11

In the sentence

 

            รถมอเตอร์ไซค์ของโซ่จอดลงหน้าบ้านผมหลังจากที่เราออกไปกินข้าวล่วงเลยเวลามานาน นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ผมลงจากรถพร้อมกับโซ่ที่ถอดหมวกกันน็อคออกให้ผม

            ขอบคุณมากนะ” ผมบอกร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า

            “ง่วงแล้ว” โซ่อ้าวปากหาว ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ

            โซ่จะทำแบบนี้ตลอดเวลาที่จะอยู่กับผมต่อ

            “งั้นรีบกลับไปที่คอนโดนะ ถึงแล้วโทรหาพี่ด้วย” ผมเอาหมวกกันน็อคที่โซ่พึ่งถอดออกใส่กลับให้ร่างสูงอีกครั้งแต่เขาเบี่ยงตัวหลบ

            “นี่ผมอ้อนขนาดนี้แล้วพี่ยังไม่ใจอ่อนอีกหรอ ให้ตายเถอะ” เขาทำหน้าบึ้งใส่ผมทันทีที่ถูกขัดใจ

            ผมตามใจโซ่จนเขาเคยตัว ผมต้องให้โซ่รู้จักผิดหวังบ้างไม่อย่างนั้นโซ่ก็จะได้ใจและมันจะพาลให้หลายๆอย่างเสียไปด้วย

            “โซ่มาอยู่กับพี่บ่อยกว่าอยู่คอนโดอีกนะ” พอผมพูดออกไปตรงๆก็ทำให้เขาเถียงไม่ออก

            “ก็ก็…”

            “ก็อะไรครับ?

            “ก็คนมันอยากอยู่ด้วยอะครับ” เขาพูดเสียงอ่อน แววตาหลุบต่ำเหมือนเด็กถูกขัดใจ

            “แต่ว่าโซ่ต้องทำงานนะ

            “ก็ไม่ได้อยากทำสักหน่อย เลือกได้ก็อยากอยู่กับพี่ทั้งวันไม่ต้องไปทำงาน” เขาเริ่มงอแงอีกครั้ง ช่วงหลังๆมานี้โซ่เริ่มจะเปิดเผยมากขึ้นจนผมกลัวจะกระทบกับเรื่องงานของเขา

            โซ่เต็มใจเปิดเผยเรื่องของผมกับเขา มีก็แต่ผมที่ต้องพยายามระวังเพราะยังไงผมก็รับปากกับพี่วาซีไปแล้ว ผมไม่อยากผิดคำพูด

            “ให้ผมนอนที่นี่เหอะนะ นะๆ” เป็นอีกครั้งที่เขาวกกลับมาเรื่องเดิม ทุกๆวันที่โซ่มาส่งผมเขาจะอ้อนแบบนี้ทุกครั้งและจบด้วยประโยคเดิมๆ

            จะนอนกับผมบ้าง ปวดหัวบ้าง เหน็บชาบ้าง เพลียขับรถกลับไม่ไหวบ้าง ผมเจอมาทุกรูปแบบจนตามทันเขาแล้ว

            “ไม่ได้ครับ

            “พี่ปาย! ทำไมพี่ใจร้ายกับผมแบบนี้” โซ่ไม่ยอมง่ายๆ เขายังคงงอแงต่อไม่เลิก

            “ก็โซ่ดื้อกับพี่ก่อน อีกอย่างเดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็เจอกันแล้ว

            “แล้วถ้าชีวิตไม่มีพรุ่งนี้ล่ะ

            “โซ่…”

            “ผมไม่อยากรอวันพรุ่งนี้หรอก ผมอยากจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด

            “…”

            “เพราะงั้นโซ่นอนที่นี่นะครับ

            ผมกำลังจะเคลิ้มกับคำพูดของโซ่อยู่แล้วเชียว แต่พอเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาที่มองมาแบบนี้ผมก็รีบเรียกสติกลับมาทันที

            “ไม่ได้ครับ

            “พี่ปายยย!!!โซ่เริ่มงอแงอีกครั้ง ผมหัวเราะกับท่าทางของเขา

            ใช่ผมรู้ว่าโซ่อยากอยู่กับผมและผมเองก็อยากทำแบบนั้น แต่ช่วงนี้ผมคิดว่าเราอยู่ด้วยกันบ่อยเกินไปจนโซ่เคยตัว จะไปไหนก็เอาผมไปด้วยตลอด งานที่ผมทำอยู่เขาก็เซ้าซี้ขอให้ผมเลิกทำ

            เขาอยากให้ผมสบาย แต่ผมไม่อยากกินแรงเขาโดยการสบายอยู่คนเดียวแล้วให้เขาทำงานเพื่อเลี้ยงผม

            ผมว่าพี่ปายใจร้ายขึ้น ติดนิสัยควินท์มาหรอ

            “หืม เปล่านะ พี่ใจร้ายหรอ

            “ใจร้ายที่สุดเลย!!!!”

            “ไม่งอแงสิ” ผมดึงแก้มคนตรงหน้าไปมา ยังจำได้อยู่เลยช่วงแรกๆที่ผมเล่นแก้มเขาโซ่จะชอบบ่นผมว่าทำเหมือนเขาเป็นเด็ก แต่พอผมไม่ทำเขาก็หาว่าผมไม่สนใจเขาแล้ว

            เป็นแฟนที่เอาใจยากจริงๆว่าไหม?

            แต่ก็แปลกที่ผมรักคนๆนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ฮ่าๆ

            “พี่ปาย ผมว่าจะพูดเรื่องนี้กับพี่มานานแล้ว” โซ่ที่เงียบไปพักหนึ่งเป็นฝ่ายพูดก่อนอีกครั้ง

            “หืม? เรื่องอะไร

            “ผมว่า…”

            “…”

            “พี่ย้ายไปอยู่ที่ใกล้ๆผมเถอะ

            “โซ่…”

            “ตอนนี้ผมมีเงินพอที่จะซื้อคอนโดห้องใหม่ ให้พี่ไปอยู่ใกล้ๆผม

            “…”

            “ผมจะได้ดูแลพี่ไง” มือหนาจับมือผมช้าๆ แววตาโซ่ดูมีความหวังและเขาก็อยากให้ผมเองตอบตกลง

            “ที่เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอโซ่ ทำไมจะต้องสิ้นเปลืองในสิ่งที่ไม่จำเป็นด้วยล่ะ” ผมถามเขากลับ โซ่ดูผิดหวังกับคำตอบผมไม่น้อย

            “แต่สิ่งที่สิ้นเปลืองนั่นคือความสุขของผมกับพี่

            “เมื่อก่อนโซ่มีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอพี่ พี่เองก็เหมือนกัน นั่นเพราะเรามีระยะห่างให้กันและกัน

            “…”

            “ถ้าพี่ไปอยู่ใกล้ๆโซ่มันก็ดีกับเราทั้งคู่แต่สิ่งที่เป็นคำถามต่อมาคือ ความดีใจที่ได้เจอกันมันจะยังมีอยู่ไหม

            “…”

            “บางทีการที่เราไกลกันมันทำให้เรามีความคิดถึง มีความรู้สึกอยากเจอ แต่พอเราอยู่ใกล้กันความรู้สึกพวกนั้นมันจะหายไป กลายเป็นความเคยชินที่เจอก็ได้ ไม่เจอก็ไม่เป็นไรอยู่ใกล้แค่นี้ไปเมื่อไหร่ก็ได้

            “พี่ปายผมขอโทษ” พอโซ่ฟังผมพูดจบเขาก็ดึงผมเข้าไปกอดแน่น

            “พี่ไม่ได้โกรธ พี่แค่อยากให้โซ่เข้าใจ

            “…”

            “ให้เราเว้นระยะห่างไว้ให้คิดถึงกันบ้างเนอะ

            ผมกับโซ่เราไม่เคยทะเลาะกันแรงๆสักครั้ง ผมจะห่วงความรู้สึกของเขาเสมอ อะไรที่ผมพอทำให้ได้ผมก็ทำ แต่ถ้าผมรู้สึกว่ามันมากเกินไปผมก็จะบอกเขา อย่างน้อยผมก็อยากรักเขาอย่างมีเหตุและผล

            “ผมคลั่งพี่จนแทบจะเอาหน้าพี่ไปอยู่บนกีตาร์อยู่แล้วรู้ไหม” คนในอ้อมกอดบอกผม เสียงของเขาดูมั่นคงและหนักแน่น

            “ครับพี่รู้

            “…”

            “เพราะพี่เองก็ฝันถึงโซ่ทุกคืน

            “พี่ปายรู้ไหมว่าผมเป็นคนโชคดีมากๆเลย

            “…”

            “แฟนผมน่ารัก เข้าใจผมทุกอย่าง สอนผมทุกเรื่อง หาแฟนแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว ผมโชคดีจริงๆ

            “ฮ่าๆ ไม่หรอก คนที่ดีกว่าพี่ก็มี

            “งั้นพี่ก็พอดีสำหรับผมแล้วกัน” เขากอดผมโยกไปมา แม้บรรยากาศรอบข้างจะไม่ได้หนาวมากนักแต่ผมรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดของเขา

            อ้อมกอดของคนที่เด็กกว่าแต่ผมเชื่อว่าเขาจะดูแลผมได้

            “พี่ก็อย่านอกใจผมล่ะ

            “ครับ ไม่นอกใจ

            “ถึงผมจะดูน่ารักแต่เวลาหึงผมน่ากลัวนะ

            “…”

            “ใครผิดใครถูกผมไม่รู้ แต่ผมจะฟังคำพูดจากปากพี่คนเดียวเท่านั้น


            -Satan part-

            (ขอขอบคุณที่ผมมีบทบาทอย่างกับคนอื่นๆซะที ออกมาหลายตอนไม่เคยมีบทคิดเป็นของตัวเอง แหม่!!!)

           

            ผมเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ผมขออาบเป็นคนแรกซึ่งดูทุกคนก็ไม่ได้ขัดอะไร อาผมครจะอธิบายสินะว่าทำไมต้องต่อคิวอาบน้ำ คืออย่างนี้ครับ พวกเราอยู่คอนโดที่มีหลายห้องก็จริง แต่ห้องน้ำมันมีไม่พอสำหรับพวกเรานั่นก็คือ ห้องอาบน้ำหนึ่งห้องน้ำที่ใช้อึฉี่สอง ผมก็อยากจะถามคนออกแบบโครงการเหมือนกันว่ามึงจะงกเนื้อที่ไปไหน ออกแบบห้องครัวซะเหมือนพวกผมกินนอนในนั้น เปลือง!!!

            “พี่ไปอาบต่อเลยครับ” ผมเดินไปบอกพี่ไรเวย์ที่นั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามวิกาล นี่ผมเริ่มรู้สึกว่าทุกคนเข้าสู่โหมดโลกส่วนตัวจนผมไม่รู้จะหันไปคุยกับใคร

            พี่ไรเวย์ก็เงียบตั้งแต่กลับมา อันนั้นผมไม่แปลกใจ แต่ไอ่กล่องกับออกัสเนี่ยสิที่แปลก ปกติพวกมันชอบกลับมาดวลเกมส์กันทุกวัน แต่ไหง่วันนี้ไอ่ออกัสเอาแต่นั่งแกะคอร์ดกีตาร์ทั้งๆที่มันไม่ใช่นิสัยปกติของมัน

            “อาบก่อนเลย” พี่ไรเวย์ตอบกลับมาโดยไม่ได้หันมามองผม

            “บางทีพี่ก็ควรจะหันมาดูก่อนว่าผมอาบแล้ว” ผมตอบประชดกลับไปแล้วสะบัดก้นหนีพี่ใหญ่ที่นับวันยิ่งพูดน้อยอย่างกลับกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก

            “กล่อง มึงไปอาบน้ำดิ” ผมเดินไปสะกิดกล่องแทน ตอนนี้มันกำลังนั่งอ่านหนังสือแนวปรัชญาบ้าบออะไรไม่รู้อยู่

            ไม่วัยรุ่นซะเลย!!! 

            “มึงอาบก่อนเลย

            “ไอ้นี่…”

            นี่มันก๊อบคำพูดของพี่ไรเวย์มาหรือไงวะ!!!

            “อ่าวอาบแล้วหรอ” มันหันมาถามผมด้วยสายตาว่างเปล่า

            สายตาว่างเปล่า…มันมองผมด้วยสายตาแบบนี้ได้ยังไง!!!!

            ปกติมันไม่เคยทำ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงผมจะกรี๊ดใส่มันให้หูดับไปเลย

            กูไม่คุยกับมึงแล้ว ไม่อยากจะอาบก็เชิญ!!!” ผมสะบัดตูดใส่มันอีกครั้งก่อนจะเดินไปหาคนสุดท้ายที่ผมยังไม่ได้คุยด้วย

            ผมอาจจะรู้สึกปกติกว่านี้ก็ได้ถ้าไอ่โซ่มันอยู่กับผมก็มันไปส่งปายอยู่นี่ แถมไม่รู้ว่าคืนนี้จะกลับมานอนที่นี่ไหม

            เออใช่สิ ผมไม่มีคนคุยด้วยถึงได้บ่นมากแบบนี้ไง!!!

            “ออกัส กูอาบน้ำเสร็จแล้ว มึงไปอาบต่อดิ” ผมรีบพูดดักขึ้นมาก่อนมันจะได้ไม่พูดซ้ำเหมือนสองคนที่ผ่านมา มันเงยหน้าขึ้นมาช้าๆก่อนจะผงกหัว

            “เออ อาบด้วยกันอีกรอบไหม

            “ลามก!!!” ผมแกล้งพูดเล่นใส่มันทำเอาไอ่นี่ยกยิ้ม

            เออ มึงน่าพิศวาสตายแหละ” มันแขวะผมก่อนจะเดินชนไหล่ผมออกไป

            ทำไมผมรู้สึกเย็นๆช่วงล่าง…

            “ซาตาน ก้านกล้วยมึงออกมาหายใจ

            ปัง!

            คำสุดท้ายที่ไอ่ออกกัสบอกผมไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พอมองลงไปที่น้องชายอนาคอนด้าของผมก็ชัดเจนแจ่มแจ้งทันที

            ลืมไปเลยว่าใส่ผ้าขนหนูตัวเดียว!!!!

            “ก้านกล้วยบ้านมึงดิ ของกูมันต้องอนาคอนด้าเว้ย!!!” แม้จะรู้ว่าตะโกนไปก็แค่นั้นแต่ผมก็ไม่ยอมให้มันมาหยามศักดิ์ศรีผมได้

            ผมไม่เล็กนะเว้ย!!!!

            “แหกปากอะไรมึงวะซะตาน” เสียงของคนที่พึ่งกลับมาดังขึ้น ผมรีบหยิบผ้าเช็ดตัวที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาพันตัวทันทีแล้วรีบวิ่งไปหาไอ่โซ่ที่อยู่หน้าประตู

            “มึงกลับมาแล้ว โฮกกกกก” ผมทำเสียงคล้ายคนจะร้องไห้ ไอ่โซ่เห็นแบบนั้นมันก็มองผมด้วยสายตาเอือมๆก่อนจะส่ายหัวปิดท้าย

            “ดราม่าอะไรอีก มึงนี่ทุกวันเลยนะ” มันพูดด้วยประโยคซ้ำซากก่อนจะเดินเข้ามาในห้องโถง

            “ก็กูนึกว่ามึงจะไปนอนกับปาย” ผมบ่นอู้อี้

            “ก็ถ้าพี่ปายให้นอนกูก็คงไม่กลับมาหรอก” มันทำหน้าเซ็งๆก่อนจะเริ่มสังเกตุอะไรบางอย่าง

            ใช่มันควรจะสังเกตุและรู้สึกเหมือนผม

            “นี่มึงใส่ยาอะไรให้พวกพี่กินรึเปล่าวะ ทำไมสภาพเหมือนไร้วิญญาณแบบนี้” โซ่มองไปทางพี่ไรเวย์ เจ้าตัวยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ ส่วนกล่องก็ยังอ่านหนังสือบ้าบอของมันต่อไปทั้งๆที่สามสี่วันที่ผ่านมาผมก็ไม่เห็นมันนึกจะมาอ่าน

            “ไม่รู้แม่ง” ผมถอนหายใจแรง

            “เออ เอากันเข้าไป ประชดเข้าไป” โซ่เองก็เริ่มรำคาญ

            “เปล่า แต่ทุกคนไม่สนใจกู แถมไอ่กัสยังว่าอนาคอนด้ากูเป็นก้านกล้วย กูเจ็บใจ!!!”

            พูดแล้วยังโกรธไม่หาย มันดูถูกศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของผม

            อนาคอนด้าอะไรมึงวะโซ่ดูไม่เข้าใจกับคำพูดของผม

            ก็นายสมชายไง นี่” ผมชี้ไปที่…เอ่อ คิดว่าควรจะเซ็นเซอร์

            สมชายหนึ่งนิ้วอะหรอ” โซ่ยิ้มมุมปาก

            “มึงว่าไงนะ!!!!!” ผมปรี๊ดอีกครั้ง

            มันดูถูกผม!!!!

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ไอ่โซ่ระเบิดหัวเราะเสียงดังทำเอากล่องที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ปิดหนังสือดังพั่บแล้วหันมามองผมกับโซ่

            จะอยู่เงียบๆกันสักวันไม่ได้เลยใช่ไหม” นั่นไง กล่องโหมดโหดมาแล้ว

            “อะไรเล่า ทำไมต้องโมโหใส่กูด้วย กูก็เป็นแบบนี้ตลอด

            ผมเริ่มน้อยใจจริงๆแล้วนะ

            การที่ทุกคนในวงมีความรักมันทำให้ความสำคัญของผมลดน้อยลงอย่างนั้นหรอ!!!!

            “กู…” กล่องชะงักไปครู่หนึ่ง แน่นอนมันเถียงไม่ออก

            กูไม่สำคัญแล้วใช่ปะ กูถาม” ผมเริ่มดราม่าอีกครั้ง

            จะว่าไปผมทำนิสัยเด็กอีกแล้ว…

            “เปล่ากูแค่มีอะไรให้คิด” มันถอนหายใจแล้วเหล่ตาไปมองพี่ไรเวย์แว๊บหนึ่ง “ขอโทษ”        

            “เออช่างเถอะกูคงไม่เข้าใจคนมีความรักจริงๆ” ผมสะบัดมือไปมาอย่างไม่ถือสาทั้งๆที่ผมนี่โคตรน้อยใจเลย

            ปัง ปัง!!!

            ผมเดินตรงไปทุบประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงน้ำในห้องน้ำ เสียงออกัสตะโกนโหวกเหวกออกมาด่าผม

            ด่าผมอีกแล้ว อะไรนักหนาวะ!!

            “ออกัสมึงเปิดประตู!!!!”

            “เปิดทำไม

            “กูจะอาบน้ำด้วย มึงจะได้รู้ว่ากูไม่ใช่ก้านกล้วยยยยยย” ผมทุบประตูอย่างคนบ้าคลั่ง แม้ข้ออ้างของผมจะตลกมากก็ตาม

            ก็ผมน้อยใจ น้อยใจไม่อยากมองหน้าใครแล้ว!!!

            “มึงมันบ้า” ออกัสเปิดประตูออกมาหาผมด้วยสภาพที่ยังไม่โดนน้ำใดๆทั้งสิ้น

            “อ้าว นี่ทำไมมึงยังไม่อาบน้ำ เข้ามานานแล้วไม่ใช่หรอ

            “เออเข้ามานานแล้ว

            “แล้ว…?”

            “กูลืมผ้าเช็ดตัว ขอยืมของมึงละกัน

            พรึ่บ!!!

            “เฮ้ยยยย!!!!” ผม

            อู้หูววววววววว” ออกัส

            “ไอ้เพื่อนเวรรรรรรร!!!!”

            มันกระชากผ้าเช็ดตัวผมไป โฮกกกกกกกก!!!!!

            -Box part-

 

            “จบแล้วหรอวะ” คำพูดของออกัสดังขึ้นทันทีที่ผมวางหนังสือปรัชญาที่พึ่งอ่านจบลงบนโซฟา ผมเหลือบมองเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มให้มันเหมือนทุกวัน

            “อืม แต่ไม่ค่อยเข้าหัวว่ะ

            “ทำไมวะ คิดเรื่องอื่นอยู่ล่ะสิ” ออกัสมักจะรู้ทันเสมอ ผมพยักหน้าแทนคำตอบ มันไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ยื่นนมอุ่นที่ผมดื่มก่อนนอนทุกคืนมาให้ “คิดว่ามึงคงจะลืม

            “ไม่ลืม แค่ยังไม่อยากนอน” ผมรับนมอุ่นมาไว้ในมือ ผมรู้ออกัสมันรอที่จะพูดอะไรกับผมเพียงแค่ผมยังไม่อยากจะพูดก็แค่นั้น

            ตั้งแต่กลับมาผมไม่ได้พูดอะไรกับพี่ไรเวย์อีกเลย ผมตลกตัวเองจังที่ต้องมารักคนที่เขารักคนในวงของตัวเอง ทั้งที่พยายามห้ามใจอยู่หลายครั้งแต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ แม้ว่าพี่ไรเวย์จะไม่ได้แสดงท่าทางหวงควินท์แต่ผมกลับรู้สึกว่าลึกๆพี่ไรเวย์กำลังสู้กับความรู้สึกตัวเอง

            แต่ทำยังไงได้…ถ้าควินท์เลือกผม ผมก็จะไม่ปล่อยไปไหนอีก

            เรื่องบางเรื่องผมเสียสละได้แต่เรื่องนี้ คงยาก

            ถ้ามึงเครียด อย่างน้อยก็บอกกูบ้าง มันอาจจะทำให้มึงสบายใจขึ้น

            “ขอบคุณว่ะ

            “กูห่วงมึงมากกว่าคนอื่นมึงก็รู้” ออกัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆไม่ติดตลกเหมือนรอบก่อนๆ ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเพื่อนสนิทอยู่นานก่อนจะถามขึ้น

            “ห่วงของมึงคือชอบกูรึเปล่า

            “…!!!!”

            “ว่าไง

            “คือกูเปล่า” มันหันหน้าหลบสายตาผม

            “ถ้าเปล่าแล้วหลบตาทำไม

            “กูอาย อยู่ดีๆทำไมถามแบบนี้ มึงคิดว่ากูจะชอบเพื่อนสนิทตัวเองหรอวะ ตลก” มันปฏิเสธหัวชนฝา

            “เปล่า แค่ถามดู

            “คนอย่างออกัส ถ้าชอบก็บอกชอบ ห่วงก็บอกห่วง

            “อย่างนั้นหรอ

            “และที่กูทำอยู่ตอนนี้คือห่วงมึงไง ไอ่โง่!!” มือเอื้อมมาผลักหัวผมเล็กน้อยก่อนที่ออกัสจะลุกขึ้น

            จะไปนอนแล้วหรอ

            “เออ พรุ่งนี้งานเช้า” มันตอบเสียงห้วน “อย่านอนดึกล่ะ” น้ำเสียงของมันในคำพูดทิ้งท้ายดูอ่อนโยนจนผมยิ้มออกมาอีกครั้ง

            “งั้นไปนอนด้วย

            “…”

            ผมลุกขึ้นจะเข้าห้องนอนพร้อมออกัส ปกติห้องนอนของผมจะมีโซ่กับออกัสเพราะเป็นคอนโดที่มีห้องใหญ่สองห้อง แต่แบ่งไปก็เท่านั้นเพราะบางวันซาตานก็จะตามมานอนกับโซ่ด้วย ส่วนพี่ไรเวย์โลกส่วนตัวสูงเลยชอบอยู่เงียบๆตามนิสัยของเขา

            แกร๊ก!

            ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงในชุดนอนที่เดินออกมา ตอนแรกผมนึกว่าซาตานแต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองความอึดอัดที่ผมคิดว่าหายไปแล้วมันกลับมาอีกครั้ง พี่ไรเวย์มองผมอยู่แว๊บเดียวก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

            นอนได้แล้วทั้งสองคน พรุ่งนี้ทำงานแต่เช้า” น้ำเสียงที่อ่อนโยนบอกผมกับออกัสและนั่นทำให้ผมอึ้งเข้าไปอีก

            พี่ไรเวย์ไม่ได้โกรธผมที่พูดเรื่องควินท์ในห้องซ้อม เขาไม่ได้คิดอะไรเลยอย่างนั้นหรอ…

            “จะไปนอนแล้ว โคตรง่วงเลย” ออกัสหาวออกมาชุดใหญ่

            “อืมกล่อง” พี่ไรเวย์เรียกชื่อผมนิ่งๆ ออกัสที่อยู่ข้างๆเลยเดินเข้าห้องไปก่อนเพราะรู้ว่าผมคงต้องการจะคุยกันสองคน

            ปัง!

            ทันทีที่ประตูปิดลงผมก็สบตากับพี่ไรเวย์อีกครั้ง เขาระบายยิ้มนิดๆก่อนจะเอากล่องบุหรี่ออกมา เขาชอบสูบบุหรี่ตอนดึกๆเสมอ ผมเคยออกมากินนมตอนดึกก็จะเจอพี่ไรเวย์อยู่ตลอด

            ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เป็นเขาที่เริ่มเปิดบทสนทนา     

            “ผมแค่แปลกใจ

            “แปลกใจ? เรื่องอะไร

            “ก็พี่พูดกับผมทั้งๆที่วันนี้ในห้องอัดตอนที่ผมพูดกับพี่ ไหนจะที่ร้านอาหาร ผม…”

            “ถ้าน้องมีความสุข พี่ก็ต้องมีความสุขด้วย” มือหนาของเขาวางลงบนบ่าผม พี่ไรเวย์ตบบ่าผมเบาๆแล้วยกยิ้ม “กูดีใจที่คนนั้นคือมึง

            “…”

            “ถ้าเป็นคนอื่นคงห่วงควินท์มากกว่านี้

            “แต่ว่าควินท์ยังรักพี่อยู่” ผมตัดสินใจบอกออกไปเพราะมันเป็นเรื่องที่เขาควรจะรู้เอาไว้ แม้ว่าผมจะไม่อยากบอกก็ตาม

            การที่ทำให้คนที่รักมีความสุขนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด…ผมคิดแบบนั้นมาเสมอ

            มันสำคัญตรงไหน ในเมื่อตอนนี้ควินท์เลือกแล้ว

            “…”

            “อย่าเอาอดีตมาตัดสินปัจจุบัน กูว่ามันคนละเรื่องกัน ถึงตอนนี้ควินท์จะยังยืนยันว่ารักกูแต่เขาก็เลือกมึง

            “แล้วพี่ล่ะ ตัวพี่รักควินท์ไหม

            “…”

            “…”

            ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ผมยังคงสบตาพี่ไรเวย์เพื่อรอคำตอบและเหมือนเขาเองก็รู้ว่าผมต้องการคำตอบจากเขา

            ไม่รู้

            “…”

            “ถ้ารักในความหมายมึงคือคนรักกูคงตอบว่าไม่ แต่ถ้ารักแบบที่กูรักพวกมึงคงตอบว่ารักมาก

            “พี่กำลังโกหกตัวเองอยู่รึเปล่า

            “ไม่” เขาตอบเสียงแข็ง พี่ไรเวย์เตรียมจะเดินออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียงและนั่นทำให้ผมเดินตามออกไป แม้ว่าผมจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ก็ตาม

            “แล้วเพลงที่แต่ง…”

            “รู้สึกผิดมากกว่า จะให้รักได้ยังไงเลวกับเขาไว้เยอะขนาดนั้น” เขาหัวเราะในลำคอ มือยังคงคีบบุหรี่ไว้แต่ไม่ได้จุดสูบ

            “สูบได้นะ ผมไม่ว่า” ผมบอกออกไปเพราะคิดว่าเขาคงกำลังเกรงใจผม

            “ขอบคุณ” เขาหัวเราะในลำคออีกครั้งก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกจากปากเขา กลิ่นบุหรี่ทำให้ผมเบือนหน้าไปอีกทาง

            “กล่อง

            “ครับ?

            “ไปนอนได้แล้ว หายกังวลแล้วใช่ไหม

            “…”

            “พรุ่งนี้ทำงานเช้า รีบนอนเถอะเดี๋ยวตื่นไม่ไหว

            “ครับ งั้น…”

            “…”

            “ฝันดีครับ

            “ฝันดี

            แม้จะเป็นประโยคที่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแต่มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ตั้งแต่ช่วงแรกๆที่เข้ามาในวงพี่ไรเวย์ที่เป็นพี่ใหญ่มักจะดูแลพวกผมในทุกๆเรื่อง คอยเป็นห่วงสุขภาพ บอกให้เข้านอนไวๆอยู่ตลอด

            คำว่าฝันดีเป็นคำที่พวกเราทุกคนในวงฟังจนเบื่อ ก็มีแต่ผมที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับพี่ไรเวย์เหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ความกังวลต่างๆของผมถูกยกออกไปหมดแล้ว

 

            ขอบคุณและฝันดีนะครับ…

 


            เช้าวันใหม่แห่งการถ่ายทำเอ็มวีที่โซ่รอคอยมานานก็มาถึง รอคอยให้มันถูกยกเลิกน่ะครับ โซ่ไม่อยากถ่ายเอ็มวีนี้ ใครๆก็รู้ว่ามันเป็นคนที่ไม่ชอบออกกล้องแถมบทในเอ็มวีมีแต่ฉากเลิฟซีน ตอนแรกที่มันเห็นนี่ถึงกับค้างไปพักใหญ่

            “พี่ปาย ไม่อยากถ่าย” เป็นรอบที่สิบที่โซ่พูดประโยคซ้ำๆเดิมๆ ผมที่นั่งแต่งหน้าอยู่ข้างๆมันฟังจนแทบจะพูดแทนมันได้อยู่แล้ว

            “ไม่งอแงน่า” ปายพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็นแบบสุดๆ ผมเดาออกว่าปายเองก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่นิสัยของปายมักจะไม่พูดออกมาตรงๆ

            “เฮียนะเฮีย” โซ่บ่นเสียงอุบอิบ

            “หยุดบ่นเลย นางเอกมาถึงแล้ว” เสียงออกัสดังขึ้น มันกับนางเอกเอ็มวีในวันนี้เคยเป็นแฟนเก่ากันมาก่อนครับ เธอชื่อเจนี่ หน้าตาสวยชนิดที่พวกผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมออกัสถึงจีบคนๆนี้

            แต่ก็อย่างว่า ใครจะไปรู้ว่าเธอร้ายกว่าที่พวกผมคิดไว้

            “สวัสดีค่ะทุกคนน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังขึ้น ผมแอบเห็นที่หางตาว่าโซ่มันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียง

            กล่องไม่สงสารน้องคนนี้หรอวะ” มันหันมาทำหน้าตาน่าสงสารใส่ผม แต่ก็เท่านั้น

            ผมไม่มีสิทธิ์ทำอะไรนอกจากยืนดูแลมันอยู่ห่างๆ

            “สู้ๆว่ะ ทุกอย่างจะผ่านไปได้ กูจะช่วยมึงเอง” ผมเอื้อมมือไปตบบ่ามันเบาๆเป็นความพยายามที่ตลกพิลึก ก็ผมกับมันนั่งห่างกันอยู่หนึ่งช่วงแขน

            “ไม่ชอบแบบนี้เลยว่ะ” มันพูดออกมาเบาๆก่อนจะเงียบลงเมื่อเจนี่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังมัน โซ่มองเธอผ่านกระจกตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาบางๆพอเป็นมารยาท

            “ดีใจที่ได้เจอนะคะ” รอยยิ้มหวานยิ้มผ่านกระจก แว๊บหนึ่งผมเห็นเจนี่มองปายด้วยหางตา

            “ฉันว่าเธอควรจะไปแต่งหน้า ใกล้จะถึงเวลาถ่ายแล้ว” ออกัสพูดแทรกหลังจากที่เห็นว่าโซ่มันต้องการความช่วยเหลือ       

            “ค่ะ” เจนี่กระแทกเสียงเล็กน้อยก่อนจะยอมเดินออกจากห้องไปตามที่ออกัสบอก

            “สาบานว่านี่จะเป็นการเล่นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย” โซ่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหลังจากเห็นว่าเจนี่เดินออกไปจากห้องแต่งตัวของพวกเราแล้ว

            “โชคดีนะเพื่อน” ออกัสเดินมาตบไหล่โซ่สองสามทีก่อนจะมองผมแว๊บหนึ่ง

            “มีอะไร” ผมถามออกไป    

            “เปล่า ไม่มีอะไร” มันรีบส่ายหัวปฏิเสธก่อนจะเดินออกจากห้องไป

            “เป็นอะไรของมัน” โซ่หันมามองหน้าผม

            “ไม่รู้ คงทำตัวไม่ถูกที่เจอแฟนเก่ามั้ง

            “เออคงงั้น

            ใช่ คงงั้น…

 

            การถ่ายทำช่วงแรกผ่านไปด้วยดีจนมาถึงช่วงไคลแมกที่จะลุยเลิฟซีนอีกสามฉาก ผมเห็นเจนี่ดูมีความสุขมากๆที่ได้ถ่ายทำกับโซ่ ก็แน่ละทั้งกอดทั้งจับมือ ทุกอย่างเธอดูได้เปรียบมากเพราะเจนี่ชอบโซ่มาตั้งนานแล้ว แต่ผมปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเล่นไม่เก่ง เจนี่ตีบทแตก ผมที่ดูในจอมอนิเตอร์ยังรู้สึกอินกับการแสดงของเธอ

            “เหนื่อยไหม” เสียงของปายดังขึ้นพร้อมกับขวดน้ำที่ปายเอามาบริการพวกผม

            “ขอบคุณนะครับ” ผมรับมาก่อนจะยิ้มให้ปายนิดๆ

            “ถือว่าดูแลแทนควินท์นะ

            “หืม? ฮ่าๆ

            “ไปละปายไม่ได้อธิบายอะไรต่อ ร่างบางเดินไปหาโซ่ที่กำลังนั่งอ่านสคริปแล้วส่ายหัวไปมาจนหัวมันจะหลุด

            ผมพอเดาออกว่ามันคงกำลังทำใจอยู่จริงๆ

            กระดาษตกไม่เห็นหรอครับ?

            “หืม?” น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับกระดาษโพสอิทสีส้มที่ยื่นมาตรงหน้า ผมอ่านข้อความในจดหมายก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

            ‘คิดถึงไหม?

            “คิดถึงครับ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ผมเงยหน้าขึ้นไปเจอควินท์ที่ยืนค้ำหัวผมอยู่ ใบหน้าของควินท์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

            “ขอโทษที่มาช้านะครับ พึ่งขอเปลี่ยนเวรกับพี่ที่ทำงานเสร็จ” ควินท์พูดพร้อมกับย่อเข่าลงให้เสมอกับผม

            “พี่ไม่ได้ว่าอะไรเราสักหน่อย ไม่เห็นต้องลำบากเลย

            “ไม่ลำบากหรอกครับ ก็กลัวว่าคนบางคนแถวนี้จะคิดถึงก็เลยมาหา ถ้ารู้ว่าไม่อยากเจอก็ไม่มาหรอก

            “ยังไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะครับ อยากเจอสิ” ผมวางมือตัวเองลงบนหัวของควินท์เหมือนทุกครั้ง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง แต่ผมคิดว่าการทำแบบนี้ทำให้เขามีความสุข

            “แล้วผมมาทันรึเปล่าครับ หรือพี่ถ่ายเสร็จแล้ว?

            “เหลืออีกฉากครับ

            “โถ่ มาช้าอีกแล้ว…”

            “ไม่ช้าหรอก เดี๋ยวเสร็จงานพี่พาไปหาอะไรกินโอเคไหม?

            “ครับ” ควินท์ยิ้มกว้าง ผมลุกขึ้นให้ควินท์นั่งที่เก้าอี้ผมแทนก่อนจะเดินไปหยิบเก้าอี้จากพี่ทีมงานมานั่งข้างๆควินท์

            “โซ่จะถ่ายต่อแล้ว” ผมมองไปที่โซ่ ตอนนี้มันกำลังเตรียมตัวจะเข้าไปในฉากแต่เหมือนมันจะพาปายเดินมาหาผมก่อน

            “ฝากปายอยู่กับควินท์หน่อยนะ เดี๋ยวไปถ่ายต่อแปป” มันทำหน้าเหมือนคนอยากจะร้องไห้เต็มทน

            “ทำไมโซ่ทำหน้าแบบนั้นละ” ควินท์ถาม

            “เลิฟซีนครับ” มันทำหน้าห่อเหี่ยวใจกว่าเดิม จะมีก็แต่ปายที่คอยตบบ่าให้กำลังใจแฟนของตัวเอง

            “สู้ๆนะโซ่

            “พี่จำไว้เลยนะที่ผมแสดงไปมันเป็นแค่การแสดง จูบนั่นก็แค่การแสดงผมไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันแค่การแสดง ผม…”

            “พี่รู้โซ่

            “ผมจะจูบกับพี่คนเดียว!!!” โซ่พูดเสียงดังแต่ก็ไม่ได้ดังจนได้ยินครบทุกคน

            โซ่!!”

            “คืนนี้ล้างปากให้ด้วยนะ” มันทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะรีบวิ่งไปที่กล้อง

            ผมมองปายที่ตอนนี้แทบจะทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าแดงก่ำของปายในตอนนี้คงไม่แปลกว่าปายกำลังคิดอะไรอยู่ ท่าทางทุกอย่างทำให้ผมรู้ว่าปายยังไม่ชินกับคำพูดลามกของโซ่

            “จะทำแบบที่โซ่พูดหรอครับ” ผมแอบแซวคนที่ยังยืนเขินอยู่

            “คะครับ ว่าไงนะ

            “เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ผมยิ้มกลับไป

            น่ารักจริงๆ

            “อ๋อ ครับ” ปายพยักหน้านิดๆด้วยใบหน้าที่ยังมีสีแดงระเรื่อ

            ผมหันกลับไปดูภาพที่จอมอนิเตอร์ที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเองเท่าไหร่นัก เป็นฉากที่โซ่กำลังกอดเจนี่จากทางด้านหลัง เจนี่ต้องร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะเสียใจกับสิ่งที่โซ่เคยทำแล้วหลังจากนั้นทั้งคู่ก็จะจูบกันโดยใช้มุมกล้องหลบ

            “พี่กล่อง!!!” ควินท์สะกิดผมถี่

            ครับ?

            “ผมว่านางเอกจูบจริงนะครับ

            “ใช่…”

            ไม่ใช่คำพูดของผมแต่เป็นคำพูดของปาย

            คัท!!!”

            สิ้นเสียงผู้กำกับโซ่ก็ผลักเจนี่ออกอย่างลืมตัว มันทำหน้าเหลอหลาแล้วมองมาที่ปายก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างคนไม่ได้ตั้งใจ

            ปาย” ผมหันไปเรียกชื่อคนที่เงียบไปหลังจากที่เห็นภาพตรงหน้า

            “ผมไม่โกรธโซ่หรอกนะ

            “…”

            “แค่เรื่องแค่นี้ผมไว้ใจเขาอยู่แล้วเพราะถ้าโซ่คิดจะทำเขาทำตั้งแต่ตอนผมตาบอดแล้วล่ะ

            “…”

            “โซ่ไม่เคยทำลายความเชื่อใจของผมเลยรอยยิ้มของปายที่แสดงออกมาทำให้ผมอุ่นใจลงเยอะ

            โซ่เลือกคนไม่ผิดจริงๆ

 

 





100  per
มาแล้วววววววว
ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ กลับมาแล้วจ้า
อย่าพึ่งโกรธเค้าน้าาา ฮืออออ T3T

ใครที่กดไลค์เพจเค้าแล้วอย่าลืมกด
ติดตาม นะคะ เพราะเดี๋ยวนี้บางคนไม่เห็นการอัพเดทนิยายเนอะ
ส่วนใครที่ยังไม่ได้กดอย่าลืมไปกดไลค์นะคะ ค้นหาชื่อ Perlina ค่ะ^_____^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1140 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 10:39
    เจนี่มันร้ายยยยย
    #1140
    0
  2. วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 22:04
    โซ่น่ารัก โผล่มานิดเดียวก็น่ารัก แงง อย่าลืมฉากล้างปากด้วยนะคะพี่ปัด 55555555
    #1139
    0
  3. #1138 Butsaya.89 (@buabut89) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 17:51
    โอ๊ยยยยย รักโซ่ปายยยย 
    #1138
    0
  4. #1137 ※ DaYmie DⒺmY❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 16:38
    ชอบพี่ปายอ่ะะะ น่ารักกกกกกกกกก มีเหตุผลแต่ก็มีมุมน่ารักกกก
    #1137
    0
  5. วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 09:31
    นีงเจนี่ขี้แตกไปหาผช.ที่อื่นไปำป๊ๆๆๆๆ นิสัยดียะที่ปายดับโซ่เค้าเชื่อใจกันและกัน
    #1136
    0
  6. #1135 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 07:24
    คู่ปาย จะมีทะเลาะกันรึป่าว ...
    ต้องรอชม ิอิอิ

    โซ่น่าฮักจริงๆ
    #1135
    0
  7. #1134 nen gon (@14127703) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 01:05
    ชอบบบบบ พี่ปายมีเหตุผลมากกกน่ารัก
    #1134
    0
  8. #1133 ※ DaYmie DⒺmY❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 07:44
    ใครยังไงไม่รู้ แต่เราชอบพี่ไรเวย์จังเยย
    #1133
    0
  9. วันที่ 29 เมษายน 2558 / 15:04
    ไรเวย์กับกล่องนี่มันยังไงแน่ แต่สงสัยออกัสแอบคิดอะไรกับกล่องหรือป่าว
    #1132
    0
  10. วันที่ 29 เมษายน 2558 / 14:12
    ตกลงไรเวย์นี่เอาไงกันแน่อ่ะ แล้วออกัสอีก อะไรรรรรรรร๊
    #1131
    0
  11. #1130 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 07:48
    ซาตานงุ้งงิ้งน่ารักอ่าา 555555555555
    #1130
    0
  12. #1129 HalloPD (@131243) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 07:45
    พี่ไรเวย์น่ารักออก เชียร์ๆๆๆ ชูป้ายไฟ
    #1129
    0
  13. #1127 น้องธันมึน'' (@janejibi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 01:07
    ขรรมซาตานน หมดมูสซึ้งเลยย 555
    #1127
    0
  14. #1126 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 11:55
    ซาตานดูร่าเริงสุดในกลุ่มและ

    555555555



    #1126
    0
  15. #1125 ※ DaYmie DⒺmY❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 09:56
    ชอบซาตาน5555555555555 เชียร์กัสตานนะ
    #1125
    0
  16. วันที่ 22 เมษายน 2558 / 10:38
    สงสารซาตานจังเลย แล้วนี่เป็นอัลลัยกันไปหมดทั้งไรเวย์ กล่อง ออกัส คงมีดีคนเดียวคือน้องโซ่สินะ
    #1124
    0
  17. #1123 HalloPD (@131243) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 01:28
    เกือบร้องไห้ละ อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวจริงๆ... ติดตรงอิก้ากล้วยยเนี่ยแหละ😂😂😂😂😂
    #1123
    0
  18. วันที่ 22 เมษายน 2558 / 01:10
    ซาตาน 555555555555 พี่กล่อง ไรเวย์ ออกัส เห้อ ......
    #1122
    0
  19. #1121 pastelcron (@pastelcron) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 11:10
    กรี๊ดดดฟังจากปากพี่คนเดียว น่าร๊ากกพ น่ารักมากเยยโซ่ อิจๆๆ อยากได้บ้างง
    #1121
    0
  20. #1118 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 00:12
    อยากเห็นโซ่หึงจัง
    #1118
    0
  21. #1117 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 14:14
    แอร๊ยยย น่ารักกก
    #1117
    0
  22. #1116 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 22:11
    คู่นี้หวานไปม่ะ >.<

    ต่างจากควินท์ลิบลับ

    โซ่น่ารักมากกกก

    อยากเห็นตอนหึงขึ้นมาเลย 555555555
    #1116
    0
  23. วันที่ 19 เมษายน 2558 / 13:14
    พี่ปายใจแข็งโซ่ก็อ้อนน่าดู
    #1115
    0
  24. วันที่ 19 เมษายน 2558 / 00:22
    พี่โซ่ววววววววววววววววววว มิสยูวมั่กมากกกกกก จุ้บๆ ชอบโซ่ปายจังเลยแงงงง คู่นี้ตั้ลล้าคคคคคค พี่ปัดช่วยดูพวกการใช้คำว่า ละ กับ ล่ะ หน่อยนะคะ ถึงจะเล็กน้อยแต่อยากให้มันถูกต้อง อ่านแล้วแอบสะดุดนิดหน่อย ,__, นิยายพี่ปัดจะเลอค่าขึ้นไปอี๊กก 5555555 รักพี่ปัดน้า จุ้บๆ
    #1114
    0
  25. #1113 HalloPD (@131243) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 23:44
    ชีวิรยังมีพรุ่งนี้เสมอนะโซ่ ไม่เคยฟังหรา555
    #1113
    0