RIP UNLOCK [yaoi] END

ตอนที่ 11 : RIP UNLOCK : 10 Come back 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    16 เม.ย. 58

Chapter 10

Come back

 

            เสียงลองเครื่องดนตรีดังขึ้นปะติดปะต่อกันจนเป็นท่อนโซโล่ ผมนั่งนิ่งๆมองทุกคนที่ดูตั้งใจกับเครื่องดนตรี แม้ว่าผมเองจะแอบสนใจโซ่เป็นพิเศษก็ตาม

            “โซ่ดูเท่ห์เนอะว่าไหม” เสียงของควินท์ดังขึ้นข้างผม ผมพยักหน้าก่อนจะยิ้มให้คนที่ส่งสายตามาให้ผม

            โซ่รักกีตาร์มาก เขาชอบเล่นให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ ผมยอมรับว่าฝีมือการเล่นกีตาร์ของโซ่เข้าขั้นมืออาชีพ ขนาดผมที่ฟังไม่ค่อยเป็นผมยังรู้สึกว่ามันพิเศษกว่าหลายๆคน

            อาจเป็นเพราะเขาคือคนที่ผมรัก

            “ปายฉันกับพี่กล่อง” ควินท์พูดพลางมองไปที่พี่กล่องที่กำลังมองมาที่ควินท์ รอยยิ้มบางๆที่ดูดีเสมอพอทำให้ผมเดาออกว่าสองคนนี้คุยกันแล้ว

            มันคงดีกว่านี้ถ้าไม่มีสายตาจิกกัดจากใครอีกคน…      

            “พร้อมยัง นี่รอนานแล้วนะ!” ซาตานบ่นหลังจากที่กดโทรศัพท์ไปมาเป็นรอบที่สิบ

            พร้อมแล้ว” เสียงของโซ่ดังขึ้น รอยยิ้มน่ารักส่งมาให้ผมก่อนที่มือข้างที่ถือปิกกีตาร์จะชูสองนิ้วให้ผมอย่างน่ารัก

            แฟนใครก็ไม่รู้น่ารักจังเลย…

            “เราคิดว่าเราจะกลับมาคุยกัน” สิ้นเสียงควินท์โซโล่กีตาร์ก็ดังขึ้น

            ทำนองเพลงช้าๆที่บรรเลงอย่างเข้าถึงอารมณ์ ทุกคนที่ดูขี้เล่นกลับกลายเป็นจริงจัง เสียงเบส เสียงกีตาร์ เสียงกลองทุกอย่างเข้ากันได้อย่างลงตัว

 

‘ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้

ภาพของเธอยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ

เสียงของเธอ รอยยิ้มของเธอ อ้อมกอดของเธอ

ผิดที่ฉันเองที่ทำผิดกับเธอ ผิดที่ไล่เธอ

ทั้งๆที่ใจมันอยู่ไม่ไหว’

 

            ซาตานหลับตาร้องเพลงอย่างเข้าถึงอารมณ์ ผมหันไปมองควินท์ สายตาที่ควินท์แสดงออกมามันอ่อนแอเกินที่ใครจะเห็นได้ ผมเอื้อมมือไปบีบมือเพื่อนสนิทเบาๆ

            ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพลงนี้แต่งขึ้นมาเพื่ออะไร

           

ฉันผิด ฉันรู้ ฉันโทษตัวเอง

ความผิดครั้งนี้ไม่เคยลบเลือนหายไปจากใจฉัน

อยากให้เธอรู้ ทุกๆวันใจฉันยังมีแต่เธอ

อยากให้เธอรู้ ฉันอยากให้เธอกลับมา

กลับมาอยู่กับฉันตลอดไป

 

            “ทำไปเพื่ออะไร” ควินท์ลากเสียง มือที่ผมจับอยู่สั่นเล็กน้อย

            “อย่าคิดมากนะ” ผมพูดได้แต่คำนี้ เพราะผมเองไม่ได้อยากเข้าข้างใคร ทุกคนคือคนที่ผมเคารพและผมไม่ได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

            แม้ในใจของผมจะเชียร์พี่กล่องก็ตาม

            “เขาแค่อยากเอาชนะ

            “แล้วถ้าเขาหมายความตามเพลงจริงๆละ

            “มันไม่มีประโยชน์หรอกปาย” ควินท์ระบายยิ้มเศร้า

           

ขอได้ไหม กลับมาได้ไหม อยู่กับฉันเหมือนวันก่อน

ภาพของเธอที่คอยหลอกหลอนมันทำให้ฉันอยู่ไม่ได้

ขอได้ไหม กลับมาได้ไหม อ้อมกอดของคนๆนี้

มันยังรอให้เธอกลับมาทุกที เหมือนในวันก่อน

ที่เรานั้นเคยรักกัน

 

            “ผมรักพี่ปายยยยยยยยย” เพลงจบเสียงของโซ่ก็แทรกขึ้นที่ไมค์ของซาตาน

            “โถ่เว้ยไอ่โซ่!!” ซาตานสบถออกมาอย่ารำคาญแต่ก็แอบยิ้มมาทางผม เค้าก็รักพี่ปายน้า” ซาตานทำมือโป้งชี้ก้อยส่งมา

            “พี่ปายรักกูคนเดียวเว้ย ซารางเฮ” โซ่ทำแขนรูปหัวใจแล้วยิ้มน่ารักส่งมาให้ผม

            “โซ่ ไม่เล่นแบบนี้สิ” ผมดุเขาออกไปเพราะดูเหมือนพี่ไรเวย์จะโมโหนิดๆ ทำเอาคนขี้เล่นหน้าเสีย

            “ครับ โซ่ขอโทษ” เสียงหงอยๆเอ่ยออกมาเบาๆก่อนที่โซ่จะเดินกลับไปประจำตำแหน่งอีกครั้ง

            “เพลงแม่งเศร้าชิบหาย กูไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้แต่ร้องออกมาได้ขนาดนี้โคตรเก่งเลยว่ะ” ซาตานได้ทีชมตัวเองยกใหญ่

            แต่ก็จริงของเขา ซาตานถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ดีมากจนผมนึกว่าเขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาจริงๆ

            “พี่เวย์เก่งกว่าเพราะเป็นคนแต่ง” ออกัสคงหมั่นไส้เลยพูดใส่ซาตานแบบนั้น

            “เออ อะไรๆก็เข้าข้างคนอื่น นี่กูน้อยใจนะ” เสียงของคนน้อยใจทำเอาเพื่อนๆของเขายิ้มออกมา พี่กล่องหัวเราะนิดๆก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองควินท์

            เขาคงรู้สึกหวั่นๆในใจ

            “เพลงเพราะดีนะครับ” เป็นครั้งแรกที่ควินท์หันไปพูดกับพี่ไรเวย์ สีหน้าของฝ่ายตรงข้ามมองกลับมานิ่งๆก่อนที่เขาจะถอดเบสออกแล้วเดินมาตรงหน้าควินท์

            “ขอคุยอะไรด้วยหน่อย”    

            “ตรงนี้ก็ได้ครับ” ควินท์ทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่ในใจคงกระสับกระส่ายน่าดู

            พี่กล่องเองก็ดูเครียดไม่ต่างกัน

            “สอง-คนเขาพูดออกมาเน้นๆ สายตาที่ดุดันทำให้ควินท์ถอนหายใจออกมานิดๆ

            พี่กล่องเดี๋ยวผมมานะ” ควินท์เบี่ยงสายตาจากคนตรงหน้าไปมองคนที่นั่งมองเขาอยู่ไม่ไกล

            บรรยากาศในห้องเริ่มมาคุอีกครั้ง ผมรู้ทุกคนคิดเหมือนผม โซ่ถอดกีตาร์แล้วเดินมาจับมือผมเบาๆเหมือนว่าไม่ต้องคิดอะไรมาก

            “ครับ” เสียงตอบรับสั้นๆกับรอยยิ้มที่ฝืนเต็มที่ทำให้ควินท์ยิ้มกลับไปบางๆ

            “ผมหวังว่าเรื่องที่เราคุยกันจะไม่นาน” ควินท์กลับมามองที่คนตรงหน้าอีกครั้ง

            “ไม่รู้” พี่ไรเวย์ตอบกลับมาแทบจะทันทีก่อนที่จะเดินนำออกประตูไปก่อน

            ปัง!!

            “มาคุ” ซาตาน

            “นรก” ออกัส

            “อาจจะไม่เลวร้ายเท่าไหร่มั้ง” โซ่

            “หวังให้เป็นแบบนั้น” ควินท์

            “พี่จะรอควินท์นะ” กล่อง
            อา…ผมเดาไม่ออกเลยแฮะว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป


      -Quince part-

           

            รองเท้าราคาแพงหยุดลงหน้าลิฟต์ชั้นที่สิบของตึก ผมเดินตามเขาออกมาเงียบๆไม่ได้ถามว่าเขาจะพาผมไปไหน มันไม่จำเป็นต้องถามเพราะรู้ว่าถามไปเดี๋ยวผมก็ได้คำตอบเองอยู่ดี

            ประตูกระจกใสเปิดออกเผยให้เห็นห้องทำงานที่มีรูปวงของเขาติดอยู่รอบด้าน ถ้วยรางวัล ของขวัญแฟนคลับ รวมถึงงานอัลบั้มที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ผมกวาดตามองไปรอบๆก่อนจะรู้สึกตัวว่ามีสายตาใครอีกคนจ้องอยู่

            จะขอลายเซ็นก็ไม่ว่า” เสียงนิ่งๆเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้อง

            “ผมไม่ได้คลั่งไคล้ จะขอไปทำไม” ผมตอบกลับไปก่อนจะมองไปที่เขา สายตาของเราสอดประสานกัน เป็นอีกครั้งที่ผมละสายตาจากดวงตาคู่นั้นไม่ได้เลย

            “เชิญนั่ง” เขายักไหล่ก่อนจะผายมือให้ผมนั่งลงบนโซฟาสีขาวดูสะอาดตา

            “ครับ

            เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้ามาเหยียบในห้องนี้ ไม่สิผมอาจจะไม่เคยรู้มาก่อนเลยก็ได้ว่ามีห้องแบบนี้อยู่ในตึกหรู แต่มันก็ไม่แปลกหรอกในเมื่อตึกนี้คือค่ายเพลงของพวกเขา

            และเขาเองก็มีชื่อเสียงมากพอควร

            “พี่มีอะไรจะพูดก็พูดมา” ผมกอดอกก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายๆ

            แม้ในใจผมจะหวั่นๆอยู่ก็ตาม

            “ควินท์กับกล่องกลับมา?

            “ถ้าจะหมายถึงกลับมาคุยกัน ใช่ครับ” ผมตอบกลับไปเต็มเสียง ไม่มีความจำเป็นที่ผมต้องโกหกหรือปกปิด

            ผมบริสุทธิ์ใจ

            “แล้วความสัมพันธ์ละ

            “พี่ต้องการจะถามอะไรกันแน่ ไม่ต้องอ้อมค้อม” ผมจี้จุดเขาไปตรงๆ การที่เขาถามทีละอย่างแบบนี้ทำให้ผมโมโห

            เขาเป็นคนบอกเองว่าไม่ได้ขอให้ผมกลับมา แล้วจะมาสนใจในตัวของผมทำไม

            “เพลงที่พี่แต่งเพราะไหม

            “เพราะครับ” 

            “อืมดีใจที่ชอบ

            “เพราะไม่ได้แปลว่าชอบนะครับ” ผมยกยิ้ม แม้ว่าคนตรงหน้าจะไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสิ่งที่ผมทำก็ตาม

            ถ้าอยู่ในห้องนี้กับเขานานกว่านี้ผมไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อแต่ละคำพูดที่ผมพ่นออกมามันยากที่จะอยากรับฟัง

            “ควินท์” พี่ไรเวย์ถอนหายใจใส่ผม

            สมควรแล้วละ

            “ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้พี่ต้องการอะไร แต่พอเถอะครับในเมื่อทุกอย่างที่พี่ทำมันเป็นแค่การเอาชนะ

            “…”

            “พี่รักผมไหม” ผมถามออกไปตรงๆ คำถามที่ผมอยากรู้มาตลอดเวลาที่เราไม่ได้เจอกัน

            แม้จะรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้ว

            “พี่…”

            “พี่ไม่ได้รักผม พี่แค่อยากเอาชนะ มีแต่ผมเนี่ยแหละที่โง่รักพี่มาตลอดไม่เคยเปิดใจให้ใครเลย” ผมสรุปให้เขาเสร็จสรรพ

            ทำไมผมจะดูไม่ออกว่าเขาคิดยังไง

            “ไม่จริง…”

            “พี่แค่ไม่อยากให้สิ่งที่พี่คิดว่าเป็นของตายไปเป็นของคนอื่น

            “…!!!”

            “พี่แค่เสียดายของ” และนั่นคือคำพูดที่แม้แต่คนที่พูดอย่างผมเองยังรู้สึกเจ็บแปล๊บไปทั้งหัวใจ

            แม้ว่าผมจะรู้ทุกอย่างดีแต่ผมก็ยังมีความหวังว่าเขาจะตอบกลับมาว่ารักผม

            ฝันลมๆแล้งๆ

            “คงงั้นมั้ง” สายตาเย็นชามองผม ลึกๆแล้วเขาเป็นคนมั่นคง พี่ไรเวย์ไม่เคยโกหก สายตาเขาไม่เคยโกหก ทุกคำพูดที่เขาพูดออกมา

            มันคือเรื่องจริง

            “เรื่องเพลงที่พี่แต่ง ผมคิดว่าพี่แต่งให้ผม

            “ใช่ แต่งให้ควินท์

            “ผมควรจะรู้สึกดีใจ แต่เปล่าเลยเพราะเหมือนผมโดนพี่ปั่นหัวเล่น” ผมแค่นหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพชตัวเอง

            “พี่ไม่ได้ปั่นหัวควินท์ แล้วแต่ว่าควินท์จะคิดยังไงแต่เพลงนี้พี่ตั้งใจแต่งให้จริงๆ

            “…”

            อย่าพูดคำพูดที่ทำให้ผมคิดไปเองจะได้ไหม

            พี่ไม่ชอบเวลาที่ควินท์สนใจคนอื่นมากกว่าพี่

            “…”

            “ไม่ชอบเวลาที่ควินท์ยิ้มให้ทุกคนยกเว้นพี่

            “แต่พี่เองก็ชอบขัดผมตลอดเวลาอยู่ต่อหน้าทุกคน

            “เออรู้ มันเป็นเอง” เขาตอบกลับมาเหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจในตัวเอง หลายนาทีที่เขาเงียบไปมีเพียงสายตาที่จ้องมองมาที่ผมไม่คลาด

            “ให้ทุกอย่างมันถูกลืมไปด้วยอดีตเถอะครับ

            ให้ผมได้มีความสุขกับคนที่เขาพร้อมจะให้ความสุขกับผม ให้ผมได้เปิดใจกับคนที่รักผมมาตลอด

            “อืม…”

            “…”

            “ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ถ้าตอนนั้นพี่ฟังควินท์สักนิด ทุกอย่างคงจะง่ายกว่านี้” พี่ไรเวย์ในตอนนี้ดูเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้ดี รวมไปถึงมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเมื่อก่อน

            “ช่างมันเถอะครับ

            “ควินท์ยังรักพี่อยู่ไหม

            “…!!!!” คำถามของเขาทำเอาผมถึงกับเกร็งตัวขึ้นมาทันที

            รักไหมผมตอบได้ง่ายมาก

            รักครับ

            “…”

            “แต่ในตอนนี้คำว่ารักของผมควรจะให้ใครอีกคนมากกว่าพี่

            “พี่ก็คิดแบบนั้น” รอยยิ้มของคนที่ทำหน้าบึ้งอยู่ตลอดเวลาค่อยๆระบายยิ้มบางๆ มือหนาเอื้อมมายีหัวผมอย่างนึกเอ็นดู

            “กล่องเป็นคนดี มันดูแลควินท์ได้

            “…”

            “ควินท์จะไม่เสียน้ำตาถ้ารักมัน

            ทุกคำพูดผ่านเข้ามาในโสตประสาทของผมเพียงครู่เดียวก่อนที่มันจะทะลุออกไปอย่างกับไม่เคยเข้าหัวผมมาก่อน

            ทำไมผมกับเขาถึงจบกันแบบนี้

            ทำไมผมกลับรู้สึกเจ็บที่ใจแปลกๆ…ทั้งๆที่ผมเป็นคนเลือกให้มันจบแบบนี้เอง

           

            ผมเดินกลับมาที่ห้องซ้อมพร้อมกับพี่ไรเวย์ ระหว่างทางเราไม่ได้พูดอะไรกันอีก แม้ผมจะรู้สึกไม่ค่อยดีกับการจากกันแบบนี้ แต่ผมก็เลือกแล้ว

            ผมไม่อยากลับไปโง่อีก

            “ควินท์” พี่กล่องลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาในห้องซ้อม

            “จะซ้อมต่ออีกรึเปล่าครับ?” ผมถามพี่กล่อง

            ผมอยากจะกลับ อยากจะไปจากที่นี่

            “วันนี้ไม่ซ้อมแล้วครับ ให้พี่ไปส่งบ้านไหม” น้ำเสียงอ่อนโยนที่เหมือนรู้ว่าผมรู้สึกยังไงไม่ปล่อยให้ผมได้ตอบ ร่างสูงเดินมาจับมือผมหลวมๆก่อนจะยิ้มให้เพื่อนๆในกลุ่ม

            “เดี๋ยวเจอกันที่ห้องนะ” พี่กล่องพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะจับมือผมแล้วพาเดินออกมา

            มือของพี่กล่องอบอุ่นเสมอ ผมรู้สึกดีขึ้นบ้างหลังจากออกมาจากจุดนั้น ผมไม่ได้ลาปายและคิดว่าปายคงจะเข้าใจว่าตอนนี้ความรู้สึกของผมเป็นยังไง

            ทั้งๆที่คำพูดของเขาเปิดทางให้ผมแล้ว แต่ทำไมผมกลับรู้สึกเสียใจ

            ทำไมไม่รั้ง…

            “ไหวไหมคนเก่ง” เสียงปลอบโยนจากพี่กล่องทำให้ผมเลิกคิดฟุ้งซ่าน

            “ผมไม่เป็นอะไรครับ

            “ควินท์โกหกคนอื่นได้แต่โกหกพี่ไม่ได้หรอก

            “พี่กล่องผมขอโทษ” ผมโผเข้ากอดร่างสูงที่พร้อมจะเป็นที่พึ่งให้ผมเสมอ เขากอดผมแน่น ความอ่อนแอทุกอย่างเหมือนผมได้วางมันทิ้งลง

            “ควินท์หวังให้เขารั้ง ทั้งๆที่…” ผมแสดงน้ำเสียงตัดพ้อออกมาอย่างหมดความอดทน

            ไม่เป็นไรนะคนดี” มือของเขาลูบหัวผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            “ผมนิสัยไม่ดีใช่ไหมพี่กล่อง

            “เปล่าครับ ควินท์ไม่ผิด เรื่องแบบนี้เราหาคนถูกผิดไม่ได้หรอก

            “…”

            “ตอนนี้ควินท์ให้โอกาสพี่แล้ว ให้พี่เป็นคนทำให้ควินท์ดีขึ้นได้ไหมครับ?

            “พี่กล่อง ทั้งๆที่พี่รู้ว่า…”

            “ควินท์ยังอยากรักพี่อยู่ไหม

            “…”

            อยาก ผมยังอยากรักพี่กล่อง

            ถ้ายังอยากรักพี่ ให้พี่ดูแลเรานะ ถึงมันอาจจะดูยากที่จะเปลี่ยนใจใครสักคนแต่ไม่ลองไม่รู้นะ” เขาโยกไปมา อ้อมแขนที่กอดผมแน่นให้ความรู้สึกดีเสมอ

            “ขอบคุณนะครับพี่กล่องผมเชื่อใจพี่ได้จริงๆใช่ไหม

            “ได้ครับ เชื่อได้ล้านเปอร์เซ็นเลยนะ

            “…”

            “ถ้าพี่ดูแลเราไม่ดี พี่จะยอมให้เราลงโทษเลย

            “ลงโทษ?

            “อืมจูบก่อนเป็นไง?

            ผมไม่คิดว่านั่นคือการลงโทษนะครับ” ผมขมวดคิ้วใส่ร่างสูงที่บอกบทลงโทษที่เอาเปรียบผมมากๆ

            “อ่าวจริงหรอ พี่ไม่เห็นรู้เลย” เขาหัวเราะออกมาแล้วทำหน้าใสซื่อเหมือนไม่รู้จริงๆ แต่จะให้เชื่อก็บ้าแล้ว ผมรู้พี่กล่องไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น

            “ผมไม่เชื่อพี่หรอก

            “แล้วจะให้ทำยังไงถึงจะเชื่อละครับ” แววตาเจ้าเล่ห์ที่เห็นว่าผมเริ่มประหม่ามองผมไม่วางตา รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ต่างอะไรกับเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ

            “มะไม่รู้ ผมไม่คุยกับพี่แล้ว” ผมผลักเขาออกห่างจากตัวเบาๆ

            “โถ่ พี่ล้อเล่นน่า ไม่อยากให้เครียดไงครับ” ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มทำเอาผมอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ เขามักจะทำอะไรให้ผมแบบนี้เสมอ

            ไม่อยากให้เครียด…ผมคิดถึงเขาอีกแล้ว

            เงียบแบบนี้โกรธพี่หรอครับ” น้ำเสียงหงอยๆของพี่กล่องทำให้ผมต้องรีบส่ายหน้ารัว

            “ป่าวครับ เอ่อผมแค่หิวแล้ว” ผมแกล้งลูบท้องปอยๆเป็นเวลาเดียวกันกับที่คนในวงคนอื่นๆลงมาพอดี

            ผมหันไปสบตาพี่ไรเวย์แว๊บเดียวก่อนจะหันไปมองทางอื่น ปายที่เดินมากับโซ่ยิ้มให้ผมก่อนที่จะเอ่ยชวนไปกินข้าวกับพวกเขา

            ใจจริงผมก็อยากไปอยู่หรอก แต่ว่า…

            “ไปกันเถอะนะ นานๆจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา” พี่ออกัสบอกผม มือหนาตบไหล่ผมสองสามที เขาคงพอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

            “ไปเถอะพี่ปายจะได้ไม่เกร็งด้วย” โซ่ออกเสียงเชียร์อีกรอบ

            “พี่กล่อง…” ผมหันไปขอความเห็นจากคนข้างตัว พี่กล่องไม่พูดอะไรเพียงแต่สายตาที่เขาส่งมาผมก็พอเดาออกว่าเขาอยากให้ผมไป

            ครับไปครับ

            และเป็นอีกครั้งที่ผมกับพี่ไรเวย์สบตากัน…

 

            ร้านอาหารย่านสุขุมวิท

            ถ้าไม่อร่อยกูด่ามึงแน่ไอ้ซาตาน กว่าจะถึงรถติดชิบหาย หิวจนไส้กิ่วหมดแล้วเว้ยยยย!!!” ทันทีที่ลงจากรถโซ่ก็บ่นยาว ดูเขาจะหิวมากจริงๆ

            โซ่ ทำไมพูดแบบนี้” ปายที่เดินตามลงมาดุโซ่และนั่นทำให้ซาตานยิ้มออกมานิดๆ

            “ดูก็รู้นะว่าใครตัวจริง” เขายักคิ้วกวนเพื่อนหนึ่งทีก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำไปในร้าน

            ทุกสายตาภายในร้านหันมามองที่พวกเขาเป็นตาเดียวแบบที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะชินกับสายตาพวกนี้ คนที่รู้สึกแปลกคือผมกับปายต่างหาก ปกติแล้วไม่เคยเจอสายตาที่มองแบบอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้

            “อึดอัดหรอ” น้ำเสียงเป็นห่วงจากคนที่พึ่งบ่นมาหมาดๆหันไปถามปายที่เดินอยู่ติดกับผม

            “ป่าว ไม่อึดอัด” ปายยิ้มนิดๆ

            “ถ้าอึดอัดพี่บอกผมนะ

            “โซ่จะทำอะไร?

            “ผมจะได้ประกาศไปเลยว่าพี่แฟนผม แค่นี้ก็หายอึดอัดแล้ว” ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของโซ่ทำให้ปายตีเข้าที่ไหล่แรงๆหนึ่งที

            “นั่นยิ่งอึดอัดกว่าเดิม เด็กบ้า

            “เด็กอีกแล้ว เด็กแล้วไง รักปะ” โซ่ทำเหมือนตัวเองอยู่ปอสองอ้อนปาย แต่ดูท่าทางปายก็ไม่ได้รำคาญท่าทางของโซ่         

            คงชินแล้วละมั้ง

            ปึก!

            เพราะผมมัวแต่มองปายกับโซ่เลยไม่รู้ว่าทุกคนหยุดเดินกันแล้ว หน้าผมกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของคนในกลุ่มเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองช้าๆ

            ตึกตัก ตึกตัก

            เป็นอีกครั้งที่สายตาของผมกับพี่ไรเวย์สอดประสานกัน ผมหันหน้าหนีทันทีที่มีความรู้สึกแปลกๆแล่นเข้ามาในใจ แม้ว่าเขาเองจะทำตัวปกติเหมือนเดิมแล้วก็ตาม

            มัวเหม่ออะไรอยู่” เสียงนิ่งๆถามผมแต่คงไม่ต้องการคำตอบ เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างซาตานทันที

            “นั่งครับ” พี่กล่องสะกิดแขนผมนิดๆเมื่อเห็นว่าผมยังยืนอยู่

            “อ่อ ครับ” ผมนั่งลงข้างพี่กล่องก่อนที่นักงานจะเดินมารับออเดอร์

            หลังจากที่ทุกคนสั่งอาหารทานร่วมกันแล้ว คำพูดต่างๆนาๆในเพลงใหม่ที่พวกเขากำลังจะเข้าห้องอัดก็ถาโถมมาจนผมจำเป็นต้องฟังทั้งๆที่ไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่

            “อย่าลืมนะว่าต้องระวังตัว” พี่ออกัสหันไปพูดกับโซ่ที่กำลังหัวเราะกับซาตานอยู่ คำพูดนั้นทำเอาโซ่เองถึงกับหุบยิ้มทันที

            “มีอะไรหรอโซ่” ปายเป็นคนถามคำถามนั้นแทนผมที่อยากรู้เหมือนกัน

            “ที่ผมเคยบอกพี่เรื่องซิงเกิ้ลใหม่ไงจำได้ไหม เรื่องเอ็มวี” โซ่ดูหมดอารมณ์ขึ้นมาทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้

            “อ่อ จำได้แล้วยังไงหรอ?

            “เจนี่ชอบไอ่โซ่มาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นไว้ใจไอ่โซ่ให้มากๆเข้าใจไหมปาย” พี่ออกัสพูดเสียงเข้ม ใบหน้าที่ดูเป็นห่วงและจริงจังในเวลาเดียวกันทำให้เชื่อว่ามันเป็นเรื่องซีเรียสจริงๆ

            “เรื่องนั้นผมรู้ ผมเชื่อใจโซ่อยู่แล้ว” รอยยิ้มเล็กๆของปายแสดงออกถึงความเชื่อใจในตัวโซ่ได้ร้อยเปอร์เซ็น

            “กูบอกแล้วไงว่าแฟนกูดีที่สุด” โซ่ยังไม่หยุดที่จะชมปายนั่นทำเอาทุกคนทำหน้าอ้วกกับความรักที่ค่อนข้างกระอักกระอวน

            แต่ดูไปดูมาก็น่ารักดี

            “เออพี่ว่าแต่เพลงนี้พี่ได้แรงบันดาลใจมากจากอะไร ผมร้องแล้วรู้สึกเจ็บปวดกระดูกร้าวยันก้นกบเลย” ซาตานที่เป็นพวกชอบพูดอะไรเว่อร์ๆหันไปถามพี่ไรเวย์ที่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึง

            “ชีวิตตัวเองมั้ง” เขาตอบกลับมาแบบสบายๆ แววตานิ่งเรียบมองผมแว๊บหนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปทางซาตาน “เวลาที่รู้สึกว่าตัวเองผิดแล้วอยากจะขอโทษ แต่มันสายไปแล้ว

            “โอ้โหพี่ล้ำว่ะ

            “ไม่หรอก ง้อใครไม่เป็นทำได้แค่แต่งเพลง

            ตึกตัก ตึกตัก

            ไอ่หัวใจบ้านี่แค่ได้ยินเขาพูดอะไรแบบนี้มันก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ผมส่ายหน้าสองสามทีเรียกสติตัวเอง เขาพูดไปให้ตัวเองดูดีไปงั้น เพราะถ้าผมสำคัญจริงๆเขาต้องรั้งผม

            ไม่ใช่ปล่อยให้ผมไปอยู่กับคนอื่นง่ายๆแบบนี้

            โหงั้นแสดงว่าพี่ต้องแต่งเพลงง้อคนอื่นแบบนี้มาหลายเพลงแล้วอะดิ” ซาตานยังคงถามต่อแม้จะโดนสะกิดจากพี่ออกัสก็ตาม

            “เปล่า

            “อ้าว…”

            “เพลงนี้เพลงแรกเขาพูดพร้อมกับมองมาที่ผม ทุกคนดูออก ทั้งโต๊ะเงียบกริบมีเพียงมือของพี่กล่องที่เลื่อนมาจับมือผมใต้โต๊ะอย่างต้องการปลอบโยน

            อะเอ่อผมว่าเราเปลี่ยนเรื่อง…”

            “เพลงแรกที่จะแต่งให้เก็บไว้อยู่ในความทรงจำของเขา ถือเป็นคำขอโทษที่พี่พอจะทำให้ได้และส่งให้เขาไปเจอคนที่ดี” ทุกคำพูดที่ออกมาสายตาของเขาไม่ได้หันไปมองสิ่งอื่นเลย

            สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองว่าพี่ก็เหมือนกัน ปกติเขาจะไม่เรียกตัวเองว่าพี่กับคนในวง ผมเคยได้ยินมาบ่อย นั่นหมายถึงเขาพูดกับผม!

            “อะไรที่พี่วัดว่าดีหรือไม่ดีละครับ” คำถามที่ผมอยากถามแต่คนถามกลับไม่ใช่ผม ผู้ชายที่นั่งจับมือผมอยู่ถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

            “ไม่รู้สิ นิสัยมั้ง” พี่ไรเวย์ตอบกลับมานิ่งไม่แพ้กัน

            “บางทีเขาไม่ต้องการเจอคนที่ดีกว่าหรอกครับ เพราะถ้าเขาคิดจะรักเขาก็ต้องคิดว่าคนที่เขารักดีที่สุด

            “…”

            “ถ้าพี่ไม่คิดจะจริงจังกับเขาแล้วผมขอนะ

            “พี่กล่อง…!!!”

            “ผมจะดูแลเขาเอง

            “…” และนั้นคือคำตอบที่ผมไม่อยากได้ยิน ผมเงียบ ทุกคนก็เหมือนกัน ไม่มีใครพูดอะไรต่อมีเพียงพี่กล่องที่เลื่อนมือมาจับมือผมไว้

            ครับ” พี่กล่องตอบ

            “เอ่อกูว่าเรามาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่าเนอะ” ซาตานพูดขึ้นหลังจากที่ได้สติแล้ว

            “มึงควรจะทำตั้งนานแล้วไอ่ซื่อบื้อ” ออกัสแขวะเพื่อน เขาส่ายหัวอย่างระอา

            “อาหารมาพอดี เย้!!!” เขารีบเบี่ยงประเด็นทันทีที่เห็นพนักงานถืออาหารมาแต่ไกล

            พออาหารมาถึงทุกคนก็ตั้งอกตั้งใจในการกิน โซ่ตักนู่นนี่ให้ปายจนเจ้าตัวต้องบอกให้พอ ผมว่ามันเยอะจนปายเลือกไม่ถูก ส่วนพี่กล่องก็ตั้งใจเอาก้างปลาออกเพื่อให้ผมกิน

            อาหารมื้อนี้อร่อยมากเพียงแต่ผมรู้สึกไม่อยากจะกิน

            ผมไปเข้าห้องน้ำแปปนะครับ” ผมหันไปบอกพี่กล่องที่กำลังนั่งเอาก้างปลาออกอยู่

            “ให้พี่ไปส่งไหม?

            “ไม่เป็นไรครับ ไปแปปเดียว” ผมรีบขอตัวออกมาจากโต๊ะ

            สายตาที่ผมรู้สึกว่ามองมาที่ผมเป็นระยะทำให้ผมอึดอัด ความจริงแล้วผมคิดผิดตั้งแต่ตกลงมากินข้าวกับพวกเขา ผมไม่อยากให้พี่กล่องห่วง ไม่อยากทำตัวเป็นภาระ            ผมนั่งลงที่ไม้หินอ่อนไม่ไกลจากห้องน้ำมากนัก บนโต๊ะมีที่เขี่ยบุหรี่ คงจะเป็นที่นั่งให้คนมาสูบบุหรี่ แต่ดีที่ตอนนี้แถวนี้ยังไม่มีคนมาสูบ เสียงเพลงในร้านดังออกมาเป็นระยะ

            “ขอนั่งด้วยได้ไหมเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น เหมือนเขาพูดกับผม

            ครับอ้าวพี่ออกัส

            “ครับ” เขายิ้มรับนิดๆก่อนจะนั่งลงข้างๆผม ในมือมีซองบุหรี่กับไฟแช็กอยู่

            “ออกมาสูบบุหรี่สินะครับ” ผมหันไปถามเขาเพราะเห็นเขาเงียบไป พี่ออกัสพยักหน้านิดๆก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

            “ควินท์คงไม่ว่าถ้าพี่สูบตรงนี้

            “ครับ ก็มันที่สำหรับคนสูบนี่นา

            “พี่นั่งตรงนี้ ลมพัดมาทางพี่ กลิ่นไม่ไปทางควินท์หรอก” เขาพูดกับผมอย่างสุภาพ พี่ออกัสรู้ว่าผมไม่ถูกกับบุหรี่สักเท่าไหร่

            “แต่ผมก็ได้กลิ่นได้ ไม่ได้แย่ขนาดเมื่อก่อนนะ” ผมหัวเราะนิดๆ

            “แต่ก็ไม่ชอบอยู่ดีใช่ไหมละ

            “ครับ กลิ่นมันชวนเวียนหัวน่ะ

            “ดีแล้วที่เราไม่ชอบ จะได้ไม่ต้องลองมัน” พูดจบเขาก็ขยี้บุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่

            “แล้วทำไมพี่ถึงสูบละครับ

            “บางทีคนเราก็ชอบอะไรที่มันไม่ดี รู้ว่าไม่ดีแต่เราก็อยากจะลอง พอลองแล้วมันติดมันก็ยากที่จะเลิก ถึงใครจะบอกว่าไม่ดี แต่เราก็ยังยืนยันที่จะทำเพราะเราติดใจมันไปแล้ว

            อ่อ อย่างนี้นี่เอง

            “อืม

            “…” ผมไม่รู้จะคุยอะไรต่อ พี่ออกัสก็คงเหมือนผมเราเลยนั่งเงียบนานกว่าสิบนาที

            เสียงเพลงในร้านยังคงดังออกมาเป็นระลอก ผมนั่งมองบรรยากาศนอกร้านไปพลางๆ แสงไฟสีส้มที่สะท้อนให้เห็นเงาผมกับเงาของพี่ออกัสดูโรแมนติกไปอีกแบบ

            ควินท์” เขาเป็นคนเริ่มสนทนาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปพักใหญ่

            “ว่าไงครับ

            “พี่ไม่รู้เรื่องทั้งหมดของควินท์หรอกนะ แต่อย่าปล่อยให้มันนานกว่านี้ ควินท์ก็รู้ว่าพี่ไรเวย์กับกล่องอยู่วงเดียวกัน อย่าให้เขาสองคนทะเลาะกันเลย

            “ผมรู้

            “กล่องมันจริงจังนะรู้ใช่ไหม ถ้าเรายังไม่มั่นใจก็ต้องบอกให้มันรู้ ถ้ารู้ทีหลังมันเจ็บนะ คนอย่างกล่องเวลามันรักใครมันรักมาก มันทุ่มให้หมดทุกอย่าง

            “…”

            “เวลาที่มันอกหักพี่รับไม่ได้ว่ะ พี่เห็นแล้วรู้สึกทรมานแทนมัน ไอ่กล่องมันให้ใจใครไปแล้วมันให้ไปเต็มร้อยและพี่ก็หวังให้เขาให้มันกลับมาเต็มร้อยเหมือนกัน

            “…”

            “ส่วนพี่ไรเวย์ พูดยากนะ แต่เท่าที่ดูๆแล้วพี่ว่า…”

            “เขาไม่ได้คิดอะไรกับผม พี่จะบอกแบบนั้นใช่ไหมครับ” ผมถามออกไปอย่างรู้ทัน

            ใครๆก็ดูออก ไม่ใช่ว่าทุกคนดูไม่ออก แค่ไม่พูดมากกว่า

            “อืม พี่คิดแบบนั้น ขอโทษที่พูดตรงๆ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรู้ว่าพี่เป็นคนยังไง แล้วก็รู้ว่าควรจะตัดสินใจยังไง

            “ยังไงเขาถามกลับมาสั้นๆ

            ผมเงียบไปพักหนึ่ง แม้ว่าผมจะใช้เวลาทำใจมาหนึ่งปีแต่พอเอาเข้าจริงๆเวลาที่ผมหายไปไม่ได้ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นเท่าที่ควร แต่ผมควรจะรักตัวเอง

            บางทีเราก็ทำแบบในละครไม่ได้หรอกนะครับ ที่คิดจะรักต่อไปทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่มีใจให้ เพราะชีวิตจริงกับในละครมันต่างกัน

            “…”

            “ผมคิดจะหยุดแล้วละ ทุกคำพูดของเขาไม่มีคำไหนที่บ่งบอกว่าอยากให้ผมรักเขาต่อไป

            “งั้นเราเลือกกล่องใช่ไหม?” พี่ออกัสหันมามองผมช้าๆ แววตาของเขาดูเศร้าแปลกๆ รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้ามันขัดกับแววตาของเขา

            “ครับ ผมเลือกพี่กล่อง

            “พี่ดีใจด้วยนะ

            “แต่เท่าที่ผมรู้สึก พี่ไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่นะครับ

            หรือผมรู้สึกไปเอง

            “จะว่าอย่างนั้นก็คงไม่แปลก พี่กับกล่องเคยโดนวางยาปลุกเซ็กด้วยกัน หลังจากนั้นก็สนิทกันมาก

            “พี่จะบอกว่าพี่ชอบพี่กล่องหรอครับ” อะไรสักอย่างทำให้ผมถามออกไปตรงๆแบบนั้น พี่ออกัสอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า

            “ชอบแต่ในฐานะเพื่อนน่ะ

            “…”

            “แค่รู้สึกว่ามันจะมีใครมาดูแลพี่ก็รู้สึกเศร้าเพราะในวงพี่ก็สนิทกับมันมากที่สุด

            “พี่ออกัส…”

            “แต่ก่อนไปกินข้าวไปดูหนังก็ไปด้วยกันตลอด แต่ตอนนี้คงต้องไปกับซาตานไม่ก็โซ่แทนแล้วละ ฮ่าๆ” เขาหัวเราะออกมาแต่แววตากลับไม่ได้ฉายแววความรู้สึกนั้นเลย

            “แต่ผมคิดว่ามันไม่เป็นแบบนั้นหรอกครับ

            “พี่คงน้อยใจมันจริงๆแหละ” เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพี่ออกัสในอารมณ์แบบนี้ เขาก้มหน้าลงนิดๆ สีหน้าดูน้อยใจอย่างที่พูดจริงๆ

            “เอาแบบนี้ไหมครับ ถ้าผมไปไหนผมจะชวนพี่ไปด้วย ไปกันทุกคนเลย

            “…”

            “ผมรู้ว่าการถูกลดความสำคัญมันเป็นยังไง มันคงแย่มากๆ

            “เห้ยแล้วจะให้พี่ไปขัดขวางเวลาของคนรักกันทำไมเล่า

            “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย คนรักกันอยู่กันหลายคนก็รักกันได้ไม่จำเป็นต้องอยู่กันสองคนเสมอไป อย่างโซ่กับปายไง” ผมยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าพี่ออกัสเริ่มยิ้ม

            “อย่าทิ้งกันนะเว้ย

            “ใครจะไปทิ้งพี่ละครับ โชคดีของผมซะอีกได้ควงสอง ฮ่าๆ” ผมหัวเราะเสียงดังนั่นทำเอาพี่ออกัสเริ่มยืดอก

            “พี่รู้พี่หล่อ ขอบคุณว่ะน้องรัก” เขาพูดพร้อมกับเอาแขนมาพาดบ่าผม แรงตบหนักๆทำให้ผมเจ็บไม่น้อยแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุข

 

            ความสุขงั้นหรอ…ตั้งแต่นี้ต่อไปผมจะมีความสุขจริงๆใช่ไหม

 

 

 

 




100 per
อัพเกือบทุกวันแล้วนะตัวเอง
ชอบก็คอมเม้นท์บอกน้า >___<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1120 pastelcron (@pastelcron) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 10:54
    ยิ้มไม่ค่อยเต็มที่เบยรู้สึกว่าพี่ออกัสนี่ต้องมีซัมติงนองนอย
    #1120
    0
  2. #1110 ※ DaYmie DⒺmY❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 07:41
    ไรเวย์ควินท์ กล่องออกัสเถอะะะ เชียร์กล่องออกัสมาตั้งนานแล้ววววว
    #1110
    0
  3. วันที่ 13 เมษายน 2558 / 16:23
    พี่ออกัส.. มาให้เราสิ 555555 ทำไมเราหลงโซ่ปายขนาดนี้ ,_, เดาใจควินท์ไม่ถูกจริงๆ
    #1108
    0
  4. #1107 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 15:34
    ตกลงพี่ออกัสชอบพี่กล่องป่าว
    #1107
    0
  5. #1106 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 13:43
    ตอนแรกๆ ก็เชียรพี่กล่องกะควินนะ พอได้อ่านต่อแล้วแบบ เออ พี่ไรเวย์กับควิน แล้วพี่กล่องกับออกัส ก็ดีเนอะ -,.- 55555555555
    #1106
    0
  6. #1105 Maiy Vls (@maiy_minjun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 01:02
    ชอบๆๆๆ
    #1105
    0
  7. #1104 HalloPD (@131243) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:59
    อยากอ่านไรเวย์พาร์ทอ่ะQwQ
    #1104
    0
  8. #1103 ++ Wafer..*! (@ENEEBAR) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:23
    ไม่อยากจะคิด ถ้าควินทร์เลิกกับกล่อง ในวงจะเปนไงเนี่ย
    #1103
    0
  9. #1102 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:40
    เริ่มงงกับไรเวย์
    ตกลงคิดหรือไม่คิด
    ตอบที

    หรือ ออกัสจะชอบกล่องป่ะ
    สับสน 5555555
    #1102
    0
  10. #1101 พัณณพัฒน์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:39
    มันแหม่งๆนะหรือพี่ออกัสคิดอะไรกับพี่กล่องหรือป่าวนะ ชักสงสัย แล้วแนาใจหรือที่พี่เวย์ไม่ได้รุ้สึกอะไรกับควินท์น่ะ
    #1101
    0
  11. #1100 ※ DaYmie DⒺmY❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 19:52
    แอบเชียร์ไรเวย์นิดนึง (แต่พี่กล่องก็น่ารักง่ะ) แนะนำให้สามพี #หลอก โซ่นั่ลลั้คตลอดอะ
    #1100
    0
  12. #1099 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 12:12
    เราโฟกัสที่โซ่  นางน่ารักตลอดด อ้อนตลอดดดด
    #1099
    0
  13. วันที่ 10 เมษายน 2558 / 11:57
    โหพี่กล่องเจ๋งอ่ะกล้าขอซึ่งๆหน้าเลยนะ พี่เวย์จะว่างัย
    #1098
    0
  14. #1097 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 10:23
    กล่องแมนมาก
    #1097
    0
  15. #1096 mmynds (@dnimind) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 01:07
    โอ้ยพี่กล่องคนแมน แมนที่สุด555555555
    #1096
    0
  16. วันที่ 9 เมษายน 2558 / 23:04
    เรายกให้พี่กล่อง!! เอาไปเล้ยยยยยยย!! รำคาญโซ่มากเลยจริง หลงปายละเกิ้นนนนน ถถถถถถถถถ
    #1095
    0
  17. #1094 HalloPD (@131243) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:36
    !!!!อุปสสส แย่งกลับมาสิ!!!
    #1094
    0
  18. #1093 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 20:59
    เด็ดคร่าาาาาาา

    ซาตานนี่ไม่รุอะไรเลยเนอะ 555555555
    น่ารักดี -.,-
    #1093
    0
  19. #1092 Butsaya.89 (@buabut89) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 20:13
    โอ๊ยยยย พี่กล่อง รักเลยยย
    #1092
    0
  20. #1091 FuaNgz Cass (@ffjeje) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 21:58
    พี่กล่องงงงง กรี้ดดดด ฟากสาปืดกปมออแย >\\<
    #1091
    0
  21. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 11:38
    จูบก่อนเป็นไง โอ้ย พี่กล่องขา หลงมาก ฮือ
    #1089
    0
  22. #1088 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 09:25
    พี่กล่องคนดีมากอ่ะ
    #1088
    0
  23. #1087 Maiy Vls (@maiy_minjun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 06:30
    รักพี่ก่ลองสิคิวนท์
    #1087
    0
  24. วันที่ 7 เมษายน 2558 / 06:04
    พี่เวย์ก็ปากแข็งเหมือนเดิม พี่กล่องอ่อนโยนจืงๆแต่ควินท?ล่ถแน่ใจหรือว่าจะรักพี่กล่งได้ กลัวจะกลายเป้นเจ็บกันหมดทั้งสามคนแน่นอน
    #1086
    0
  25. #1085 mmynds (@dnimind) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 03:58
    หน่วงอะแงงง รอต่อรอคู่ไรเวย์กับควินท์ คู่หลักไม่สนละตอนนี้ขอลุ้นคู่นี้ก่อน555555555555
    #1085
    0