วิวาห์พยศ รีไรท์ - นิยาย วิวาห์พยศ รีไรท์ : Dek-D.com - Writer
×
NC

คำเตือนเนื้อหานิยาย

นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหาหรือการใช้ภาษา
ที่ไม่เหมาะสม เยาวชนที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
ควรใช้วิจารณญานในการอ่าน
กดยอมรับเพื่อเข้าสู่เนื้อหานิยาย

อ่านเงื่อนไขเพิ่มเติม
ปิด

วิวาห์พยศ รีไรท์

โดย percila

ธมกานต์ พิพัฒนพงษ์ หนุ่มเพย์บอยตัวพ่อ เจ้าชู้ เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น หล่อ รวย หยิ่ง เอาแต่ใจตัวเองคิดว่าผู้หญิงใช้เงินซื้อได้ เธอ ตรีรินทร์ มนัสสุกานต์ สวยมั่นใจในตัวเอง เมื่อพริกมาเจอขิง....

ผู้เข้าชมรวม

18,109

ผู้เข้าชมเดือนนี้

9

ผู้เข้าชมรวม


18.1K

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


165
จำนวนตอน : 30 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  20 มิ.ย. 66 / 04:28 น.
คำเตือนเนื้อหา NC

อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...
ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ


          

ธมกานต์เดินเข้ามาภายในโรงพยาบาล หลังจากได้รับฟังข่าวร้องขอการบริจาคเลือด

อย่างเร่งด่วนทางจส.ร้อย ว่าเด็กอายุสามขวบได้รับอุบัติเหตุที่โรงเรียน  แต่ทาง
โรงพยาบาลขาดแคลนเลือดกรุ๊ปนี้อย่างเร่งด่วน ทางธนาคารเลือดก็ขาดแคลนเช่นกัน
เพราะเป็นช่วงอุทกภัยน้ำท่วม
     "ผมมาบริจาคเลือดตามที่ร้องขอไปทาง จส.ร้อยครับ "
     " ขอบคุณค่ะ เชิญทางนี้ คุณหมอกำลังกลุ้มใจ เพราะเด็กเกิดภาวะแทรกซ้อน
เราต้องการเลือดด่วน " พยาบาลสาว เดินนำไปทางห้องฉุกเฉิน
     "คุณหมอค่ะ คุณท่านนี้มาบริจาคเลือดค่ะ ดิฉันตรวจเช็คแล้วสามารถบริจาคได้ค่ะ "
     " ขอบคุณครับ เชิญทางนี้เลย เราต้องทำการถ่ายเลือดโดยตรง เพราะเด็กต้องการเลือดด่วนที่สุด"
     "ครับ "  ธมกานต์ปรายตาไปมองคนไข้ แล้วรู้สึกชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
บอกไม่ถูกทำไมถูกชะตากับเด็กคนนี้นัก ใบหน้ากลม ขาว ริมฝีปากเป็นสีชมพู คิ้วเข้ม
จมูกโด่ง..ริมฝีปากเหมือนใครบางคนที่เคยรู้จัก รู้สึกคุ้นตา กับริมฝีปากแบบนี้ ธมกานต์
สะบัดศีรษะแล้วก้าวขึ้นไปนอนบนเตียง
     " คุณธมกานต์ค่ะ ญาติคนไข้อยากจะขอพบเพื่อขอบคุณคุณค่ะ  ไม่ทราบว่าคุณ
จะสะดวกไหมคะ" พยาบาลสาวถาม
     "  เชิญครับ ว่าแต่เด็กอายุเท่าไหร่และชื่ออะไรครับ"
     "  อายุสามขวบหกเดือนค่ะ  ชื่อ เด็กขายกริชชัย  มนัส   พยาบาลพูดไม่ทันจบ  เสียงเคาะประตูพร้อมกับพยาบาลอีกคนนำผู้หญิงที่ธมกานต์ตะลึงพอๆ กับผู้หญิงคนนั้น
ก็ตะลึงพอกัน
    " คุณตรีรินทร์ ค่ะนี่ไงค่ะผู้ที่บริจาคเลือดให้น้องกริช ทันเวลาพอดีค่ะ"
ตรีรินทร์ยืนตะลึงพร้อมกับน้ำตาไหลพราก ในที่สุดก็ถึงวันที่ต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
หลัง จากไม่ได้เจอกันเกือบสี่ปีแต่ตรีรินทร์ยังจำใบหน้านี้ได้ดี ผู้ชายที่เธอรักทั้งหัวใจและวิญญาณและเป็นผู้ชายคนเดียวที่ทำร้ายเธออย่าง แสนสาหัส
    " ลูกคุณ เหรอรินทร์"
    " ค่ะ  ลูกฉัน"
    " ขอบคุณนะคะ ที่กรุณาบริจาคเลือดให้ลูกฉัน " เสียงเปิดประตูพร้อมร่างนายตำรวจหนุ่ม ที่ธมกานต์ไม่เคยลืมเลยตลอดสี่ปีที่ผ่านมา
    " ริ นทร์ หมอบอกว่าน้องกริชปลอดภัยแล้วพี่ดีใจด้วย แล้วใครล่ะที่บริจาค เลือดให้น้องกริช " นายตำรวจพูดโดยยังมองไม่เห็นร่างของ ธมกานต์ที่นอนอยู่บนเตียงเพราะมี
พยาบาลอีกท่านหนึ่งบังอยู่
    "ค่ะ"
    ตรีรินทร์พูดไม่ออก เพราะตกตะลึงที่ต้องมาเจอกับชายหนุ่มที่เธอหลีกหนีมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา  แต่กลับมาเจอกันในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้
    " ทำไมคุณกับสามีถึงให้เลือดลูกไม่ได้   มีใครช่วยตอบผมที" ธมกานต์ถาม
    นายตำรวจหนุ่มหันไปมองต้นเสียง พร้อมกับตกใจ ไม่แพ้กัน
    "คุณ"
    " คุณแม่เลือดกรุ๊ป เอ"  พยาบาลกล่าว "แล้วคุณตำรวจล่ะ   กรุ๊ปอะไร" ธมกานต์ถาม
    "ทำไมคุณทั้งสองถึงปล่อยให้เด็กโคม่าเกือบตาย  ทำไมไม่รีบบริจาคเลือด  เด็กช็อค
ไปแล้ว ทำไม"   ธมกานต์ตะเบ็งถาม
    " ผมเลือดกรุ๊ป เอ  คงบริจาคให้ เด็กไม่ได้หรอกครับ"
    ธมกานต์หน้าซีด ปากสั่น  พร้อมกับพูดว่า  " คุณว่าอะไรนะคุณตำรวจ  เลือดคุณกรุ๊ปอะไรนะ"
     " ผมเลือดกรุ๊ปเอ"
     " พ่อกรุ๊ปเอ  แม่กรุ๊ป เอ   แล้วลูกจะเลือด บีได้ยังไง หมายความว่าไง หมายความว่าตลอดเวลา คุณโกหก ผมตลอดเวลา  ตกลงเด็กคนนี้ลูกผมใช่ไหม   ใช่ไหมตรีรินทร์   คุณโกหกผมว่าเด็กในท้องเป็นลูกของไอ้บ้านี่ แล้วปล่อยให้ผมเข้าใจผิดตลอดเวลาเลยใช่ไหม ใช่ไหม"  ธมกานต์กระชากสายน้ำเกลือ ทำให้เลือดไหล  พร้อมกับกระชากไหล่ หญิงสาวพร้อมกับเขย่าอย่างแรง
    " เด็กนี่   ลูกผมใช่ไหม     ใช่ไหม"
    " เค้าเป็นลูกฉัน    ลูกฉันคนเดียว"
    "  หมอ  ผมต้องการตรวจดีเอ็นเอของผมกับเด็กคนนี้    ผมสงสัยว่าเค้าเป็นลูกผม"
    " ไม่ได้!!   ตรวจไม่ได้  ฉันไม่ให้ตรวจ ฉันไม่อนุญาต  การที่คุณบริจาคเลือดให้ลูกฉัน
มันไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นเจ้าชีวิตของเรา   ลืมแล้วเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว คุณเป็นคนขอหย่าฉันเอง   ลืมไปแล้วหรือไง"
    " ผมไม่ลืมหรอก    อะไรที่คุณทำไว้กับผม   ผมไม่เคยลืม"
     " เราหย่ากันมา สี่ปีแล้ว   ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน"
    " เกี่ยวสิ   เกี่ยวมากด้วย เด็กคนนี้ ลูกผมใช่ไหม  "
    " ผมต้องการความจริง   เลิกหลอกผมสักที  ตรีรินทร์"
     " มันผ่านมานานแล้ว   มันเลยจุดนั้นมานานแล้ว  ฉันขอบคุณที่คุณกรุณาช่วยชีวิตตาหนูแต่ขอร้องอย่ามายุ่งเกี่ยวกับเราอีก" น้ำตาตรีรินทร์ไหลพราก
    " คุณคะ  เลือดคุณไหลมากแล้วค่ะ "   พยาบาลสาวเตือน
    "ผมต้องการตรวจ ดีเอ็นเอ"
    " ไม่นะ ฉันไม่อนุญาต"
    " งั้นผมคงต้องพึ่งศาล"
    " พี่ว่าใจเย็นๆ   ค่อยๆพูดกันดีกว่านะรินทร์นะ   คุณธมกานต์ด้วย ผมว่าคุณใจเย็นๆ
แล้วค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า  คนกันเองทั้งนั้น"
   "พี่โตช่วยรินทร์ด้วย   อย่าให้เค้าตรวจนะคะรินทร์ไม่ยอม"   ตรีรินทร์ร้องไห้





 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...

อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

ความคิดเห็น