[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 7 : 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

 
.
 
.
 
.
 
ตอนนี้คยูฮยอนกำลังยืนล้างแก้วอยู่ที่ร้านกาแฟชื่อดัง มีชางมินยืนชงกาแฟอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก หน้าขาวหงอสนิทเพราะถูกพ่อบังเกิดเกล้าอย่างชางมินนอยด์ใส่ตอนที่บอกว่าจะไปเจจูกับคุณชีวอนคืนนี้ ตอนแรกก็เถียงกันดีๆ อยู่หรอกแต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าชางมินจงใจเมินคยูฮยอน และคยูฮยอนเองก็ทำได้แค่เหลือบมองเป็นระยะเพราะไม่รู้ว่าจะง้อเพื่อนยังไง
 
"ชางมินอ่าา" คยูฮยอนเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงอ่อนเมื่อสบโอกาสเหมาะตอนที่ทั้งสองคนเคลียร์ออเดอร์ของลูกค้าหมดแล้ว แต่เรียกแล้วก็เท่านั้นเพราะแม่งไม่สนใจกันเลย ไอ้ห่านี่
 
"มึงโกรธกูอ่อ?" เดินไปนั่งแหม่ะข้างเพื่อนใช้เท้าเขี่ยๆ รองเท้าของอีกคน ชางมินกลอกตาหันไปมองคยูฮยอนที่รีบยิ้มแฉ่งเมื่อเห็นว่าเพื่อนยอมสนใจกันแล้ว
 
"เออ กูโกรธมึง ควาย สำนึกผิดบ้างมั้ยห๊ะ? ทำให้กูเป็นห่วงโดยการหายไปกับผู้ชายทั้งคืน แล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าคืนนี้จะไปต่างจังหวัดกับผู้ชายคนเดิมอีก นี่มึงเป็นเด็กเสี่ยรึไง? เขาซื้อเสื้อผ้า ซื้อโทรศัพท์ให้ก็เห็นดีเห็นงาม เขาได้มึงแล้วใช่มั้ย?!" ชางมินว่าเสียงเครียดทำให้คยูฮยอนค่อยๆ หุบยิ้มลง แล้วมองอีกคนตาคว่ำ
 
"ไอ้เหี้ย! นี่ใช้หัวแม่ตีนคิดหรอห๊ะ? ถ้ามึงพูดแบบนี้อีกกูจะโกรธมึง แล้วไอ้ประโยคพวกนี้มึงพูดไปแล้วที่หอนะ พูดแบบเดิมไม่เบื่อบ้างไง? หรือพ่อตั้งโปรแกรมมาพูด? ในชีวิตกูก็มีมึงเป็นเสี่ย เป็นเตี่ยกูคนเดียวเนี่ย หายโกรธกูได้ละ อย่าเล่นตัวให้มาก รำคาญ" น้ำเสียงติดเหวี่ยงแต่เนื้อหาอ้อล้อเอาใจ ได้ยินแล้วก็ใจอ่อนไม่ยาก ชางมินยกมือขึ้นวางบนหัวกลมแล้วโยกไปมา
 
"ดุจริงมึงนี่ หายโกรธก็ได้ แต่กูก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมมึงต้องไปเจจูกับมิสเตอร์ชเว"
 
"อย่าว่าแต่มึงไม่เข้าใจเลย กูก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่จบงานนี้เขาจะเลิกยุ่งกับกูละ กูสัญญาว่าจะดูแลตัวเองก็แล้วกัน มึงไม่ต้องห่วง" คยูฮยอนพูดเป็นการตัดบท พลางปัดมือชางมินออกจากหัวตัวเองแล้วจัดผมยุ่งๆ ให้เข้าที่ แล้วก็หัวเราะกันสองคนเป็นอันว่าคืนดีกันได้แบบงงๆ 
 
คยูฮยอนไม่ได้เล่าให้ชางมินฟังเรื่องที่ถูกคุณชีวอนจูบ จริงๆ ก็ไม่ได้เล่าเรื่องที่ถูกฉวยโอกาสอะไรเลย ไม่ใช่ว่าคิดจะปิดบังอะไรเพราะคยูฮยอนสนิทกับชางมินแบบชนิดที่ว่านั่งดมขี้กันได้แล้ว แต่แค่ไม่อยากพูดถึง ไม่อยากคิดถึง หน้ามันร้อนๆ หวิวๆ จะเป็นลม
 
ทำงานกันตั้งแต่สี่โมงเย็นยันสี่ทุ่มที่ร้านปิดแต่คยูฮยอนกับชางมินก็ต้องช่วยเก็บล้าง เก็บโต๊ะ เก็บร้าน โน่นนี่นั่น จนเที่ยงคืนครบเวลาทำงานคยูฮยอนกับชางมินถึงได้เดินบิดขี้เกียจออกมาจากร้าน
 
"อ่าว คุณพี่ เอ้ย! คุณจองฮุน" เห็นรถดำคันหรูพร้อมกับคุณพี่หน้านิ่งในชุดสูทสีดำเหมือนเดิมก็เอ่ยทักแบบงงๆ เพราะไม่คิดว่าคุณพี่หน้านิ่งจะมารับที่นี่
 
"มิสเตอร์ชเวสั่งให้ผมมารับ" จองฮุนบอกเรียบๆ แล้วเดินไปเปิดประตู
 
"อ่อ คือผมเข้าใจว่าคุณจะไปรับผมที่หอก็เลยไม่ได้เอาอะไรมาเลย" เดินเข้าไปใกล้อย่างกล้าๆ กลัวๆ โดยมีชางมินยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง
 
"ผมคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหา เชิญครับ" จองฮุนบอกต่อยิ่งเปิดประตูให้กว้างขึ้น แต่คยูฮยอนเท้าเอวฉับแล้วเริ่มเถียง
 
"เป็นปัญหาสิครับ ผมไม่มีชุดไปเปลี่ยนนะ จะให้ผมใส่กางเกงในซ้ำรึไงครับ?"
 
"บางทีคุณอาจไม่ต้องใส่อะ-"
 
"เราจะไปกันได้รึยังครับ?!" คยูฮยอนตะโกนลั่นรีบวิ่งไปขึ้นรถ ไม่ลืมที่จะมองไอ้คุณพี่หน้านิ่งตาขวางโทษฐานพูดอะไรไม่รู้เวล่ำเวลาเกิดชางมินระแคะระคายขึ้นมาได้ตายห่ากันหมดอีกอย่างคยูฮยอนไม่ได้จะไปทำอย่างว่ากับคุณชีวอนซักหน่อย พูดจาน่าเกลียดที่สุด
 
"ชางมินกูไปแล้วนะ มึงอยู่หอดีๆ ห้ามพาผู้หญิงเข้าห้อง เข้าใจมั้ย?" โผล่หัวออกไปนอกรถแล้วก็ได้นิ้วกลางชูกลับมาให้ แต่ไม่นานชางมินก็ยิ้มและโบกมือไล่ให้คยูฮยอนเอาหัวกลับเข้าไปในรถ
 
.
 
.
 
.
 
หลับไปในรถตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่หน้าโรงแรมของคุณชีวอนอีกแล้ว งงเล็กน้อยเพราะคิดว่าตัวเองจะต้องไปสนามบินเพื่อไปเกาะเจจู แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้ถามและเดินตามคุณพี่หน้านิ่งไปอย่างง่วงๆ มาโผล่อีกทีที่ชั้นดาดฟ้าและภาพตรงหน้าก็ทำให้คยูฮยอนตื่นเต็มตา
 
เฮลิคอปเตอร์สีขาวลำใหญ่เด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้า และคุณชีวอนก็ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่อยากยอมรับเลยว่าหล่อมากและดูดีโคตรพ่อ คยูฮยอนหันกลับไปหาคุณพี่หน้านิ่งอย่างจะขอความเห็น แต่ไอ้คุณพี่แม่งเดินหายไปหลังประตูแล้วฟาย คยูฮยอนเลยได้แต่พ่นลมหายใจฟึดฟัดแล้วเดินไปทางเฮลิคอปเตอร์ สบตาคุณชีวอนโดยบังเอิญก็รีบหลบวูบ
 
"เอ่อ เราจะไปเจจูกันด้วยเจ้านี่หรอครับ?" เป็นคำถามที่โง่มากในความคิดคยูฮยอน พามายืนหน้าเฮลิคอปเตอร์จะให้ว่ายน้ำข้ามไปมั้ง แต่ก็นั่นแหละ คยูฮยอนไม่เคยขึ้นเฮลิคอปเตอร์นี่นา
 
ชีวอนเพียงแค่ยิ้มและเปิดประตูตอบคำถามเป็นการกระทำ จังหวะที่คยูฮยอนเดินผ่านก็ได้กลิ่นกาแฟลอยมาแตะจมูก ปิดประตูเสร็จก็เดินอ้อมไปประจำตำแหน่งคนขับ เห็นคยูฮยอนหันมามองตาโตก็ยิ่งยิ้มพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ เด็กตัวขาวเม้มปากหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว สงสัยว่าคงจะคิดอะไรลามกอยู่ เห็นแล้วก็อยากจะแกล้งกดปากกับแก้มกลมๆ แต่เพื่อให้คยูฮยอนยอมรับว่าชอบ เขาคงต้องเป็นสุภาพบุรุษซักหน่อย มือใหญ่เอื้อมคว้าเข็มขัดจัดการรัดให้คยูฮยอนเรียบร้อยก็ผละกลับไปนั่งที่เดิม
 
คยูฮยอนลอบพรูลมหายใจยาว แต่เมื่อหันไปเห็นคุณชีวอนกำลังกดนั่นกดนี่ก็กลับไปตาโตเหมือนเดิม
 
"คุณขับเฮลิคอปเตอร์เป็นด้วยหรอครับ?"
 
"อืม แต่ปกติจองฮุนเป็นคนขับน่ะ" ตอบเรียบๆ แล้วส่งหูฟังให้คยูฮยอน
 
"แล้วคุณจองฮุนไม่ไปด้วยหรอครับ?"
 
"ถ้าจองฮุนไปด้วยนายคงต้องนั่งตักฉัน" ยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้เด็กช่างถามเล่นเอาคยูฮยอนหน้าเจื่อนเบือนหน้าหนี ชีวอนหัวเราะนิดแล้วจึงเบนความสนใจไปที่แผงควบคุมตรงหน้าอีกครั้ง
 
คยูฮยอนสาบานเลยว่าตลอดทางจะนั่งเงียบๆ จะหุบปากให้สนิท พูดอะไรไปก็มีแต่เข้าตัว 
 
"เอ้อ ว่าแต่เมื่อวานที่คุณมาช่วยผม คุณนั่งฮอลกลับมาจากเจจูหรอครับ?" ขอถอนคำพูดที่ว่าจะหุบปากให้สนิทก่อน เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ต้องรีบถามเดี๋ยวลืม
 
"ถ้ามัวแต่นั่งฮอลมานายคงโดนมากกว่าจูบไปไกลโขนะ ฉันกลับถึงโซลตั้งแต่ตอนหัวค่ำแล้ว"
 
"อ่อ" 
 
"ฉันดีใจนะที่นายรู้ว่าฉันอยู่เจจู คิดถึงฉันมากมั้ย?"
 
คยูฮยอนกลอกตาให้กับคำพูดแสนจะมั่นจนน่าถีบของคุณชีวอน โอเค คยูฮยอนสัญญาเลยว่าตลอดทางจะนั่งเงียบๆ จะหุบปากให้สนิท คราวนี้ของจริงล่ะ
 
เมื่อเฮลิคอปเตอร์ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ กรุงโซลยามค่ำคืนก็ปรากฎแก่สายตา แสงไฟจากตึกสูงและถนนหนทางทำให้โซลถูกปกคลุมด้วยจุดสีเหลืองเต็มไปหมด สวยจนต้องหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่มาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก จะเอาไปอวดชางมินด้วย เดี๋ยวรายนั้นจะไม่เชื่อว่าเขาได้นั่งเฮลิคอปเตอร์จริงๆ
 
"ชอบรึเปล่า?"
 
คยูฮยอนยิ้มเต็มแก้มหันไปพยักหน้าหงึกหงักให้คนถาม ท่าทางตื่นเต้นแบบเด็กๆ ทำให้ชีวอนพอใจอยู่ไม่น้อย ได้เจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดีแต่เด็กน้อยของเขาทำให้เขายิ้มได้มากกว่าเวลาปกติซะอีก
 
ใช้เวลาอยู่บนฟ้าไม่นาน เฮลิคอปเตอร์ก็จอดลงบนดาดฟ้าตึกอีกครั้ง คยูฮยอนเดาเอาเองว่าคงเป็นโรงแรมในเครือชเวกรุ๊ปอีกนั่นแหละ นั่งเรียบร้อยให้คนแก่กว่าปลดเข็มขัดแล้วเดินลงไปเปิดประตูให้ คยูฮยอนก็ลงมายืนสูดอากาศบริสุทธิ์จนชุ่มปอด
 
"อากาศดี ดาวเต็มฟ้า เจจูจ๋า ป๋าคยูฮยอนมาหาแล้วววว" หลับตา กางแขน ตะโกนเสียงดัง ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลังก็หุบยิ้มฉับ แล้วหันไปมองคนหัวเราะตาขวาง 
 
ชีวอนพยายามหยุดหัวเราะ แต่รอยยิ้มก็ยังอยู่จนเกิดรอยบุ๋มที่ข้างแก้ม ผายมือไปทางประตูแล้วเป็นฝ่ายเดินนำไปก่อนเพราะกลัวคยูฮยอนจะโกรธแล้วทำหน้าบึ้งอีก ลงลิฟต์มาไม่กี่ชั้นก็ถึงชั้นที่เป็นห้องพักประจำของชีวอน รูดคีย์การ์ด กดรหัส และสแกนนิ้วมือเสร็จก็ได้ยินเสียงคลิ้ก ชีวอนจึงเดินนำเข้าไปในห้อง
 
"ถ้าจะเข้าห้องได้ลำบากยากเย็นขนาดนี้ ขอให้เข้าห้องไม่ได้ตอนปวดขี้ทีเห๊อะ" 
 
"ฉันได้ยินนะ" ชีวอนหยุดเดินกระทันหันแล้วหันกลับไปหรี่ตาใส่คยูฮยอนที่แช่งให้ตัวเองเข้าห้องไม่ได้ ทำให้เด็กตัวขาวส่งยิ้มเก้อมาให้ ชีวอนส่ายหัวแล้วเดินนำไปทางห้องนอนของตัวเอง
 
"จองฮุนบอกว่านายไม่ได้เอาอะไรมาเลย งั้นคืนนี้ก็ใส่ชุดของฉันไปก่อนแล้วกัน" ชีวอนเปิดประตูและชี้ให้ดูตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินในห้อง
 
"แล้วคืนนี้จะให้ผมนอนที่ไหนหรอครับ?" หันไปถามตอนที่เดินผ่านคุณชีวอนเข้าไปด้านในห้อง
 
"ก็นอนด้วยกัน" 
 
คยูฮยอนหันกลับไปอ้าปากค้างใส่คนพูด แสดงสีหน้าชัดเจนว่าไม่มีทาง และนั่นก็ทำให้ชีวอนหัวเราะขึ้นมาอีกรอบ
 
"ถือตัวจังนะ ถ้านายไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบฉัน ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" กอดอกยืนพิงกับกรอบประตู ไล่สำรวจคยูฮยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า
 
"ผมไม่ชอบ แต่คุณไม่ใช่นี่" คยูฮยอนเถียงแต่ชีวอนไม่ได้สนใจ มือใหญ่คว้าประตูปิด แล้วก็ปล่อยตัวพิงแผ่นหลังกับบานประตูไว้ จริงๆ ชีวอนสั่งให้คนขึ้นมาจัดห้องนอนสำหรับแขกไว้แล้ว ที่พูดไปก็แค่อยากแกล้งเล่นเท่านั้น ให้เด็กไร้เดียงสาได้คิดเยอะๆ ว่าที่ตัวเองยอมเขาขนาดนี้ก็เพราะชอบเหมือนกัน
 
"หรือว่านายจะเด็กเกินไปสำหรับเรื่องแบบนี้กันนะ"
 
.
 
.
 
.
 
นั่งเช็กเอกสารในไอแพดเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตู เงยหน้าขึ้นมาก็เจอเด็กตัวขาวอาบน้ำเสร็จแล้ว แต่ชุดที่เจ้าตัวเลือกมาใส่นี่สิน่าจับมาตีนัก
 
"ทำไมถึงไม่เอาเสื้อเชิ้ตมาใส่?" ถอดแว่นแล้วถามคยูฮยอนในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงออกกำลังกายขาสั้นแค่เข่า
 
"เสื้อเชิ้ตคุณมีแต่เสื้อทำงานไม่ใช่หรอครับ ใหม่ๆ ทั้งนั้นผมไม่กล้าเอามาใส่หรอก นี่ผมก็พยายามเลือกตัวที่มันเก่าๆ แล้วนะ" คยูฮยอนบอกยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่เข้าใจว่าคุณชีวอนจะมาดุเขาเรื่องชุดนอนทำไม
 
"แต่งตัวแบบนี้อยากให้ฉันปล้ำนายรึไง?"
 
"ห๊ะ?!" คยูฮยอนตกใจหน้าแดงรีบก้มสำรวจตัวเองเมื่อไม่เห็นมีอะไรผิดปกติก็กลับไปมองคุณชีวอนอีกรอบอย่างไม่ไว้ใจ
 
"เสื้อมันคอกว้าง แถมยังสีขาวบางขนาดนั้น แล้วใส่กางเกงขาสั้นนี่จะยั่วกันรึไง?" ชีวอนลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินไปทางคยูฮยอน
 
"คุณหยุดอยู่ตรงนั้นเลย!! เปลี่ยนก็ได้!! จะไปเปลี่ยนแล้ว!! เดี๋ยวนี้เลย!! ห้ามเข้ามานะ!!" โวยวายทั้งที่หน้าแดงก่ำ รีบเดินกลับไปที่ห้องนอนด้วยความรวดเร็ว ชุดคยูฮยอนไม่ได้โป๊ด้วยซ้ำ คอกว้างก็จริงแต่ก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้น และถึงเสื้อจะสีขาวแต่ก็ไม่ได้บางจนเห็นอะไรซักหน่อย แล้วกางเกงขาสั้นแค่เข่าเห็นขนหน้าแข้งให้พรึ่บนี่มันจะไปยั่วอะไรใครได้ ก็มีแต่คนตรงหน้านั่นแหละที่หื่นกามไม่เข้าเรื่อง
 
ได้ยินเสียงหัวเราะไล่หลังมาก็ยิ่งอารมณ์เสียกระแทกประตูห้องนอนปิดดังปัง คอยดูนะคยูฮยอนจะเอาเสื้อเชิ้ตที่แพงที่สุดมาใส่ เดินกระแทกส้นเข้าไปในตู้เสื้อผ้าแล้วก็ถึงกับชะงักกึก
 
"แล้วตัวไหนแม่งแพงที่สุดวะ ดูแพงทุกตัวเลยเนี่ย"
 
ใช้เวลาหาชุดใหม่ไม่นานก็เดินหน้าบูดออกมาจากห้องนอนอีกครั้งแต่คุณชีวอนไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น คยูฮยอนเลยมองซ้ายมองขวาเห็นไฟเปิดอยู่ตรงระเบียงจึงลองเดินไปดู
 
"ดื่มด้วยกันมั้ย?" เสียงทุ้มจากด้านหลังทำให้คยูฮยอนหันกลับไปมอง เห็นคุณชีวอนอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงนอนสีเทาเรียบร้อยและในมือมีแก้วไวน์บรรจุน้ำสีม่วงสองแก้วคยูฮยอนก็ส่ายหน้า คุณชีวอนแค่ยักไหล่เดินผ่านคยูฮยอนไปทางระเบียงที่เปิดประตูบานเลื่อนทิ้งไว้ วางแก้วไวน์แก้วหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปหันหลังพิงราวระเบียงหันหน้ามาเผชิญกับคยูฮยอน
 
"ชุดนี้เรียบร้อยดีนี่" 
 
แน่สิเสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าหนาสุดๆ ติดกระดุมครบทุกเม็ดขึ้นมาถึงคอ แขนเสื้อก็ยาวเลยมือคยูฮยอนไปอีก กางเกงนอนขายาวลากพื้นถูกหยิบมาใส่ ไม่เรียบร้อยก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
 
"ง่วงรึยัง?" ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มออกจากใบหน้าขาวของคนที่เดินตามมาเกาะระเบียงอยู่ข้างๆ คยูฮยอนหันมาช้อนตามองชีวอนนิด กระพริบตาสองสามที กัดปาก แล้วก็หันหน้าหนีเขยิบตัวออกห่าง
 
"เมื่อกี้ง่วง แต่ตอนนี้ไม่ค่อยง่วงแล้วครับ" ตอบอ้อมแอ้มอึดอัดกับบรรยากาศแปลกๆ ที่ไม่รู้ว่าคืออะไร
 
"นายกลัวฉันมากเลยหรอ?" ชีวอนถามหมุนแก้วไวน์ในมือเล่น
 
"มาก!!" หันมาตอบเสียงดังฟังชัดจนชีวอนหลุดยิ้มอีกครั้งแล้วถอนหายใจยาว
 
"ฉันว่าเราคงต้องนั่งคุยกันยาวล่ะนะ" ชีวอนผายมือไปทางเก้าอี้นอนดีไซน์แปลกตาสองตัวที่ตั้งอยู่ตรงด้านหนึ่งของระเบียง ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินไปก่อนแล้วทิ้งตัวลงกึ่งนั่งกึ่งนอน เห็นคยูฮยอนเดิมตามมานั่งอย่างว่าง่ายก็ยิ่งยิ้ม
 
"ทำไมถึงกลัวฉัน?" ชีวอนวางไวน์ในมือลง ไม่มีอารมณ์จะดื่มเหมือนอย่างตอนแรก
 
"ก็คุณเป็นพวกเผด็จการ ชอบบังคับ ชอบดุ แล้วก็ชอบฉวยโอกาสกับผมด้วย" คยูฮยอนตอบไปตามที่คิด ลดเสียงในประโยคสุดท้ายลงนิดหน่อย
 
"แล้วทำไมถึงกล้ามาเจจูกับฉันล่ะ?"
 
ข้อนี้คยูฮยอนคิดนาน จนถึงตอนนี้ก็ยังแอบกลัวคุณชีวอนอยู่บ้างแต่จากที่ได้รู้จักคุณชีวอนมาสองอาทิตย์กว่าคยูฮยอนก็คิดว่าคุณชีวอนเป็นคนดีในระดับหนึ่ง ไม่คิดร้ายกับคยูฮยอนแน่ๆ ก็เลยค่อนข้างวางใจ ถึงได้กล้ามาเจจูด้วยกันละมั้ง
 
"ผมรู้ว่าคุณจะไม่ทำอะไรผม ผมเชื่อใจคุณนะเนี่ย" คยูฮยอนตอบพลางพลิกตัวตะแคงไปทางด้านที่คุณชีวอนอยู่ พยายามเพ่งมองว่าภายใต้ท่าทางสุขุมนุ่มลึกนั่นจริงๆ แล้วคุณชีวอนเป็นคนยังไงกันแน่
 
"ขอบใจ... เล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังหน่อยสิ" เป็นชีวอนที่พลิกตัวหันมานอนจ้องหน้าคยูฮยอนบ้าง
 
"เหอะ ไม่ได้สืบรู้หมดทุกเรื่องแล้วรึไงครับ?" คยูฮยอนหน้าบูด ยังโกรธไม่หายที่อีกคนไปสืบประวัติเขาจนพรุน
 
"ถ้าไม่กวนฉันซักวันนี่จะนอนไม่หลับรึไง?" เอื้อมมือไปผลักหัวกลมๆ อย่างหมั้นเขี้ยว
 
"ก็อาจจะนะครับ ว่าแต่คุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมหรอครับ?
 
"ครอบครัวของนายเป็นยังไงบ้าง?"
 
"ก็มีพ่อ แม่ แล้วก็พี่สาว"
 
เห็นคุณชีวอนเงียบเป็นเชิงให้คยูฮยอนพูดต่อ คยูฮยอนก็ถอนหายใจ
 
"พ่อผมเป็นครูสอนภาษาเกาหลี แม่ทำร้านกาแฟ เขาอยากให้ผมเรียนหมอแต่ผมหนีมาเรียนดนตรี ก็เลยไม่ได้คุยกันมาจะสี่ปีแล้ว ก็อย่างที่เห็นผมอยู่หอกับเพื่อนแล้วก็ทำงานพิเศษงกๆ"
 
"แล้วพี่สาวนาย?"
 
คยูฮยอนจิ๊ปากใส่คุณชีวอน สืบมาครบขนาดนี้แล้วจะให้เล่าทำไมวะ
 
"พี่สาวก็ยุ่งๆ เรื่องงานแต่งงานช่วงนี้เลยไม่ค่อยได้คุยกัน ความจริงมาฮันนี่มูนที่เจจูนี่ก็โรแมนติกดีนะครับ"
 
"นายชอบหรอ?" ชีวอนถามจ้องตากลมที่กำลังสะท้อนแสงไฟวิบวับ
 
"เจจูหรอครับ? ชอบสิครับ" คยูฮยอนยิ้มกว้าง
 
"ฉันหมายถึงเรื่องโรแมนติกน่ะ"
 
"ก็คงชอบมั้งครับ ผมเรียนดนตรีนี่ มันก็โรแมนติกในตัวมันเองอยู่แล้ว ถ้ามีแฟนผมก็อยากร้องเพลงให้เธอฟัง พาเธอไปเที่ยว มาเจจูก็ดีนะครับ อ้อแล้วก็ใส่เครื่องประดับเหมือนกันด้วย แบบนี้ก็น่าจะใกล้เคียงกับคำว่าโรแมนติกนะครับ" คยูฮยอนเล่าไปเรื่อย เอามือรองใต้หัวไม่ให้เมื่อย
 
"ก็คงอย่างนั้น" ชีวอนบอกนิ่งๆ แล้วกลับไปนอนหงายดูท้องฟ้าเหมือนเดิม รู้สึกไม่ชอบใจเลยที่คยูฮยอนพูดถึงแฟนในอนาคตตัวเองแบบนั้น ในหัวกลมๆ คงมีภาพสาวน้อยน่ารักผมยาวในชุดกระโปรงสีชมพูละมั้ง
 
"แล้วคุณละครับ?"
 
หลุดจากภวังค์เพราะเสียงใสที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ
 
"อะไร?"
 
"คุณชอบเรื่องโรแมนติกมั้ยครับ?"
 
"ฉัน... ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก"
 
"อ่อ งั้นแฟนคุณคงเสียใจแย่" เสียงหงอยๆ ที่ดังมาจากข้างตัวทำให้ชีวอนหันไปมองคนพูด 
 
"ฉันไม่ทำอะไรอย่างการมีแฟน" บอกเรียบๆ เห็นแววตาไม่เข้าใจของคยูฮยอนก็หันหน้ากลับไปทางเดิมและชีวอนก็ไม่ได้ยินคำพูดอะไรจากคยูฮยอนอีก 
 
มองท้องฟ้าสีดำสนิทที่ถูกแต่งแต้มด้วยจุดสีเงินประปรายก็ลอบถอนหายใจ ชีวอนก็เหมือนกับท้องฟ้าในคืนนี้ สวยงาม น่าค้นหา น่าลุ่มหลง แต่ก็เกินเอื้อม ว่างเปล่า แต่ก็เต็มไปด้วยก้อนหินแข็งกระด้างลอยล่องและความหนาวเหน็บเย็นชาที่คอยแต่จะเสาะหาความร้อนแรงมาเติมเต็มชีวิต
 
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ปล่อยให้ความคิดมากมายลอยวนอยู่ในหัวรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อลมเย็นปะทะผิว  คิดในใจว่าถึงเวลาต้องพาเด็กน้อยเข้านอนซักทีเดี๋ยวจะไม่สบาย แต่หันไปหาคยูฮยอนก็พบว่าหลับไปแล้ว ใบหน้าขาวกระจ่างแก่สายตา แพรขนตาหนา จมูกโด่งที่ระบายลมหายใจสม่ำเสมอ ปากอิ่มแดงที่เคยได้ลิ้มลอง
 
"คยูฮยอน ตื่นก่อน"
 
"..."
 
"คยูฮยอน เข้าไปนอนข้างในเถอะ"
 
ข้อความกับระดับเสียงช่างสวนทาง เวลาหลับแล้วไม่ดื้อไม่ซนไม่กวนไม่โวยวายคยูฮยอนน่ารักจนไม่อยากให้ตื่นมางอแงเลย นั่งมองอยู่เป็นครู่กว่าที่ชีวอนจะลุกขึ้นยืนและก้มลงช้อนคยูฮยอนขึ้นมาอุ้มไว้
 
"ตัวหนักเหมือนกันนะเนี่ย เจ้าเด็กอ้วน" ชีวอนว่าขำๆ ขณะเดินเข้าไปด้านใน เมื่อรู้สึกอุ่นคยูฮยอนก็เบียดตัวเข้าหาซุกหน้ากับอกกว้าง
 
"แล้วคืนนี้ฉันจะปล่อยให้นายนอนคนเดียวได้ยังไงกัน"
 
.
 
.
 
.
 
To Be Continued
 
 
 
Talk*~
 
ขออภัยที่ตอนนี้หาเนื้อหาอะไรไม่ได้เลยนะคะ ;_____; ร้องไห้ คือแต่งไม่ออก แต่คุณชีวอนตอนนี้น่าจะกู้หน้าฟิคตอนนี้ได้ 555+ สรุปว่าน้องคยูฮยอนรอดเนอะ เหลือพรุ่งนี้อีกหนึ่งวันไม่รู้ว่าคุณชีวอนจะทำยังไงให้น้องคยูฮยอนยอมรับว่าชอบนะคะ หรือว่าคุณชีวอนเราจะมั่นหน้าเกิน? ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจฟิคเรื่องนี้นะคะ มีความสุขมากที่มีคนบอกว่าฟิคสนุก ฮรือออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #215 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 23:03
    อุ้มเด็กอ้วนไปนอนด้วยง่า น่ารัก
    #215
    0
  2. วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:06
    น้องยอนชอบคุณชเวใช่ไหมล่ะ?
    แต่แบบ..เหมือนมันยังมีอะไรมันกั้นไว้อยู่อ่ะ
    นี่คงต้องเอาใจช่วยคุณชเวซินะ
    เอาชนะใจน้องยอนให้ได้เน้อออออออ

    ปล.ฟิคสนุกนะคะไรท์เตอร์
    #148
    0
  3. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 11:46
    อ๊ายยยยยย เขินจริงจังอ่ะ
    #72
    0
  4. #33 MidNight (@ruk-wonkyu-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 20:21
    ขำพี่ฮุน 5555 น้องคยู่อาจไม่ต้องใส่อะไรก็ได้จริง

    ส่วนกางเกงยาวถึงเข่านี่มันสั้นตรงไหน มิสเตอร์ชเวหื่นไปเองนะ

    รอลุ้นหลังจากอุ้มน้องเข้าห้องแล้วจะเป็นยังงัยต่อ -,.-

    หมายถึงว่าหลังพี่วอนจะเดี้ยงไม๊ต่างหากเล่า 555


    #33
    0
  5. #31 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 23:17
    โอยยยยยยย ทำไมตอนนี้มันน่ารักกกกกกกกก 555

    ตอนหน้าจะรอดมั้ยยยยยยย >//<
    #31
    0
  6. #29 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 01:39
    คือน้องคยูนางไม่ได้แต่งตัวโป๊นะ คุณพี่วอนหื่นเองก็บอกมา5555555555555555
    #29
    0
  7. #27 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 23:38
    สงสารคุณชเวต้องอุ้มหมูอ้วน ป่านนี้หลังเดาะละม้าง 5555 ว่าแต่คุณน้องคยูมั่นมากเหอะ มากะผุ้จายยยย (=^
    #27
    0
  8. #26 Chutint (@ploychu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 21:47
    กรี๊ดดดดดดดดดด ฟ่าเงำกรเ จริงๆชุดนอนไม่ควรใส่กางเกงควรโชว์ขายาวๆใต้เสื้อเชิ้ตไปเลยค่ะ มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #26
    0