[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 20 : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ต.ค. 58


.

.

.

"มึง"

"..."

"กูง่วง"

ชางมินหลุดหัวเราะในลำคอ แม้จะเป็นเวลาที่อ่อนไหวที่สุดแต่คยูฮยอนก็ยังเป็นคยูฮยอนอยู่วันยังค่ำ 

คยูฮยอนคนหนีปัญหา เพื่อนกวนประสาทที่บอกว่าง่วงหลังจากถูกสารภาพรัก

"อืม ง่วงแล้วก็ไปอาบน้ำนอน" ชางมินคลายกอดออกเห็นคยูฮยอนยังตาแดงจมูกแดงน้ำตาไหลอาบแก้มก็ช่วยยกมือเช็ดให้

"ไม่อาบแล้วหนาวจะนอนเลย" คยูฮยอนบอกโดยไม่มองหน้าชางมิน มือปัดมือชางมินออกจากหน้าคล้ายจะรำคาญ กำลังจะเดินกลับไปที่เตียงหูก็ได้ยินคำจิกกัดจากเพื่อนสนิทเสียก่อน

"ซกมกสัตว์ โอ้ย!!" ชางมินอุทานลั่นเมื่อถูกเตะเข้าที่ขาเต็มๆ เจ็บจนต้องยกขาขึ้นมากระโดดเหยงๆ เห็นคยูฮยอนเดินปึงปังหนีไปทิ้งตัวลงกับที่นอนห่อตัวเองด้วยผ้าห่มผืนหนาก็ได้แต่ยืนเคืองอีกคนในใจ

"ยืนทำอนุสาวรีย์อะไรอยู่? ออกไปดิ ปิดไฟให้กูด้วย" คยูฮยอนบอกตะแคงตัวไปอีกด้านทิ้งให้ชางมินยืนโง่อยู่คนเดียวอีกรอบ

ไอ้ห่า!! นี่มึงเพิ่งจะถูกกูสารภาพรักนะ!!

"เออ! กูไปก็ได้! ขอให้หนอนขึ้นหน้ามึง! ขอให้เหากินกบาล! ไอ้สกปรก!" ชางมินกระแทกเสียงใส่เดินไปปิดไฟแล้วกระชากประตูเปิดออกจากห้องของคยูฮยอน

แต่ชางมินยังไม่ได้กลับเข้าห้องของตัวเองแผ่นหลังกว้างเพียงพิงประตูไม้ไว้ แว่วเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นถอนหายใจยาว มือใหญ่ยกขึ้นปิดตา แหงนหน้าไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

"มึงแม่งปฏิเสธกูได้เจ็บปวดชะมัด มาฝืนทำตัวเหมือนเดิมใส่กูแบบนี้กูควรจะทำตัวเหมือนเดิมด้วยงั้นสิ?"

ทุกอย่างจะเหมือนเดิมได้ยังไงในเมื่อชางมินได้บอกความรู้สึกของตัวเองออกไปแล้ว แม้แต่สายตาที่คยูฮยอนมองมามันยังไม่เหมือนเดิมเลย

คยูฮยอนกำลังฝืน และชางมินก็ยิ่งเจ็บปวด

"กูเจ็บยิ่งกว่าตอนที่กูเห็นมึงปากแตกเพราะถูกคนอื่นจูบอีก"

ที่อีกฝากของประตูคยูฮยอนนอนลืมตาโพลงในความมืด ที่บอกชางมินไปว่าง่วงคยูฮยอนไม่ได้โกหก ง่วงทั้งที่ยังไม่ห้าทุ่มดีด้วยซ้ำ เหนื่อยจนอยากจะหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก พยายามข่มตา พลิกซ้ายพลิกขวาจนแทบจะตีลังกานอนอยู่แล้วแต่คยูฮยอนก็ยังนอนไม่หลับ หัวใจมันไม่สงบพอและสมองก็เอาแต่จะคิดทบทวนเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา

ถ้าคยูฮยอนมีเงินจ่ายค่าเทอมแล้วไม่ได้ไปแอบถ่ายรูปคุณชีวอนก็คงจะดี คยูฮยอนจะได้ไม่ต้องรู้จักกับคนใจร้ายแบบนั้น หรือถ้าคุณชีวอนไม่สืบเรื่องของคยูฮยอนรายนั้นก็คงไม่ตามมาเอาเรื่องถึงที่ร้านกาแฟ ถ้าไม่ได้ไปถ่ายรูปก็คงไม่ถูกหอมแก้ม คงไม่หวั่นไหว แล้วถ้าคุณชีวอนไม่ไปช่วยคยูฮยอนที่ผับไว้ คยูฮยอนก็คงไม่ถูกจูบ ถ้าไม่ยอมไปเจจูกับคุณชีวอน...ป่านนี้จะเป็นยังไงนะ ถ้าเราจบกันตั้งแต่ที่เจจู ถ้าคยูฮยอนไม่บ้าจี้ตามไอ้ชางมินหน้าด้านนัดคุณชีวอนออกมาขอจีบซึ่งๆ หน้าแบบนั้น ถ้าเราไม่ได้จูบกัน ถ้าคยูฮยอนไม่ถูกชางมินจูบ ถ้าไม่สับสน ถ้าแค่ตั้งสติได้ไม่โทรไปร้องห่มร้องไห้กับคุณชีวอน ถ้าไม่ได้ไปอ่อยเขา ถ้าไม่ปล่อยตัวให้อีกฝ่ายทำอะไรเกินเลยขนาดนั้น ถ้าแค่คุณชีวอนจะใจดีกว่านี้ซักนิด

ถ้าคุณชีวอนจะรักคยูฮยอนได้...

มีแต่ถ้า! ถ้า! ถ้า!

เหอะ!!

ฟันขาวกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกแสบร้อนที่ตาและจมูกเหมือนว่าน้ำตากำลังจะไหลลงมาประจานความรู้สึกที่คยูฮยอนมีต่อคุณชีวอน

ถ้าแค่คุณชีวอนจะรักคยูฮยอนได้

"ฮัดชิ้ว!!"

ฉิบหาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มึงอย่ามาป่วยตอนนี้นะโจคยูฮยอน!! ป่วยตอนนี้ไม่ได้นะ!! อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วไหนจะมีคอนเสิร์ตจบอีก!!

ฮืออออออออออออ

ยา ยา ต้องกินยา มึงคิดว่ากูจะมียามั้ย?! ไอ้ห่า!! แล้วใครมียา?!

ไอ้

ชาง

มิน

ไง

แฮร่!!~~

พ่องมึงเถอะ!! กูยอมตาย!!

"ฮัดชิ้ว!!"

โอ้ย!! ทรมานน้ำมูกเริ่มจะไหลเยิ้มและคยูฮยอนกำลังจะหายใจไม่ออก เออกูเปลี่ยนใจก็ได้!! กูไม่อยากตายละ!! ทำไมพระเจ้าต้องทำร้ายคยูฮยอนขนาดนี้ด้วย?! คยูฮยอนไม่อยากเห็นหน้าชางมินแต่ก็ไม่อยากป่วยเหมือนกัน!! เป็นหวัดตอนนี้ไม่ได้!! เกิดเจ็บคอเสียงแหบเสียงหายจะทำยังไง?! โอ้ย!!

มือขาวตวัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วแอบย่องไปนอกห้อง เป้าหมายคือตู้เหนืออ่างล้างจานหลายตู้ที่อาจจะมียาเม็ดกลมๆ ซ่อนอยู่ เปิดตู้โน้นค้นตู้นี้จนเหนื่อยก็ยังไม่เจอแม้แต่เงาของกล่องยาสามัญประจำบ้าน

ไอ้ห่า!! มึงเป็นหอมึงคิดว่ามึงไม่มียาสามัญประบ้านก็ได้งั้นเรอะ?! อย่าให้กูมีเงินนะ!! กูจะผลิตยาสามัญประจำหอมาขาย!!

โอยยย คัดจมูกหายใจไม่ออก

เอาก็เอาวะ!! เป็นไงเป็นกัน!!

ก๊อกๆ

ประตูห้องนอนของคยูฮยอนเปิดออกแทบจะทันทีที่คยูฮยอนลดมือลง คยูฮยอนสะดุ้งถอยไปด้านหลังเล็กน้อยเมื่อเห็นชางมินยืนอยู่ตรงหน้า

"ไหนบอกง่วงไงเน่า?"

คยูฮยอนเบ้ปากให้คำทักทายนั้นก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วบอกเสียงสะบัด

"ก็ง่วง! แต่นอนไม่ได้! ไม่สบาย!"

"หืม?" มือใหญ่แตะลงมาที่หน้าผากทำให้คยูฮยอนผงะถอยไปด้านหลัง ตาโตมองเพื่อนสนิทตัวเองด้วยความกลัวและนั่นก็คงทำให้ชางมินปวดใจไม่น้อยเพราะคยูฮยอนมองเห็นแววตาวูบไหวของฝ่ายนั้นแม้จะแค่แป๊บเดียวก็ตาม

"ตัวไม่เห็นร้อนเลย ไม่สบายตรงไหน?" ชางมินแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องโดยไม่ได้ปิดประตูเป็นการบอกกลายๆ ให้คยูฮยอนเดินตามเข้าไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงเข้าไปอยู่หรอก!! แต่ตอนนี้กูไม่ไหวใจมึงไอ้เพื่อนชั่ว!!

"กูจามเฉยๆ เหมือนจะเป็นหวัดเลยมาขอยา ถ้ามึงมีก็เอามา ไม่มีก็บอกกูจะได้กลับไปนอน"

ชางมินไม่ได้ตอบ คนตัวสูงเพียงแต่ค้นอะไรกุกกักในลิ้นชักแล้วชางมินก็เดินกลับมาหาคยูฮยอนพร้อมกับยาสองกระปุก 

"อันนี้ลดน้ำมูก อันนี้ลดไข้" ยาถูกยื่นมาให้และคยูฮยอนก็ยื่นมือไปรับไว้ หัวกลมผงกขึ้นลงว่ารับรู้

"พรุ่งนี้มึงต้องไปมหาลัยกี่โมง?" ชางมินถามต่อ คนตัวสูงกว่ายืนกอดอกพิงแขนกับกรอบประตู

หล่อตายล่ะมึง

"ประมาณสิบโมงมั้ง ช่วงนี้กูไม่มีเรียนแต่ต้องซ้อมคอนเสิร์ต" คยูฮยอนตอบ

"งั้นเดี๋ยวกูทำข้าวต้มทิ้งไว้ให้ก็แล้วกัน มึงก็แดกก่อนไปมหาลัยจะได้มีแรง" ชางมินบอกยกมือขึ้นยีผมนิ่มๆ เบาๆ ด้วยความเคยชินและคยูฮยอนก็ไม่ได้ปัดออก ตากลมช้อนมองกระพริบช้าๆ จนคนได้เห็นใจกระตุก

"มึง"

"..."

"ขอข้าวต้มกุ้งนะ"

ไอ้ห่าโจคยูฮยอน!! มึงช่วยอินกับความรู้สึกของกูนิดนึง!!

.

.

.

หลังจากที่แยกกับคยูฮยอนที่ริมแม่น้ำฮัน ชีวอนไม่ได้ขับรถกลับโรงแรม ไม่ได้กลับไปเก็บเสื้อผ้า ไม่ได้กลับไปเตรียมตัวประชุมกับผู้ถือหุ้นที่จีน ชีวอนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเกือบๆ สิบนาที ในอ้อมแขนมีเพียงเสื้อสูทของตัวเองที่ยังคงอุ่นอยู่ท่ามกลางอากาศหนาวและกลิ่นหอมจากผมสีน้ำตาลก็ยังติดอยู่ที่ปลายจมูก

เมื่อกี้ชีวอนยังมีคยูฮยอนอยู่ในอ้อมแขน แต่ตอนนี้ชีวอนไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความรู้สึกมากมายที่วิ่งวนอยู่ในใจ

เจ็บอย่างบอกไม่ถูก ความเจ็บที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

ชีวอนขับรถของพี่ฮีชอลไปที่ร้านกาแฟของพี่จองซู เห็นคยูฮยอนเดินออกจากร้านชีวอนก็จอดรถที่ถนนฝั่งตรงข้ามแล้วลงจากรถเดินตามอีกฝ่ายไปช้าๆ คยูฮยอนไม่มีทางเห็นชีวอนเพราะชีวอนเลือกที่จะไม่ข้ามถนนไปเดินฝั่งเดียวกันและเดินตามแค่ห่างๆ

จนคยูฮยอนเดินเลยหอของตัวเองชีวอนคิดว่าควรจะทักแต่ก็คิดว่าคยูฮยอนอาจมีธุระอื่นที่ต้องไปทำจึงได้แต่เดินตามไปเงียบๆ และชีวอนก็ได้รู้ว่าคยูฮยอนเหม่อลอยจนเดินเลยหอของตัวเองในตอนที่เด็กตัวขาวหยุดกึกตรงป้ายรถเมล์ยกมือขึ้นเกาหัวแล้วหันหลังกลับเดินฉับๆ ไปทางเดิม หน้าหวานยับยู่จนชีวอนยิ้มบาง

เดินตามคยูฮยอนไปจนแน่ใจว่าเด็กน้อยเดินขึ้นหอถึงห้องเรียบร้อยแล้วชีวอนก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ยาวใต้ต้นไม้ มือหยิบโทรศัพท์ออกมากดส่งข้อความหาจองฮุนให้ขับรถมารับเพื่อที่จะได้ไปสนามบิน

ชีวอนเหยียดยิ้มสมเพช

นี่เขากำลังสูญเสียความเป็นตัวเองรึเปล่า? ชีวอนกำลังเข้าใกล้ความรักมากเกินไปแล้ว เพื่อแลกกับคยูฮยอนชีวอนกำลังเสี่ยงสูญเสียทุกอย่างไป

ความรัก...ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

รถยนต์สีดำสนิทมาจอดเทียบตรงหน้าในเวลาไม่ถึงห้านาทีชีวอนถอนหายใจแล้วเดินไปขึ้นรถ มือหยิบแฟ้มเอกสารที่เลขาคนสนิทยื่นให้มาเปิดอ่าน ชีวอนไม่อยากไปจีนแต่กิจการที่กำลังจะลงทุนเกิดมีปัญหาขึ้นมากระทันหันและชีวอนก็ให้คนอื่นไปแทนไม่ได้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หยิบขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นชื่อพี่ฮีชอลก็ยิ่งถอนหายใจยาว

พี่ฮีชอลต้องโทรมาด่าเรื่องคยูฮยอนแน่ๆ เชื่อสิ

"กูอยากได้เด็กมึง" ถ้อยคำเอาแต่ใจดังขึ้นทันทีที่ชีวอนกดรับสาย ชีวอนขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าพี่ฮีชอลหมายความว่าอะไร

อยากได้คยูฮยอน? อยากได้ในแง่ไหนกัน?

"พี่หมายความว่ายังไง?" ชีวอนถามกลับเสียงเครียด

"ก็อย่างที่พูด กูอยากได้คยูฮยอน กูชอบมัน จริงๆ กูไม่ต้องโทรมาขอมึงก็ได้นะเพราะคยูฮยอนมันก็จะไม่ยุ่งกับมึงแล้ว มึงก็เป็นแค่อดีต เอาเป็นว่ากูแค่โทรมาบอกก็แล้วกัน"

ชีวอนกำโทรศัพท์แน่น เจ็บที่พี่ฮีชอลย้ำชัดว่าคยูฮยอนจะไม่ยุ่งกับตนอีก

"แล้วพี่จองซู?" ชีวอนถามต่อพยายามข่มอารมณ์ทำใจเย็นไว้ก่อน พี่ฮีชอลเป็นคนชอบลองใจเพราะฉะนั้นชีวอนจะต้องมีสติไม่เล่นไปตามเกมส์ของฝ่ายนั้น

"ไอ้จองซูก็ส่วนไอ้จองซูกูไม่สนใจหรอก แล้วมันก็ไม่สนใจกูด้วย กูอยากเล่นกูก็เล่น คยูฮยอนมันน่ารักกูอยากได้มาเลี้ยงก็ต้องได้"

"พี่ฮีชอล!! คยูฮยอนเป็นคน มีความรู้สึกนะครับ พี่จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง?! คยูฮยอนเป็นเด็กดีจะให้ไปเป็นของเล่นของพี่ เป็นสัตว์เลี้ยงของพี่ ผมว่ามันเกินไป!!" ชีวอนโวยวายและก็ได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆ กลับมา ทำให้หน้าหล่อคมยิ่งเครียดขึงขึ้นไปอีก

"แล้วที่กูทำมันต่างจากที่มึงทำตรงไหนครับมิสเตอร์ชเว? มึงก็แค่เล่นๆ กับไอ้คยูฮยอนมัน มึงเองก็ไม่ได้จริงจัง แล้วพอดีไอ้คยูฮยอนมันไม่ได้โง่เหมือนเมียคนก่อนๆ ของมึงมันเลยคิดได้ว่าควรจะเลิกยุ่งกับมึงซะ มึงไม่ต้องห่วงนะกูจะดูแลคยูฮยอนอย่างดี"

"ผมไม่ให้พี่ยุ่งกับคยูฮยอน!!"

"ก่อนจะมาห้ามกูมึงถามตัวเองก่อนนะว่ามึงหึงหรือมึงแค่หวงของ แค่นี้นะขอให้มีความสุขกับผู้หญิงที่แม่มึงหาให้ที่จีน"

ฮีชอลกดตัดสายและชีวอนก็ยิ่งอารมณ์เสียจนต้องเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งกับเบาะ

หึงกับหวงไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน ทำไมจะต้องคิดอะไรให้มันยุ่งยากด้วย คยูฮยอนเป็นของชีวอน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้ ทั้งพี่ฮีชอล ทั้งชิมชางมิน!!

"ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ให้คนตามคยูฮยอนไว้ด้วย" ออกคำสั่งเสียงเฉียบแล้วก็นั่งกอดอกพิงหลังกับพนัก แฟ้มเอกสารที่ต้องอ่านเพื่อประชุมถูกวางทิ้งไว้ข้างๆ ไม่ได้รับความสนใจจากชีวอนอีกต่อไป

ว่าแต่...

"ไปจีนคราวนี้ไม่ได้มีแค่ประชุมกับผู้ถือหุ้นใช่มั้ย?" ชีวอนถามเอะใจกับประโยคสุดท้ายที่พี่ฮีชอลบอก

"นอกจากประชุมกับผู้ถือหุ้นพรุ่งนี้ มีงานกาล่าร์พรีเมียร์ภาพยนตร์ของนักแสดงที่เป็นแบรนด์แอบบาสเดอร์ของโรงแรมเราครับ" จองฮุนบอกตารางงานของวันพรุ่งนี้ให้ชีวอนฟังแล้วก็ได้ยินเสียงเจ้านายถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายดังมาจากเบาะหลังของรถ

"เรื่องประชุมคงเป็นข้ออ้างให้ฉันไปจีนสินะ นายไปสืบมาด้วยก็แล้วกันว่าแม่วางแผนอะไรไว้ หาประวัติผู้หญิงของแม่มาให้ฉันด้วย" พูดเพียงเท่านั้นแล้วชีวอนก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เหนื่อย วันนี้ชีวอนเหนื่อยมาก ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บจนอยากจะหลับตาทิ้งตัวลงนอนแล้วตื่นขึ้นมาพบว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝันและชีวอนยังมีคยูฮยอนอยู่ข้างกาย

.

.

.

ชางมินต้องตื่นเช้ากว่าเดิมเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงเพราะคุณเพื่อนบังเกิดเกล้าบอกว่าอยากกินข้าวต้มกุ้งและที่หอก็หาสิ่งที่เรียกว่ากุ้งไม่เจอชางมินจึงต้องรีบตื่นไปซูเปอร์มาเก็ตแต่เช้าเพื่อซื้อกุ้งมาทำข้าวต้มให้คยูฮยอน ทำเสร็จใส่หม้อวางไว้บนเตากำลังจะออกจากหอในช่วงเกือบๆ เจ็ดโมงเช้าแต่ก็อดเป็นห่วงคยูฮยอนไม่ได้ชางมินจึงเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคยูฮยอน

เพื่อนตัวดีนอนขดกลมเป็นก้อนอยู่ใต้ผ้าห่ม เครื่องปรับอากาศเย็นจัดจนชางมินนึกเป็นห่วงต้องเดินไปกดเพิ่มอุณหภูมิให้ก่อนที่ขายาวเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงพื้นที่ว่าง

เกินครึ่งของใบหน้าขาวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ไม่พอยังมีผมลงมาปรกหน้าจนชางมินมองไม่เห็นอะไรเลย ชางมินยกมือขึ้นปัดปอยผมให้ ปลายนิ้วแตะผ่านหน้าผากสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้น เปลือกตาสีนวลปิดสนิทเผยให้เห็นแพรขนตาหนา เปรอะคราบน้ำตาไล่ลงไปถึงแก้ม

ชางมินนั่งจ้องคนที่นอนหลับอยู่เป็นครู่แล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะโทรศัพท์ของคยูฮยอนกำลังส่งเสียงดังลั่น

คยูฮยอนย่นคิ้วเพราะถูกรบกวนการนอน ขยับตัวอย่างไม่ค่อยจะสบายนักแต่ก็ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาหาต้นตอของเสียง

ชางมินเห็นดังนั้นจึงรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ของคยูฮยอนขึ้นมา แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้า

"คุณชีวอน" 

ชางมินกดปิดเสียงแต่ไม่ได้กดตัดสาย ไม่คิดจะปลุกคยูฮยอนขึ้นมารับโทรศัพท์อยู่แล้วเพราะการนอนสำหรับคนป่วยเป็นเรื่องจำเป็น

ลิ้นดันกระพุงแก้มอย่างช่างใจว่าควรจะทำยังไงแล้วชางมินก็ถือโทรศัพท์ของคยูฮยอนติดมือออกไปจากห้อง

"คยูฮยอน" เสียงเรียกชื่อเจ้าของโทรศัพท์ดังขึ้นมาทันทีที่ชางมินกดรับสายและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

"คยูฮยอนยังไม่ตื่นหรอกครับ?" ชางมินกรอกเสียงลงไป

"ชิมชางมิน?"

"ครับ มิสเตอร์ชเว"

"ฉันต้องการคุยกับโจคยูฮยอน" เสียงจากอีกฝ่ายแสดงชัดว่าไม่พอใจแต่ชางมินก็ไม่ได้เกรงกลัวกรอกเสียงกลับไปอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกัน

"ผมบอกคุณไปแล้วว่าคยูฮยอนยังไม่ตื่น"

"แล้วโทรศัพท์ของคยูฮยอนมาอยู่กับนายได้ยังไง? นายมีสิทธิอะไรถึงได้มารับโทรศัพท์ของ...คนอื่น" ชีวอนตั้งใจเน้นคำว่าคนอื่นจนชางมินรู้สึกจุก

"คนอื่นหรอครับ? คุณนั่นแหละคนอื่น คุณมีสิทธิอะไรมาโทรหาคยูฮยอน? คยูฮยอนบอกว่าเขาจะไม่ไปเจอคุณอีก ผมว่ามันก็ชัดเจนนะครับมิสเตอร์ชเวว่าใครกันแน่ที่เป็น...คนอื่น"

ชางมินได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากอีกด้านของโทรศัพท์ และในใจก็ยิ่งร้อนระอุจนแทบจะระเบิด

"แล้วคยูฮยอนได้บอกนายรึเปล่าล่ะว่าหลังจากที่นายจูบเขา เขาก็มาอ้อนขอให้คนอื่นอย่างฉันจูบล้างปากให้จนฉันกับเขาเกือบจะมีอะไรกัน"

"คุณ!!"

สายถูกตัดไปแล้วและชางมินก็โกรธจนแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ของคยูฮยอนทิ้ง นิ้วยาวกดเข้าโปรแกรมสมุดโทรศัพท์หมายจะบล็อกเบอร์ของมิสเตอร์ชเวไม่ให้โทรเข้ามาอีก

แต่มันไม่ใช่เรื่องของชางมิน ชางมินไม่มีสิทธิก้าวก่าย

ชางมินถอนหายใจยาวตัดใจกดปิดเสียงโทรศัพท์แล้วนำโทรศัพท์ของคยูฮยอนกลับไปไว้ในห้องนอนเหมือนเดิม อย่างน้อยถ้ามิสเตอร์ชเวคิดจะโทรมาก็จะได้ไม่รบกวนเวลานอนของคยูฮยอน

ชางมินเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงของคยูฮยอนอีกครั้ง นัยน์ตาคมหม่นเศร้าฉายภาพเพื่อนรักที่กำลังนอนหลับไม่รู้สึกตัว

เพื่อนรักที่ชางมินรักมากเกินกว่าเพื่อน

เมื่อก่อน... ชางมินคิดว่าคยูฮยอนคงไม่มีวันชอบผู้ชาย คยูฮยอนชอบผู้หญิง สนใจแต่ผู้หญิงมาโดยตลอด ชางมินจึงปิดบังความรู้สึกของตัวเองไว้ด้วยกลัวว่าถ้าพูดออกไปคยูฮยอนจะรังเกียจกันและชางมินจะไม่เหลือฐานะอะไรสำหรับคยูฮยอนเลย ชางมินใช้คำว่าเพื่อนสนิทติดตัวเองกับคยูฮยอน แค่ได้ดูแลอยู่ข้างๆ เป็นคนที่คยูฮยอนรักที่สุดแบบนี้ แม้จะในฐานะเพื่อนแต่ชางมินก็คิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเองแล้ว

จนถึงวันที่มิสเตอร์ชเวก้าวเข้ามา ในวันที่คยูฮยอนแบ่งความรู้สึกของตัวเองให้คนอื่น ในวันที่ชางมินได้รู้ว่าเรื่องเพศไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับคยูฮยอน ชางมินก็รู้สึกเหมือนโลกกำลังล่มสลายไปต่อหน้า ถ้าบอกออกไปแต่แรก ถ้าแสดงออกชัดเจนแต่แรก ชางมินอาจจะเป็นคนที่คยูฮยอนเลือกก็ได้

เอาจริงๆ ชางมินก็เป็นแค่คนขี้ขลาด พอเห็นคนอื่นได้โอกาส ก็คิดจะสู้ขึ้นมาบ้าง อยากจูบ อยากกอด อยากจะทำในสิ่งที่เพื่อนกันทำไม่ได้

"กูแม่งเป็นเพื่อนที่โคตรเลวเลยว่ะ กูไม่ซื่อสัตย์กับมึง คิดไม่ดีกับมึง ทำตามใจตัวเองจนมึงต้องร้องไห้ กูขอโทษ"

น้ำตาหยดลงแทนความรู้สึกทั้งหมดที่มี

"แต่ถ้ามึงจะชอบผู้ชายซักคน กูไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นเป็นมิสเตอร์ชเวจริงๆ"

.

.

.

ชางมินออกจากหอเพื่อไปเรียนตามปกติในเวลาเกือบๆ แปดโมงเช้า เพราะมัวแต่เช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนป่วยจนเกือบจะลืมดูเวลาชางมินถึงได้ต้องวิ่งกระหืดกระหอบมาเข้าห้องเรียนแบบนี้ แม้จะเป็นช่วงใกล้สอบแต่คลาสเรียนอัดแน่นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหมดไปและชางมินก็ไม่ค่อยจะมีกะจิตกะใจเรียนเท่าไหร่เพราะเป็นห่วงคนที่นอนง่อยอยู่ที่หอ 

เหมือนตัวคยูฮยอนจะรุมๆ กลัวมากว่าจะเป็นไข้ รายนั้นป่วยทีไรแล้วก็เป็นหนักทุกทีแถมช่วงนี้ยังเป็นช่วงใกล้สอบอีก ขนาดชางมินเช็ดหน้าเช็ดแขนให้คยูฮยอนยังไม่ยอมลืมตาเลยมีแต่ส่งเสียงโวยวายงอแงว่าไปรบกวนการนอนของเจ้าตัว

ชางมินนั่งนับถอยหลังว่าเมื่อไหร่จะหมดคาบเรียนจะได้พุ่งตัวออกไปที่คณะของคยูฮยอนทันช่วงก่อนเที่ยง เพราะถ้าเที่ยงแล้วรายนั้นออกไปกินข้าวคงได้หากันไม่เจอ ใบหน้าคมเข้มก้มลงมองนาฬิกาแทบจะทุกๆ สิบห้านาทึเลยก็ว่าได้ และเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบเอ็ดโมงห้าสิบก็เป็นโชคดีของชางมินที่อาจารย์กดปิดหน้าจอและอนุญาตให้ไปพักได้

ชางมินรีบวิ่งไปที่คณะของคยูฮยอนซึ่งอยู่แทบจะอีกด้านหนึ่งของมหาลัย เพราะมาที่นี่ค่อนข้างบ่อยชางมินถึงได้รู้ว่าห้องอะไรอยู่ตรงไหน จำได้ว่าคยูฮยอนบอกว่ามีซ้อมคอนเสิร์ตเพราะฉะนั้นถ้าเจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่คอนเสิร์ตฮอลของมหาลัยก็คงจะเป็นในห้องซ้อมห้องใดห้องหนึ่ง

"พี่ชางมิน" เสียงใสๆ ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ชางมินหันไปมองอย่างงงๆ เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงในชุดเสื้อยืดกระโปรงยีนส์สบายๆ ที่คุ้นหน้าว่าเป็นน้องรหัสของคยูฮยอนก็พยักหน้าให้แล้วเดินเข้าไปหา

"เห็นคยูฮยอนบ้างมั้ย?" ชางมินถาม

"ซอนมีว่าจะถามพี่ชางมินอยู่เลยว่าพี่คยูฮยอนไปไหน พี่คยูฮยอนนัดซอนมีไว้สิบโมงว่าจะมาซ้อมการแสดงด้วยกัน แต่นี่จะเที่ยงแล้วก็ยังไม่มา โทรไปก็ไม่รับโทรศัพท์" เด็กสาวตรงหน้ากอดอกยู่ปากพูดเหมือนจะไม่พอใจแต่จากน้ำเสียงก็ไม่ได้ดูติดใจอะไรมากมาย ชางมินไม่ได้สนใจว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกยังไงสิ่งที่ชางมินสนใจคือการที่คยูฮยอนยังไม่มามหาลัยและติดต่อไม่ได้

อย่าบอกนะว่าไอ้เพื่อนเหี้ยแม่งตายคาเตียงไปแล้ว!!

"คยูฮยอนมันทำท่าจะป่วยตั้งแต่เมื่อคืนน่ะ ไม่รู้ป่วยหนักจนลุกไม่ขึ้นรึเปล่า พี่ขอโทษแทนมันด้วยแล้วกัน ถ้าไงเดี๋ยวพี่ให้ไอ้คยูฮยอนมันโทรหานะ" ชางมินพูดเร็วๆ แล้วเริ่มออกวิ่งโดยไม่ได้สนใจน้องรหัสของคยูฮยอนอีก ในใจยิ่งเป็นห่วงคยูฮยอนที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง คยูฮยอนเป็นคนให้ความสำคัญกับงานมาก ถ้าขาดนัดซ้อมการแสดงกับคนอื่นแบบนี้คงแปลได้อย่างเดียวคือแม่งตายห่าไปแล้ว

ชางมินใช้เวลาจากมหาลัยมาถึงหอในเวลาไม่ถึงห้านาทีดี เหงื่อซึมเสื้อเปียกไปทั้งหลังและตอนนี้ชางมินก็กำลังหอบแฮ่กในระหว่างที่รอลิฟต์ เปิดประตูพรวดเข้าห้องได้ก็รีบพุ่งตัวไปที่ห้องของคยูฮยอน

ก้อนผ้าห่มก้อนเดิมยังอยู่ตรงนั้น

ชางมินรีบเดินไปทิ้งตัวลังนั่งกับเตียงมือจับตำแหน่งที่คาดว่าจะเป็นต้นแขนเขย่าเบาๆ

"คยูฮยอน"

เงียบ...

ฉิบหายละ

"โจคยูฮยอนตื่น! เที่ยงกว่าแล้วนะมึง! ไม่ไปซ้อมงานกับน้องรหัสมึงหรอ?!" ชางมินพูดเสียงดังขึ้นพลางเขย่าแขนคยูฮยอนไปพลาง เห็นคนในผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อยก็เบาใจว่าเพื่อนยังมีชีวิตดีอยู่

"เฮ้ย!! ตื่น!!" คราวนี้ชางมินพยายามดึงผ้าห่มออกจากตัวคยูฮยอนแล้วก็ต้องตกใจเมื่อหน้าขาวบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยเหงื่อ

"กูจะนอน มึงออกไป" เสียงแหบแห้งมาพร้อมมืออ่อนปวกเปียกที่พยายามคว้าผ้าห่มไว้ ชางมินรวบจับมือนั้นแล้วก็ยิ่งตกใจเมื่อคยูฮยอนตัวร้อนมาก

"กูว่ามึงต้องไปโรงบาล ตัวร้อนขนาดนี้กูทอดไข่บนตัวมึงได้แล้วนะ ลุกขึ้นมาเร็วๆ เดี๋ยวกูพาไป" ชางมินพยายามดึงคยูฮยอนขึ้นมาจากเตียง แต่ตอนนี้คยูฮยอนได้กลายสภาพเป็นของไหลไปแล้ว 

มึงอย่าเพิ่งตกอยู่ในสภาวะทิ้งตัวตอนนี้ไอ้อ้วน!!

"กูไม่ไป กูจะนอน เมื่อคืนกูกินยาไปแล้วเดี๋ยวก็หาย" คยูฮยอนพลิกตัวหนียิ่งขดตัวจนกลมเพราะไม่มีผ้าห่มแล้ว

"มึงนอนมาทั้งคืนละไอ้เหี้ยตัวร้อนกว่าเดิมอีก ไปโรงบาลให้หมอตรวจเดี๋ยวนี้" ชางมินบอกเดินอ้อมไปที่อีกด้านของเตียง

"ไม่ไปไอ้บ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง!! กูเห่าคุยกับมึงไม่เป็นหรอกนะ ไปไกลๆ ตีนกูเลยกูไม่ไปโรงบาล กูไม่อยากถูกฉีดยา!!" คยูฮยอนลุกขึ้นมานั่งโงนเงน โวยวายจบก็ดึงผ้าห่มที่ปลายเท้าขึ้นมาคลุมทั้งตัวจนถึงหัว

แค่ป่วยกูก็ปวดหัวจะตายอยู่ละ ยังต้องมาทะเลาะกับไอ้ชางมินอีกแม่ง

"เฮ้ย!!" คยูฮยอนร้องลั่นตื่นเต็มตาเมื่อทั้งตัวถูกอุ้มลอยขึ้นจากเตียง มือขาวรีบดึงเสื้อยืดไอ้ชางมินไว้ด้วยกลัวจะตก

"จะยอมเดินไปโรงบาลดีๆ หรือจะให้กูอุ้มไป?" ถามเฉยๆ ไม่พอ มึงยังเสือกเลื่อนหน้ามาใกล้หน้ากูอีก ไอ้สัตว์กูเหมือนสาวน้อยในนิยายตาหวานรึไง

"โอ้ย!!" ชางมินร้องลั่นเมื่อถูกคยูฮยอนตบเข้าที่หัวอย่างแรง จนเกือบจะปล่อยไอ้เพื่อนตัวอ้วนตกลงกับเตียง

"มึงปล่อยกูได้ละ กูปวดหัว กูไปโรงบาลก็ได้ ไอ้สัตว์ทำไมชอบบังคับกูนัก พ่อกูยังไม่บังคับกูขนาดนี้เลย ถ้าพยาบาลฉีดยากูนะ กูจะเอาหนังโป๊อิมพอร์ตจากแดนอาทิตย์อุทัยในห้องมึงไปเผาคอยดู" คยูฮยอนบ่นยาวเหยียดในตอนที่ชางมินวางคยูฮยอนลงให้นั่งที่ขอบเตียง เห็นไอ้เพื่อนสนิทยิ้มกวนก็ยิ่งอารมณ์เสีย แต่คยูฮยอนไม่มีแรงจะด่าละ ทั้งปวดหัว ทั้งเวียนหัว หน้ามืด หายใจก็ไม่ออก แถมท้องก็ปวดแสบไปหมดเพราะเมื่อวานคยูฮยอนไม่ได้กินอะไรเลย

ชางมินเอาเสื้อคลุมมาให้และช่วยประคองให้คยูฮยอนลุกขึ้นยืน ยิ่งยืนก็ยิ่งเวียนจนเซแถ่ดๆ ไปจะล้มไม่ล้มแหล่

กูเปลี่ยนใจเป็นสาวน้อยในการ์ตูนตาหวานตอนนี้ทันมั้ย? มึงอุ้มกูก็ได้นะ กูจะแกล้งลืมๆ ไปซักวันนึงว่ามึงแม่งคิดไม่ซื่อกับกู

"ชางมินอ่า" เอ่ยเรียกเสียงอ่อน มือสั่นๆ จับแขนเพื่อนไว้แน่น

"กูรู้ๆ มานี่" ชางมินย่อตัวลงให้คยูฮยอนปีนขึ้นไปอยู่บนหลังตัวเอง ความร้อนจากตัวคยูฮยอนบวกกับลมหายใจร้อนๆ ทำให้ชางมินยิ่งเป็นห่วง  จับคยูฮยอนให้อยู่บนหลังดีๆ แล้วก็คว้ากระเป๋าของตัวเองพาคยูฮยอนออกจากห้อง

"กูทำให้มึงหวั่นไหวรึเปล่า? กูขอโทษ" คยูฮยอนถามเบาในตอนที่อยู่ในลิฟต์กันเพียงสองคน แขนเล็กโอบรอบคอเพื่อนสนิทและคยูฮยอนก็ยิ่งซุกหน้าลงกับไหล่ของอีกฝ่าย

"คิดมากหน่ามึง กูหวั่นไหวมาหลายปีละ แค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก" ชางมินพูดขำๆ แล้วยกมือยีผมนุ่มๆ ตรงไหล่

"กูขอโทษ"

ชางมินได้ยินเสียงสูดจมูก และคิดว่าเพื่อนตัวแสบคงร้องไห้อีกแล้ว แต่ชางมินไม่ได้ทักและก็รู้ด้วยว่าคยูฮยอนไม่อยากให้พูดถึง เมื่อออกมาที่หน้าหอได้ชางมินก็ปล่อยคยูฮยอนให้นั่งลงกับเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม่ส่วนตัวเองก็เดินออกไปริมถนนเพื่อเรียกแท็กซี่

ไม่นานชางมินก็พาคยูฮยอนมาอยู่ที่แผนกผู้ป่วยนอกจนได้ เพราะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแถมยังเป็นที่รู้จักอยู่พอสมควร คยูฮยอนจึงได้ลัดคิวตรวจกับอาจารย์หมอในเวลาอันรวดเร็ว โดนถามประวัตินั่นนี่พร้อมกับตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วก็ถูกเอาไม้อะไรก็ไม่รู้จิ้มจมูกจนจามไปหลายรอบ ได้ยามากินหนึ่งเม็ดแล้วตอนนี้คยูฮยอนก็มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่บนเตียงนอนในห้องพิเศษพร้อมกับการวินิจฉัยโรคไข้หวัดใหญ่

ใหญ่มากเลยสิมึง!! เล่นเอากูต้องนอนโรงพยาบาลเนี่ย!!

"เดี๋ยวแทงน้ำเกลือนะคะ" พยาบาลในชุดขาวอย่างกับแม่ชีส่งยิ้มใจดีมาให้ 

เหอะ!! รอยยิ้มของมึงหลอกกูไม่ได้หรอก!!

คยูฮยอนเม้มปากหันหน้าหนีพอดีกับที่ชางมินเดินเข้ามาโอบไหล่ไว้

ไม่ต้องมาโอ๋กูเลยฟาย!! หนังโป๊ในห้องมึงเสร็จกูแน่!!

"เสร็จแล้วนะคะ เดี๋ยวรบกวนผู้ป่วยเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะ ถ้าเสร็จแล้วให้กดปุ่มเรียกจะมาต่อน้ำเกลือให้ค่ะ" พูดจบพยาบาลก็เดินออกไปเหลือแค่คยูฮยอนที่ยกมือตัวเองขึ้นมาดูเห็นว่ามีท่อพลาสติกแทงเข้าไปในเนื้อต่อกับปลอกอะไรซักอย่างน่าจะเป็นอะไรที่คุณพยาบาลบอกว่าเอาไว้ต่อน้ำเกลือ

"มึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเองไหวมั้ย?" ชางมินถามอย่างเป็นห่วงพลางหยิบชุดนอนสีฟ้าของโรงพยาบาลมาให้

"อือ เปลี่ยนได้ มึงออกไปก่อน" คยูฮยอนบอกหน้าแดง เมื่อคิดเลยไปว่าชางมินรู้สึกยังไงกับตนและมันก็โคตรจะไม่ปลอดภัย

"ทำไม? กลัวกูจะมีอารมณ์รึไง?" ชางมินถามล้อๆ แล้วก็ได้นิ้วกลางเป็นของรางวัล 

"กูไม่คิดอะไรต่ำทรามอย่างนั้นหรอกห่า!" คยูฮยอนบอกเขยิบตัวหนีไปที่อีกด้านของเตียง

"เออ กูก็ไม่มีอารมณ์กับหมูอย่างมึงเหมือนกัน!" ชางมินพูดเพียงเท่านั้นแล้วก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้คยูฮยอนได้เปลี่ยนเสื้อผ้า คิดว่าคงอีกซักพักกว่าที่คยูฮยอนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและคุณพยาบาลมาทำโน่นนี่นั่นให้ชางมินจึงคิดว่าควรจะกลับไปเก็บของที่หอ คืนนี้จะได้มานอนเฝ้าคยูฮยอน ไม่ลืมแวะบอกคุณพยาบาลให้บอกคยูฮยอนด้วยว่าตนจะไม่อยู่

ชางมินกลับมาที่ห้องคนเดียว เดินเข้าห้องตัวเองหยิบเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น แล้วก็เดินเลยไปที่ห้องของคยูฮยอนหยิบนู่นหยิบนี่ใส่กระเป๋าแล้วก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างสั่น

พยายามมองหาที่มาของเสียงก็เห็นโทรศัพท์เครื่องหรูกำลังสั่นครืดอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือของคยูฮยอน ชางมินเดินเข้าไปดูแล้วก็ต้องทำหน้าเซ็งเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

"สวัสดีครับ"

"ชิมชางมิน?"

"ครับ มิสเตอร์ชเว" บทสนทนาคลับคล้ายคลับคลากับเมื่อเช้า

"ฉันต้องการคุยกับโจคยูฮยอน" เสียงจากปลายสายยังคงบ่งชัดถึงความไม่พอใจเช่นเดิม

"คยูฮยอนไม่สะดวกรับสายตอนนี้ครับ" ชางมินบอกเดินไปหยิบของใช้ส่วนตัวของคยูฮยอนต่อ

"คยูฮยอนเป็นยังไงบ้าง?" น้ำเสียงของคู่สนทนาอ่อนลงจนชางมินชะงักมือและยืดตัวขึ้นตรง

"คุณหมายถึงอะไร?"

"ที่คยูฮยอนเข้าโรงบาล เขาเป็นยังไงบ้าง?"

"คนรวยนี่จะทำอะไรก็ได้นะครับ คิดจะสืบเรื่องคนอื่นก็สืบ คิดจะตามจะอะไรก็ได้ ตอนนี้คยูฮยอนไม่สบาย ถ้าคุณไม่มีปัญญาจะอยู่กับเขาในตอนที่เขาป่วยก็เลิกยุ่งกับเขาเถอะครับ ผมมีปัญญา ผมจะดูแลคยูฮยอนเอง" ชางมินพูดเพียงเท่านั้นแล้วเป็นฝ่ายกดตัดสายบ้าง คำพูดของมิสเตอร์ชเวทำร้ายชางมินได้ คำพูดของชางมินก็คงทำร้ายมิสเตอร์ชเวได้เหมือนกัน

เก็บของใส่กระเป๋าเป้เสร็จกำลังจะก้าวออกจากห้องก็นึกขึ้นได้ว่าคยูฮยอนคงจะยังไม่ได้กินข้าวต้มกุ้งและอาหารของโรงพยาบาลก็คงไม่ถูกปากเพื่อนของตนซักเท่าไหร่ ชางมินจึงไม่ลืมเปิดตู้เย็นหยิบข้าวต้มกุ้งติดมือไปด้วย

กลับมาถึงโรงพยาบาลชางมินก็เห็นว่าคยูฮยอนเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ที่มือขวามีสายน้ำเกลือห้อยอยู่และคนตัวขาวที่หน้าแดงเพราะพิษไข้ก็กำลังทำหน้าปุเลี่ยนๆ อยู่หน้าถาดอาหารของโรงพยาบาล

"อ้วน!! กินข้าวต้มกุ้งกัน!!" ชางมินพูดพร้อมกับชูกล่องข้าวในมือเห็นคยูฮบอนหันมายิ้มบางให้แบบเหนื่อยๆ ก็รีบจัดแจงข้าวต้มใส่ชามแล้วนำไปอุ่นในไมโครเวฟ

"กูอยากนอนแต่กูปวดท้องจนนอนไม่ได้ กูไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเมื่อวานละ หิวโคตร" คยูฮยอนเล่าให้ฟังพลางกดเปิดโทรทัศน์ ไม่ทันได้สังเกตแววตาเจ็บปวดของชางมินที่ลอบมองมา

อดจะโทษตัวเองไม่ได้ ว่าเพราะตัวเองไม่รู้จักห้ามใจคยูฮยอนถึงได้ต้องเป็นแบบนี้

"โอ๋ๆ นะมึง มาๆ กินข้าวต้มกุ้งฝีมือป๋าชางมิน" ชางมินแสร้งพูดอย่างร่าเริงแล้วเดินเอาข้าวต้มร้อนๆ หอมกรุ่นไปให้คยูฮยอน ส่วนตัวเองก็ดึงอาหารของโรงบาลมาตรงหน้า

"ขอบคุณนะ" คยูฮยอนยิ้มให้แล้วก้มลงตักข้าวต้มเข้าปาก แม้จะรู้สึกว่ามันไม่อร่อยอย่างทุกทีเพราะขมปากขมคอไปหมดแต่ก็พยายามละเลียดกินอย่างน้อยจะได้พักหลับได้ เพราะตอนนี้คยูฮยอนปวดหัวปวดเนื้อปวดตัวมากๆ

"ไปต่อกันที่งานกาล่าร์พรีเมียร์ภาพยนตร์ร่วมทุนสร้างระหว่างเกาหลีและจีนนะคะ งานนี้ได้นักแสดงสาวสวยซงจีฮโยมารับบทนำ โอ๊ะๆๆๆ นั่นมิสเตอร์ชเวใช่รึเปล่าคะ? ตายแล้ว!! ควงคู่มากับคุณฮันซอนฮวาลูกสาวท่านรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์เลยนะคะเนี่ย แอบได้ข่าวมาว่าทางบ้านของทั้งสองฝ่ายคุยยาวไปถึงเรื่องงานหมั้นแล้วค่ะ!! จะเป็นยังไงต่อต้องติด-"

ชางมินกดปิดโทรทัศน์เมื่อเห็นว่าเนื้อหาในนั้นเริ่มจะไม่ดี

เมื่อกี้คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองโทรทัศน์ตั้งแต่ได้ยินคำว่ามิสเตอร์ชเวเลยด้วยซ้ำ ภาพของคุณชีวอนในชุดสูทสีดำกำลังเดินควงคู่มากับหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดกระโปรงสีขาว

ที่ต้องรีบไปจีนเพราะอย่างนี้เองหรอ? ไปหาว่าที่คู่หมั้นอย่างนั้นหรอ?

เจ็บเหี้ยๆ

"เห่ย!! แดกข้าวต้มดิเหม่อไหร่ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยไปอุ่นใหม่กุ้งได้หดหมดพอดี" ชางมินเอ่ยว่าด้วยถ้อยคำติดตลก เห็นหน้าหงอยๆ ของคยูฮยอนแล้วชางมินใจไม่ดีเลย

"กูอิ่มแล้ว" คยูฮยอนบอกเลื่อนชามข้าวต้มที่เหลือมากกว่าครึ่งออกจากตัว ก่อนจะขยับตัวไปทางหัวเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน

ชางมินเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ ยกชามข้าวต้มกับถาดอาหารของโรงพยาบาลไปเก็บแล้วก็ดึงเก้าอี้ไปนั่งตรงข้างเตียง

คยูฮยอนยังไม่หลับ ตาแดงกับจมูกแดงบ่งบอกว่าคยูฮยอนอยากร้องไห้มากแค่ไหนแต่น้ำตาก็ไม่ได้หลออกมา

"มึงไหวมั้ย?" ชางมินถามยกมือลูบหัวเพื่อนรักที่นอนซึม

คยูฮยอนส่ายหน้า และชางมินก็ยิ่งปวดใจ

"มึง..."

"อืม ว่าไง?"

"ที่มึงบอกว่าความรักของมึง มันเป็นยังไงหรอ?" 

ชางมินหัวเราะให้กับคำถามน้ันทำให้คยูฮยอนมองมาตาขวาง ก่อนจะยิ่งขดตัวอยู่ในผ้าห่มและนิ่งรอฟังอย่างตั้งใจ ชางมินเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจยาวแล้วเริ่มเล่าความรู้สึกของตัวเอง

"กูก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ะ กูมีความสุขเวลาได้อยู่กับมึง กูชอบเวลามึงยิ้มมันทำให้กูยิ้มตาม ยิ่งถ้ามึงยิ้มได้เพราะกูกูจะยิ่งมีความสุข กูไม่ชอบให้มึงเศร้า กูไม่อยากเห็นมึงร้องไห้ กูอยากดูแลมึง"

"โอ้ยยย หล่อเหี้ยๆ"

ไม่รู้ว่าชางมินคิดไปเองรึเปล่าแต่ชางมินคิดว่าคยูฮยอนกำลังหน้าแดงแก้มกลมๆ ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มสีขาวของโรงพยาบาล

"แต่มันก็ไม่ได้สวยงามไปทั้งหมดหรอกนะ กูไม่ชอบที่มึงไปกับมิสเตอร์ชเว ยิ่งได้รู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้างกูก็คิดว่าทำไมถึงไม่เป็นกูที่ได้ทำ" พูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่จนคนได้มองตาโต

"ไอ้สัตว์!! มึงออกจากห้องไปเลยนะ!! กูกลัวมึงแล้ว!!" คำด่ามาพร้อมหมอนใบใหญ่ปาใส่หน้าแต่ชางมินก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร กลับหัวเราะอย่างชอบใจ

"นอนคนเดียวได้หรอ? ที่นี่โรงบาลนะ ไม่ต้องให้นอนเป็นเพื่อนจริงอ่ะ?" ชางมินถามล้อๆ ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าคยูฮยอนเป็นแมวขี้กลัว นอกจากกลัวน้ำ กลัวหมา แล้วยังกลัวผีด้วย

"ชิมชางมินครับวันนี้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนโจคยูฮยอนด้วยนะครับ แห่ะๆ"

ไอ้คนอ้อล้อเอ้ย!!

แล้วก็นั่งเงียบอยู่อย่างนั้นกันไปเป็นครู่ จนชางมินคิดว่าคยูฮยอนหลับไปแล้ว

"มึงว่ากูรักคุณชีวอนมั้ย?"

"กูจะไปรู้มึงเรอะ?! โอ้ย!!" ชางมินร้องลั่นเมื่อถูกคยูฮยอนเอื้อมมือมาตีหัว

"กูถามก็ตอบดีๆ ได้ป้ะ?! จะกวนประสาทหาพ่อมึง"

"เอ๋า!! ก็กูไม่รู้จริงๆ"

"กูรู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่กับเขานะ แต่เขาชอบแกล้งกู กูทำตัวไม่ถูก เมื่อวาน...เขาบอกว่าเขาอยากมีอะไรกับกู แต่เขาห้ามกูไม่ให้รักเขาเพราะเขารักกูไม่ได้ สุดท้ายกูเลยหนีมา"

"..."

"กูคิดว่ามันดีแล้วที่เป็นอย่างนี้แต่กูก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ กูอยากรู้ว่าเขาจะคิดถึงกูมั้ย? จะเสียใจที่กูหนีมามั้ย? จะเป็นห่วงกูบ้างรึเปล่า? แต่พอเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงแบบนี้แล้วกูไปต่อไม่ถูกเลยว่ะ ห่ะๆ" คยูฮยอนเล่าไปเรื่อยๆ น้ำตาซึมขึ้นมาจนต้องลอบเช็ดน้ำตากับผ้าห่ม

"เขาเป็นห่วงมึงนะมิสเตอร์ชเวน่ะ เมื่อกี้เขาโทรมาถามว่ามึงเป็นยังไงบ้างเขารู้ว่ามึงเข้าโรงบาล เมื่อเช้าเขาก็โทรหามึง"

"อ่อ"

ชางมินยิ้มขื่นไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะบอกคยูฮยอนทำไม ทั้งๆ ที่นี่เป็นโอกาสที่ชางมินจะรีบทำคะแนนและได้หัวใจของคยูฮยอนมาครองแต่ชางมินไม่อยากเห็นคยูฮยอนต้องเจ็บปวด

"มึงอยากโทรหาเขามั้ย?" ชางมินถามเดินไปหยิบโทรศัพท์ของคยูฮยอนในกระเป๋ามาให้แต่คยูฮยอนส่ายหน้าพั่บ แล้วก็นิ่งเงียบไปอีกรอบจนชางมินคิดว่าเพื่อนตัวดีหลับไปแล้ว

"ชางมิน"

"อะไร?"

"กู...รักมึงนะ"

"ทำไมกูมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่มึงจะพูดต่อต้องทำให้กูเจ็บแน่ๆ เลยวะ ห่ะๆ กูไม่อยากฟัง มึงไม่ต้องพูดได้มั้ย?" ชางมินพูดจริงจังขอบตาร้อนจัดจนต้องลุกขึ้นยืนและหันหน้าหนี

"มึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตกู มึงจะว่ากูเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ว่า...ถ้ามึงไม่เป็นเพื่อนกูก็คงไม่มีใครเป็นเพื่อนกูแล้ว"

"โจคยูฮยอน กูบอกว่ากูไม่อยากฟัง"

"เป็นเพื่อนสนิทกูแบบนี้ต่อไปได้มั้ย? มึงโอเครึเปล่า?" คยูฮยอนเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของชางมินให้หันกลับมามองหน้ากัน

คยูฮยอนรู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดีที่จะเก็บชางมินไว้ข้างตัวในฐานะเพื่อนรัก ความสนิทสนมที่คยูฮยอนมอบให้อาจจะทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวด แต่คยูฮยอนก็นึกภาพชีวิตตัวเองที่ไม่มีชางมินไม่ออกเหมือนกัน

ชางมินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับไปยิ้มกวนๆ ให้คยูฮยอน ถ้าชางมินอ่อนแอตอนนี้แล้วคยูฮยอนจะไปพึ่งใครได้ล่ะ

"กูไม่โอเคแล้วกูทำอะไรได้ล่ะ กูก็ต้องทนไม่ใช่รึไงไอ้เพื่อนชั่ว"

"กูขอโทษ แต่ชีวิตกูไม่มีมึงไม่ได้จริงๆ" คยูฮยอนสูดจมูกฟืด น้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้ตั้งนานในที่สุดก็ไหลออกมาเป็นทาง

คยูฮยอนแม่งโคตรเลวเลย

"ไม่ต้องคิดมากหรอก กูรักมึงอะไรที่มึงสบายใจกูทำให้ได้ทั้งนั้นแหละ จริงๆ มึงไม่ต้องรักกูก็ได้ กูแค่อยากให้มึงได้เจอคนที่ดี คนที่ดูแลมึงได้ คนที่จะไม่ทำให้มึงเสียใจ" มือใหญ่ช่วยปาดเช็ดน้ำตาให้คนที่ร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆ แล้วก็ถูกตากลมๆ นั่นมองค้อนกลับมา

"มึงพูดมาเลยตรงๆ ก็ได้ว่ามึงไม่อยากให้กูรักคุณชีวอนไอ้ห่าพูดอ้อมเพื่อ?"

"อืมกูไม่อยากให้มึงรักเขา แต่ถ้ามึงเผลอรักไปแล้ว กูจะคอยเช็ดน้ำตาให้มึงก็แล้วกันนนะ"

"ไอ้เหี้ย!!"

.

.

.

To Be Continued

Talk*~
แฮร่~ ขอโทษทุกคนที่รอตั้งแต่เมื่อวานนะคะ เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นมาอีกทีเที่ยงคืนไปอยู่เวรเลย เก๊าก๋อโต๊ด วันนี้เลยมาแต่งต่อ จริงๆ ตั้งใจจะให้มีพาร์ทของมิสเตอร์ชเวด้วย แต่ถ้ามีสงสัยจะไม่ได้ลง 555+

เรื่องนี้ก็ลอยทะเลออกมาไกลฝั่งมากแล้วนะคะ ยังหาทางกลับไม่ถูก แต่ดูเหมือน #ทีมชางมิน จะโดนยิงล่มจมอ่าวไปแล้วเหลือแค่ #ทีมคุณชีวอน ที่ไม่รู้จะหาทางกลับมาได้ยังไง 555+ ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้น้องคยูอยอนและคุณชีวอนรวมถึงส่งน้ำใบบัวบกไปให้ชิมชางมินด้วยนะคะ

ช่วงนี้เห็นมีดราม่าบังคับเม้นฟิคเยอะ เรื่องนี้ไม่บังคับนะคะ แค่กดเข้ามาอ่านกันก็ดีใจจะตายแล้ว ตอนแรกแค่แต่งเล่นๆ ไม่คิดว่าจะมีคนให้ความสนใจกันมากขนาดนี้ แต่จริงๆ จากใจดวงน้อยๆ ของคนแต่งก็อยากอ่านเม้นนะคะ ถ้าช่วยเม้นด้วยก็จะขอบคุณมาก หรือไม่เม้นในนี้มาเม้ามอยกันในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ ก็อย่างที่บอกว่าฟิคเราออกทะเลไปไกลจะครึ่งโลกแล้วคนแต่งก็ลุ้นไม่แพ้คนอ่านล่ะพูดเลย 555+

ปล1. จะบอกว่า Fearless จะมี Special นะคะ งุงิ *คนอ่านถาม Fearless คืออัลไล?! 555+* ตอนพิเศษมีด้วยกันสองตอนค่ะ 1) Sweeter Fear จะลงให้ในเด็กดี และ 2) Sweetest Fear จะลงให้ในเด็กดีแค่ครึ่งตอนแรกค่ะเพราะอีกครึ่งตอนหลังเป็น nc อุแฮร่ ยังแต่งไม่ถึงไหนแพนเข้าโคมไฟตลอดเพราะคนแต่งเขิลล ลงในเล่มเน้อ เห็นง่อยๆ หกตอนแค่นั้นปาไป 130 หน้านะคะ ถ้าร่วมกับตอนพิเศษคงซัด 180 หน้า ไม่มีคนซื้อไม่เป็นไรค่ะ!! คนแต่งจะทำ!! 555+

ปล2. จะเปิดฟิคเรื่องใหม่ค่ะ 5555+ หาเหาใส่หัวมากกกกกกกก พล็อตยังไม่มีมีแต่ตัวละคร พี่ชีวอนเป็นคุณหมอออโถ(หมอโรคข้อและกระดู)ส่วนน้องคยูฮยอนเป็นเอ็กซ์เทิร์น(นักศึกษาแพทย์ปี 6) จะเบสออนชีวิตจริงนักศึกษาแพทย์นะคะ ศัพท์แพทย์จะเยอะความรู้จะมา(หราาาา) 555+ โปรดติดตามนะคะทุกคน

ปล3. เลาไม่ใช่คนตลกนะ เลาเป็นคนเรียบร้อย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #233 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 10:52
    ชางมินนายหล่อมากอะ โอ๊ยยย มารักเรามา 5555

    #233
    0
  2. #161 ~ *- ปีกสีเงิน -* ~ (@hydrangea1013) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 00:00
    ชางคยูไม่ได้เหรอ? #อย่าถีบเรา
    #161
    0
  3. #136 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 23:26
    ชางมินดี๊ดีอะ  อยากจะเชียร์ชางคยูละนะถ่าคุณชเวยังเป็นแบบนี้ ฮี ทำให้หมูน้อยเสียใจอยู่เรื่อย
    #136
    0
  4. #135 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 01:28
    โอ้ยยยยยยยยย สงสารชางมินอ้ะ มันเจ็บปวดดดดดดดด แมวอ้วนเอ้ยยยยยยยยย ซีวอนนี่ก็น่าหมั่นไส้จั๊งงงงงงง
    #135
    0
  5. #134 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 00:01
    เป็นเรา เรารับรักเพื่อนดีกว่า 555555555555
    แต่ฮีนิมมาแบบนี้ เหมือนจะลองใจ หรือเอาจริง
    โอยยย พระเอกก็นะ ลีลานู้นนี่นั่นแต่หวงก้างไว้
    ชิชะ ต้องทรมานใจให้เข็ด คึคึ ><
    #134
    0
  6. #133 Minnie1013 (@minii3z) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:50
    สงสารชิมชวังจัง ฮือออออออออออออออ
    ไม่ชอบวอนเลยอะ ไม่ชอบจริงๆ #ทีมชางมิน แต่พี่วอนเปนพระเอกไง ??
    #133
    0
  7. #132 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:42
    จะสงสารใครนี้เนี้ยตอนนี้
    ทีแรกก็โกรธมินนะที่ทำแบบนั้น แต่สุดท้ายนางสารภาพบาปกะคยูเลยให้อภัย
    อีกอย่างดีซะอีกที่นางตอกเสี่ยแบบนั้น อิเสี่ยจะได้สำนึกบ้างไรบ้าง
    ส่วนตัวเค้าสงสารลูกหมูที่สุด
    ไหนจะเปื่อย คนหล่อที่นางจะอ้อนได้ ก็ไปออกออกงานกะชะนีจีน
    ณ จุดนี้ ถ้าอิเสี่ยยังทำตัวเยี่ยงนี้ เชียร์ให้ลูกคิยูววเลือกเจ้ฮีคะ
    แนวทอมดี้ไปเลยม่ะ
    #132
    0
  8. วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 19:17
    สงสารชางมิน น้องรับดามใจนะคะ
    #131
    0
  9. #130 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 18:24
    โอ้ยยยยยยยยยย ชางมิน ทำไมใจนายหล่อจัง ;_; อกหักจากเพื่อนรักก็มารักเราแทนได้นะ เรายินดีรับรักนาย #เดี๋ยวๆ

    แล้วมิสเตอร์ชเวนี่อะระ รู้ว่าเป็นแผนของแม่ก็ยังไปควงชะนีตามความต้องการของแม่อีก เดี๋ยวเอาแส้ฟาดเลยหนิ ชิ
    #130
    0
  10. #129 Chutint (@ploychu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 16:46
    ไม่ทีม ไม่รัก ไม่ทนด้วยนะชางมิน
    ไม่เอาา ชางมินทำไมต้องไปรับโทสับให้คูล่ะะะ ไม่เอาสิ
    อ้วนนน ป่วยก็ไปอ้อนเสี่ยให้มาดูสิ อ้วนอย่างอแงน่าาา

    เค้าไม่ทีมชางมินง่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ไม่เอาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #129
    0