[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 21 : 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ต.ค. 58


.

.

.

ชีวอนเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยความหงุดหงิด มือใหญ่ดึงเน็กไทด์ให้คลายออกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้สีดำ มือยกขึ้นนวดขมับทั้งสองค้าง ชีวอนอารมณ์เสียค้างตั้งแต่เมื่อเช้าจนพาลเหวี่ยงใส่คณะกรรมการบริหารที่จีนจนกลัวหัวหดกันเป็นแถว

แต่ชีวอนไม่สนใจซักนิด ยังไงงานที่นี่ก็เป็นแค่แผนของแม่ที่จะทำให้ชีวอนรีบตาลีตาเหลือกมาที่จีนเท่านั้น ก็แค่งานบังหน้าบังคับให้ชีวอนต้องรีบตาลีตาเหลือกมาที่จีนเพื่อจะได้ควงลูกสาวรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกงาน

ชีวอนเป็นนักธุรกิจ การจะควงลูกคนใหญ่คนโตซักคนออกงานย่อมเป็นประโยชน์กับธุรกิจของชีวอนอยู่แล้ว ทั้งความเชื่อมั่น ความยำเกรง ชีวอนไม่มีอะไรจะเสียตราบใดที่นักข่าวไม่ใส่สีตีไข่ไปมากเกินกว่าที่ชีวอนอยากให้เป็น กล้าเล่นกับชีวอนก็เท่ากับกล้าเสี่ยงที่จะตกงานและไม่มีที่ซุกกะลาหัว

ก็เหมือนบริษัทที่จ้างให้คยูฮยอนมาถ่ายรูปชีวอนพาผู้หญิงเข้าโรงแรมนั่นล่ะ

พูดถึงคยูฮยอนแล้วชีวอนก็ยิ่งอารมณ์เสีย ทำไมถึงดื้อได้ขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้คยูฮยอนเหมือนจะชอบชีวอนมากด้วยซ้ำ ทั้งมาขอจีบ ยอมให้กอด ยอมให้จูบ พอมีเรื่องสับสนจนตั้งตัวไม่ถูกก็คิดถึงชีวอนเป็นคนแรก มาอ้อน มายั่ว มาทำให้ทนไม่ไหว แล้วสุดท้ายมาบอกตัดสัมพันธ์กันง่ายๆ แบบนี้

แค่เพราะชีวอนห้ามไม่ให้คยูฮยอนรัก? แค่เพราะชีวอนรักคยูฮยอนไม่ได้?

ป่านนี้เด็กใจแตกคงกลับไปร้องขอความรักจากเพื่อนรักแล้วละมั้ง เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อแบบนั้นถึงได้ถือวิสาสะรับโทรศัพท์ของคนของชีวอน

"แล้วคยูฮยอนได้บอกนายรึเปล่าล่ะว่าหลังจากที่นายจูบเขา เขาก็มาอ้อนขอให้คนอื่นอย่างฉันจูบล้างปากให้จนฉันกับเขาเกือบจะมีอะไรกัน"

ปากก็แค่พูดตอกกลับไปอย่างนั้น ชีวอนสูญเสียความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีไปแล้ว ชีวอนก็แค่คนอื่นสำหรับคยูฮยอน

เสียงเคาะประตูทำให้ชีวอนหลุดจากภวังค์ ชีวอนกลับมานั่งตัวตรงปากหยักเอ่ยคำสั่งเสียงเรียบให้เปิดประตูเข้ามาได้

"ทำไมถึงได้ช้านัก?" ชีวอนเอ่ยว่าเสียงเฉียบทันทีที่จองฮุนมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน จองฮุนโค้งรับความผิดก่อนจะวางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ

"คุณคยูฮยอนเพิ่งออกจากหอเมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ"

ชีวอนชะงักมือที่กำลังจะเปิดซองตาคมเหลือบมองนาฬิกาหรูที่ข้อมือก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงที่เกาหลีตอนนี้ก็น่าจะเกือบเที่ยงแล้ว

"วันนี้คยูฮยอนไม่ได้มีซ้อมคอนเสิร์ตที่มหาลัยตอนสิบโมงเหรอ?" ถามพลางหยิบรูปถ่ายไม่กี่ใบในซองขึ้นมาดูแล้วคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรูปที่อยู่ด้านบนสุด

คยูฮยอนที่อยู่บนหลังของชางมิน!!

ไม่พอหน้าหวานๆ ยังซุกเข้ากับไหล่ของเพื่อนสนิทและแขนเล็กก็โอบรอบคออีกฝ่ายไว้แน่น!!

โจคยูฮยอน!!

ชีวอนกำรูปในมือจนยับย่นแล้วเขวี้ยงรูปทั้งหมดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ใบหน้าหล่อยิ่งเครียดขึงตาคมฉายชัดถึงความโกรธเกรี้ยว โจคยูฮยอนเด็กใจง่ายที่ปฏิเสธชเวชีวอนแล้วหันไปอ้อล้อชิมชางมิน แค่ชางมินรับโทรศัพท์คยูฮยอนเมื่อเช้าก็ตอกย้ำสถานะคนอื่นของชีวอนมากพอแล้ว ยิ่งได้มาเห็นรูปคนสองคนใกล้ชิดกันแบบนี้ ย้ำชัดขนาดนี้ ชีวอนก็หมดสิ้นทุกความหวังที่จะดึงคยูฮยอนกลับมา

เสียงหัวเราะเบาๆ จากเลขาคนสนิททำให้ชีวอนหลุดจากความคิดตัวเองอีกครั้ง คิ้วเข้มยิ่งขมวดจนแทบจะชนกัน

"มีอะไรน่าหัวเราะคิมจองฮุน?" ชีวอนกดเสียงต่ำตวัดสายตามองแต่เลขาที่อยู่ด้วยกันมานานหลายปีกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยซักนิด

"คุณไงครับ มิสเตอร์ชเว" จองฮุนตอบพลางเดินไปหยิบรูปที่ตกอยู่กับพื้นขึ้นมา

"อยากถูกไล่ออกรึไง?" ชีวอนถามอย่างไม่สบอารมณ์

"ผมหัวเราะคุณในฐานะที่ผมเป็นพี่จองฮุน ไม่ใช่เลขาหรือบอดี้การ์ด ผมไม่กลัวเรื่องถูกไล่ออกหรอกครับ" จองฮุนบอกค่อยๆ วางรูปลงกับโต๊ะทำงานเรียงตามลำดับเวลา ดึงสายตาของชีวอนให้ก้มลงมองภาพถ่ายเหล่านั้นอีกครั้ง

ภาพคยูฮยอนบนหลังของชางมินตั้งแต่ที่หน้าหอพักมาจนถึงริมถนน ชางมินที่ปล่อยคยูฮยอนลงบนเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ 

และชีวอนก็ได้รู้...คยูฮยอนไม่สบาย

ทุกความโกรธมลายหายไปจนสิ้นพร้อมกับความรู้สึกผิดและความเป็นห่วงที่ถาโถมเข้ามาจนหัวใจบีบตัวรุนแรงเจ็บแปล๊บขึ้นมาแทบจะหายใจไม่ออก

"คุณน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจนะครับว่าที่คุณโกรธมากขนาดนี้ตอนที่เห็นรูปคุณคยูฮยอนขี่หลังคุณชางมินเป็นเพราะอะไร แล้วที่คุณช็อกอยู่ตอนนี้เพราะรู้ว่าคุณคยูฮยอนไม่สบายก็น่าจะบอกความรู้สึกของตัวคุณเองได้นะครับ หึงกับห่วง... ยังไม่ใกล้เคียงคำว่ารักอีกเหรอครับ? มิสเตอร์ชเว" 

จองฮุนพูดยืดยาวชนิดที่ว่าถ้าคนนอกมาเห็นคงคิดว่าเลขาอย่างจองฮุนกำลังก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเจ้านายแต่ในฐานะพี่ชายคนหนึ่งที่รู้จักกับมิสเตอร์ชเวดี จองฮุนเสียดายถ้ามิสเตอร์ชเวจะปล่อยเด็กดีๆ อย่างคยูฮยอนไป เด็กที่ทำให้ยิ้มได้ เด็กที่ทำให้หัวเราะ เด็กที่ทำให้มิสเตอร์ชเวคนเย็นชาค่อยๆ หายไปกลายเป็นคุณชีวอนที่มีคนธรรมดาที่มีหัวใจ

ชีวอนไม่ได้พูดอะไรตอบ ปลายนิ้วยาวแตะรูปถ่ายของคยูฮยอนด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้

"คุณคยูฮยอนเป็นไข้หวัดใหญ่เข้าโรงพยาบาลของมหาลัยโซลครับ" จองฮุนบอกเรียบๆ หลังจากได้รับข้อความทางโทรศัพท์ ตาเรียวลอบสังเกตสีหน้าของมิสเตอร์ชเวที่เผือดซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

"อืม...ติดต่อผู้อำนวยการโรงพยาบาลให้ด้วยก็แล้วกัน ฉันอยากให้คยูฮยอนได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด" ชีวอนพูดแล้วหันเก้าอี้ไปทางหน้าต่างบานใหญ่เป็นสัญญาณว่าไม่อยากจะต่อบทสนทนาไปมากกว่านี้

"คุณจะไม่ให้ผมเลื่อนตั๋วเครื่องบิน?" จองฮุนถามด้วยความสงสัย

"งานกาล่าร์พรีเมียร์มีหกโมงเย็น เตรียมสูทให้ฉันตอนสี่โมงแล้วให้รถมารับตอนห้าโมง ฉันจะไปรับคุณซอนฮวาเอง"

จองฮุนเบ้หน้าอย่างไม่ชอบใจในคำสั่งของมิสเตอร์ชเว แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้จึงเพียงแค่โค้งลาและออกจากห้องไปเงียบๆ

ชีวอนลุกจากเก้าอี้ เดินเชื่องช้าไปทางกระจกบานใหญ่ ปล่อยสายตาผ่านตึกรามบ้านช่องไม่คุ้นเคย

รู้สึกผิดที่คิดว่าคยูฮยอนเป็นเด็กใจง่ายโลเล รักเขาไม่ได้ก็ไปเป็นของคนอื่น

รู้สึกผิดที่คิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้คยูฮยอนต้องตากฝนแล้วป่วยเข้าโรงพยาบาลอยู่ตอนนี้

รู้สึกผิดที่ไม่สามารถไปดูแลคยูฮยอนได้เพราะจะต้องไปทำเรื่องไร้สาระอย่างการควงผู้หญิงซักคนออกงานเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท

และที่สำคัญที่สุด...ชีวอนเป็นห่วงคยูฮยอนจนแทบบ้า

แต่มิสเตอร์ชเวก็ยังเป็นมิสเตอร์ชเวอยู่วันยังค่ำ งานต้องมาก่อน ธุรกิจสำคัญที่สุด

หึงกับห่วงหรือแค่หวงของ

รักอย่างนั้นเหรอ?

ชีวอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์สีดำออกมากดโทรออกข้ามประเทศไปหาคนที่กำลังคิดถึง อยากได้ยินเสียง อยากรู้ว่าไม่เป็นไร อยากบอกว่าเดี๋ยวจะรีบกลับไปหา อยากให้เชื่อใจแม้ว่าชีวอนจะต้องไปเดินควงผู้หญิงออกงานในเย็นวันนี้ก็ตาม

"สวัสดีครับ"

เสียงที่ตอบกลับมาทำให้ชีวอนต้องขมวดคิ้วอีกรอบ

"ชิมชางมิน?"

"ครับ มิสเตอร์ชเว" บทสนทนาคลับคล้ายคลับคลากับเมื่อเช้าเริ่มจะทำให้ชีวอนกลับมาไม่พอใจอีกครั้ง

โทรศัพท์เป็นของสำคัญทำไมถึงไม่รู้จักเก็บไว้ใกล้ตัวนะโจคยูฮยอน

"ฉันต้องการคุยกับโจคยูฮยอน" ชีวอนเอ่ยบอกความต้องการด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ

"คยูฮยอนไม่สะดวกรับสายตอนนี้ครับ" ชางมินตอบทำให้ชีวอนยิ่งอารมณ์เสีย อีกใจหนึ่งก็คิดกังวลไปว่าคยูฮยอนจะอาการหนักแค่ไหน ถึงขนาดมารับโทรศัพท์ชีวอนไม่ได้เลยรึเปล่า ชีวอนลอบถอนหายใจโดยไม่มีเสียงก่อนจะกรอกเสียงถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"คยูฮยอนเป็นยังไงบ้าง?"

ชีวอนเป็นห่วงคยูฮยอนและเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชางมิน

"คุณหมายถึงอะไร?"

"ที่คยูฮยอนเข้าโรงบาล เขาเป็นยังไงบ้าง?" ชีวอนอธิบายความ

"คนรวยนี่จะทำอะไรก็ได้นะครับ คิดจะสืบเรื่องคนอื่นก็สืบ คิดจะตามจะอะไรก็ได้ ตอนนี้คยูฮยอนไม่สบาย ถ้าคุณไม่มีปัญญาจะอยู่กับเขาในตอนที่เขาป่วยก็เลิกยุ่งกับเขาเถอะครับ ผมมีปัญญา ผมจะดูแลคยูฮยอนเอง"

เสียงปลายสายร่ายยาวแล้วกดตัดสายทิ้งไปทั้งอย่างนั้น ชีวอนเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งแทบจะทันที โทรศัพท์เครื่องหรูตกลงกับพื้นหน้าจอแตกละเอียดไม่มีชิ้นดีแต่ชีวอนไม่ได้ใส่ใจ รู้สึกเสียหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

การที่คยูฮยอนป่วยไม่ใช่ว่าชีวอนไม่มีปัญญาดูแล ถ้าเด็กดื้อไม่หนีไปเด็กดื้ออาจจะไม่ป่วยเลยก็ได้ และถึงป่วยชีวอนก็จะเป็นคนดูแลคยูฮยอนเอง

คยูฮยอนเป็นของชีวอน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิมาดูแล กลับไปเกาหลีคราวนี้ชีวอนจะไม่ปล่อยให้คยูฮยอนหลุดมือไปอีกเด็ดขาด

.

.

.

"ผม...ไม่เคยมีความรักหรอกครับ และถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากจะมีด้วย ความรักไม่น่ากลัวเหรอครับ? มันจะทำให้คุณสูญเสียความเป็นตัวเอง และทำอะไรโดยขาดความยั้งคิด"

.

.

.

คยูฮยอนตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ของวันเพราะคุณพยาบาลเข้ามาวัดไข้และวัดความดัน แม้จะยังมีไข้แถมปวดเมื่อยไปทั้งตัวแต่โดยรวมแล้วคยูฮยอนก็รู้สึกสดชื่นขึ้น แมวตัวขาวบิดขี้เกียจแรงๆ ตาโตกวาดมองไปรอบห้องก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียว ชิมชางมินไม่อยู่แล้วทิ้งไว้แต่โน้ตใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียง

"กูมีเรียนเช้าแต่เดี๋ยวตอนเที่ยงกูแวะมาหา มีซุปไก่อยู่ในตู้เย็นมึงอุ่นแดกรองท้องไปก่อนนะ"

คยูฮยอนมองกระดาษโน้ตของเพื่อนแล้วก็ถอนหายใจ ชางมินแม่งเป็นเพื่อนที่โคตรประเสริฐเลย ใครได้เป็นแฟนคงโคตรโชคดี ถ้ากูรักมึงแต่แรกป่านนี้เรื่องคงจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งไปละ

"โอยย ปวดฉี่"

คยูฮยอนวางกระดาษโน้ตไว้ที่เดิมแล้วค่อยๆ ถดตัวลงจากเตียง หน้ายังมืดๆ อยู่แต่ก็พอจะลุกไหว สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางแถมยังต้องเข็นเสาน้ำเกลือไปเข้าห้องน้ำด้วยอีกโคตรจะทุลักทุเล ทำธุระอะไรเสร็จคยูฮยอนก็มาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกตั้งใจจะล้างหน้าแปรงฟัน

คุณพระ!!

นี่มันคนหรือศพกันวะเนี่ย?! หัวมันเยิ้มแปะกบาล หน้าจะซีดก็ไม่ซีดจะแดงก็ไม่แดง ตาลึกโหลกับถุงใต้ตาดำปิ๊ดปี๋ และที่ทุเรศที่สุดคือน้ำลายบูดเลอะเป็นทางจากมุมปากไปถึงแก้ม โอยๆๆ หมดกันความหล่อของท่านคยูฮยอน

นี่มันจะเน่าเกินไปแล้ว!!

สุดท้ายก็ถอดเสื้อผ้าอาบน้ำสระผมมันทั้งมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่อย่างนั้น ลำบากลำบนจนเพลียตัวเอง ใช้มือซ้ายได้แค่มือเดียว มือขวาก็ต้องระวังไม่ให้เปียกน้ำ หมดเวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบจะชั่วโมงก็ไก้ฤกษ์แบกร่างป่วยๆ หัวเปียก และเสาน้ำเกลือออกจากห้องน้ำ

"นี่มึงทำเหี้ยอะไรเนี่ย?!"

คยูฮยอนสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงตวาดดังลั่นมาจากทางหน้าห้อง หันไปดูก็เห็นชางมินยืนทำหน้าดำอยู่ตรงประตู คยูฮยอนแค่เลิกคิ้วไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดทำให้ชางมินทำหน้าเหม็นเบื่อแล้วถอนหายใจแรง

"ป่วยขนาดนี้มึงไปอาบน้ำสระผมทำไม?! กลัวไม่ตายเร็วรึไง?! มานี่!!" ชางมินว่าเสียงดังจนคยูฮยอนหน้าจ๋อยแต่มือใหญ่ที่มาช่วยเข็นเสาน้ำเกลือพาคยูฮยอนกลับไปที่เตียงก็พอจะทำให้คยูฮยอนใจชื้นขึ้นบ้างว่าชางมินไม่ได้จริงจัง จับคยูฮยอนนั่งเรียบร้อยชางมินก็เอาถุงข้าวที่ซื้อมากับกระเป๋าไปวางไว้ที่โต๊ะแล้วเดินไปเปิดตู้หยิบผ้าขนหนูออกมา

ผ้าสีขาวถูกโปะลงบนหัวกลมค่อยๆ เช็ดผมที่เปียกน้ำอย่างเบามือ แต่คยูฮยอนกลับโยกหัวหลบแล้วแย่งผ้าไปถือไว้เอง

"กูเช็ดเองได้" บอกอ้อมแอ้มแล้วยกผ้าเช็ดผมตัวเองต่อแต่ชางมินก็ดึงผ้าไปอีกครั้ง

"อยู่เฉยๆ ไปเหอะมึง มือเป็นง่อยห้อยสายน้ำเกลืออยู่แบบนี้กูทำให้"

"ถึงมึงมาเช็ดผมให้กูกูก็ไม่หวั่นไหวหรอกนะ"

"ไอ้สัตว์!!"

ถูกผลักหัวแรงๆ คยูฮยอนก็หัวเราะร่วน แต่ใบหน้าขาวที่ชางมินไม่เห็นกลับไม่ได้มีรอยยิ้มตามเสียงหัวเราะสดใส

รู้ทั้งรู้ว่ากูไม่รักแต่ก็ยังมาใจดีกับกูเหมือนเดิมแบบนี้มึงไม่เจ็บมั่งรึไงวะ? มึงกำลังทำให้กูรู้สึกผิดนะไอ้เพื่อนชั่ว!!

"แล้วนี่ตื่นมากี่โมง?" ชางมินถามขณะที่เช็ดผมคยูฮยอนไปด้วย

"ประมาณสิบเอ็ดโมงมั้งแล้วก็ลำบากลำบนอยู่ในห้องน้ำจนมึงมาเนี่ย" คยูฮยอนบอก

"อ่าว! แล้วนี่ได้อุ่นซุปแดกยัง?" ชางมินถาม จับหัวคยูฮยอนกดลงให้อีกคนแหงนคอขึ้นมาสบตา

"ยังอ่ะ" พอชางมินถามคยูฮยอนก็รู้สึกว่าท้องว่าง ได้ยินเสียงร้องโครกครากมือขาวก็ยกขึ้นลูบท้องของตัวเอง แล้วก็ต้องหัวเราะแหะเพราะสายตาของชางมินที่มองมาดุๆ

"กูก็รอกินพร้อมมึงไง" พูดจาอ้อล้อออดอ้อนตามแบบฉบับของโจคยูฮยอน แต่ชางมินแค่แยกเขี้ยวใส่แล้วแกล้งยีหัวคยูฮยอนแรงๆ ทำให้คยูฮยอนหน้าบูด

"หัวคนนะไอ้บ้า!! เช็ดเบาๆ ดิ!!" คยูฮยอนโวยวายยกมือดึงข้อมือชางมินแต่เพื่อนชั่วแค่หัวเราะแล้วเปลี่ยนไปเช็ดผมคยูฮยอนเบาๆ เหมือนเดิมแทน

"เช็ดแรงๆ จะได้แห้งเร็วๆ ไงไอ้ควาย!! กูหิว!!"

คยูฮยอนนั่งเงียบๆ ให้อีกคนเช็ดผมให้จนแห้ง พอเช็กผมให้คยูฮยอนเสร็จแล้วชางมินก็เดินไปเปิดถุงที่หิ้วมาด้วย โจ๊กเนื้อใส่เห็ดร้อนๆ ถูกเอา
มาวางไว้ตรงหน้าคยูฮยอนที่นั่งขัดสมาธิบนเตียง ส่วนชางมินก็เดินกลับไปนั่งกินข้าวกล่องที่โต๊ะ

"มึงกินไรอ่ะ?!" คยูฮยอนถามอย่างสนใจเมื่อเห็นอะไรซักอย่างคล้ายๆ หมูทอดเข้าปากชางมินไป

"ทงคัตสึ" ชางมินเงยหน้ามาตอบแล้วก็แกล้งคีบหมูชิ้นโตเข้าปากช้าๆ ยั่วหมูตัวขาวบนเตียง

"อยากกินมั่ง!! แบ่งหน่อยดิ!! นะๆ แลกกับเห็ด!!" คยูฮยอนว่าอย่างกระตือรือร้น ขยับตัวจะลงจากเตียงแต่เป็นชางมินที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับกล่องข้าวของตัวเอง ปลายตะเกียบถูกจิ้มเข้าที่หน้าผาก ดันจนหน้าจะหงาย ไอ้บ้า!!

"เอาเห็ดมาแลกหมูคิดได้นะมึง" ชางมินว่ายิ้มๆ

"กูอยากให้มึงสุขภาพร่างกายแข็งแรงไงถึงได้อยากให้กินผักเยอะๆ ส่วนหมูทอดอันอุดมไปด้วยไขมันกูจะเสียสละร่างกายอันมีค่าของกูแดกแทนมึงเอง" ยิ้มหน้าแป้นราวกับว่าข้อเสนอของตัวเองมันน่าสนใจเสียเต็มประดา ชางมินส่ายหน้าปลงๆ แล้วเคาะตะเกียบกับหัวคยูฮยอนอีกรอบ แต่ถึงอย่างนั้นชางมินก็ยังใจดีคีบหมูในกล่องของตัวเองส่งให้คยูฮยอน

"ชิมชางมินใจดีที่สุดในโลกเลย!!" คยูฮยอนรีบคีบหมูทอดชิ้นโตต่อมาจากชางมิน แล้วยิ้มจนตาปิด

ถามว่าพยายามมากมั้ย? คยูฮยอนพยายามมาก พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนเรื่องที่ชางมินบอกรักกันเป็นเรื่องตลกที่เพื่อนสนิทแค่แกล้งกันเท่านั้น บ่อยครั้งที่ในหวาดหวั่นต่อความรู้สึกของอีกฝ่ายแต่คยูฮยอนก็แค่ฝืนยิ้มและทำตัวเหมือนเดิม

ภายใต้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาของชางมิน คยูฮยอนไม่รู้เลยว่ารายนั้นรู้สึกยังไง จะทำใจได้จริงๆ เหรอ? จะไม่เจ็บปวดจริงๆ เหรอ? ไม่เป็นไรจริงน่ะเหรอ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเลวอย่างไม่น่าให้อภัย เห็นแก่ตัวที่สุดในโลกเลยโจคยูฮยอน

"เหม่อไรมึง? โจ๊กไหลละไอ้เหี้ย!!"

คยูฮยอนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงชางมิน มือรีบยกขึ้นปิดปากแต่ก็โดนชางมินจับมือไว้ก่อนแล้วทิชชู่ก็แตะซับลงมาที่มุมปากแทน

"แห่ะๆ" คยูฮยอนหัวเราะโง่ๆ แล้วก็ก้มลงตักโจ๊กเข้าปากต่อ

"แล้ววันนี้มึงโทรไปลางานรึยัง?" ชางมินถามพลางคีบไข่ม้วนใส่ชามโจ๊กของคยูฮยอนอีก

"เออว่ะยังไม่ได้ลาเลย! แต่วันนี้มึงก็ลานี่ ที่ร้านจะมีคนไปทำงานมั้ยวะ?" คยูฮยอนถอยไปทางหัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรออก แต่แค่เห็นโทรศัพท์คยูฮยอนก็คิดถึงคนที่ให้มันมาอีกแล้ว

ปากบอกว่าคุณจองฮุนเป็นคนไปซื้อมาให้แต่ตัวเองดันกำชับไปว่าให้ซื้อรุ่นที่ดีที่สุดมา

แม่ง!!

"สวัสดีครับพี่กีจุน ผมคยูฮยอนนะครับ" กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

"คือตอนนี้ผมเข้าโรงพยาบาลอยู่ครับ คงจะไปทำงานไม่ได้" คยูฮยอนบอกเสียงอ่อย รู้สึกผิดที่ไม่ได้โทรหาพี่กีจุนตั้งแต่เมื่อวาน มาบอกกระมันหันแบบนี้พี่กีจุนจะหาคนมาแทนคยูฮยอนได้ทันมั้ยนะ

"อ่อ เป็นไข้หวัดใหญ่ครับ ต้องนอนฉีดยาที่โรงพยาบาลเฉยๆ"

"ผมขอโทษจริงๆ นะครับ ถ้าพี่หาคนมาทำงานแทนผมไม่ได้พี่โทรหาผมอีกทีนะครับ ครับ สวัสดีครับ" คยูฮยอนยุติบทสนทนาแล้ววางโทรศัพท์ลงกับตัก หน้าขาวดูเป็นกังวลจนชางมินต้องยกมือขึ้นลูบหัว

"มันช่วยไม่ได้นี่มึง มึงก็ไม่ได้อยากป่วยซักหน่อย ร้านเราก็มีพนักงานพาร์ทไทม์ตั้งเยอะ ไม่ต้องกังวลหรอก"

"อื้อ..."

กินข้าวด้วยกันเงียบๆ แล้วชางมินก็เป็นคนเก็บจานชามไปล้าง

"มึง...เดี๋ยวกูไปเรียนก่อน ตอนเย็นอยากแดกอะไรก็โทรมาหากูแล้วกัน ดูแลตัวเองด้วยนอนอยู่เฉยๆ เข้าใจมั้ย"

"ครับๆ ไปเรียนได้แล้วครับมึง จะบ่ายอยู่แล้ว กูอยู่ได้" คยูฮยอนโบกมือไล่ จนชางมินเดินไปถึงประตูคยูฮยอนก็เรียกอีกฝ่ายไว้

"มึง...ขอบคุณนะ" คยูฮยอนบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนบางทำให้คนที่ได้มองนิ่งค้างไป

ชางมินเดินกลับมาข้างเตียงคยูฮยอนอีกครั้ง โดยไม่ทันรู้ตัวปากหยักก็กดจูบลงมาที่ปากนิ่มเบาๆ

"อย่าทำตัวน่าจูบให้มาก ความอดทนกูมีไม่เยอะเท่าไหร่หรอกนะ"

คยูฮยอนกระพริบตาปริบก่อนจะหน้าแดงเถือกมือขาวคว้าหมอนปาใส่คนที่รีบเผ่นไปหน้าประตู

"ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!"

หมอนใบใหญ่กระแทกประตูแล้วตกลงกับพื้นไม่ระคายไอ้เพื่อนสารเลวที่ทำการอุกอาจขโมยจูบคยูฮยอนด้วยซ้ำ!!

แล้วกูจะเอาหมอนที่ไหนนอนวะ?!!!!!!!!!!

คยูฮยอนแบกร่างและเสาน้ำเกลือไปเก็บหมอนที่ตกอยู่หน้าประตูขึ้นมาเพราะไม่มีอะไรจะหนุนนอน ทั้งโกรธทั้งอาย ไม่คิดว่าชางมินจะกล้าทำแบบนี้อีกรอบ

ไอ้เพื่อนเลว!!!!!!!!!! กูไม่รู้สึกผิดกับมึงแล้วควาย มึงมันชั่ว ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้บ้า!!!!!!!!!!

คยูฮยอนทิ้งตัวลงนอนหงายแล้วดิ้นปัดๆ อย่างไม่ชอบใจ มือยกขึ้นถูริมฝีปากแรงๆ หมายจะเช็ดสัมผัสเย็นชืดให้หมดไป ในใจพาลคิดไปถึงใครคนหนึ่งที่เคยจูบลบสัมผัสของคนอื่นให้ คนเพียงคนเดียวที่คยูฮยอนเต็มใจจะจูบด้วย

คนที่คยูฮยอนเลือกจะเดินจากมา ตอนนี้คยูฮยอนเป็นอิสระ คยูฮยอนไม่มีเจ้าของอีกต่อไปแล้ว

ก็แล้วทำไมรอยกัดแสดงความเป็นเจ้าของที่ปากกับที่คอถึงไม่หายไปซักทีวะ?! คยูฮยอนเกลียดคุณชีวอนที่สุดเลย!! ไอ้นักธุรกิจซาดิสม์ บ้าอำนาจ หื่นกาม เผด็จการ เกลียดๆๆๆๆ

ตาโตเริ่มจะเอ่อท้นไปด้วยน้ำและจมูกก็แสบไปหมด คยูฮยอนพลิกตัวนอนตะแคงข้างตลบผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงหัว น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม

ถ้าเกลียดแล้วมึงจะร้องไห้ทำไมวะโจคยูฮยอน?! เลิกยุ่งกับคนประหลาดแบบนั้นไปได้ก็ดีแล้ว!!

คยูฮยอนยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วพยายามจะข่มตานอน นอนซะจะได้ลืม ลืมรอยยิ้มอ่อนโยนที่คุณชีวอนแบ่งปันให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดสีขาวหรูหราที่จีนเมื่อวาน

"เซอร์ไพรส์!!!!!!!!!!"

ประตูห้องเปิดพรวดเข้ามาพร้อมกับผู้ชายหัวทองในชุดสูทสีแดงทั้งตัว คยูฮยอนสะดุ้งรีบลุกขึ้นมานั่งตัวตรงเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือคุณฮีชอล

"คุณฮีชอล!!"

ฮีชอลถอดแว่นกันแดดแล้วเหน็บไว้กับคอเสื้อยืดสีขาว สูทสีแดงถูกถอดวางไว้ที่เก้าอี้ แต่แทนที่จะลากเก้าอี้มานั่งที่ข้างเตียง ฮีชอลกลับเอาที่กั้นข้างเตียงลงแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง

"เป็นไงมึง?! ไข้ใจแดกเรอะ?!"

"ผมเป็นไข้หวัดใหญ่ต่างหากล่ะครับ!!" คยูฮยอนโวยวายขยับตัวไปข้างๆ เล็กน้อยเพื่อให้คุณฮีชอลนั่งได้สะดวกมากขึ้นแต่รายนั้นกลับดึงหมอนคยูฮยอนไปแล้วทิ้งตัวลงนอนหงาย ถุงที่คุณฮีชอลหิ้วติดมือมาด้วยถูกยื่นมาตรงหน้า คยูฮยอนจึงก้มหัวขอบคุณและรับไว้

"ว่าแต่คุณฮีชอลรู้ได้ยังไงครับว่าผมเข้าโรงพยาบาล?" คยูฮยอนถามพลางเปิดถุงที่คุณฮีชอลให้มา ในนั้นมีขนมเค้กของร้านคุณจองซูและขนมขบเคี้ยวอีกสองสามถุง แล้วก็กระติกเก็บความเย็นขนาดใหญ่

"อ๋อ กูกับไอ้จองซูอยู่ที่ร้านตอนมึงโทรไปลางานพอดี แล้วบังเอิญกูเป็นคนดีกูเลยมาเยี่ยมมึงนี่ไง" ฮีชอลบอกดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงอก

รู้ตอนไอ้คยูฮยอนโทรมาที่ไหนกัน รู้ตั้งแต่เช้าแล้วเพราะไอ้ชีวอนแม่งโทรมาหาไอ้จองซูบอกว่าให้ทำยังไงก็ได้ให้ไอ้ชางมินไปทำงานที่ร้านกาแฟวันนี้ให้ได้เพราะไอ้ชีวอนมันจะมาเยี่ยมคยูฮยอนที่โรงพยาบาล ฮีชอลเลยต้องชิงมาหาไอ้เด็กโง่นี่ก่อน

"ขอบคุณนะครับ" คยูฮยอนก้มหัวให้อีกรอบ

"เป็นเด็กเสี่ยแบบมึงนี่มันดีจริงๆ นะ เจ็บป่วยก็ได้นอนห้องพิเศษไฮโซ กูนี่อิจฉามึงจริงๆ" ฮีชอลพูดทำให้คยูฮยอนทำหน้างง ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

"คุณฮีชอลหมายความว่ายังไงครับ?"

"มึงนึกว่าสวัสดิการนักศึกษาง่อยๆ ของมึงจะทำให้มึงได้อยู่ห้องเดี่ยวเตียงใหญ่เบ้อเริ่ม แถมมีเตียงสำหรับญาติ มีโต๊ะกินข้าว ลมีทีวี ตู้เย็น ไมโครเวฟ ห้องน้ำหรูอย่างกับโรงแรมอย่างนี้เรอะ?! ไอ้ชีวอนมันบอกผอ.โรงบาลให้เอามึงมาไว้ห้องนี้โว้ย!!"

"คุณชีวอนหรอครับ?" คยูฮยอนถามแผ่ว อดจะดีใจไม่ได้ที่คุณชีวอนยังคอยดูแลคยูฮยอนอยู่แบบนี้

เอิ่ม!! ได้ข่าวว่าเมื่อกี้มึงยังด่าเขาอยู่เลยไม่ใช่เหรอครับท่านคยูฮยอน!!

"พวกมึงนี่ประสาทนะรักกันปานจะกลืนกินขนาดนี้แล้วยังมาทำเล่นตัวใส่กันอยู่ได้ อ่านปากกูนะ ไร้-สา-ระ!!" ฮีชอลลุกขึ้นมานั่งดึงถุงที่ให้คยูฮยอนเมื่อกี้ไปเปิดแล้วหยิบถุงขนมออกมาแกะกิน

"ผมไม่ได้รักเขาซักหน่อย! แล้วเขาก็ไม่ได้รักผมด้วย" แก้ตัวหนักแน่น แต่ในประโยคหลังเสียงพูดกลับเบาลงด้วยความน้อยใจ

เจ็บชิบหาย

"เออไอ้ชีวอนมันไม่รักมึงหรอกกูลืมไป มันไปคั่วผู้หญิงอยู่จีนโน่น" ฮีชอลยกยิ้มมุมปาก

"คุณฮีชอล!!" คยูฮยอนเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังด้วยความไม่พอใจ พอรู้ตัวว่าวอนโดนตีนคุณฮีชอลเข้าให้แล้วคยูฮยอนก็รีบยกมือปิดปาก

"มึงนี่ยังไงวะ?! เมื่อกี้มึงก็พูดเองว่าไอ้ชีวอนมันไม่ได้รักมึง!!" ฮีชอลยิ่งเหยียดยิ้ม เห็นคยูฮยอนหน้าหงอลงก็ยิ่งชอบใจ

"ผมไม่-"

"ถามจริงๆ เหอะ มึงรู้สึกยังไงกับไอ้ชีวอนกันแน่?" ฮีชอลถามจริงจัง และคยูฮยอนก็แค่ดึงหมอนมากอดแล้วกัดปากอย่างใช้ความคิด

โอ้ย!! ไอ้ห่า!! น่ารักสัตว์!! คิมฮีชอลขอเลิกช่วยไอ้ชีวอนแล้วเก็บไอ้เด็กนี่มาเลี้ยงเองได้มั้ย?!

"ผมไม่รู้" คยูฮยอนตอบเสียงอ่อนทำให้ฮีชอลต้องถอนหายใจยาว

"มึงไม่รู้แต่กูรู้ เอ้า!! แดกซะก่อน เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง" ฮีชอลยื่นถุงขนมไปให้คยูฮยอนแล้วหยิบกระติกเก็บความเย็นออกมาจากถุง เทของเหลวหน้าตาคล้ายนมเปรี้ยวออกมาเต็มฝากระติกแล้วส่งให้คยูฮยอน

"อะไรหรอครับ?"

"Pina colada รู้จักมะ?" ฮีชอลบอกชื่อเครื่องดื่มและคยูฮยอนก็ส่ายหน้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยกฝากระติกขึ้นจิบ

"หวานๆ เปรี้ยวๆ อร่อยดีนะครับ แต่เหมือนมีรสขมแปลกๆ ด้วย" คยูฮยอนบอกแล้วยกน้ำขึ้นดื่มต่อสลับกับหยิบขนมในถุงเข้าปากไปด้วย

"เออ! กูชงเองเพื่อมึงโดยเฉพาะจะได้หายป่วยไวๆ จงรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณกูซะ" ฮีชอลยิ้มอย่างภาคภูมิใจกับเครื่องดื่มฝีมือตัวเอง 

Pina colada ค็อกเทลกินง่ายเมาง่าย นอกจากน้ำกะทิอิมพอร์ตกับน้ำสับปะรดแล้ว ฮีชอลยังจัดเหล้ารัมใส่ลงไปอีกเพียบ คอยดูเถอะมึงหวานๆ เปรี้ยวๆ แบบนี้ได้มีเมาเละกันไปข้างแน่ 

ตอนไอ้ชีวอนมาเยี่ยมมึงจะได้งอแงได้เต็มที่ หึๆ

"แล้ว เอ่อ... ที่คุณฮีชอลบอก" คยูฮยอนอ้อมแอ้มถามเสียงเบาทำให้ฮีชอลเลิกคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

"อ่อกูลืม มึงใช้สมองกลวงๆ ของมึงคิดให้ดีๆ แล้วตอบคำถามกูนะ" ฮีชอลยกมือกอดอกทำท่าทางจริงจัง คยูฮยอนเลยยืดตัวตรงตาม

"ค-ครับ"

"มึงรู้สึกยังไงตอนที่มึงอยู่กับไอ้ชีวอน?" ฮีชอลคว้าขนมเข้าปากแล้วนั่งรออย่างใจเย็น

เวลาผ่านไปเป็นครู่กว่าที่คยูฮยอนจะพูดออกมา

"ผม...ไม่รู้สิครับ ผมชอบเวลาอยู่กับคุณชีวอนนะครับ คุณชีวอนใจดี เขาเป็นผู้ใหญ่ แล้วก็ดูแลผม แต่บางครั้งผมก็ไม่ชอบเวลาคุณชีวอนแกล้งผม ผม...จะพูดยังไงดี ผมรู้สึกไม่มั่นใจ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมกลัว" พูดไปพลางก้มลงมองมือที่จับกันแน่นบนตัก

ไม่รู้เลยจริงๆ ว่ารู้สึกยังไงกันแน่

"แล้วตอนที่มันจูบมึง มึงรู้สึกดีมั้ย?

"คุณฮีชอล!!" คยูฮยอนสำลักน้ำชื่อประหลาดของคุณฮีชอล ตาโตเบิกกว้าง แก้มร้อนวูบขึ้นมาในทันที

"มึงนี่ชอบตะโกนจริงเว้ย!!" ฮีชอลบ่นแล้วยกนิ้วขึ้นแคะหู

"ก็แล้วทำไมคุณถามอะไรแบบนั้นล่ะครับ?!" คยูฮยอนยังถามเสียงดังเลยโดนคุณฮีชอลบังคับกรอกน้ำให้ดื่มเข้าไปอีก

"แดกเข้าไปเยอะๆ กูล่ะกลัวมึงจะเจ็บคอตายจริงๆ แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว!! กูกำลังช่วยให้มึงคิดได้อยู่เนี่ย ไอ้เด็กโง่!!" ฮีชอลพูดอย่างอารมณ์เสีย แต่เมื่อเห็นคยูฮยอนยู่หน้าที่ถูกว่าว่าโง่ฮีชอลก็ยกมือขึ้นยีหัวคยูฮยอนแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

"สรุปว่าไง? รู้สึกดีใช่มั้ย?"

โอ่ย!! ถ้าตอบคำถามนี้ได้นี่แสดงว่ายางอายบนหน้าคยูฮยอนนี่ไม่มีเหลือแล้วนะ!!

แต่คำตอบคือหัวกลมๆ ผงกแรงๆ แล้วคยูฮยอนก็ฝังหน้าแดงๆ ลงกับหมอนใบใหญ่

"เทียบกับจูบเพื่อนมึงล่ะเป็นยังไง?"

"คุณฮีชอล!!"

"โจคยูฮยอน!!"

เสียงดังมาฮีชอลก็เสียงดังกลับทำให้คยูฮยอนหน้าหดมุดลงกับหมอนเหมือนเดิม

"คุณรู้หรอครับ?" คยูฮยอนถามเสียงเบา เลี่ยงไม่สบตาคุณฮีชอลโดยการหันไปเทน้ำจากกระติกมาดื่มเพิ่ม

"ก็พอรู้มาบ้างมึงไม่ต้องสนใจหรอก" รู้มาบ้างอะไรล่ะ รู้มาโคตรละเอียดยิบเพราะไอ้ชีวอนมันสารภาพผิดมา

"เอ้า!! แล้วรู้สึกดีมั้ยล่ะเวลาจูบกับคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้ชีวอนมันน่ะ?"

คราวนี้คยูฮยอนส่ายหน้าแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ตอนที่จูบกับชางมิน คยูฮยอนไม่ชอบเลย ทั้งๆ ที่แค่แตะริมฝีปากภายนอกไม่ได้จูบกันจริงๆ ด้วยซ้ำ แต่คยูฮยอนรู้สึกแย่ รู้สึกผิด รู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ

หรือจะเป็นเพราะว่าคุณชีวอนแม่งจูบเก่งแล้วไอ้ชางมินแม่งกากวะ?

โอ้ย!! นี่กูคิดอะไรของกูเนี่ย?!

"แล้วมึงจะรู้สึกยังไงถ้าไอ้ชีวอนมันไปจูบกับคนอื่น?"

คยูฮยอนขมวดคิ้วไม่พอใจทันทีหลังจากได้ยินคำถาม คำว่าไม่ชอบผุดขึ้นมาในใจเป็นคำแรก แม้ว่าจะยังไม่เคยเห็นคุณชีวอนจูบกับคนอื่นก็ตาม คยูฮยอนพยายามจินตนาการว่าถ้าคุณชีวอนไปจูบกับคนอื่นจริงๆ คยูฮยอนจะรู้สึกยังไง

"มึงคงไม่เคยเห็นไอ้ชีวอนมันจูบกับใครสินะ งั้นไม่ต้องถึงขั้นจูบก็ได้ ว่าแต่มึงรู้ใช่มั้ยว่าไอ้ชีวอนมันไปจีน?" ฮีชอลพูดต่อพร้อมจะทิ้งระเบิดใส่คยูฮยอนอย่างเต็มที่

"รู้ครับ เขาบอกผมแล้วผมก็เห็นในข่าวเมื่อวาน เขาไปออกงานเปิดตัวหนังอะไรซักเรื่อง" คยูฮยอนเบ้หน้าเมื่อคิดว่าเหตุผลที่คุณชีวอนต้องรีบร้อนไปจีนคือการไปหาคู่หมั้นแล้วเดินเฉิดฉายออกงานด้วยกัน

"มึงเห็นไอ้ชีวอนมันอยู่กับคนอื่น ยิ้มให้คนอื่น มึงรู้สึกยังไงล่ะ?"

"ตอนแรกผมไม่ชอบแล้วก็โกรธมากๆ ทั้งๆ ที่ผมกับเขาเพิ่งจะทะเลาะกันแต่ว่าเขากลับไม่แคร์ผมเลยซักนิดแล้วก็ไปควงกับคนอื่นง่ายๆ แต่แล้วผมก็รู้สึกแย่ที่คิดต่อไปว่ายังไงที่ข้างๆ คุณชีวอนไม่มีทางเป็นของผมได้ ผู้หญิงคนนั้นเหมาะสมกว่าผมในทุกเรื่อง ผมก็เป็นแค่ของเล่น" คยูฮยอนตอบไปตามที่คิด ตามที่รู้สึก น้ำตาหยดลงแต่คยูฮยอนรีบก้มหน้าเช็ดน้ำตากับหมอน

เงียบกันไปเป็นครู่เพราะฮีชอลก็ไม่อยากจะเร่งรัดอะไรคยูฮยอนมาก

"ถ้ามึงอยากอยู่กับไอ้ชีวอนแล้วทำไมถึงไม่ยอมนอนกับไอ้ชีวอนมันแต่แรกวะ?" 

"คุณ!!"

ฮีชอลรีบยกมือขึ้นมาอุดหูเพราะรู้แน่ๆ ว่าคยูฮยอนจะต้องตะโกนชื่อฮีชอลเสียงดังอีก เห็นคุณฮีชอลยกมือขึ้นอุดหูแบบนั้นคยูฮยอนก็ได้แต่เงียบปากแล้วหัวเราะแหะทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม

"ไม่ต้องหัวเราะ!! กูถามก็ตอบ!!" 

คยูฮยอนสะดุ้งเมื่อคุณฮีชอลตะโกนขึ้นมาบ้าง 

แม่งเอ้ย!! ตัวเองก็ไม่ได้พูดเบากว่ากูเลย ชอบตะโกนพอกันกับกูนั่นแหละ

คยูฮยอนเห็นอีกคนมองมาเขม็งก็รู้สึกว่าควรจะกลับเข้าเรื่องได้แล้วเดี๋ยวคุณฮีชอลไม่พอใจขึ้นมาคยูฮยอนจะซวยอีก ว่าแต่เมื่อกี้คุณฮีชอลถามว่าอะไรนะ?
.
.
.
ทำไมถึงไม่ยอมนอนกับคุณชีวอน?
.
.
.
นี่มันคำถามประเภทไหนกัน?!!!!!!!!!!

"ถอดวิญญาณไปถามบรรพบุรุษบนสวรรค์อยู่เหรอมึง?! ตอบดิ!!" ฮีชอลดุอีกรอบเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนชักจะเหม่อนานเกินไปแล้ว

"ตอบแล้วครับ ตอบแล้วครับ คือ... ผมกลัว กลัวว่าถ้าผมนอนกับเขาแล้วเขาจะทิ้งผม"

"เอ้า!! ได้กันแล้วจะทิ้งกันทำไม?!" ฮีชอลหยิบขนมเข้าปาก รินค็อกเทลให้คยูฮยอนอีกแก้วเป็นการบังคับกลายๆ ให้คยูฮยอนดื่มเข้าไปอีก คยูฮยอนนั่งหน้าแดงตัวแดง ไม่อยากจะต่อบทสนทนาสองแง่สองง่ามนี้แล้ว

แต่สายตาพิฆาตที่มองมาก็ทำให้คยูฮยอนต้องถอนหายใจเบาๆ แล้วประมวลความคิดความรู้สึกตัวเองเพื่อจะตอบคำถามของคุณฮีชอล

"คุณชีวอนห้ามไม่ให้ผมรักเขามันเป็นข้อตกลงในความสัมพันธ์ของเรา ผมนอนกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้ ถ้าผมนอนกับเขาก็แปลว่าผมรักเขาแล้วเขาก็จะทิ้งผม"

"คือมึงไม่อยากนอนกับไอ้ชีวอนมัน?"

ก็ไม่ใช่ไม่อยาก แต่ในตอนที่ความรู้สึกมันยังไม่ชัดเจนคยูฮยอนก็ไม่อยากจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำอะไรตามใจ ยิ่งกับข้อตกลงแบบนั้น คยูฮยอนก็เหมือนติดอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ชอบมากแต่ว่าไปไกลกว่านั้นไม่ได้ รักไม่ได้ ถึงหลงรักไปก็ยอมรับไม่ได้ เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดและทรมานจนคิดว่าไม่น้าหลุดเข้าไปยุ่งด้วยเลย

"คุณฮีชอลเลิกถามผมเถอะครับ ผมคิดไม่ออกแล้ว" คยูฮยอนขอร้องงอแง ไม่อยากจะคิดเรื่องคุณชีวอนแล้วจริงๆ เหนื่อยสมอง หนักที่ใจ เจ็บไปหมด

"งั้นกูขอถามข้อสุดท้าย ถ้าไอ้ชีวอนมันรักมึง มึงจะรักมันตอบมั้ย?"

คยูฮยอนนิ่งไปกระพริบตามองหน้าคุณฮีชอล คยูฮยอนไม่เคยคิดว่าคุณชีวอนจะรักคยูฮยอน เพราะอีกฝ่ายพูดและแสดงออกชัดเจนว่าต้องการแค่ร่างกายของคยูฮยอนเท่านั้น แต่การที่คุณฮีชอลมาพูดแบบนี้...คุณฮีชอลจะรู้บ้างมั้ยว่าตัวเองกำลังทำให้คยูฮยอนมีความหวั

...หวังว่าอีกฝ่ายอาจจะรักกันได้

คำตอบของคยูฮยอนคือการพยักหน้า

"พยักหน้าคืออะไรไอ้ห่า?! มึงไม่ได้เป็นใบ้พูดออกมา!!" ฮีชอลดุ ง้างมือขึ้นทำท่าจะตีคยูฮยอน คยูฮยอนเลยต้องเรียบตอบรับเป็นคำพูด

"รักครับ!" แม่งโหดใส่กูตลอด ถ้าไม่ติดว่ากลัวนี่พ่อถีบตกเตียงไปแล้ว!!

"อืม แล้วรู้ความรู้สึกตัวเองรึยัง?" 

"เอ๋...ไม่เห็นจะรู้เลย"

"ไอ้ควาย!!!!!!!!!!"

.

.

.

คยูฮยอนสะลึมสลือตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืนเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรแตะผ่านหน้าผาก ตาโตพยายามฝืนลืมเพื่อที่จะได้มองต้นเหตุที่ทำให้ตื่นได้ชัดๆ แต่ฤทธิ์เหล้าของคุณฮีชอลก็ทำเอาหนักไปทั้งตัว ทั้งหัว หรือแม้แต่เปลือกตา

แม่ง!! แดกไปจนจะหมดกระติก มึนหัวยิ่งกว่าเดิม คิดว่าไข้กำเริบอาการทรุดจะตามหมอคุณฮีชอลถึงได้เฉลยว่าใส่เหล้าลงไปในเครื่องดื่มด้วย แถมยังมีหน้ามาถามกันหน้าตายอีกว่า

"อ่าว ป่วยแล้วแดกเหล้าไม่ได้เรอะ?"

เออ!! คยูฮยอนละอยากจะโวยวาย คนป่วยที่ไหนเขากินเหล้ากันเล่า?! คยูฮยอนแม่งก็น่าจะคิดได้ว่าเจ้าของร้านเหล้าอย่างคุณฮีชอลจะไปชงอย่างอื่นเป็นได้ยังไงนอกจากเหล้า

สุดท้ายคยูฮยอนเลยสลบเหมือดไม่รู้เรื่องตั้งแต่ช่วงหกโมงเย็น ข้าวปลาก็ไม่ได้กินเพราะชางมินถูกเรียกไปช่วยงานที่ร้านกาแฟของคุณจองซูด่วนเพราะพนักงานที่มาช่วยถูกน้ำร้อนลวกต้องเข้าโรงพยาบาลกระทันหัน สงสารชางมินชะมัดพรุ่งนี้มีสอบวันนี้ยังต้องไปทำงานพิเศษเพราะคยูฮยอนดันป่วยเข้าโรงบาลอีก

รอกูหายก่อนกูจะไปทำโล่ห์เพื่อนดีเด่นให้มึงนะ

คยูฮยอนรู้สึกว่าเตียงยวบลงและคยูฮยอนก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ตื่นขึ้นมาเพราะอะไร

เอ๊ะ!! หรือว่าจะเป็นผี?! ไอ้เหี้ย!! กูกลัว!! ชางมินมึงอยู่ไหน?! กลับมารึยัง?! กูควรจะแหกตาดูมั้ย?!

ย๊าาาาาา ไอ้ผีบ้า!!!! อย่ามาแตะหน้ากู!!!!

คยูฮยอนตัดสินใจฝืนลืมตา ภาพในตอนแรกพร่าเลือนจนคยูฮยอนยิ่งกลัวแต่เมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนความกลัวก็มลายหายไป

ผีคุณชีวอน?

คยูฮยอนกระพริบตาเชื่องช้า ภาพคุณชีวอนในชุดสูทสีดำเต็มยศอยู่ตรงหน้า

"คุณ..ชี...วอน" เรียกชื่อเสียงเบาราวกับไม่แน่ใจ แต่คนที่ได้ฟังกำลังยิ้มบางปลายนิ้วยาวปัดปอยผมออกจากหน้าผากมนให้แผ่วเบา

"นี่เหล้าคุณฮีชอลทำกูเมาจนเห็นภาพหลอนคุณชีวอนเลยหรอวะ?" คยูฮยอนหลับตาลงอีกครั้งแต่ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ

ชีวอนยิ้มอ่อนโยน ไม่รู้ว่าพี่ฮีชอลเอาเหล้ามาให้คยูฮยอนกินตอนไหน แต่คยูฮยอนที่ตีมึนแบบนี้ก็ทำให้ชีวอนรู้สึกดีกว่าคยูฮยอนที่คอยแต่จะปฏิเสธชีวอนเป็นไหนๆ 

ไม่นานตาโตวาววับเพราะน้ำช่ำชื้นก็ลืมขึ้นมามองสบตาชีวอนตรงๆ ความรู้สึกมากมายเอ่อท้นจนแทบจะล้นทะลักด้วยกันทั้งสองฝ่าย

"หรือว่ากูกำลังฝัน?" คยูฮยอนพูดเบาๆ แล้วค่อยยกมือขวาขึ้นมาจากที่นอน ปลายนิ้วแตะแก้มสากไรหนวดลากมาหยุดอยู่ที่มุมปากหยัก

"เหยดดดดด กูฝันเป็นสี่มิติ" คยูฮยอนร้องแต่แล้วก็ต้องเงียบเพราะผีคุณชีวอนในฝันจับมือคยูฮยอนไว้แล้วกดจูบหลังมือขาวที่มีสายน้ำเกลือ

คยูฮยอนรีบดึงมือออกจากมืออีกฝ่าย มือขาวถูกดึงมากอดไว้กับอก แม้แต่ในความฝัน...คุณชีวอนก็ยังใจร้าย รักไม่ได้ แต่มาทำให้คยูฮยอนหวั่นไหวตลอด

ใบหน้าขาวงอง้ำ ปากแดงเบะคว่ำตั้งท่าจะงอแง น้ำตาไหลผ่านแก้มอิ่ม อ่อนแอเพราะสติที่ใช้ควบคุมตัวเองถูกบั่นทอนไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

ริมฝีปากแตะซับหยดน้ำแผ่วเบาอย่างเอาใจแต่คยูฮยอนไม่ต้องการ เด็กดื้อเบี่ยงหน้าหลบแล้วแตะปากกลับกับปากของคุณชีวอน

ก็แค่ฝัน... คุณชีวอนไม่มีทางมาอยู่ตรงนี้อยู่แล้ว ป่านนี้คงนอนอยู่บนเตียงกับผู้หญิงคนนั้นละมั้ง

ก็แค่ฝันของคยูฮยอน...ขอทำอะไรตามใจโดยไม่ต้องสนใจอะไรบ้างเถอะ

ความรู้สึกบอกผ่านสายตาและปากแดงที่เผยออ้างับกลีบปากล่างของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ

ชีวอนกดจูบปากเด็กช่างยั่วแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว   ก่อนจะบดจูบเบียดกลีบเนื้อนิ่มให้คยูฮยอนยิ่งครางอื้อแล้วเป็นฝ่ายแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากของชีวอนเอง ไม่พอมือบางยังดึงเน็กไทด์ชีวอนไว้คล้ายจะยึดไม่ให้หนีไปไหน

ชีวอนยกยิ้ม คยูฮยอนไม่รู้ตัวเลยรึไงว่ามันอันตรายมากแค่ไหนที่มายั่วชีวอนแบบนี้

ทนไม่ไหวเข้าก็เป็นฝ่ายกระหวัดรัดลิ้นเรียวของคยูฮยอน สู้กันไม่นานคยูฮยอนก็ยอมถอยให้ชีวอนได้เข้าไปตักตวงความหอมหวานจากในโพรงปากเล็ก มือขวาติดสายน้ำเกลือถูกเกาะเกี่ยวประสานแล้วกดลงข้างหมอน อีกมือชีวอนปล่อยให้คยูฮยอนยึดเน็กไทด์ตนเองไว้อย่างนั้น  มืออีกข้างของชีวอนสอดไปด้านหลังคอไปถึงท้ายทอยบังคับไม่ให้คยูฮยอนขยับหนีไปไหน

ทั้งๆ ที่ชีวอนตั้งใจจะมาคุยกับคยูฮยอนให้รู้เรื่อง อยากจะง้อ อยากจะบอกอะไรหลายๆ อย่างที่อยู่ในใจ ขอโอกาสให้เราสองคนได้เริ่มกันใหม่ แต่พอมาเจอเด็กน้อยเมาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแถมยังยั่วกันแบบนี้ชีวอนก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน อยากจะจับตีให้รู้สำนึก ป่วยอยู่แท้ๆ ยังจะกินเหล้าจนเมาขนาดนี้ แต่โทษคยูฮยอนคนเดียวก็คงไม่ได้ เพราะตัวการที่อยู่เบื้องหลังน่าจะเป็นพี่ฮีชอลมากกว่า

ลิ้นร้อนชำแรกลึกจนคยูฮยอนหอบหายใจขาดห้วง ถึงจะทรมานแต่ความหอมหวานมีมากกว่าไม่รู้กี่เท่า คยูฮยอนไม่อยากหยุด 

อยาก...มากกว่านี้

แต่ชีวอนรู้ว่าเด็กน้อยกำลังจะขาดอากาศหายใจ มือที่จับกันไว้สั่นเกร็งจนเล็บจิกเข้าไปในหลังมือใหญ่ ชีวอนค่อยๆ ถอนจูบออกได้ยินเสียงประท้วงงอแงก็จูบซับกลีบปากตึงช้ำเอาใจ นิ้วโป้งไล้ปาดน้ำตาให้แผ่วเบา ก่อนจะลากมาหยุดที่มุมปากอิ่ม

ตาโตหงอยเหงาก่อนที่น้ำตาจะยิ่งไหลมากขึ้นกว่าเดิม 

แต่คยูฮยอนไม่อยากสนใจแล้ว

เกลียดตัวเองที่รู้ตัวช้า คยูฮยอนเข้าใจแล้ว สิ่งที่คุณฮีชอลต้องการจะบอก เพราะรักถึงได้อยากอยู่ใกล้ๆ แม้จะไร้ค่าเป็นได้แค่ตุ๊กตาของเล่นแต่ก็ดีกว่าไม่ได้อยู่ในสายตา ไม่มีฐานะอะไรเลย ก็เหมือนกับชางมินที่รักคยูฮยอน แม้จะเป็นได้แค่เพื่อนแม้จะต้องเจ็บปวดแต่ก็ดีกว่าเป็นเพียงคนไม่รู้จักกัน

"ผมรักคุณไม่ได้จริงๆ หรอ? ถ้าผมรักคุณ...คุณจะทิ้งผมไปจริงๆ หรอ?"

"รักฉันสิคยูฮยอน ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งนาย" คำมั่นหนักแน่นช่างขัดกับจูบอ่อนหวานจรดลงที่หน้าผาก

ที่รู้สึกหวง ห่วง หรือแม้แต่หึงชีวอนยังไม่มั่นใจความรู้สึกของตัวเองได้มากเท่ากับตอนนี้มาก่อน ตอนที่คยูฮยอนเสียน้ำตาอยู่ตรงหน้าและร้องขอแค่ให้ตัวเองได้รักคนเลวๆ อย่างชีวอน

หัวใจบีบตัวรุนแรงจนแทบจะแตกสลาย ชีวอนไม่อยากให้คยูฮยอนต้องเจ็บปวด ไม่อยากให้เสียใจ หนทางข้างหน้าถ้าจะเดินไปด้วยกันชีวอนรู้ว่ามันไม่ง่าย และคยูฮยอนอาจจะต้องเจออะไรที่โหดร้ายรุนแรงอีกมาก ชีวอนแคร์คยูฮยอนและกลัวว่าตัวเองจะปกป้องคยูฮยอนไม่ได้ถึงได้ย้ำเตือนตลอดว่าคยูฮยอนรักชีวอนไม่ได้ 

แต่ชีวอนก็รู้ว่าตัวเองน่ะเห็นแก่ตัว ปากบอกว่าไม่ให้รักแต่การกระทำดูแลเอาใจใส่รวมไปถึงความสัมพันธ์ทางกายที่ชักจะเตลดไปใหญ่ต้องทำให้คยูฮยอนหวั่นไหวอยู่แล้ว

จนถึงวันที่เด็กน้อยเลือกจะจากไป โลกทั้งใบของชีวอนก็ไม่เหมือนเดิม ทุกห้วงคำนึง ทุกลมหายใจชีวอนอยากจะใช้มันร่วมกับคยูฮยอน ถ้าหากได้อยู่ด้วยกัน อดีตก็คงจะไม่เลวร้ายนัก และอนาคตก็คงจะไม่น่ากลัวเท่าไหร่

คยูฮยอนเป็นคนเดียวที่ทำให้ชีวอนอยากจะเป็นแค่คนธรรมดา...ไม่ใช่มิสเตอร์ชเว

คยูฮยอนคือเป็นความรักของชีวอน

"ขอโทษนะ เด็กดีของพี่"

.

.

.

To Be Continued


Talk*~
ทอล์คไม่ออก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #234 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 12:38
    ขอกลับคำ อยู่ทีมพี่วอน โอ๊ยยย รักน้อง หลงน้องมากเลยสินเชว งื้ออออ
    #234
    0
  2. #166 P-Three (@praew-paween29) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 21:49
    เขินหนักมากกกก>< และก็ขำหนักมากก ฝันสี่มิติ5555555
    #166
    0
  3. #163 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 15:17
    เพิ่งได้เม้น 5555 หลังจากวันอ่าน เขิน เลยเม้นไม่ออก

    คือ คือ คือ ฟฟฟฟฟ น่ารักกกกก ชางคยูก็งุ้งงิ้ง
    ฮีคยู ก็น่ารักเว่อออออ ชอบบบบ
    แต่เหนืออื่นใด ท่านพระเอกปิดท้ายได้หวานเว่อ

    แล้วยังไง และยังไงงงง อิน้องคนงามหวั่นไหวอีกละซิ
    ชริ ๆ รักแล้วก็เงี้ยยยยย งอนยังไงก็อดไม่ได้แหละะะะ

    ท่านชเวก็นะ หัวใจตัวเองคิดเองไม่ได้ก็ยกให้พี่ฮี กับชางไปปปปปปปปป
    #163
    0
  4. #162 ~ *- ปีกสีเงิน -* ~ (@hydrangea1013) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 00:24
    งานนี้ถ้าจะกลับมาอีหรอบเดิม  เราจะเกลียดเธอนะซีวอน

    ถ้าคิดได้ว่ารักและไม่อยากเสียน้องไป เราจะเชียร์เธอ


    แต่ถ้าไม่.....  รู้ใช่ไหมว่าชางมินรอน้องอยู่ หึหึ

    ปล.รักพี่ฮีจังงงงงง 
    #162
    0
  5. วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 09:46
    กว่าจะรู้ใจตัวเองนะชีวอน ยืมคำฮีชอลนิดนึง ไอควายยยย 5555555555555555555
    #141
    0
  6. #140 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 23:32
    โอ้ยยยยยยยย อินู่คูยอนของขุ่นแม่
    ขนาดเห็นเสี่ยแบบสะลึมสะลือ นางยังรุกก่อนแบบเน้
    อนาคตไม่อยากจะคิด
    ครวญช้างชัดๆ 
    เปิดตัวน้องคูเหอะเสี่ย นางน่ารักน่าฟัดขนาดเน้ เดี๋ยวกึโดนตัดหน้าหรอก
    ตอนที่ฮีชอลสัมน้องคู นางแอบต่อสายตรงให้เสี่ยฟังด้วยป่ะเนี้ยยย
    ออกแนวให้น้องตอบข้อข้องใจยังกะรายการสัมภาษณ์เด็กโดนลักพาตัว 
    #140
    0
  7. #139 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 21:52
    คืนดีกันแล้วช้ะะะะะะ แต่น้องเมาอยู่งะ ไม่ใช่พอสติครบถ้วนแล้วลืมนะ555555555555555
    #139
    0
  8. #138 Minnie1013 (@minii3z) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 21:34
    ซักทีเถอะค่ะ มิสเตอร์ชเว เข้าใจตัวเองซักที สงสารคยู
    ยังสงสารชางมินอยู่นะ งื้ออออ
    #138
    0
  9. #137 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 19:17
    โอ้ยซีวอนนนนนนน กว่าจะคิดได้ หมั่นไส้จริงๆ
    ละคุณฮีชอลนี่ก็เผด็จการจัง น้องป่วยนะ!!!!! ตลก 5555555555555555
    #137
    0