มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 1 : First met (แรกพบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 พ.ย. 58

Chapter 1: FIRST MET



ท่ามกลางอากาศเย็นสบายของฤดูใบไม้เปลี่ยนสีของฤดูที่เรียกว่าฟอล ฟอลลิเอจ(Fall Foliage) บรรยากาศโดยรอบดูสดชื่นแม้ว่าจะมีใบไม้แห้งสีส้มสีเหลืองและสีแดงร่วงหล่นเกลื่อนกลาดตามพื้นก็ตาม ความสวยและสีสันจัดจ้านของใบไม้และต้นไม้โดยรอบก็ยังทำให้ทุกอย่างดูดี ฉันยืนท่ามกลางทิวแถวของต้นไม้ ที่ผลัดใบเป็นสีส้มแดงตลอดทางเดิน มันสวยจนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในภาพวาดสีน้ำมันของจิตกรสักคน ไม่น่าเชื่อว่าภูเขาทั้งลูกที่เคยขาวโพลนด้วยหิมะและเป็นสกีรีสอร์ทชื่อดังของ ลูนเมาท์เทน (Loon Mountain) จะเปลี่ยนเป็นภูเขาที่มีสีสันส้มเหลืองแดงเหมือนใครมาแต่งแต้มสีไว้ ฉันสูดลมหายใจลึกเอากากาศที่เย็นสดชื่น เข้าปอดและเหม่อมองวิวเบื้องหน้าอย่างใจลอย

ไอด้า...มานี่เร็วๆ เสียงเพื่อนสาวตะโกนเรียกฉันจากทางด้านหลังทำให้ฉันตื่นขึ้นจากภวังค์ ที่เคลิบเคลิ้มกับทิวทัศน์ที่สวยงาม ฉันหันกลับไปตามเสียงของทิฟฟานี่ เพื่อนสาวของฉันซึ่งเราเป็น รูมเมทกันตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย เธอมักจะเป็นคนที่กระตือรือล้นและตื่นเต้นกับสิ่งเร้าทุกอย่างที่เจอ ฉันว่าเธอต้องเจออะไรเข้าซักอย่างถึงได้ทำหน้าตื่นเต้นได้ขนาดนั้น ส่วนแมคเคย์ล่า เพื่อนสาวอีกคนของฉันก็ยืนกระโดดยิ้มร่ากวักมือเรียกฉันให้รีบวิ่งไปหาเช่นกันสงสัยจังว่าสองสาวเจออะไร ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น ฉันเอากล้องถ่ายรูปคล้องคอไว้และรีบเดินจ้ำไปหาสองสาวอย่างเร็ว เมื่อมาหยุดยืนตรงหน้าทั้งคู่สายตาฉันกับเพื่อนๆก็เหมือนถูกมนต์สะกด ฉันแทบลืมหายใจและหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้าเป็นชายหนุ่มรูปหล่อกำลังโพสท่าให้ช่างภาพที่ดูเหมือนกองถ่ายนิตยสารซักฉบับถ่ายภาพอยู่ ฉันเดาว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นนายแบบใหม่แน่ๆ เพราะฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อน และก็ไม่เคยเห็นนายแบบคนไหนที่หล่อได้มากมายขนาดนี้ ผู้ชายที่มีใบหน้าคมสันได้รูปผิวเนียนไม่ขาวจัดมาก เหมือนฝรั่งทั่วไปผมสีน้ำตาลเข้มแกมทอง ที่สำคัญมีดวงตาสีน้ำเงินเข้มแบบดีฟบลูโอเชี่ยน (Deep blue ocean) ซึ่งขัดกับสีผิวและสีผมของเขา แต่มันทำให้เขาดูหล่อไม่เหมือนใครและตาคู่นั้นมันช่างสะกดทุกสายตาที่มองมา  

" เป็นไง ถึงกับอึ้งเลยเหรอแก " ทิฟฟานี่หันมาถามฉันอย่างล้อเรียน ฉันหันไปยิ้มให้สองสาวและทำสีหน้าแบบว่าก็งั้นๆทั้งคู่หัวเราะท่าทางของฉันแล้วก็หันกลับไปดูนายแบบหนุ่มโพสท่าต่อ เสียงสาวๆกับกลุ่มคนที่รายล้อมมุงดูการถ่ายทำครั้งนี้ต่างตะโกนเรียกนายแบบหนุ่ม

" โอ้มายก๊อด เจซ... เจซซ ฉันรักคุณ " เสียงสาวน้อยสาวใหญ่ตะโกนเรียกนายแบบหนุ่มกันโหวกเหวกจนทีมงานต้องออกมาขอร้องให้แยกย้ายไป เนื่องจากทำงานต่อไม่ได้ นายแบบหนุ่มยิ้มหวานและหันมาโบกมือทักทายแฟนคลับสาวๆพร้อมทั้งส่งจูบให้เป็นการปลอบใจ ใบหน้าเขาทำให้ฉันหายใจติดขัด ทิฟฟานี่หันมาหาฉัน

" โอ้ย.... คนอะไรหล่อเพอร์เฟคได้ขนาดนี้ ฉันยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้พ่อเทพบุตรคนนี้ สุดยอดอย่างที่ฉันบอกเลยไหมล่ะ " ฉันส่ายหน้าให้สองสาวที่ดูเพ้อเจ้อเรื่องนายแบบคนนี้

" ไปได้แล้ว เขาไล่แล้ว พวกเธอนี่เพ้อจริง " ฉันดึงมือสองสาวเพื่อให้ออกจากบริเวณนั้นแล้วเดินต่อเพื่อกลับไปยังส่วนตึกของโรงแรม ช่วงเย็นเราทั้งสามคนใช้เวลาไปว่ายน้ำในสปอร์ตคลับที่โรงแรมมีไว้บริการ แล้วก็ไปดินเนอร์พร้อมกับหาอะไรดื่มที่บาร์ด้านล่าง เราสามคนนั่งอยู่บริเวณโต๊ะริมกระจก ต่างคนต่างแย่งกันเล่าถึงแผนชีวิตของตัวเองหลังเรียนจบ ทิฟฟานี่เพิ่งได้งานอยู่ในกองบก.นิตยสารแห่งนึง ในบอสตันส่วนแมคเคย์ล่าเพิ่งได้ตอบรับเข้าไปเป็นเทรนนีนักข่าวฝึกหัดภาคสนามของสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น ฉันเองก็เพิ่งได้จดหมายตอบรับของแบรนด์เสื้อผ้า บีบีแอนด์โค (Brandy-Breton & Co.) ตอบรับให้เข้าไป เป็นผู้ช่วยสไตล์ลิสเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ที่จริงฉันสมัครเข้าไปเป็นดีไซน์เนอร์หน้าใหม่ แต่ด้วยฉันไม่มีประสบการณ์และเพิ่งเรียนจบทางบริษัทจึงอยากให้ฉันฝึกงานเป็นผู้ช่วยไปก่อน แค่นี้ฉันก็ดีใจมากมายเพราะสไตล์ลิสที่ฉันต้องไปเป็นลูกมือเขานั้นชื่อดังและเป็นที่ยอมรับในวงการแฟชั่น เป็นอย่างมาก การมาท่องเที่ยวพักผ่อนครั้งนี้เหมือนเป็นการชาร์ตพลังของเราทั้งสามคน ก่อนที่จะไปเริ่มงานและเผชิญกับชีวิตนอกรั้วมหาวิทยาลัยอย่างจริงจัง ฉันดื่มเบียร์ไปสี่ขวดและเริ่มมึนงง จนอยากไปสูดอากาศข้างนอกในขณะที่ฉันเห็นสองสาวเพื่อนซี้นั่งเล็งหนุ่มโต๊ะข้างๆอยู่ โดยที่ไม่สนใจเพื่อนสาวอย่างฉันเลย ฉันถือเบียร์ที่เหลืออยู่ติดมือเดินออกไปจากบาร์ และเดินไปตามทางยาวที่เห็นม้านั่งใต้ต้นไม้และตั้งใจจะไปนั่งดื่มเงียบๆตรงนั้น 

" อุ๊บส์ โอ้ย..." ด้วยแสงสลัวตรงทางเดินทำให้ไม่เห็นพื้นที่ต่างระดับ ฉันล้มก้นกระแทก แต่ในมือยังประคองเบียร์ได้ดี แล้วก็หลุดหัวเราะขำกับความซุ่มซ่ามของตัวเอง หวังว่าคงไม่มีใครเห็นฉันหรอกนะ น่าอายจริง 

" สวบ..สวบ " เสียงฝีเท้าใครบางคนเหยียบใบไม้แห้ง และโผล่ออกมาจากความมืดตรงต้นไม้ ฉันตกใจร้องสุดเสียง

" ว้าย...กรี๊ด...อย่านะ! " 

" เฮ้...นี่คุณ เป็นอะไรมากไหม " ผู้ชายรูปร่างสูงใส่หมวกแก๊ปเบสบอลสีดำมีลายปัก NY สีขาวด้านหน้า สวมเสื้อยืดสีมืดกับกางเกงยีนส์สีซีดเดินเข้ามา ฉันเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดไม่รู้จากความมืด หรือความเมาของฉัน เขาเอื้อมมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นฉันรู้สึกอายมากที่เขาเห็นฉันลื่นล้มและฉันยังเผลอ ร้องกรี๊ดใส่เขาอย่างคนที่กลัววจนเสียสติอีก ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆตอนที่ช่วยประคองให้ฉันลุกขึ้น

" เป็นไงบ้างคุณ หวังว่าก้นคงไม่เขียวนะ " ฉันยิ้มให้เขา

" ขอบคุณค่ะ ขอโทษทีที่กรี๊ดใส่คุณเสียงดัง ฉันตกใจไปหน่อย " เขาปล่อยมือจากฉันและคืนขวดเบียร์ที่ฉันถือไว้ในตอนแรกให้ ฉันเห็นเขายิ้มให้ฉันอย่างกรุ้มกริ่ม หรือตลกที่ฉันยังอุส่าห์ประคองขวดเบียร์ไว้ได้ 

" จะดื่มต่ออีกไหมครับขวดนี้น่ะ " ฉันหลุดขำกับคำถามกวนๆของเขา 

" แน่นอน เสียดายออกเบียร์ไม่ได้หกซะหน่อย "

" งั้นผมขอนั่งดื่มด้วยคนละกันครับอากาศกำลังดีทีเดียว " ฉันพยักหน้าตอบตกลงแล้วเราก็เดินไปนั่ง ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ " เรียกผมว่า เจซ ละกัน                                                                                                                                                            " ฉันไอด้า ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักและ เอ่อ...ขอบคุณที่ช่วย มันน่าอายมากเลยล่ะ ฮ่าๆๆ " ฉันหัวเราะเมื่อนึกถึงความซุ่มซ่ามของตัวเอง ฉันเห็นเขายิ้มขำอีกรอบ เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีและยิ้มมีเสน่ห์ ฉันนึกไม่ออกจริงๆว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อน แต่ก็ช่างเถอะ ฉันว่าฉันคงคิดไปเองฉันจะไปเคยรู้จักผู้ชายที่ไหนที่หล่อขนาดนี้กันล่ะ แสงที่มืดสลัวและเขาสวมหมวกไว้ตลอดทำให้ฉันมองหน้าเขาได้ไม่ชัดแต่จากใบหน้าส่วนคางที่คมสันและรอยยิ้มเขาก็ดูหล่อบาดใจมาก เรานั่งคุยกันเรื่องสถานที่เที่ยวทั่วไปเขาดูสุภาพและก็ดูน่าไว้ใจ ฉันเริ่มรู้สึกมืนเมาและเคลิบเคลิ้ม ไม่รู้ว่าตัวเองพูดคุยอะไรกับเขาไปบ้างและสิ่งรอบตัวก็ดูเลือนลางชอบกล มีแรงดึงดูดที่น่าประหลาดบางอย่างระหว่างเรา ฉันมองสบตาเขาในความมืดแล้วก็ต้องรู้สึกเขินอายขึ้นมา เราต่างคนต่างเงียบและมองหน้ากันนิ่งนาน ฉันรู้สึกว่าเขาโน้มตัวลงมาจูบฉันและทุกอย่างก็มืดสนิทไปทันที

            แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านกรองแสงมาแยงตาจนทำให้ฉันต้องตื่นทั้งๆที่รู้สึกหลับสนิทและสบายอย่างที่ไม่เคยเป็น ฉันลืมตาเต็มที่มองรอบห้องและเตียงก็รู้สึกไม่คุ้นเคย นี่มันไม่ใช่ห้องของฉันนี่นา ฉันอยู่ที่ไหน ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้รู้สึกเลือนลางมาก ครั้งสุดท้ายที่จำได้ ใช่..ผู้ชายคนนั้นจูบฉัน! เสียงโทรศัพท์ทำให้ฉันสะดุ้งจากความคิดสับสนที่พยายามจะเรียงลำดับเหตุการณ์ " บ้าที่สุด " ฉันสบถกับตัวเองอย่างดังขณะรับโทรศัพท์ 

" ฮาโหล ว่าไง " เสียงตามสายบอกว่าเป็นทิฟฟานี่น้ำเสียงเธอกังวลและร้อนรน                                                                                           " เธออยูไหนน่ะไอด้า หายไปทั้งคืน ฉันระบายลมหายใจเฮือกใหญ่                                                                                                          " ฉันกำลังจะกลับห้องน่ะ โทษที่ที่ไม่ได้บอกเธอ ฉันดื่มเยอะไปหน่อยและก็เจอผู้ชายบางคน เอาเถอะเรื่องมันยาวน่ะฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ บอกตามตรงฉันยังมึนๆอยู่เลย " ฉันตอบกลับทิฟฟานี่ไปอย่างเนือยๆ พอวางสายแล้วฉันรีบลุกล้างหน้าล้างตาแต่งตัว และสำรวจรอบห้องก็ไม่เจออะไรเลย สงสัยจังผู้ชายคนเมื่อคืนอยู่ที่ไหน นี่เขาทิ้งฉันไว้แล้วออกไปก่อน ที่ฉันจะตื่นซะอีก นึกแล้วก็โมโหมากมายเขาไร้มารยาทและหยาบคายมากที่ทำกับฉันแบบนี้ " คอยดูนะ ถ้าเจออีกทีล่ะน่าดู! " พอบ่นจบก็นึกได้ว่าตัวเองจำหน้าเขาแทบไม่ได้เลย แค่ลางๆ และรู้สึกว่าเขาดูดี จนทำให้ฉันเคลิ้ม เซ็กเมื่อคืนก็เหมือนฝันฉันคิดว่าฉันเมาจนละเมอว่ามีเซ็กกับเทพบุตรสุดหล่อ ฉันขนลุกชันขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างคลับคล้ายคลับคลาและความกลัวก็แล่นเข้ามา แล้วถ้าเขาเป็นผู้ชายแย่ๆน่ากลัวน่าขยะแขยงล่ะฉันจะทำไงโอ้ยตาย...ทำไมฉันถึงเมาขาดสติขนาดนี้กันนะ ฉันเดินงุ่นง่านในห้องและเดินไปดูที่ถังขยะข้างเตียงก็พบว่ามีถุงยางทิ้งอยู่ในนั้นจริง

" นี่มันเรื่องจริงเหรอไอด้า เธอมันยอดแย่จริงๆ " ฉันบ่นว่าตัวเองเสียงดังแล้วเดินไปหน้ากระจก ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง      มีกระดาษโน้ตติดไว้ที่กระจก มันเป็นข้อความถึงฉัน

' สวัสดีคนสวย หวังว่าคุณคงตื่นเต็มที่เมื่อเห็นข้อความความนี้ ขอบคุณสำหรับเซ็กที่สุดยอดเมื่อคืนและหวังว่าจะได้พบกันอีก

ที. เจ.'

ฉันหน้าชาเมื่อเห็นโน้ตตรงหน้า เขากล้าดียังไงมาทิ้งข้อความไว้แบบนี้ คนเฮงซวย! แถมลงชื่อไว้เป็นตัวย่ออีกด้วยฉันแทบเดาไม่ออกเลยว่าเขาชื่ออะไร ฉันจำแม้แต่ชื่อเขาก็ไม่ได้ บ้าจริง มันเข้าทำนองฟันแล้วทิ้งและก็เป็นวันไนท์สแตนด์ (One night stand) อย่างไม่ต้องคาดเดา ฉันไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเหลวไหลและทำอะไรแบบนี้ได้ ฉันฉีกกระดาษโน้ตทิ้งไว้บนโต๊ะ แล้วเดินปึงปังออกจากห้องไป

กลับมาที่ห้องก็ไม่เจอเพื่อนๆแล้วและก็ได้รับข้อความจากแมคเคย์ล่าและทิฟฟานี่ว่าพวกเธออยู่ที่ สระว่ายน้ำให้ฉันตามลงไป ฉันล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำเพื่อตามเพื่อนสาวลงไป คิดแล้วก็ดีเหมือนกันฉันควรจะไปออกกำลังซะหน่อยและผ่อนคลายกับ     ค๊อกเทลที่ข้างสระน้ำเป็นการถอนให้ตัวเองสร่างเมา เมื่อเดินลงไปถึงบริเวณสระน้ำเพื่อนสาวทั้งสองก็ตะโกนเรียกฉัน โบกมือให้อย่างดีใจ ฉันเห็นพวกเธอกำลังเริงร่าอยู่ในน้ำกับหนุ่มๆที่พวกเธอเล็งไว้เมื่อคืน และก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองคู่คงทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้ว ฉันเดินเข้าไปนั่งที่ขอบสระ ทักทายเพื่อนสาวและสองหนุ่ม 

" เธอโอเคไหม ไอด้า หน้าตาเธอดูไม่แฮปปี้เลย เกี่ยวกับเมื่อคืนรึป่าว " ทิฟฟานี่ถามฉันอย่างเป็นห่วง ไม่รู้ว่าฉันควรจะเริ่มเล่าตรงไหนให้เธอฟังดี มันสับสนและก็ไม่ชัดเจนอะไรซักอย่าง 

" เฮ้อ...เธออย่ารู้เลย เมื่อคืนมันแย่มาก " ทิฟฟานี่ทำตาโตและมีสีหน้าเห็นใจฉันอย่างมาก เธอเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้อย่างปลอบใจ

" ถ้าเธอพร้อมค่อยเล่าให้ฉันฟังนะไอด้า ทุกอย่างแก้ไขได้ เธออย่าคิดมาก" ฉันพยักหน้าให้เธอแล้วลุกขึ้นไปนอนที่เก้าอี้อาบแดดข้างสระแล้วสั่งโมฮิโต้ ค็อกเทลมาดื่มแก้กลุ้ม

     ร้านอาหารที่รีสอร์ทในช่วงเย็นค่อนข้างคึกคัก ต้องขอบคุณสองหนุ่ม มาร์ค และ เจสัน ที่ช่วยจองโต๊ะไว้ให้เรา สองหนุ่มนั้นเป็นคู่ควงที่สองสาวเพื่อนซี้ของฉันเจอที่นี่ ดูท่าทางทั้งสองคู่จะถูกอกถูกใจกันมาก คงมีแต่ฉันซินะที่เหงาและเศร้าซึม เฮ้อ... คิดแล้วก็กลุ้มฉันเป็นคนที่ถูกใจใครยากหรือที่จริงแล้วฉันจะรักใครไม่เป็นอย่างที่เพื่อนๆว่ากัน เราทั้งห้าคนนั่งดินเนอร์ ดื่มและหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนานในขณะที่มีกลุ่มนายแบบและทีมงาน ที่มาปักหลักตั้งกองกันตั้งแต่เมื่อวานเดินเข้ามาเป็นขบวน สาวๆทั้งห้องอาหารมองตามกันเป็นตาเดียว ระหว่างที่ทั้งทีมงานเดินผ่านเพื่อจะไปดินเนอร์ในโซนวีไอพีที่ถูกจองไว้ นายแบบคนนั้น! คนที่ทำให้ฉันหายใจติดขัดเมื่อวันก่อน เขาดูดีมากๆในชุดกางเกงยีนส์สีเข้มเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรม เนื้อบางสีน้ำเงินแบบเนวี่บูลซึ่งสะกดทุกสายตาได้อย่างไม่ยาก เขาเดินอมยิ้มเมื่อเดินผ่าน โต๊ะที่ฉันกับเพื่อนๆนั่งอยู่ เสียงแมคเคย์ล่าและทิฟฟานี่อุทานว่า " โอมายก๊อต " พวกเธอปลื้มเขามาก จนแทบจะอยากเอื้อมมือไปหยุดนายแบบคนนั้นเอาไว้ ฉันส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ เขาหล่อและมีแรงดึงดูดก็จริง แต่ฉันไม่ใช่พวกคลั่งใคล้ดารา นายแบบหรือนักร้องเพราะมันไกลตัวและดูเพ้อฝัน มันทำให้ฉันไม่มีความรู้สึก ปลื้มร่วมกับเพื่อนสาวทั้งสอง ฉันขอตัวเพื่อนๆลุกไปเข้าห้องน้ำและทำสีหน้าเบื่อหน่ายกับคืนนี้อย่างรุนแรง ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำฉันบังเอิญชนกับใครบางคน ฉันเกือบล้มลงไปถ้าเขาไม่ช่วยพยุงฉันขึ้นมา ถ้าหูไม่ฟาดผู้ชายคนนั้นเรียกชื่อฉัน 

" ไอด้า! คุณโอเคนะ " น้ำเสียงและคำถาม ช่างคุ้นเคยจริง ฉันเงยหน้ามองเขาขณะที่มือเขากอดประคองฉันอยู่                                         

" เอ่อ...คุณ " เสียงของฉันขาดหาเมื่อมองหน้าและสบตากับผู้ชายตาสีฟ้าจัดและมีใบหน้าที่หล่อเหลาคนนี้ นายแบบคนนั้น!                

" ขอบคุณค่ะ คุณรู้ชื่อฉันได้ไง " ฉันมองสบตาเขาอย่างไม่เข้าใจ                                                                                                                    " เป็นอะไรไป...ก็ เมื่อคืนเรา..." ผู้ชายคนนั้นพูดแค่นั้นแล้วหยุดไว้ เขามองหน้าฉันอย่างหาคำตอบแล้วก็ยิ้มมุมปากอย่างเซ็กซี่ พร้อมทั้งก้มมาจูบฉันที่ข้างแก้ม 

" อะไรกัน คนสวย คุณจำผมไม่ได้งั้นเหรอ " ฉันสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วความทรงจำอันเลือนลางก็กลับมา " คุณ! เลวที่สุด กล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ "                                                                                                                        " ฉันผลักเขาออกแล้วเบี่ยงตัวหนี " เป็นอะไรของคุณ ไอด้า หรือคุณโกรธที่ผมออกมาก่อนเมื่อเช้า" นายแบบหนุ่มยังคงดึงยึดข้อมือฉันไว้ " โอเคๆ คนสวยผมขอโทษ พอดีผมมีงานแต่เช้าเห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก " ฉันพยายามจะแกะมือเขาออกจากแขนฉัน          

" อย่ามาพูดดี คนฉวยโอกาส " เขาดึงฉันเข้ามาแนบชิดอกอย่างไม่ทันตั้งตัวและบดเบียดปากอันร้อนผ่าวมาจูบฉัน สัมผัสของเขาทำให้ตัวฉันอ่อนยวบและก็กระตุ้นความต้องการเขาในตัวฉันออกมา ฉันพยายามผลักเขาออกแต่ไม่สำเร็จในที่สุดก็เผลอตัวยอมให้เขาจูบต่ออต่อเนื่องและก็เป็นฉันเองที่เผลอจูบตอบเขาอย่างลืมตัว                                                                                                                    " หึๆ จำได้แล้วใช่ไหมคนสวย เมื่อคืนคุณเร่าร้อนเป็นบ้า" เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และส่งตาหวานเยิ้มให้ฉัน                                                   

" นี่คุณ อย่ามาพูดจาทะลึ่งกับฉันนะ " คำพูดของเขาทำให้ฉันได้สติ 

" นี่ไอด้า ถ้าคืนนี้ถ้าคุณว่าง ผมรอที่ห้องเดิม โทรหาผมละกัน " เขาดึงฉันมาจูบที่หน้าผากอย่างฉวยโอกาสและส่งนามบัตรของเขาให้ฉันและถอยห่างจากฉันไปเมื่อได้ยินเสียงคนกำลังเดินมาทางนี้ เขาดึงหมวกเบสบอลสีดำจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ มาสวมบังหน้าตัวเองและเดินจากไป ปล่อยให้ฉันยืนอึ้งอย่างงุนงง นี่เขาเห็นฉันเป็นอะไร จะเรียกไปนอนด้วยเมื่อไรก็ได้งั้นเหรอ บ้าจริง ฉันไม่ใช่แฟนคลับที่คลั่งไคล้เขาและจะยอมขึ้นเตียงกับเขาง่ายๆหรอกนะ ฉันว่าเขาคงทำแบบนี้จนเคยชิน ฉันรู้สึกแย่กับความรู้สึกนี้แม้ว่าจะรู้ว่าผู้ชาย ที่ฉันมีเซ็กด้วยเมื่อคืน ไม่ได้น่ารังเกียจก็ตามแถมยังเป็นนายแบบหนุ่มที่หล่อและร้อนแรง จนไม่น่าเชื่อว่าฉันอยู่ในโลกแห่งความจริง 


13 ความคิดเห็น

  1. #5 เกียรติ์ (@iamkuslin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 15:19
    อยากให้เคาะแท็ปเพื่อย่อหน้าใหม่น่ะค่ะ บรรยายดี เห็นภาพชัดเจนแล้ว แต่ย่อหน้าหนึ่งนี่หลายบรรทัดมากเลย แนะให้เคาะเอนเทอร์แล้วย่อหน้าใหม่นะคะ รูปแบบจะได้สวยน่าอ่านขึ้นค่ะ 
    #5
    1
    • #5-1 peetashila (@peetashila) (จากตอนที่ 1)
      14 มกราคม 2559 / 13:46
      ขอบคุณค่ะ มีปัญหานี้อยู่เหมือนกันค่ะ ไม่รู้ทำไมเวลาในหน้าที่เขียนกับหน้าที่อัพมันไม่เหมือนกัน พอเข้ามาอ่านแล้วเห็นว่ามันเว้นวรรคแปลกๆเลยำไม่กล้าเคาะเว้นเยอะ
      เดี๋ยวจะลองดูใกม่ค่ะ :)
      #5-1