คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS Fic] Story Among US. [RomeXZeloXKibum]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 “All we have is now.”

“It’s a good lie.”

*แนะนำให้เปิดเพลงด้านล่างประกอบนะคะ*


 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มิ.ย. 60 / 15:05


Story Among Us.

Rome X Zelo X Kibum



                     








 


     “All we have is now.”

สำหรับเรา ก็คงมีเวลาแค่ตอนนี้

 

     “It’s a good lie.”

มันก็เป็นคำโกหกที่ดีนะ

 

 

 

                ผมเปิดดูแจ้งเตือนการไลฟ์สดบนแอพอินสตราแกรมของเขา เขาบอกผมว่าจะไปทำเพลงกับเพื่อน

อ่า ใช่ เขาอยู่ในสตูดิโอ ที่ดูเหมือนจะเป็นของเพื่อนเขา

สตูดิโอที่มีเพียงความมืดและแสงจากไฟนีออนสีเขียว และแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดูเป็นที่ที่เหมาะสมกับคนอย่างเขาอยู่หรอก แต่ก็อดมีความคิดแปลกๆขึ้นมาไม่ได้

 

ผมนั่งดูภาพของเขาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ทำให้ผมยิ้มออกมา เด็กน้อยของผม และจะเป็นของผมตลอดไป ผมเห็นเขาดูมีความสุขเวลาเคลื่อนไหวตัวไปตามจังหวะเพลง หรือการมาตอบแฟนคลับด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษที่ค่อนข้างดี

มองทีไรก็อดจะเอ็นดูไม่ได้ น่ารักนะเจ้าเด็กนี่ กลับมาเมื่อไหร่จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้ผิวขาวๆนั่นช้ำเลย

ผมไม่รอช้า พอเห็นเขาเอาหน้าเข้ามาเล่นใกล้ๆกล้องก็อดจะส่งคอมเม้นต์ไปทักทายเจ้าตัวในไลฟ์ไม่ได้

 

KIBUM...

“เจลโล่อ้ปป้า”

“เจลโล่เจ๋งง”

“เจลโล่อ้ปป้าSWAG

“เหมือนอายุ 12 เลยอ่ะครับ”

“สุดยอด”

“ผมเป็นแฟนอ้ปป้าล่ะ”

“ผมมีแค่อ้ปป้านะ”

“ชอบเจลโล่ครับ”

 

                ตอนแรกก็แค่อยากแกล้งเรียกร้องความสนใจแหละ แต่ข้อความหลังๆนี่ผมตั้งใจส่งให้เขารู้ความรู้สึกของผม ย้ำบ่อยๆว่ายังไงผมก็มีแค่เขานะ

                แล้วก็อดจะพึมพำเบาๆกับตัวเองไม่ได้

               

“จุนฮง ไอตัวน่ารักเอ้ย รีบกลับมาได้แล้ว คิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย” เขามองคนที่ยังเล่นหน้าเล่นตากับกล้อง ก่อนจะกดจูบเบาๆผ่านโทรศัพท์

...

 

 

 

 

 

“มาหาพี่ดึกๆแบบนี้แฟนเราไม่ว่าหรอ” เสียงของคนเป็นพี่ถามขึ้นก่อนจะลูบหัวไอเด็กตัวขาวที่มายืนอยู่หน้าสตูดิโอของตัวเขา

 

“ไม่ว่าหรอก ผมบอกผมมาทำเพลงกับเพื่อนนี่หน่า” เสียงของเด็กนั่นตอบ พร้อมเดินตามผมเข้ามาในห้อง

 

“อืม เพื่อนหรอ ไม่อยากเป็นแค่เพื่อนเลยแฮะ น้อยใจอยู่นิดหน่อยนะเนี่ย” ชายหนุ่มพูดแล้วเดินไปเท้าแขนกับโต๊ะ

 

“พี่โรม ไม่งอนดิครับ” เด็กตัวสูงเดินเข้าไปกอดคนที่แกล้งทำเป็นงอน

 

“อืม อ้อนจังนะวันนี้ อยากได้อะไรเนี่ย” เขาเปลี่ยนท่ามาเป็นยืนกอดอีกคนไว้หลวมๆแล้วลูบหัว

 

“อยากอยู่กับโรม นานๆ นานมากๆ” คนในอ้อมกอดส่งเสียงอู้อี้เพราะหน้าซุกอยู่กับอกของเขา

 

All we have is now, you know.

 

I’m sorry.” เสียงของคนเด็กกว่าพูดขึ้น

 

“ไม่เอาหน่า ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้วไง ป่ะ ไปดูเพลงกันเหอะ” เขาพูดขึ้นพร้อมจูงมืออีกคนให้เข้าไปในห้องที่เขาใช้เป็นสตูดิโอเพื่อทำเพลงให้กับ DPR

 

เขาปล่อยให้อีกคนได้เล่น ได้พูดคุยไปเรื่อยๆ ฟังเจ้าเด็กนี่ก็เพลินดี เขาชอบที่มีเจ้าจุนฮงนี่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เขารู้ว่าที่เขากำลังทำอยู่มันผิด แต่ว่าเขากลับเลิกทำมันไม่ได้ เขาตัดใจจากจุนฮงไม่ได้จริงๆ

 

เขาแค่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง แค่นั้นก็ไม่รู้สึกเสียใจแล้ว...

 

ตอนแรกที่รู้ว่าจุนฮงมีแฟน เขารู้สึกทั้งหวง และเสียใจ เขารู้ว่าเขารู้สึกตัวช้าไป พูดช้าไป แต่หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรอีกทั้งนั้น เขาสารภาพกับจุนฮงว่าเขารู้สึกยังไง แต่ก็เกินคาดที่เด็กนี่ดันเล่นด้วยนี่สิ

 

เท่าที่เคยคุยกับจุนฮง แฟนของหมอนั่น หรือ นายแบบที่ชื่อ คิบอม นั่นก็เป็นคนดีมากๆคนหนึ่งที่เขาจะวางใจให้ดูแลจุนฮงได้ แต่ก็นั่นแหละ ความเห็นแก่ตัวมันดันมีมากกว่าความคิดเรื่องความถูกต้องนี่สิ

คิบอมอ่า ฉันขอโทษนะ...

...

 

 

 

 

 

ผมลองเปิดไลฟ์ในอินสตราแกรมเป็นครั้งแรก และมันก็เป็นเรื่องที่แก้เบื่อได้ดีเลยครับ สนุกดี ผมชอบที่ได้ใกล้ชิดกับแฟนๆครับ

แต่ผมก็อดตกใจไม่ได้ที่พอผมเริ่มไลฟ์ไปสักพัก ก็มีคอมเม้นต์ของคิบอมเด้งขึ้นมารัวๆตอนแรกผมคิดว่าเขาจะนอนแล้วซะอีก ผมยิ้มนิดหน่อย ก่อนจะทำมือเป็นรูปหัวใจ ผมจะไม่บอกหรอกว่าผมทำให้เขาหนะ เพราะ ผมเขินยังไงหละ

ผมเล่นกล้องและตอบคอมเม้นต์ของแฟนคลับสักพัก ผมก็หันไปถ่ายโรม ที่กำลังหมกมุ่นกับคอมพิวเตอร์

 

ผมชอบเวลาโรมจริงจังนะ เท่สุดๆไปเลย

“โรม หันมาหน่อย” ผมเรียกเขา

 

“ยิ้มให้กล้องหน่อย” ผมสั่ง

 

จากนั้นผมก็ให้โรมมาไลฟ์ด้วยกัน ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับโรม ผมยิ้ม ผมหัวเราะ ผมกล้าทำอะไรมากขึ้นเมื่ออยู่กับโรม ผมสนุกทุกครั้งที่ได้มาเล่นหรือมาทำเพลงกับโรม ไม่รู้สิ

 

...

หึ ผมนี่เป็นคนบาปแบบสุดๆไปเลยแหละ พระเจ้าต้องไม่อภัยให้ผมแน่

แต่ผมแค่ถือคติว่า พระเจ้าให้เรารักทุกคน

ผมก็รักทุกคนแล้วไง ถึงแม้ผมจะรักตัวเองไปนิดหน่อยโดยการเก็บคนที่รักไว้ทั้งสองคนก็ตาม

...

 

บางคนอาจจัดประเภทการกระทำของผมว่ามันผิด จากวาทกรรมติดปากว่า คุณจะรักใครสองคนพร้อมกันไม่ได้

แต่จริงๆในทางปฏิบัติผมว่ามันเป็นไปได้ยากสำหรับผม ก็เพราะผมรัก ทั้งคิบอม และ โรม และผมเลือกไม่ได้

ผมไม่รู้หรอกว่า ผมแสดงออกในเรื่องของความสุขมากแค่ไหนเวลาที่ผมไลฟ์อยู่กับโรม แต่ผมรู้ว่า ผมอดที่จะมองเขาแล้วยิ้มออกมาไม่ได้

...

 

 

 

 

 

 

บางทีมันก็เป็นคำโกหกที่ดีนะ...

 

                ไปทำเพลงกับเพื่อนอย่างนั้นหรอ...

                ผมดูไลฟ์ของจุนฮงจนจบ ผมเห็นท่าทางสายตาของจุนฮงที่เขาเคยใช้มองผม แต่ตอนนี้เขาใช้กับผู้ชายคนอื่น

 

                หวงหรอ อ่าจะใช้คำนั้นก็ได้ ก็เขาเป็นแฟนผม ผมเหมือนถูกหลอก แต่ก็ยังเต็มใจให้เขาหลอกผม เพราะเขาก็เป็นความสุขของผม เห็นเขามีความสุขผมก็มีความสุขไปด้วย ถึงแม้ความสุขนั้นจะไม่ได้เกิดจากผม แต่แลกกับการที่ผมได้มีเขาอยู่ข้างๆในทุกๆวัน มองเขาเป็นความสดใสในชีวิตผม แค่นี้ก็คงพอแล้ว สำหรับคนอย่างผม ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าความรักที่เขาให้ผมมามันเป็นคำโกหกด้วยหรือเปล่า ผมก็ยังยอมเขาอยู่ดี

                ก็ผมบอกแล้วไง ผมเป็นแฟนคลับของเขา ผมมีแค่เขาเท่านั้น...

 

 

 

 

 

               

Wake up boy, You better go home.” หลังจากกดจูบเบาๆที่หน้าผาก ผมก็ปลุกเด็กน้อยที่หลับไปตอนไหนไม่รู้บนโซฟาของผม

 

Um, Can I sleep for 5 minutes.” เขาพูด โดยที่ไม่ลืมตามามองกันด้วยซ้ำ น่ากัดให้จมเขี้ยวจริงๆ

 

“โอ้ย! โรม เจ็บ” เขาร้องทันทีที่ผมงับนิ้วเล็กๆของเขา

 

“ตื่นได้แล้ว แฟนนายเป็นห่วงแย่แล้ว มากินข้าวแล้วกลับบ้าน” ผมพูด พลางดึงเขาให้ลุกจากโซฟา

 

“ไล่กันจังเลยนะ กลับก็ได้” ...ดูเขาตัดพ้อผมสิครับ

 

ผมมองเขากินข้าวเงียบๆ จนเขากินเสร็จ และจะเดินออกไปจากห้องนั่นแหละ ผมถึงรั้งแขนเขาไว้แล้วดึงมากอด

 

I love you, you know it well, boy.

“อย่าโกรธกันนานเลยนะ เพราะเวลาความสุขที่ฉันจะให้นายได้ มันน้อยมากเมื่อเทียบกับเขา” ผมพูดพลางกอดเขาแน่นขึ้น ให้ได้หายคิดถึง และปลอบใจตัวเองว่าผมยังมีเขาอยู่ตรงนี้

 

“อืม เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะโรม” คนในอ้อมกอดพยักหน้ากับอกผม แล้วก็เดินออกจากห้องผมไป

 

บางครั้ง ผมอาจจะต้องคิดถึงเรื่องของเราให้มากขึ้นอีกสักนิดเพราะความรู้สึกที่มันมากขึ้น มันค่อยๆกัดกร่อนจิตใจผมไปทีละนิด และก่อนที่อะไรๆจะยากไปกว่านี้

...

 

 

 

 

 

ตอนผมตื่นมา ก็พบว่าเขาเดินเข้ามาในห้อง ล้มตัวนอนทับผมเอาไว้ เขากอดผมแน่น พึมพำอะไรบางอย่างเบาๆที่ผมฟังไม่ออก ก่อนที่ผมจะรู้สึกถึงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะของเขาที่บ่งบอกว่าเขาหลับไปแล้ว

 

ผมลูบหัวเขาเบาๆ ถึงแม้ในใจจะร้องไห้ไปแค่ไหน แต่ก็ยังดีใจ ที่สุดท้ายจุนฮงก็ยังเลือกกลับมาหาเขา

 

“ฉันให้อภัยนายทุกอย่าง เพราะฉันรักนาย ชเวจุนฮง”

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมกลับมาถึงบ้าน ผมก็ตรงเข้ามาที่ห้องนอน เห็นร่างสูงของคิบอมยังนอนอยู่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ผมเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนทับเขา และกอดเขาไว้

เวลาเหนื่อยๆ ทั้งกายและใจ การกอดเขาทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจ เพราะผมรู้ว่าคิบอมจะไม่ทิ้งผมไปไหน

 

ความรู้สึกผิดตกตะกอนขุ่นมัวอยู่ในจิตใจ แต่เขาเลือกที่จะปล่อยมันไป พึมพำขอโทษและบอกรักคนตัวสูงเบาๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับอกคนตัวสูง แล้วหลับไป

 

 

 

 

...แด่ความรัก ที่ทำให้เห็นความเห็นแก่ตัวชัดขึ้น

 

                แด่ความรักที่จะดีจะร้ายเราก็ยังต้องการมัน...

 

 

End

 

 

 

TALK   กันสักนิดค่า สวัสดีค่ะ OS เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดจากโมเม้นต์ต่างๆนานาในไลฟ์ของจุนฮง และความขี้ชิปของเราเอง 555555555 ฝากด้วยนะคะ เลือกไม่ได้จริงๆค่ะ ระหว่างพี่โรมกับคิบอมเนี่ย อยู่ทีมไหนเลือกกันได้ตามสบายเลยนะคะ อิจฉาเมนเบาๆที่มีแต่ผู้ชายหล่อๆดีๆรายล้อมรอบตัว ฝากคอมเม้นให้ด้วยนะคะ อยากรู้ว่าใครอยู่เรือผีกับเราบ้าง 55555 ขอบคุณที่หลงมาอ่านนะคะ

พูดคุยกับเราได้ที่ Twitter : @xT_rek

เครดิตรูปภาพจาก เว็ปไซต์ Pinterest.com

B
E
R
L
I
N
 

ผลงานอื่นๆ ของ pearlyth

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:35
    หน่วงจังเลยค่ะ เรือผีนี่มันเรือผีจริงๆ //นั่งจิบกาแฟริมเรือ
    #3
    0
  2. #2 zemy
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 04:06
    ทำไมหน่วงแบบนี้คะ จับเสาเรือผีแน่นมาก ฮืออออิอ เราก็รักทั้งสองคน คิบอมก็คนดีเกิน รักทั้งๆที่รู้ว่าโดนหลอก เจ็บแทนตอนที่จุนฮงบอกอยากอยู่กับพี่โรมนานๆ ทำไมทำกับพี่คิบอมเลาแบบนี้คะจุนฮง /เปลี่ยนเมนแป๊บ แล้วความรักของพี่โรมเราก็พอเข้าใจ ถ้าจะว่าคนที่เห็นแก่ตัวสุดก็คงจะเป็นจุนฮงที่ยเลือกไม่ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าถ้าเลือกแล้วอาจจะทำให้อีกคนเจ็บปางตายเลยก็ได้ ก็คงจะคลุมเครือกันแบบนี้ต่อไปสินะ ชอบค่ะไรต์ เรือผีนี้ช่างดีแท้ รักไรต์ค่ะ/ปาดน้ำตา
    #2
    0
  3. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:40
    เลือกไม่ได้เก็บไว้ทั้งคู่แล้วกัน
    #1
    0