นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย OS (Kibum X ZELO) GOBLIN AND HIS GROOM [Χ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

“เหมือนว่าจะเป็นฮยองสินะที่เรียกผมมา” เขาพึมพำ

 

...ก็อบลิน ในแบบฉบับของคิบอม x จุนฮง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ม.ค. 60 / 16:37


GOBLIN AND HIS GROOM

 

 

เมื่อความปรารถนาอันแรงกล้าในช่วงสุดท้ายของลมหายใจแห่งชีวิตของมนุษย์ได้ถูกจุดประกายขึ้นมา เขาผู้นั้นจะได้รับของขวัญแสนพิเศษจากพระเจ้า แต่ก็เป็นการลงโทษที่แสนเจ็บปวดอยู่เช่นกัน

 

เขา คือ ก็อบลิน...

 

ในยุคโชซอน เขา ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นนักดนตรีที่เก่งที่สุดในแผ่นดิน ได้ทุ่มเทชีวิตให้กับการเล่นดนตรีอย่างหนัก และด้วยรูปลักษณ์และท่วงท่าที่งดงามยามสัมผัสเครื่องดนตรี ทำให้หญิงสาวทุกคนที่ได้เห็นและสดับรับฟังเพลงของเขา ตกหลุมรักและละเมอเพ้อถึงเขาไม่หยุดหย่อน

พระราชาได้เรียกเขาให้ไปบรรเลงดนตรีในงานเลี้ยงของวังหลวงหลายต่อหลายครั้ง ซึ่งเป็นที่พอพระทัยของพระองค์เป็นอย่างมาก แต่ด้วยความที่เขาสามารถกุมหัวใจหญิงสาวทั่วอาณาจักรได้ จึงเป็นความจริงที่ว่า พระมเหสีก็ได้มอบหัวใจให้นักดนตรีหนุ่มแห่งยุคไปเช่นเดียวกัน

นักดนตรีหนุ่มที่ได้มอบความรักอันบริสุทธิ์ให้กับพระมเหสีกลับมีชะตาชีวิตตอนจบที่แสนเศร้า เมื่อพระราชาทรงรู้เรื่องเข้า และด้วยความจงรักภักดีครั้งสุดท้ายเขาจึงขอบรรเลงเพลงต่อหน้าพระพักตร์พระราชาและพระมเหสี

ดาบเล่มงามด้ามสลักลายมังกร แทงทะลุร่างกายของชายหนุ่มบริเวณหัวใจ เพื่อเป็นเครื่องหมายว่า เขาได้แย่งหัวใจขององค์ราชันไป

โน้ตเพลงสุดท้ายจบลงพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งไป ไร้ลมหายใจ

 

 

...

ใช่ เขาได้พบพระเจ้าที่แสนจะเมตตาในมนุษย์อย่างเขา

 

“ชเว จุนฮง เจ้าจะสลายไปเมื่อเจ้าพบกับคนที่สามารถดึงดาบออกไปจากตัวเจ้าได้” นั่นคือคำสั่งสุดท้ายที่เขาได้ยิน ก่อนทุกอย่างจะดับวูบ

.. ใช่ เขากลายเป็นก็อบลิน

 

 

 

 

 

 

-          1995    -

 

เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับการช่วยเหลือของก็อบลิน เขาเติบโตมาพร้อมกับการที่ต้องมองเห็นวิญญาณ ได้ยินคำพูดจากเหล่าวิญญาณ ความไม่ถูกต้องของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับก็อบลิน

 

เจ้าบ่าวของก็อบลินอย่างนั้นหรอ

 

บ้าหน่า เขาเนี่ยนะ

 

เป็นไปได้ยังไง

เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริงไปได้เลย ตำนานก็อบลินมันก็แค่นิทานหลอกเด็กไม่ใช่หรือไง? แต่ตอนนี้ ตอนที่เขาอายุ 25 ปี เขากลับไม่คิดว่ามันเป็นแค่นิทานหลอกเด็กแล้วเนี่ยสิ

 

-          2020     -

คิมคิบอม .. เขาเป็นนายแบบหนุ่มไฟแรง เรียกได้ว่ากำลังรุ่งสุดๆ ในยุคนี้ นอกจากงานนายแบบเขายังเป็นดีเจ สุดเท่ เพราะความชอบส่วนตัวเรื่องดนตรี อีกทั้งยังอยากลองทำอะไรใหม่ๆในชีวิต  เขานึกถึงบทสนทนาที่เคยคุยกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

 

“ฮยองรับงานเลยสิ โอกาสแบบนี้ไม่ใช่จะมีง่ายๆนะ ผมพนันได้เลยว่าฮยองจะเป็นดีเจที่งานล้นมือเชียวหละ”

เขายังจำน้ำเสียงการพูด และรอยยิ้มแบบเด็กๆได้อยู่เลย จะว่าไปก็อดคิดถึงไม่ได้แฮะ

เขารู้ข้อมูลเกี่ยวกับเด็กคนนี้น้อยมาก รู้ว่าชื่อ ชเวจุนฮง รู้ว่าอายุอ่อนกว่าเขา และเราชอบเจอกันโดยบังเอิญอยู่เรื่อยไป

 

 

อย่างเช่นวันนี้....

 

พนักงานในบาร์แห่งนี้นำ เทียนหอม มาจุดสร้างบรรยากาศในหลายๆจุด รวมทั้งบนโต๊ะวางอุปกรณ์เครื่องเสียงทั้งหลายของเขา แต่เขากลับไม่ต้องการมัน เขาเป่าเทียนให้ดับวูบไป

เทียนดับไปเหลือเพียงควันกลิ่นกุหลาบ พลันสายตาของเขาก็สบประสานกับใครคนหนึ่งที่แสนคุ้นเคย ที่มักจะเจอกันโดยบังเอิญ

 

“ชเวจุนฮง นายมาได้ไง”

 

“เหมือนว่าจะเป็นฮยองสินะที่เรียกผมมา” เขาพึมพำ

 

“อะไรนะ”

 

“อ๋อ บังเอิญผมได้รับบัตรเชิญหนะ บังเอิญจังครับที่ฮยองเป็นดีเจที่นี่พอดี” เขาพูด พร้อมกับหยิบแก้วไวน์ที่บริกรเดินมาเสิร์ฟ

 

“นายอายุเท่าไหร่ ดื่มแอลกอฮอล์ได้แล้วหรอ” ผมถามเขา เพราะหน้าเขามันดูเด็กมากต่างหาก

 

“อย่าสนใจเรื่องอายุผมเลย ผมอายุเกินยี่สิบแล้วกัน” เขาตอบผมอย่างส่งๆก่อนจะหันไปควงแก้วไวน์ในมือเล่น

 

“ตามสบายแล้วกัน”

            ผมหยุดบทสนทนาไว้แค่นั้น ก่อนจะหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

 

            เครื่องเล่นเพลงยังทำงานของมันต่อไปได้อย่างดี ผมก็สนุกกับมัน ผมเห็นหลายคนโยกตัวไปพร้อมกับเสียงดนตรีที่ผมสร้างขึ้น รวมถึงเด็กหนุ่มข้างๆผมด้วย ผมอดจะยิ้มเอ็นดูเด็กคนนี้ไม่ได้ ดูไร้เดียงสา แต่ในบางมุมก็ดูผ่านโลกมาเยอะเหลือเกิน

 

            ในชั่วขณะหนึ่ง ผมกลับคิดว่า บางทีเขาอาจจะเป็นก็อบลิน และความรู้สึกบางอย่างก็บอกผมว่าผมคิดถูกแล้ว...

 

 

            ...“บุคคลใดที่สามารถมองเห็นดาบบนร่างเจ้า บุคคลนั้นจะสามารถช่วยเจ้าให้ไปสู่สุขคติ”

 

            “และดาบนั้นจะปรากฏแก่บุคคลผู้นั้นก็ต่อเมื่อเขาเริ่มสงสัยในตัวตนของเจ้า”

 

 

            เสียงดนตรีภายในบาร์แห่งนี้ยังคงดังต่อไปท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บภายนอก ราตรีค่อยๆคืบคลานผ่านพ้นไป

 

            เขาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตนเอง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือข้างเตียงมาดู มันกลายเป็นนิสัยไปแล้วที่ตื่นมาจะต้องทำแบบนั้น คนในยุคนี้เสพติดโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คมากเกินไป เขาก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

            แจ้งเตือนการโพสรูปภาพของใครคนหนึ่งที่เขาติดตามอยู่ปรากฏหลาบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องสวย เขากดเข้าไปดู และพบวามันเป็นวิดีโอสั้นๆในงานเมื่อคืน มีคำอธิบายใต้รูปว่า

           

            บางที ผมก็ไปที่ๆ คิบอมอยู่แหละ ฮะฮ่า

 

            ในวิดีโอปรากฏหน้าของชเวจุนฮงที่แอบถ่ายเขา ท่าทางสนุกสนานของคนในวิดีโอทำให้เขายิ้มออกมาไม่ยาก เขาเริ่มจะสนใจในตัวเด็กคนนี้แล้วสิ

 

            เขาลองตั้งสมมติฐานในหลายๆอย่าง หลังจากได้เจอ ชเวจุนฮง รวมทั้งสมมติฐานที่เขาคิดเมื่อวาน เขาไม่ได้เมาอย่างแน่นอน อีกทั้งเวลาที่เขาอยู่กับจุนฮง เหล่าวิญญาณทั้งหลายก็ดูจะไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตเขามากนัก

 

            เขาคือ ก็อบลิน

            ‘ใช่แล้วนายคิดถูกแล้ว

            ‘นายคือเจ้าบ่าวของก็อบลิน

 

            พอเขาออกมาข้างนอก เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของพวกผีไม่ขาดสาย แต่มีเสียงหนึ่งที่แปลกออกไป

 

เป่าเทียนสิ แล้วเจ้าจะรู้

 

เขาหันซ้าย หันขวา แต่ก็ไม่พบใคร เหมือนเสียงนั้นก้องอยู่ในหัวเสียมากกว่า เขาใช้แอพจุดเทียนใน

โทรศัพท์มือถือ และลองทำตามคำสั่งของเสียงนั้น

 

            ฟู่วว..

 

ร่างสูงที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ดูไม่เข้ากับสภาพอากาศติดลบแบบนี้

 

“เฮ้อ ฮยองจะเรียกผมมาก็ช่วยดูสถานการณ์ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่หน่อย ไม่ได้หรือไง ข้างนอกนี่มันหนาวนะ” จุนฮงกอดตัวเอง พร้อมกับทำหน้าไม่พอใจคนตรงหน้า

 

“นายเป็นใคร ก็อบลินจริงๆหรอ เหอะ ไม่อยากเชื่อเลยแฮะ” เขาทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ก่อนจะถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออกแล้วห่มให้คนที่กำลังกอดตัวเอง

 

“ขอบคุณครับ แล้วฮยองเป็นใคร ผมไม่เคยเจอใครที่เรียกผมออกมาได้แบบนี้มาก่อน อย่าบอกนะว่า  ฮยองเป็นเจ้าบ่าวของก็อบลิน” เด็กหนุ่มพูดอย่างทีเล่นทีจริง

 

“ถ้าใช่จะเป็นอะไร ใครๆก็บอกฉันแบบนี้”

 

“ถ้าใช่ก็ดึงดาบที่ปักอยู่บนตัวผมสิ” เด็กหนุ่มจ้องหน้านายแบบหนุ่ม ไม่มีแววตาขี้เล่นอีกต่อไป

 

มือเรียวลูบด้ามดาบ ไล้ไปตามรอยสลักรูปมังกร..สวยงาม แต่ก็สัมผัสได้ถึงอดีตที่แสนเศร้า

 

ใช่ เขาสัมผัสมันได้เรื่องบ้าๆนี่เป็นเรื่องจริง

 

เขาขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มตัวขาวมากขึ้น โดยที่มือก็ยังไม่ละไปจากด้ามดาบ กระซิบอย่างแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน

 

“ฉันจะไม่ดึงดาบออก”

 


“ฉันรู้สึกสนใจในตัวนายซะแล้วสิ ก็อบลินที่รัก”

 


“ขอทำหน้าที่เจ้าบ่าวของก็อบลินก่อนก็แล้วกันนะ”

 


“แต่งงานกันเถอะ”

 


“แค่นายกับฉัน”

 


“คิมคิบอม และ ชเวจุนฮง”

 

 

 


 

____ FIN____

 

สวัสดีค่ะ ขอทอล์กเล็กๆนะคะ คือโมเม้นต์เขามา แล้วพอดีช่วงนี้เราอินจากก็อบลินอยู่ เราเลยแต่งวันช็อตเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ เรือเราจะไม่มีวันจม ถ้าเรือเราจมไรท์คนนี้จะจมไปพร้อมกับเรือเองค่ะ 55555 พูดคุยกันได้ค่ะ ฝากฟิคคู่นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ คอมเม้นต์เล็กๆน้อยๆคุยกันได้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ

Twitter @xT_rek

 Cr: IG : officialbyzelofilm_

         caption translate fron twitter @ONLYBAP_TH

          PINTEREST

 

 

 

CR.SQW

ผลงานอื่นๆ ของ pearlyth

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:42
    เขินอ่ะ เขินรุนแรง เง้ออออ //ยืนสับสนอยู่บนเรือผี
    #3
    0
  2. #2 MZee.kk
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:08
    เขินนนน เขาแต่งงานกันง่ะ งุ้ย
    #2
    0
  3. #1 bsnann (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 02:10
    ฟิคคู่นี้หาอ่านย๊ากยาก555555 ขอบคุณที่ไรท์แต่งมาค่ะ เรือเราจะไม่ล่ม! 55555555
    #1
    0