แ ค่ ที่ แ ก ง (end.)

ตอนที่ 16 : 15 - รางวัลแด่คนช่างฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,206 ครั้ง
    24 ม.ค. 62

15

"แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ

กลับทำให้ฉันยิ่งคิดในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ"



.
.




 

            “มึง .. กูถามจริงๆ กูสาบาน ไม่บอกต่อ”

            “ก็พูดจริงๆแล้วไง” ผมถอนหายใจ

            “ไม่ได้จริงๆเหรอวะ เหี้ย นั่นเกาะเสม็ดนะแกง!”

            “แล้วมึงจะมาถามเรื่องแบบนี้ทำไม ที่นี่เมืองพุทธ”

            “อ้างว่ะ” ไอ้เคยทำหน้ายุ่งใส่ผม มันเป็นรูมเมทผมตอนเรียนมหาวิทยาลัย อยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ ปั่นงานจนไม่ได้หลับได้นอน เราเป็นรูมเมทกันอยู่สามปี ปีสี่ผมไปฝึกงานที่เชียงใหม่ แยกย้ายแต่ไม่หายขาด มันเหมือนเชื้อโรค มาๆหายๆ วาร์ปได้อย่างกับวิญญาณ

            ถ้าอยากเจอ น้ำหน้าก็ไม่ได้เห็น

 

            “กูเปิดดูรูปน้องเขาในไอจี โหไอ้เหี้ย หล่อแบบกูเหมือนหมาอะแกง”

 

            แต่ถ้าวันไหนไม่อยากเจอ มันจะมาหาเหมือนรู้ว่าถ้าเจอหน้า คงจะบ้าตาย

            เออ ผมจะบ้าตาย

 

            “เออ มันหน้าตาดี”

            “มึงต้องเติมคำว่ามากไปด้วย นี่แค่สิบแปด มึงคิดดิ เข้ามหา’ลัยจะขนาดไหน จ๊าดดดดด” มันหลุดภาษาถิ่นออกมาเป็นคำสร้อย ผมหัวเราะก่อนจะยื่นผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วให้มัน

 

            “ไม่เจอกันแป๊บเดียวมีแฟนเฉย”

            “แป๊บของมึงก็ปีนึงอะเคย”

            “คิดถึงจึงมาหา”

            “แล้วเป็นไง ทำงาน”

            “แกง คำว่าศิลปินไส้แห้งอะ เขาไม่ได้พูดกันขำๆนะเว้ย” แล้วผมก็ฟังมันสาธยายเรื่องชีวิตการทำงานที่สุดแสนจะรันทด งานหนัก เงินน้อย คนจ้างตีค่าความคิดสร้างสรรค์มันถูกเหมือนรัฐบาลจำนำข้าว ผมพยายามเชื่อมโยงสิ่งที่มันพูด คิดไปคิดมาหลายตลบเลยทำแค่ตบไหล่มันเบาๆ

 

            “หน่ามึง ปลงได้ก็ปลง ไม่มีใครได้ทุกอย่างหรอก”

            “ก็เข้าใจแหละ เลยว่าจะลาออกว่ะ .. อยากไปแสวงบุญที่อินเดีย”

            “เฮ้ย เพื่อนกูเคยไปบอกว่าลำบาก หาคนไปด้วยเยอะๆ อย่าไปคนเดียว” มันยักไหล่

            “มึงไปกับกูมั้ยล่ะ หรือผัวเด็กไม่ให้ไป”

            “ผัวพ่อมึงอะ”

            “โพสิชั่นมึงไม่น่าเป็นผัว เอางี้”

            “เหยียดเหรอ” ผมเอาเท้าถีบมันแต่มันถีบกลับ

            “เหยียดไอ้สัด มองจากตรงนี้ก็รู้ว่ามึงน่ะเป็นน้อง”

            “น้องเหี้ยไรล่ะ มันะน้อง”

            “ไม่ใช่ ควายแท้ๆแกง น้องแบบ รู้กกกกก ฟิลเตอร์น้องอะ แบบอยากโอ๋ ตบตูดนอน”

            “มึงไปเอาคำพวกนี้มาจากไหน”

            “อ๊ย น้องที่ทำงานกูชอบนักล่ะ ไอ้จิ้นๆอะไรเนี่ย” ผมกลอกตา แต่จะเถียงมันเยอะก็ไม่ได้ เพราะผมเป็นฝ่ายถูกกระทำตลอดเลยแม่ง .. เออ ไอ้เหี้ยเอ๊ย ตามไอ้เด็กลามกนั่นไม่ทันซักอย่าง

 

            “จริงๆตกใจนะ ที่มึงคบผู้ชาย”

 

            ผมสบตากับเพื่อนสนิทอีกคน ผมมันยาวพะรุงพะรัง ไว้หนวดไว้เคราเหมือนคนไม่มีเงินเข้าร้านทำผมแต่เคยบอกผมว่ามันเป็นสไตล์

           

            “ไม่ดิ จริงๆกูตกใจมากเลยที่มึงมีแฟน มึงดูปลีกวิเวกอะ วังเวง”

            “สาบานว่ามึงกำลังพูดถึงมนุษย์”

            “จริงๆ มึงดูอยู่ได้อะ ไม่ต้องการอะไรแบบนี้ กูคิดว่ามึงจะครองโสดจนวันตายด้วยซ้ำ” อย่าว่าแต่มันคิดเลย แม่ผมก็คิด แล้วนี่ยังไม่ได้พาหมูมาเจอแม่เลย มันไม่ว่างเท่าไหร่ น่าจะเป็นเพราะงานถ่ายนิตยสาร เอ็มวีและสารพัดที่ผู้จัดการมันรับให้ในช่วงปิดเทอมรอเข้ามหาวิทยาลัย

            ผมภูมิใจนะ .. ที่มันเก่งในแบบของมันตั้งขนาดนี้

 

            “ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจเลย รู้ตัวอีกทีก็เก็บมาคิดแล้ว”

            “โรแมนติกร้าย” เคยทำเสียงแซวๆ

            “ตอนแรกกูจะลีฟ อายุมันต่างกันด้วย นั่นนี่ .. แต่ไอ้เยลมันพูดให้คิด แม่ก็อีกคนแล้วกูก็มานั่งฟังเพลงของซูเปอร์เบเกอร์”

            “เพลงไหนวะน่ะ”

            “รักคือสิ่งสวยงาม”

            “โห เพลงตั้งแต่ปีมะโว้” ผมหัวเราะ มองออกไปข้างนอก ฟ้าเป็นสีส้มๆนวลๆ มีเสียงเคาะกระทะของแม่ดังมาจากหลังครัวเพราะอยากทำอาหารอร่อยๆเลี้ยงเคยมัน

 

            “นั่นแหละ เจอท่อนที่ร้องว่า หากว่าเธอยังมีความกลัวว่าอาจต้องเสียใจ ปล่อยมันไปเพราะถึงอย่างไรรักนั้นก็สวยงาม ก็ไปไม่เป็นเลย .. เพราะพอบวกลบดู โอเค กูชอบมัน ชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ ชอบที่มันเป็นมันเวลาอยู่กับกูและชอบตัวกูเองเวลาอยู่กับมัน”

            “เนี่ย มันพิเศษแล้ว”

            “เลยช่างแม่งเหอะ สุดท้ายรักมันก็สวยงามนั่นแหละ”

            “ถูกแล้วเว้ย เพียงแต่มันอาจจะเป็นรักที่เคยสวยงาม รักที่ยังสวยงามหรือรักที่จะสวยงามก็ได้ มึงเลือกเองทุกอย่าง รักมันสวยงามของมันอยู่แล้ว ธรรมชาติของรักไง”

 

            แล้วเราก็จมดิ่งกับบทสนทนาเรื่องความรัก ผมชอบคุยกับเคย มันมีแนวคิดแบบเด็กสายศิลป์จ๋า อธิบายอะไรออกมาเป็นรูปเป็นร่าง สุดท้ายไม่ว่ามองจากมุมไหนก็ตามที่เพลงเขาบอกไว้

            รักคือสิ่งสวยงาม

 

            “แล้วถ้าน้องเขาดังอะ มันจะเปิดเผยไม่ได้ใช่มั้ย”

            “อือ คงแบบนั้น”

            “รับได้มั้ยวะ”

            “ได้ดิ ก็มีมันเหมือนเดิม .. กูไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องความสัมพันธ์อยู่แล้ว”

            “ดีแล้วมึง คนเราไม่เหมือนกัน เอาแค่คนที่มึงแคร์ ครอบครัวแล้วก็ตัวมึงเองยอมรับก็พอแล้ว”

            “ขอบคุณนะมึง”

            “เออ ไม่อยากพูดให้มึงกลัวนะ แต่เพื่อนกูคบผู้ชายด้วยกันเยอะ สุดท้ายมันจะชอบจบแบบที่พ่อแม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอยากให้เขาแต่งงานมีลูก คนแก่อะมึง”

            “ตัดแม่กูออกเลย ปลงแล้วทางนั้น แค่กูมีแฟนก็ปาฏิหารย์”

            “ไอ้สัด กูขำ” แล้วเคยก็หัวเราะลั่นบ้าน ยังไม่ทันได้คุยอะไรต่อแม่ก็เรียกพวกเราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ผมมองมันคุยกับแม่ผมอย่างสนิทสนม แม่ก็แบบนี้ สนิทกับเพื่อนลูกทุกคน

 

            “อ๊ย แม่ยังไม่เคยเห็นเลย แกงมันไม่ให้ดู”

            “หล่อนะแม่ หล่อกว่าไอ้แกงมันอีก”

            “ธ่ะๆ พามาเจอซักทีสิ แม่รอเอ็งนานแล้วนะแกง”

            “น้องมันไม่ว่างแม่ แต่จะพยายาม” ผมรับปากเพราะไม่ใช่แค่แม่หรอกที่อยากเจอหมู เจ้าตัวก็งอแงอยากมาเจอแม่ผมจะแย่

            นี่ไง ตายยากชะมัด โทรมาแล้ว

 

            “แหนะๆ ออกจากวงเพราะจะไปรับโทรศัพท์แฟน แม่ดูมันเห้อะ”

            “รีบคุยรีบมากินนะแกง”

            “ครับแม่ เดี๋ยวมา ไม่งอนนะ”

            “เออๆ”

 

            ผมหอมแก้มแม่หนึ่งทีแล้วก็ผละออกไปที่สวนเล็กๆหลังบ้าน พอกดรับก็ได้ยินคนที่ปลายสายโวยวาย เสียงจอแจทำให้ผมรู้ว่ามันเลิกกองปุ๊บก็คงโทรมาปั๊บ

            น่ารักน้อยซะที่ไหน

           

            [พี่แกงงงงงงงงงงงงง]

            “หนวกหู”

            [คิดถึงเค้าเปล่า เค้าคิดถึงมาก จุ๊บๆๆๆ]

 

            มันรัวจุ๊บใส่โทรศัพท์จนผมหัวเราะตาหยี

            อ้อนแบบนี้ก็ได้เหรอวะ

 

            “เออ คิดถึง”

            [พูดน่ารักๆหน่อยดิ ทำงานหาเงินมาเลี้ยงคุณจนสายตัวแทบขาด]

            “ครับ คิดถึงมากๆเลยครับ”

 

            แล้วมันก็ง้องแง้งบอกว่ายืนไม่ไหวแล้ว จะล้มแล้ว ต่างๆนานาสารพัดความเว่อร์แบบที่มันชอบทำ ผมถามมันเรื่องงาน มันบอกว่าเหนื่อย เปลี่ยนชุดอยู่ได้ เติมหน้าจนสิวขึ้นหมดแล้ว บ่นกระปอดกระแปดแต่ก็จบที่ยังชอบทำอยู่ดี

 

            “ชอบก็ทน เดี๋ยวก็ชิน”

            [อยากให้พี่แกงมากองด้วย]

            “ .. ไปได้เหรอ”

            [ได้สิ ผู้จัดการเค้านะรำคาญเค้าจะแย่ เพราะเค้าบ่นคิดถึงพี่แกงทั้งวันเลยๆๆ]

 

            “เออ ควรรำคาญ ไม่อายเขาบ้างหรือไง”

            [รักแฟนตัวเองมากๆนี่ผิดเหรอวะ เค้าไม่เข้าใจ]

            “แล้วนี่กินอะไรรึยัง อย่าอดนะรู้มั้ย”

            [อยากกินข้าวผัดฝีมือพี่แกงจังเลยน้า]

            “ขอร้องเลย จะเอาที่ไหนมาให้”

            [มาหาหน่อยสิ เดี๋ยวเค้าไปรับตลาดพลูก็ได้] แล้วมันก็พูดคำว่านะมาเป็นร้อยครั้ง ผมถอนหายใจเพราะจริงๆวันนี้คงจะออกไปดื่มกับเคยแล้วก็เพื่อนคนอื่นๆ อาจจะค้างห้องเพื่อนแต่คิดไปคิดมา ค้างห้องมันก็ได้มั้ง

 

            “วันนี้พี่จะไปกินเหล้ากับเพื่อน เดี๋ยวไปนอนห้องแกก็ได้”

            [เสร็จโจร!]

            “อย่าคิดทำอะไรเหี้ยๆ เพราะพี่จะไม่เมา”

            [เมาเหอะ นะ เห็นใจกันบ้าง ไม่ได้เจอกันมาหลายวันแล้ว เมาให้เค้าได้ชื่นใจ]

            “คนอะไรอยากให้แฟนตัวเองเมาวะ บ้าปะ”

            [เดี๋ยวไปรับที่ร้านเลยยยย เมาก็จะดูแล เจ้าหญิงน้องแกง]

            “ชื่อเหี้ยไรเนี่ย” ด่าไปงั้นแต่ก็หลุดหัวเราะ มันน่ะโคตรจะสรรหาคำมาเรียกผม คุยอะไรต่อกันนิดหน่อยมันก็บอกว่าต้องวางเพราะต้องรีบไปเปลี่ยนชุด บอกให้ผมส่งข้อความบอกว่าจะไปกินแถวไหน มันจะได้กะเวลาไปรับถูก

            แต่เอาจริงๆผมให้เพื่อนไปส่งก็ได้ ไม่น่าเมา

            เออ ไม่เมาหรอกมั้ง

 

 

                        /

 

 

              กูไม่มาวววว เอาแก้วมา!”

            “เนตร มึงไปเอามาเลย” เคยแหว

            “ฝันไปเหอะอีเหี้ย เมาแล้วโวยวาย เลิกแดก”

            “ไม่ใช่แก้ว! ผัวมัน!”

            “ได้!” เนตรในชุดเดรสสั้นโชว์ขาขาวๆเหมาะกับการมากวาดเด็กผู้ชายวัยกระเตาะกลับห้องล้วงกางเกงแกงเอาโทรศัพท์มือถือมันมา ง้างปากเอารหัสผ่านอยู่ร่วมห้านาทีก็จับใจความได้ว่าปีเกิด

 

            “แหมมมม เมมชื่อน้องหมูซะน่ารักเชียว”

            “เมมว่าไงวะๆๆๆ” เพื่อนๆกรูกันเข้ามาดูปล่อยให้เคยตบตีกับแกงที่เมาแอ๋อยู่คนเดียว เมาแล้วชอบปีน ชอบโวยวาย ชอบทำตัววายร้ายแถมถามอะไรก็ตอบทุกอย่าง

            หวานล่ะทีนี้

 

            “มาว่ะ ดื้อแล้วมีหัวใจ”

            “น้ คนมีความรักมักจะดูเด็กลงไปนีสนึง~~”

            “เอาแก้วหมาาาา วันนี้วันของแกง!”

 

            เออ เอาเข้าไป เนตรถอนหายใจ ฟังเสียงรอสายหลังจากกดโทรออกหาแฟนเพื่อน แฟนเด็กไม่พอแถมหล่อมากๆ จะเข้าวงการวันนี้วันพรุ่งนี้ก็ไม่รู้

 

            [พี่แกงงงงงง ไม่ตอบไลน์เค้าเลย คิดถึงจังครับ]

 

            อีเหี้ย

            นี่สินะ ผัวเด็ก

 

            “หมูลูกกกกก พี่เนตรคนสวยนะค้า”

            [อ้าว ขอโทษครับ สวัสดีครับ]

            “น่ารักอ่า ตังค์พอใช้มั้ย ถ้าอีแกงมันจืดชืด พี่พร้อมรับหน้าที่แทน” เนตรหัวเราะเสียงสูงทุบตีเพื่อนที่อยู่ข้างๆอย่างขัดเขิน เขินอะไรไม่รู้แหละ ก็น้องมันหล่ออะ เสียงก็หล่อ

            บ้าาาาาาาา

 

            [ไม่จืดครับ ผมชอบแบบนี้เลย :)]

            “กรี๊ดดดด มึง ผัวเด็กอ่าๆๆๆ”

            “อะไรของมึงเนี่ย บอกให้น้องมารับแฟนมันที จะปีนเสาร้านละโว้ย คนหรือค่าง”

            [พี่แกงเมาแล้วเหรอครับ?]

            “เมาแล้วจ้า แหกปากจนร้านจะแตกแล้ว”

            [ฮ่าๆ หยิบกุญแจรถแล้วครับ]

            “ต๊าย ขับมาได้มั้ยลูก สิบแปดเองน้า”

            [ได้ครับ ไม่ไกลกันมากแต่ถ้าพี่แกงถาม ให้บอกว่าผมนั่งแกร็บไปนะครับ]

 

            เนี่ย เด็กมันอยู่เป็น รู้ด้วยว่าแฟนห่วงไม่ให้ขับรถเอง เนตรคุยต่อซักพักก็วางสายไปอย่างอ้อยอิ่ง ในสายกูเต๊าะไปแค่ไหน เจอตัวจริงต้องคูณสิบเท่านั้น! ไม่รู้ชาติที่แล้วเพื่อนตัวผอมทำบุญด้วยอะไรมา สร้างวัดคงน้อยไป กู้ชาติก็อาจจะใช่

            ผัวดีมากแม่!

 

            “อิจฉาแกงว่ะ แฟนมันดีอะ น่ารัก”

            “กว่ามันจะได้มาให้มึงอิจฉาเนี่ย มันก็เครียดพอตัว” เคยบ่นก่อนจะผลักหัวเนตรออกไปจากรัศมีการซบ ผู้หญิงอะไรน่ากลัว ชอบหลอกแต๊ะอั๋ง

            ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยยันจบออกมาทำงานก็ยังน่ากลัวสม่ำเสมอ

            ใครจะเอามันเป็นเมียวะ กูงงฉิบหาย

 

            “ก็จริงของมึง แฟนคนแรกของมันเลย อยากให้คบกันยืดๆ”

            “เอาจริงก็ห่วงมันนะ ไม่ดิ .. ห่วงน้องเขามากกว่า ต้องเจอคนอีกเยอะเลย ชีวิตเรามันแคบแล้วอะเนตร มีเพื่อนแค่นี้ มีความสุขกับเรื่องง่ายๆ อยู่กับอะไรเดิมๆได้ ไม่แปลกใจกับความทุกข์ ความสุข ตั้งรับความผิดหวังได้แล้ว แต่น้องเขายังเด็กไง”

            “แต่น้องหมูโคตรรักเพื่อนมึงเลยนะ เดี๋ยวมึงเจอก็จะรู้”

            “แต่มึงก็รู้”

 

            เคยมองฟ้ากว้างๆ รูฟท็อปที่มาดื่มด้วยกันวันนี้มีคนประปราย แสงไฟจากตึกกลบแสงดาวไปจนหมดสิ้น เสน่ห์ของร้านเหล้าในเมืองคงจะเป็นเพลงเพราะกับเหล้าหลากหลาย แต่ถ้าเลือกได้ .. อยากจิบเบียร์ง่อยๆฝาดลิ้นกับดาวตระกาตาแถวชานเมืองซะมากกว่า

 

              บางทีแค่รักกัน มันก็ไม่พอ”

 

              เนตรมองแกงที่ดื่มหมดแก้วแล้วก็ฟุบลงกับโต๊ะทันที เพื่อนคนอื่นๆเป่าปากโห่ร้องชอบใจที่น็อแกงได้สำเร็จ แต่เชื่อเหอะ เดี๋ยวมันก็ตื่นมากินใหม่ คอแข็งแบบแปลกๆ

           

            “ไม่รู้ว่ะ เราอยู่เป็นกำลังใจให้มันก็พอแล้วแหละ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

            “ไม่เจอมันเป็นปี คนห่าอะไรเหมือนเดิมทุกอย่าง”

            “จริงของมึง มันเป็นคนที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”

            “น้องหมูอะไรนั่นโชคดีแล้วที่แกงมันรัก”

            “ … ”

            “ก็มันเป็นคนที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนี่”

 

            แล้วทั้งสองคนก็ยิ้มออกมา จุดบุหรี่แล้วพ่นขึ้นฟ้า .. นานแล้วที่ไม่ได้มาสังสรรค์กับเพื่อนแบบนี้ พอโตขึ้นก็ต้องแบกรับภาระเยอะไปหมด ค่าบ้าน ค่ารถ เงินให้แม่ ส่งน้องเรียน สารพัดที่แบกไว้บนบ่า วันไหนมันล้าจนทนไม่ไหวก็พาตัวเองมาเจอเพื่อนๆ

            แชร์ทุกข์ แชร์สุข

            นี่แหละนะ ชีวิตคนใกล้จะสามสิบ

 

              พี่เนตร สวัสดีครับ”

 

            ยังต้องเจ็บอีกมากเลย

 

            “อ้าววววว น้องหมู”

            “มึงงง แฟนไอ้แกงมา!”

            “โห ตัวจริงหล่อจังวะ” หมูที่ใส่เสื้อยืดสีขาวกับยีนส์และรองเท้าแตะยกมือไหว้พี่ๆรอบโต๊ะ ตาคมพบกับวัตถุน่ากอดที่นอนฟุบโต๊ะทำเสียงงุ้งงิ้ง พี่แกงของเขาตัวแดงไปหมด พอเอื้อมไปแตะศอกก็เงยหน้าขึ้นมามองตาเยิ้ม

 

            “น้องงงงงงง”

 

            โห น่ารัก

 

            “นั่น มีคนอ้อนแฟนว่ะ”

            “ถ่ายคลิปไว้ๆๆๆ”

 

            ใครสอนวะ ใครมันสอนกันนะให้เรียกเขาว่าน้องเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้ หมูนั่งยองๆให้หน้าอยู่ระดับเดียวกันกับคนที่แนบแก้มไว้กับโต๊ะ นิ้วยาวเอื้อมไปแตะจมูกรั้นๆก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

            “พี่แกง กลับห้องกัน”

            “กลับแล้วเหรอ”

            “ใช่ค่ะ”

 

            เนตรเอามือกุมใจ จะพูดเบาแค่ไหนกูก็ได้ยิน! หูดีกว่านี้ก็ยอดมนุษย์อุลตร้าแมนแล้ว ว่าแต่น้องหมูทำไมต้องละมุนขนาดนั้น มันได้จริงๆใช่มั้ย ใช่มั้ยยยยยยยยย

 

            “ยืนไหวมั้ยเนี่ย เค้ารู้ว่าพี่แกงเขินเพื่อน เค้าไม่อุ้มก็ได้”

            “ไหว”

            “งั้นเค้าพยุงนะ”

            “ได้ .. อึก” แกงโงนเงน เอามือจับไหล่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รู้ตัวอีกทีก็โดนโอบเอวออกจากร้านไปแล้ว ได้แต่โบกมือลาเพื่อนหยอยๆในขณะที่น้องหมูก็ก้มหัวลาพี่ๆ ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลยเพราะเห็นสภาพแฟนตัวเองแล้วอยากจะจับไปอาบน้ำนอนจะแย่

           

            “ตัวแกหอมจัง”

            “เหรอครับ”

            “อื้อ”

            “พี่แกงอย่าเพิ่งซุกดิ เดี๋ยวล้ม” ไม่อยากจะห้ามหรอก แต่กลัวล้มจริงๆนะ .. หมูใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะพาแฟนตัวเองมาถึงรถ เขาเปิดประตู ค่อยๆดันแฟนตัวเองเข้าไปนั่ง

 

            “นี่”

            “ครับ?”

            “ขอจูบทีดิ”

 

            จริงๆหมูก็คาดหวังนะ ว่าพี่แกงเมาแล้วต้องน่ารักแหงๆ คงจะไม่ปากแข็งแล้วก็ยอมอะไรกันง่ายๆ แต่ไม่ได้คิดถึงจุดที่อีกฝ่ายมานั่งมองเขาที่ตอนนี้ทำได้แค่นั่งยองๆผูกเชือกรองเท้าผ้าใบให้คนที่นั่งมองเขาตาแป๋วอยู่บนรถ

 

            “พี่แกงยกขาก่อนเร็ว เค้าจะได้ปิดประตู”

            “จูบก่อน”

            “ .. พี่แกง”

            “คิดถึงจัง”

 

            เอาไงดีวะ

            หมูมองซ้ายมองขวาทั้งๆที่ก็รู้แหละว่าป่านนี้มันไม่มีคนมาอยู่แถวนี้แล้ว .. ไม่ใช่ว่าไม่อยากจูบ แต่ถ้าเจ้าตัวสร่างจะอาละวาดมั้ยที่มาจูบกันข้างนอกแบบนี้ ปกติจับมือยังไม่ให้จับเลยถ้ามีคนน่ะ

 

            “พี่แกงรู้ตัวมั้ยเนี่ย ว่าพูดอะไรออกมา”

            “รู้ดิ”

            “สร่างแล้วห้ามโกรธนะ”

            “พูดมากจัง” คนเมาขมวดคิ้ว โน้มใบหน้าลงมาใกล้

            “เนี่ยๆ สร่างแล้วแน่เลย”

              จูบหน่อยค่ะ”

 

            เออ ไม่ทนแม่งละ

            หมูคว้าคออีกคนมาจูบ ขบริมฝีปากที่มีรสชาติของแอลกอฮอล์นั่นเป็นสัญญาณให้อีกคนเปิดปาก .. แล้วจูบธรรมดาๆก็ร้อนแรงขึ้นมา แกงเกาะไหล่กว้างของอีกคนแน่น จากมือที่วางไว้เฉยๆกลายเป็นจิกลงไปบนบ่าเพราะรสจูบล้ำลึก

            จมูกโด่งกดลงที่แก้มเนียนหลังจากผละริมฝีปากออกมา เลื่อนไปกระซิบแนบใบหูคนเมาแล้วอ้อน

 

            “ถ้าถึงห้องแล้วยังไม่สร่าง”

            “ … ”

            “พี่แกงก็อย่าหาว่าเค้าร้ายนะ :)”

 

 

 



 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




/

;

 

 

 

            “ … ”

 

            มันเป็นความรู้สึกแบบที่เพื่อนชอบพิมพ์ใส่กันในไลน์สั้นๆว่า ‘อีหยังวะ’ แกงเกาหัวแกรกๆอยู่บนเตียงนอนในห้องคุ้นเคย เจ้าของห้องหายไปไหนไม่รู้แต่เขาใส่ชุดนอนมัน .. เท่านั้นไม่พอ พอเลิกผ้าห่มก็เบิกตากว้างเพราะมีรอยกัดอยู่ตรงขาอ่อนตัวเอง สูงจนอยากจบชีวิตตัวเองตรงนี้

            ไอ้เหี้ย กัดทำส้นตีนอะไรขนาดนี้วะ

            ยังไม่ทันจะอ้าปากเรียกหาคนนิสัยเสียก็เหลือบไปเห็นโพสต์อิทที่แปะไว้บนโทรศัพท์ตัวเองข้างเตียง

 

            ไปธุระครับ จะกลับมาก่อนบ่ายสอง

            ถ้าพี่แกงอยากกินอะไรข้อความหาเค้านะ

                                                                        แฟนของเจ้าหญิงน้องแกง         

 

            “บ้าบอ”

 

            บ่นไปงั้นแหละแต่ปากน่ะยิ้ม

            แกงพยายามทวนความทรงจำเมื่อคืน จำได้แค่เมา ร้องหาแก้วแล้วก็โดนเพื่อนมอม คุ้นๆว่าหมูมารับ .. มันผูกเชือกรองเท้าให้เขาด้วยที่รถ

            ที่รถงั้นเหรอ ..

 

              จูบหน่อยค่ะ’

 

            “ไอ้เหี้ย...”

 

            แกงทึ้งหัวตัวเอง เสียฟอร์มฉิบหาย ก็เขาน่ะชอบด่ามันเปิงทุกทีเวลาพูดคะขา จุดจบของคนปากดีคือเมาแล้วดันพูดกับมันซะได้ .. นี่คงไม่ได้มีอะไรกับมันไปแล้วนะ ไม่หรอกมั้ง ปวดหัวเฉยๆไม่ได้ปวดตัวหรือตรงนั้นเลย

            หรือมันจะเก่งมากจนครั้งแรกเขาไม่เจ็บเลยวะ?

            บ้า ไม่ใช่หรอก ต้องจำอะไรได้บ้างดิ

            แกงลุกจากเตียง มองนาฬิกาแล้วหงุดหงิดตัวเองที่ตื่นสายตั้งขนาดนี้ เขาเข้าไลน์ไปบอกหมูว่าตื่นแล้วและไม่มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษก่อนจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอาบท่า

 

            m. - คุณนายตื่นสายยยยย

            m. - เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงเจอกันนะครับ

            m. - send you a photo

 

            รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคนที่ออกมาจากห้องน้ำพร้อมผมเปียกๆและผ้าเช็ดผมผืนเล็ก แกงกดส่งสติ๊กเกอร์กลับไปหนึ่งตัวและเซฟรูปเซลฟี่ที่แฟนตัวเองส่งมา

            ขยันทำตัวน่ารักเหลือเกิน

            ยังไม่ทันจะได้ย้ายตัวไปทำอะไร โทรศัพท์ที่เพิ่งวางไว้บนโต๊ะไม่ถึงห้าวิก็แผดเสียงร้อง เบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้ชั่งใจว่าจะรับดีมั้ย .. เนตรโทรมาทีไรถามแต่เรื่องลามก ผู้หญิงยิงเรือชัดๆ

           

            [นั่นแน่ รับช้าา ติดภารกิจไรเปล่าค้าคุณแกงงง]

            “เพิ่งตื่นเนี่ย”

            [กรี๊ดดดดดดดด ทำไระ! ตื่นสายขนาดนี้!]

            “เมามั้ยล่ะ ก็เห็นอยู่ ปวดหัวสัดๆ”

            [เมื่อคืนไม่มีอะไรดีๆเกิดขึ้นเลยเหรอคะเพื่อนรัก]

            “ไม่มีโว้ย”

            [มึง เมื่อคืนน้องหมูดีมากกกกกก ผมเริ่มยาวแล้วอะ บอกน้องอย่าตัดนะ ทำผมแบบฉีในเลือดข้นคนจางเถอะอีเวร หล่อให้แผ่นดินแยกไปเลย!]

            “ขนาดนั้นเลย”

            [ขนาดนั้นแหละค่ะ สิบแปดก็แผดเผาเจ๊ไปทั้งใจ]

            “อาการหนักนะมึงอะ แล้วโทรมามีอะไร มาถามแค่นี้เหรอ?”

            [เปล่าเด้อ จะบอกว่าเย็นนี้เพื่อนนัดกินจุ่มแซ่บแอลเอ มึงจะไปมั้ย]

            “ไกลฉิบหาย กูอยู่สามย่านจะให้ไปถึงรัชดา”

            [เอาผัวมาด้วย]

            “แฟนก็พอ” แกงเถียง

            [เอาน้องคนนั้นที่หล่อและหุ่นดีมาด้วย ตกลงตามนี้ เจอกันทุ่มตรงที่ร้าน]

            “เออๆ บังคับกันจริงๆ ไม่รับปากนะว่าหมูจะไปด้วยมั้ย เผื่อมันไม่ไป”

            [มีเหรอจะไม่ไป น้องมันรักมึงปานจะกลืนกิน]

 

            คุยอะไรกันต่อแป๊บเดียวก็วางไปทั้งๆที่ยังเถียงกันนั่นแหละ แกงถอนหายใจ เหยียดตัวบนโซฟา กะว่าจะซักผ้าเก็บห้องให้หมูซะหน่อย อาจจะกินขนมปังกับนั่นนี่รองท้องเพราะเดาว่ามันคงซื้อข้าวเข้ามากินด้วยกันเหมือนเคย

            รอได้ก็รอแหละ ไม่ได้ลำบากอะไรนี่นา

 

 

/

 

 

            ผมชอบถามตัวเองว่า ความสำเร็จคืออะไร

            คนเราให้ค่าความสำเร็จที่อะไรกันแน่นะ สำหรับผม .. ถ้าตั้งเป้าเอาไว้แล้วพยายามจนได้มันมาจริงๆ แบบนั้นแหละคือหนึ่งในความสำเร็จของผมแล้ว ไม่ต้องแข่งกับใคร แข่งกับใจเราเอง

            ใจที่ขี้เกียจ ใจที่ขี้แพ้ ใจที่ท้อแท้อยู่บ่อยๆ

 

            “อาทิตย์หน้าบริษัทจะส่งสัญญาให้ผู้จัดการน้องๆอ่านนะคะ ยังถอนตัวได้เพราะเรายังไม่ได้ประกาศผลอย่างเป็นทางการ ลดความคาดหวังของแฟนคลับเนอะ ถ้าประกาศออกไปเลยแล้วน้องสละสิทธิ์ มันจะเฟลกันหมดแถมคนที่คะแนนรองลงมาพอเข้าวงมาแทน อาจจะกดดันกว่าเก่า”

 

            ผมพยักหน้าเข้าใจ ปล่อยให้พี่ผู้จัดการคุยกับตัวแทนของบริษัทที่เอาผลมาบอกเราวันนี้

            ผมอยากเป็นศิลปิน มันอาจแปลว่าคนที่สร้างศิลปะซักแขนงหนึ่งขึ้นมา ผมอยากเริ่มจากการร้องเพลงก่อน ถ้ามีโอกาสอาจจะเรียนการแสดงแล้วแคสต์ซีรีส์หรือหนังที่ชอบบทซักเรื่อง

            ก้าวแรกเริ่มแล้ว

 

            “หมู กลับก่อนได้นะ เสร็จงานหมดแล้ว”

            “ขอบคุณนะครับพี่อ๋อง”

            “ทำดีมากๆแล้ว แกทำงานหนักมาตลอด ถ้าไม่ใช่แกก็ไม่ใช่ใครแล้ว” พี่ผู้จัดการที่ดูแลผมมาตลอดและเป็นคนที่แม่ผมไว้ใจมากๆส่งยิ้มมาให้ พี่อ๋องตบไหล่ผมเบาๆ ผมยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้งก่อนจะขอตัวออกมาจากห้องดังกล่าว ไม่มีอะไรนอกจากจะรีบไปบอกพี่แกง

            ค่ายเพลง kmm ปล่อยข่าวออกมาตั้งแต่ช่วงสิ้นปีก่อนว่าจะมีโปรเจคสร้างวงโวคอลที่ประกอบด้วยนักร้องวัยรุ่นชายสี่คน ทั้งสี่คนต้องมีความสามารถทั้งด้านการร้อง เต้นหรือแม้กระทั่งแต่งเพลงหรือโปรดิวซ์เพลงออกมาได้เองและผมอยากเป็นหนึ่งในสี่คนนั้น

            ผมจำวันแรกที่เริ่มเรียนร้องเพลงได้แม้ว่ามันจะนานมากๆแล้ว จำครั้งแรกที่เต้นเงอะงะตามครูฝึกหน้ากระจก นึกแล้วอายชะมัด .. ตัวสูงๆของผมน่ะเก้งก้างแบบที่จัดร่างกายให้เป็นระเบียบไม่ได้เลยในตอนนั้น แต่ละวันผ่านไปอย่างยากลำบากแต่ผมก็ยังสนุกกับมัน

            เลิกเรียนที่ไม่ได้อยู่เตะบอล เล่นบาสหรือเดินสยามกับเพื่อนมันทรมาน แต่พอมาถึงวันนี้ ตรงนี้ ตอนนี้ .. ก็รู้แล้วว่ารสชาติของความสำเร็จมันเป็นยังไง

 

            “สวัสดีครับคุณโมกข์”

            “สวัสดีครับพี่” ผมยิ้มบางๆให้พี่พนักงานดูแลความปลอดภัยของคอนโด อยู่ที่นี่มาก็ตั้งแต่มอสี่แถมแม่ผมยังชอบมาฝากคนนั้นคนนี้เป็นหูเป็นตาให้

            รู้ตัวอีกที ผมก็ยืนอยู่หน้าห้องตัวเองพร้อมกับสปาเก็ตตี้ร้านโปรดพี่แกงแล้ว

 

            “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ”

 

            ผมมองคนที่กำลังสะบัดชุดเตะบอลของผมเพื่อตากแล้วก็ต้องยิ้มกว้างออกมา สับเท้าเข้าไปหาพี่แกงที่ยืนงงว่าผมยิ้มอะไรนักหนา สุดท้ายผมก็คว้าอีกคนมากอดไว้แน่น

 

            “เฮ้ย มีอะไรรึเปล่า .. โอเคมั้ย?” เขาถามผมแบบนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงก่อนจะกอดผมกลับ ลูบไหล่ผมช้าๆ กะว่าจะไม่ร้องไห้แล้วเชียว ตอนโทรบอกแม่ยังร่าเริงอยู่เลยแต่ทำไมพอมาบอกพี่แกง มันเหมือนได้พักใจลงจริงๆ เหมือนได้วางใลงตรงนี้แล้วว่าการวิ่งมารธอนอย่างยาวนานของผม ในที่สุดก็ถึงเส้นชัยเสียที

 

            “พี่แกง เค้าทำได้แล้วนะ”

            “ … ”

            “เป็นหมูเดียวที่ถูกใจเลย” ผมซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตาไว้กับไหล่คนตัวเตี้ยกว่า ปล่อยให้เขากอดผมไว้ ลูบผมกันอยู่แบบนั้นแล้วกดจูบเบาๆลงที่ขมับ

 

            “ตกใจหมดเลย นึกว่าเจ็บตรงไหน”

            “ขอโทษนะ ร้องไห้เฉยเลย ไม่เท่เลย”

            “เท่จะตาย”

 

            เขาบอกแบบนั้น ผละออกจากผมเพื่อเช็ดน้ำตาให้ .. ผมที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาเพราะให้ตายเถอะ ใครมันจะอยากร้องไห้ต่อหน้าแฟนตัวเองกันนะ

 

            “พี่ไม่รู้หรอกว่าอะไรที่แกทำสำเร็จแล้ว .. แต่พี่ภูมิใตัวแกเสมอเลยนะ ต่อให้แกทำมันไม่สำเร็จ พี่ก็ภูมิใจที่แกได้ทำมันแล้ว คนที่กล้าจะผิดหวังนี่แหละคือคนที่เก่งที่สุด”

 

            พี่แกงต้องรู้ได้แล้วว่าเขาปลอบใครไม่เก่งเลย เพราะคำพูดที่ออกมาจากหัวใจเหล่านั้นทำให้กำแพงน้ำตาผมพังทลายลงอย่างง่ายดาย ผมเหนื่อยจะแย่แต่ไม่กล้าปริปากบอกใคร การที่เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมทุกอย่าง มันยากพอๆกับเริ่มจากศูนย์นั่นแหละเพราะคุณต้องพิสูจน์ตัวเองมากกว่าคนอื่น

            พิสูจน์ว่าคุณคู่ควร

            พิสูจน์ว่าใจคุณแกร่งพอ

           

            “เก่งมากๆเลยนะรู้มั้ย”

 

            ผมสบตาคนที่ทำให้ผมหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เขาอาจจะไม่รู้ตัวเลยว่าที่ผ่านมา แค่บทสนทนาสั้นๆ เพลงเพลงเดียวในแฟลชไดร์ฟหรือรอยยิ้มบางๆ มันผลักดันผมไปข้างหน้าตั้งขนาดไหน

            มันอาจจะเป็นเพราะอายุ

            ช่วงอายุที่เรามองรักเป็นเรื่องใหญ่ ช่วงอายุที่ต่อให้ใครเอาอะไรมาแลกเราก็ไม่ยอม

 

            “คนเก่งของพี่แกง”

 

            และผมจะจดจำมันแบบที่ไม่ว่าจะโตขึ้นเท่าไหร่

            ผมก็จะเป็นแค่ผม

              ผมที่กำลังจะอายุสิบแปดและรักแต่เขา







tbc.



























-

(17 again)


ขอกะลังจัยได้มั้ย เยอะๆ

เรารู้สึกเหนื่อยมากแบบนอนพักไม่หาย ฮื่อ

รักนะ ขอบคุณเสมอเลย

#แค่ที่แกง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.206K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16,756 ความคิดเห็น

  1. #16717 qrrrrrrrrr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 23:31
    ขอบคุณนะ
    #16,717
    0
  2. #16689 pipepais (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 00:14
    เป็นรักที่โชคดีจัง
    #16,689
    0
  3. #16644 Yinggi11 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 22:26
    ดีไปหมดๆจริงๆเทออออ
    #16,644
    0
  4. #16614 เพอซิโฟเน่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 03:22
    อบอุ่นมากกกกก ถ้าได้เจอคนแบบแกงเป็นแฟนจริงๆคงโชคดีที่สุดในโลก หมูก็เหมือนกัน ต่างคนต่างทุ่มเทให้กับความรัก มีแต่ความจริงใจให้กันรักแบบเรื่อยๆแบบไม่หวือหวา เป็นตัวของตัวเองก็พอ ดีจัง❤️
    #16,614
    0
  5. #16566 มี๊ของพะริด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 23:19

    เพิ่งเจอเรื่องนี้ ชอบมากกกกกกกกกกกกกก

    ชอบนิสัยแกงมากกกก คนเราคืองี้เลย มีมุมที่คิดมากแหละแต่ก้รุ้ด้วยว่าต้องทำไง

    ฮรือออ ชอบบบบบ ไม่อ่านวายทั่วไปนานแล้วอ่า อ่านแต่ฟิค

    เข้ามาอ่านเพราะชื่อเรื่องน่ารักดี แต่แบบชอบมากๆเลยค่ะตอนนี้


    ปล.ฉีน่ารักเนอะ ให้หมูไว้ผมยาวเหมือนฉีได้นะ พาริสทิ่ไม่ใช่โพลูก อื้มมมม ได้แหละอิ้อิ้

    #16,566
    0
  6. #16555 Defnan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 01:04
    ดีไปหมด น้องหมูอบอุ่นมากกกก
    #16,555
    0
  7. #16543 glamorous_sky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 11:50
    ทุกความสำเร็จนั้นจะไม่สมบูรณ์เลย ถ้าไม่ได้แชร์มันไปด้วยกันกับเธอ //น้องหมูน่ารักมาก พี่แกงน่ารักมาก อ่านมาจนถึงตอนนี้มีแต่คำว่าน่ารักมาก ความรักที่เป็นแรงใจและพลังงานให้กันนี่มันดีจริงๆ ก้าวแรกของความสำเร็จที่เค้าได้ยืนข้างกันนี่ก็ดีจริงๆ ????💙
    #16,543
    0
  8. #16535 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 08:07
    พี่แกงโชคดีมากที่มีแต่เพื่อนที่ดี ให้คำปรึกษาและพร้อมจะเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนเป็น ไม่มีใครที่แสดงออกหรือพูดไม่ดีใส่เลย
    #16,535
    0
  9. #16509 Deuxnxay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:48
    แงแง.....
    #16,509
    0
  10. #16485 dusita361 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:08
    ฮือออออออ​ วอมฮาร์ทถึๆมากๆ
    #16,485
    0
  11. #16381 งุงื (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 01:32

    เฮ้อ อุ่นใจจริงๆ

    #16,381
    0
  12. #16344 gnawkezi~* (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 11:19
    น่ารักจังว้อย แต่จูบที่รถจะมีใครเห็นมั้ยอะ
    #16,344
    0
  13. #16242 kunkyu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 06:40
    น่ารักอีกแล้ววว น้องหมูเก่งมากๆ ฮือ
    #16,242
    0
  14. #16178 puppywang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:39
    ตอนนี้ดีมาก ดีจริงๆ ทั้งภาษา การบรรยายและความหมายของแต่ละคำ ขอบคุณที่แต่งเรื่องราวดีๆออกมาให้อ่านนะคะ ❤️❤️❤️
    #16,178
    0
  15. #16155 tangthaiparichat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 21:18

    รักเป็นสิ่งสวยงามจริงๆนั่นแหล่ะ ปรมมือให้น้องหมูคนเก่ง
    #16,155
    0
  16. #16080 -MILDร้อนนนน- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:21

    เเงงง ยินดีกับหมูด้วยนะคะ ก้าวเเรกกก สำเร็จเเล้วเนอะ เหนื่อยหน่อยเเต่คุ้มเเละภูมิใจสุดๆ ฮือออ รักจังงงงงง -- คนเก่งของพี่เเกงงง อรั้ยยย ตอนนี้พี่เเกง-โคตรน่ารักเลยยย ชอบพี่เค้าเมาเเล้วอ้อนนน ง้าาา พี่เเกงของน้องหมู
    #16,080
    0
  17. #16072 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:25
    😊😊😊
    #16,072
    0
  18. #15905 Engchanisara (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 00:07
    รักมันล้นจนเราร้องไห้เลยอะ ;—;
    #15,905
    0
  19. #15897 BaiTong23 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 01:03
    หมูลูกบอกพี่แกงไปสิคะ
    #15,897
    0
  20. #15850 kittytin2224 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:55
    ทำไมดีแบบนี้อะแกร์
    #15,850
    0
  21. #15805 tawakiki (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 12:58
    เจ้าหญิงน้องแกง!
    #15,805
    0
  22. #15788 withfluffyp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:13
    เก่งแล้วน้าน้องหมู รางวัลแด่คนช่างเจียว
    #15,788
    0
  23. #15767 เดือนสิบไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 12:41
    สู้ๆนะครับคนเก่ง ของพี่แกงและน้องหมู
    #15,767
    0
  24. #15763 chanisara195 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 09:04
    สู้ๆนะคะไรท์
    #15,763
    0
  25. #15660 bearbayy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 01:04
    ไรท์เก่งมากๆแล้วนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ
    #15,660
    0