นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] Don't Release #แซมวอน

โดย poristhename

พื้นที่สำหรับคนชอบน้องแซมและพี่แจวอนคนอ้อยของเขา

ยอดวิวรวม

357

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


357

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ก.ค. 60 / 21:44 น.
นิยาย [OS] Don't Release #͹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เวลาเปลี่ยน โพซิชั่นเปลี่ยน
คนพี่สวยขึ้น คนน้องก็แซ่บขึ้น
ใครชิป #แซมวอน 
เรามาพายเรือไปด้วยกันค่ะ





김사무엘
(KimSamuel)





정재원
(JungJaewon)






นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายคู่ #แซมวอน
เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับตัวละครโดยตรง
ใครไม่ชอบกด x ได้เลยค่ะ




CR.SQW
 
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ก.ค. 60 / 21:44





[OS] Don't Release #แซมวอน




มึน...นี่คือคำนิยามที่พอจะบอกได้ในตอนนี้ หลังจากที่เขาออกมาแฮงค์เอ้าท์กับทีมงานเพื่อฉลองปิดกล้องกับการถ่ายเอ็มวีเพลงเดบิวต์ที่กำลังจะปล่อยออกไปในไม่ช้านี้ จนตอนนี้เขาเริ่มจะเมาขึ้นมาจริงๆไม่ต่างกับทีมงานส่วนใหญ่ที่เมาไปแล้ว

                                                                                   

จองแจวอนคิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและออกไปสูดอากาศข้างนอกให้หายมึน เร็วกว่าความคิด ขาเรียวก้าวเดินอย่างทุลักทุเลจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป ผ่านโต๊ะต่างๆในโซนวีไอพีของผับที่จัดวางและตกแต่งอย่างหรูหรา ลงบันไดมาชั้นล่างที่มีนักท่องราตรีกำลังบดเบียดและขยับร่างกายตามจังหวะดนตรีอย่างมัวเมา ผ่านบาร์ที่บาร์เทนเดอร์กำลังมิกซ์เครื่องดื่มให้ลูกค้าตามออร์เดอร์ เดินเกาะกำแพงผ่านทางเดินที่กำลังจะถึงห้องน้ำ ยกมือกุมขมับก่อนจะฝืนเดินต่อไป

 

"อ๊ะ...ขอโทษครับ" ก้มหน้าและขอโทษเมื่อเดินชนคนที่เดินสวนมา ก่อนจะก้าวผ่านไปโดยไม่มองหน้า

 

หมับ

 

เงยขึ้นไปมองใบหน้าของคนที่พึ่งถือวิสาสะคว้าข้อมือเขาเอาไว้

 

"หึ ใช่จริงๆด้วย" ไม่ได้สนใจประโยคที่อีกคนพูด เขาพยายามโฟกัสสายตาไปที่หน้าของคนที่ยังไม่ปล่อยข้อมือ แต่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์บวกกับความมืดทำให้มองได้ไม่ชัดพอที่จะเห็นหน้า

 

ไม่ทันที่จะได้ถามอะไรออกไป แขนเรียวถูกลากไปตามทางที่เจ้าของมือหนาเป็นคนนำอยู่ข้างหน้า ผ่านโต๊ะต่างๆที่มีคนยืนอยู่อย่างเบียดเสียด

 

"โอ้ย!!" เขาร้องออกมาเมื่อมีคนเบียดมาชนเข้าอย่างจังจนเกือบล้มเพราะตัวเขาเองก็ยังไม่สร่างดี ร่างสูงข้างหน้าเอื้อมมือมาเกี่ยวเอวบางดึงมาชิดตัว ปรายตามองคนที่ชนเขาอย่างไม่พอใจแล้วก้าวขาเดินต่อไป

 

"จะพาไปไหน" ถามพลางพยายามแกะมือที่โอบเอวเขาไว้

 

"อยู่นิ่งๆน่า" ร่างที่สูงกว่าเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุๆ เลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม

 

มองกลับด้วยตาขวาง แต่ร่างสูงกลับหัวเราะเบาๆให้กับกิริยาแบบนั้นของร่างบาง เขายอมเดินไปอย่างไม่พอใจจนมาถึงลานจอดรถ

 

เขาพยายามเพ่งมองคนตรงหน้า เห็นแต่ใบหน้าที่เบลอๆแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

 

"เฮ้ย!!" ในขณะที่คิด คนตรงหน้าก็จับตัวเขายัดเข้าไปในรถพลางปิดประตูให้อย่างเสร็จสรรพ

 

"จะพาไปไหน" ลองถามดูอีกรอบ แต่ก็ได้รับคำตอบเหมือนเดิมด้วยการเลี่ยงตอบคำถามโดยที่ร่างสูงเอื้อมมือมาดึงสายเบลล์มาคาดให้เขา ใบหน้าเราสองคนอยู่ใกล้กันมากจนเขาเผลอกลั้นหายใจ ทำตัวลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

"หึ" คาดเสร็จก็ผละไปขับรถออกนอกบริเวณผับทันที

 

ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้น มีเพียงความเงียบและเสียงแอร์ระหว่างเรา เขาไม่คิดที่จะเซ้าซี้ถามคำถามเดิมเป็นรอบที่สามแน่เพราะคนข้างๆเลี่ยงที่จะตอบมาตลอด คิดไปเรื่อยเปื่อยพลางมองข้างทางผ่านกระจกรถ รถขับเคลื่อนออกมาสักพักรอบข้างเริ่มแปรเปลี่ยนจากตึกสูงๆที่แออัด แสงสีเสียงในเมืองที่ไม่เคยหลับไหลกลายเป็นภูเขาและต้นไม้ที่เริ่มมีมากขึ้น บ้านของผู้คนเริ่มห่างไกลออกไป น่าแปลกที่เขาไม่มีความกังวลหรือความกลัวเลย แต่กลับรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับคนๆนี้แม้จะไม่มีบทสนทนาระหว่างเรา

 

เปลือกตาของเขาก็ค่อยๆปิดลงและหลับไปในที่สุด

 

ร่างหนาที่เห็นว่าอีกคนหลับไปแล้ว ค่อยๆชะลอรถจอดข้างทาง ปรับเอนเบาะเพื่อให้แจวอนหลับสบายมากขึ้น เอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตจากเบาะหลังมาคลุมเมื่อเห็นร่างบางตัวสั่นน้อยๆแล้วปรับอุณหภูมิแอร์ให้เพิ่มขึ้น มองใบหน้าหวานของอีกคนที่หลับพริ้มอย่างสบายด้วยสายตาอบอุ่นพร้อมกับยื่นมือไปปัดปรอยผมที่ปรกลงมา

 

"เจอกันแล้วนะ"

 

ร่างหนาผละออกไปจับพวงมาลัยแล้วออกรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูในเขตชานเมือง เขาชอบความเงียบสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย ตึกราที่ตั้งอยู่อย่างแออัดและการจราจรที่ติดขัดในเมือง

 










แจวอนลืมตาขึ้น เพราะสู้สึกเย็นชื้นที่คอ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเพราะแสงไฟที่ส่องมา อาการมึนของเขาก่อนหน้านี้ดีขึ้นแล้วแต่ยังปวดหัวอยู่หน่อยๆ ค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อให้สายตาปรับตัวเข้ากับความสว่างของหลอดไฟได้ มองไปบนเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง สำรวจไปรอบห้องที่จัดอย่างเป็นระเบียบ มีการตกแต่งด้วยโทนสีขาวและดำอย่างลงตัวจนมาสะดุดที่ร่างสูงที่หันหลังให้เขากำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กในมือชุบน้ำแล้วบีบอย่างหมาดๆ ไม่ทันที่จะละสายตา คนตรงหน้าเขาก็เอี้ยวตัวหันกลับมาเพื่อจะเช็ดตัวให้เขาต่อ

 

"แซม!!!"

 

"ตื่นแล้วหรอ" ไม่สนใจอาการตกใจของคนตรงหน้า คิมซามูเอลถามพลางวางผ้าขนหนูผืนเล็กไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาที่แจวอนนั่งอยู่ คิดว่าคงไม่ต้องใช้มันแล้วหล่ะ ในเมื่อคนที่ตั้งใจจะเช็ดตัวให้ตื่นแล้ว

 

"โตขึ้นเยอะเลย สูงกว่าฉันแล้วด้วย" แจวอนได้แต่มองคนตรงหน้าไม่วางตา แล้วตบเบาะให้อีกคนนั่งข้างๆ

 

"พี่น่ารักขึ้น" ซามูเอลพูดพร้อมกับขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้างๆแจวอน

 

"นี่!! ฉันเป็นผู้ชายนะ" ได้แต่โวยวายกลบเกลื่อน แล้วหันหน้าหนีปกปิดใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้น หวังว่าคนข้างๆจะมองไม่เห็น ที่ผ่านมามีคนชมเขาแบบนี้เยอะ เขาไม่ชอบให้คนชมแบบนี้และมักจะแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่ด้วยซ้ำเพราะเป็นผู้ชาย แต่พอเป็นคนตรงหน้า เขาไม่มีความรู้สึกไม่พอใจเลยแต่กลับหน้าแดง แบบนี้เรียกว่าเขินได้หรือเปล่า

 

"ก็เรื่องจริง"

 

เกิดความเงียบชั่วขณะหลังจากบทสนทนาเมื่อครู่จบไป

 

"เที่ยงคืนกว่าแล้วหรอเนี่ย ฉันจะกลับยังไง" เหลือบไปมองนาฬิกาบนผนัง พึมพำออกมาแล้วหันไปถามคนข้างๆที่นั่งเงียบ

 

"พี่นอนนี่แหละ ดึกแล้ว"

 

"แล้วพามาทำไม" ถามออกไปเพราะอยากรู้เหตุผลของอีกคนที่พาเขามาที่นี่

 

"ก็อยากพามา ไม่ได้หรอ" ซามูเอลหันหน้ามาตอบพร้อมเลิกคิ้วถามเขากลับ

 

"กวนตีนขึ้นนะเนี่ย" ย่นจมูกว่าคนข้างๆแบบเล่นๆ ซามูเอลยักไหล่อย่างไม่สนใจ แล้วบีบจมูกแจวอนด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

"อื้อออออ ปล่อยเลย" ว่าแล้วตีแขนซามูเอลไปทีหนึ่ง

 

"ไปอาบน้ำ" ซามูเอลบอกแล้วดึงแขนเล็กให้ตามเขามาในห้องนอน

 

"ขี้เกียจจัง นอนเลยไม่ได้หรอ" ถามพลางถือวิสาสะขึ้นไปนอนบนเตียง

 

"ไม่ได้" คิมซามูเอลที่กำลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหันมาพูดแล้วมองอย่างดุๆ

 

"ยอมแล้ว ฮะๆ" แจวอนพูดแล้วเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง เดินไปหาคนตัวสูงที่ก้มๆเงยๆอยู่ตรงตู้เสื้อผ้า

 

"ทำไรอ่ะ" แจวอนถามแล้วชะเง้อคอดู

 

"หาเสื้อผ้าให้พี่อยู่" ตอบเสร็จก็ยื่นเสื้อผ้าให้แจวอนพร้อมผ้าขนหนูและแปรงฟันอันใหม่

 

"พี่อาบห้องนี้เลยนะ"พูดแล้วชี้ไปที่น้องน้ำในห้องนอน

 

แจวอนรับมาแล้วเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ เขาใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็ออกมาด้วยเสื้อที่หลวมโครกคลุมกางเกงขาสั้นจนเกือบมิด แต่ดีที่กางเกงเขายังพอใส่ได้

 

"อ้าว นายอาบน้ำเสร็จแล้วหรอ" พูดพลางมองซามูเอลที่นั่งรอเขาบนเตียงด้วยเสื้อผ้าที่พร้อมนอนเรียบร้อยแล้ว เขาคิดว่าอีกคนคงไปอาบน้ำอีกห้องตอนที่เขาอาบอยู่

 

"ไม่คิดว่าจะตัวเล็กขนาดนี้ กางเกงใส่ได้ใช่ไหม" ประโยคแรกพูดกับตัวเองเบาๆ แต่ประโยคหลังถามคนตัวบางที่เดินเช็ดผมมานั่งข้างๆ

 

"หลวมนิดนึงแต่ก็พอใส่ได้" แจวอนก้มหน้าเช็ดผมตอบโดยไม่ได้หันมามองอีกคนที่นั่งข้างๆเลย

 

"ผมหาตัวเล็กที่สุดให้แล้วนะ" ตอบแล้วมองขาขาวของอีกคนที่โผล่พ้นกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้น มองใบหน้าใสที่กำลังวุ่นอยู่กับการเช็ดผมตัวเองอยู่ ไล่ลงมาที่ลำคอระหง ไหปลาร้าและไหล่นวลที่โผล่ออกมาจากเสื้อตัวโคร่งที่ไหล่ตกลงมา

 

น่าฟัด ซามูเอลส่ายหน้าเบาๆกับสิ่งที่เขาคิดออกไปเมื่อครู่

 

"เดี๋ยวเช็ดให้" พูดแล้วแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กมา ดันให้แจวอนนั่งหันหลัง แล้วเช็ดผมให้อย่างเบามือ

 

"สบายจัง ทำไมเข้าผับได้ อายุยังไม่ถึงไม่ใช่หรอ" หลับตาพริ้มพร้อมถามสิ่งที่สงสัย

 

"เส้นใหญ่" ตอบแบบติดตลก

 

"เด็กไม่ดี" พูดแล้วหันมาย่นจมูกใส่ซามูเอล

 

"ไม่เด็กแล้ว" พูดพลางดึงตัวแจวอนมานั่งบนตัก

 

"อ๊ะ ทำอะไร" แจวอนถามแล้วพยายามแกะมือที่โอบเขาไว้

 

"2ปีแล้วนะ ที่พี่ทิ้งผมไว้คนเดียว" คนตัวบางชะงักมือแล้วก้มหน้า นึกไปถึงเมื่อสองปีก่อนที่เขาเห็นแก่ตัวไม่คิดถึงความรู้สึกคนเด็กกว่า เขาออกจากยูนิตที่เราเคยทำด้วยกันเพื่อไปเป็นเด็กฝึกค่ายใหญ่ ซามูเอลเอาคางเกยไหล่พร้อมกับกระชับอ้อมกอดคนบนตักให้แน่นขึ้นทำให้แผ่นหลังของแจวอนชิดติดกับอกหนามากขึ้น

 

"ขอโทษ" ขอโทษคนข้างหลังเสียงเบาพยายามไม่ให้เสียงสั่น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา

 

แจวอนพร่ำบอกแค่คำว่าขอโทษออกไป มือหนายื่นไปปาดน้ำตาให้คนข้างหน้าอย่างแผ่วเบา

 

"อย่าร้อง เราก็ได้เจอกันแล้วไง ผมไม่โกรธพี่หรอกนะ ถ้าพี่จะทำเพื่อตัวเอง ผมไม่เคยโกรธพี่ลงเลยสักครั้ง" ปลอบใจคนขี้แยในอ้อมกอดด้วยเสียงที่อ่อนโยน ทุกคำพูดซามูเอลพูดออกมาด้วยความจริงใจ เป็นเรื่องจริงที่เขาไม่เคยโกรธแจวอนเลยสักครั้ง

 

"คิดถึงจัง" แจวอนหันไปหาคนข้างหลังทันที แต่ลืมไปว่าซามูเอลเอาคางมาเกยไหล่เขาไว้ ทำให้หน้าเราอยู่ห่างกันไม่กี่เซน

 

"คิดถึงเหมือนกัน" ตอบคนข้างหลังไปแบบไม่เต็มเสียงนักพร้อมกับช้อนตามองคนที่จ้องเขาอยู่แล้ว

 

"รู้ตัวมั้ยว่าน่าฟัดขนาดไหน"

 

"พูดอะไ..อื้อ" ยังไม่ทันจะพูดจบ ซามูเอลจับตัวเขาหันหน้ามานั่งคร่อมตักพร้อมกับประกบปากลงมา สมองขาวโพลนไปหมด คิดที่จะผลักออกแต่มือไม้มันอ่อนปวกเปียกแต่เขาไม่นึกรังเกียจผู้ชายตรงหน้า ทั้งๆที่แน่ใจว่าเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่คนตรงหน้าอาจจะเป็นข้อยกเว้นสำหรับทุกๆอย่าง ซามูเอลบดเบียดริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ขบเม้มอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วใช้ลิ้นไล้เลียกลีบปากบางเพื่อให้แจวอนเปิดปาก เขาเผลอเพยอปากให้ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามากวาดลิ้นไปทั่วโพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อนและรุนแรงขึ้น แจวอนจูบตอบซามูเอลพร้อมกับใช้มือขยำเสื้อตรงหน้าอกคนตรงหน้าจนยับยู่ยี้ รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินว่อนอยู่ทั่วท้อง ไม่รู้ว่าเราจูบกันนานเท่าไหร่ แต่จูบนี้มันสูบพลังเขาจนไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย

 

"อื้อ" ส่งเสียงออกไปเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ซามูเอลใช้ลิ้นหยอกล้อกับลิ้นเขาซักพักก็ถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง และขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาทีนึงแล้วผละออกจนมีน้ำใสยืดติดไปกับริมฝีปากหนาและไหลออกมาจากมุมปากเขา คนตรงหน้าโน้มหน้าลงมาอีกครั้งเพื่อจูบซับออกไปให้อย่างอ่อนโยน

 

"พะ...พอแล้ว" พูดออกไปเสียงแผ่วเมื่อซามูเอลทำท่าว่าจะจูบอีกรอบ

 

"หวาน" ซามูเอลเลื่อนหน้าขึ้นมากระซิบที่ใบหูพร้อมกับไล้จมูกลงมาสูดดมกลิ่นหอมที่ซอกคอขาว ซุกไซร้ลงมาถึงไหปลาร้า ขบเม้มจนเป็นรอย มือหนาดันหลังให้อกบางแนบชิดกับอกหนามากขึ้นพร้อบกับสอดมือเข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาวตัวบางลูบไล้แผ่นหลังแล้วเลื่อนมือลงมาบีบเค้นเอวบาง

 

"อะ...อื้อ ไม่เอา"

 

"อืม" ซามูเอลผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แล้วซบหน้าลงกับไหล่บางที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างเหนื่อยหอบ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

"ขออยู่แบบนี้สักพักนะ"

 

"อื้อ" ตอบออกไปด้วยเสียงแผ่วเบา ใช้มือสอดเข้าไปในกลุ่มผมของคนเด็กกว่าแล้วสางเส้นผมนุ่มไปมา

 

"ดึกแล้ว นอนเถอะ" ซามูเอลผละออกมาบอกคนตัวบางให้นอน

 

ทั้งสองล้มตัวนอนบนเตียง แจวอนนอนหันหลังให้ซามูเอล ซักพักแขนแกร่งก็เกี่ยวเอวบางให้มาชิดอกหนา ใช้แขนอีกข้างรองให้แจวอนหนุน เอาคางไปเกยไว้บนไหล่บาง

 

ฟอดดดดดดด

 

"อื้ออออ" ซามูเอลหอมแก้มใสไปฟอดใหญ่

 

"ทำไรเนี่ยยยยยย!!!" พลิกตัวหันหน้ามาหาซามูเอลพร้อมกับโววายกลบเกลื่อนความเขิน โดยลืมว่าหน้าตัวเองขึ้นริ้วสีแดงชัดมากขนาดไหน

 

ซามูเอลมองคนน่ารักไม่วางตา ส่งสายตาจริงจังไปให้พร้อมกับประโยคที่ทำให้แจวอนหัวใจเต้นแรง

 

"ผมจะไม่ปล่อยพี่ไปไหนอีกแล้ว"








เป็นไงกันบ้างงงงงงง ฟิคเรื่องแรกกับคู่ #แซมวอน ของไรท์ แต่งนานมากกกกกก พล็อตอยู่ในหัวแต่เขียนออกมาไม่ได้สักที กลัวสั้นด้วยㅠㅠแต่งด้วนเขินด้วย55555555555หวังว่าคนอ่านจะชอบกันเนอะ






ผลงานอื่นๆ ของ poristhename

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Tiankai
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:59
    ชอบมากๆเลยค่า แต่งอีกน้าา
    #8
    0
  2. #7 Wonwonsam
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 23:31
    ชอบบบบบบบ ขออิกเรื่องได้ไหม ฮื้อออชอบคู่นี้มาก เเต่งดีอ่ะ😁
    #7
    0
  3. วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 16:31
    เขินตัวจะแตก ฮื่ออออ น้องแซมกับพรี้วอน นั้ลลั้กกกกก
    #6
    0
  4. #5 PK611 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 13:22
    เขินมากกกก ฮืออออ ไรท์แต่งได้น่ารักมากค่ะ -///-
    #5
    0
  5. #4 jeremy
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:54
    น่ารักค่ะ เราชอบ
    #4
    0
  6. วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 06:39
    ชอบบบบบบบบบบ อ่านไปเขินไป แต่งดีมากเลยค่ะ ภาษาสวย คนอ่านจินตนาการตามแล้วเขินจิกหมอนขาดไปหลายใบแล้ว>_____< คิมซามูเอลลักพาตัวพี่ชายมาเลย แต่น่าจะทำมากกว่านี้นะคะไรท์5555 แอบเว้าวอนอยากให้มีฉากหลังจากนั้นอีกนิ๊ดด

    รอเรื่องต่อไปคร่าาาา เป็นกำลังใจให้^^
    #3
    0
  7. #2 creamcaramel
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 01:33
    เขินนนนนนนนนนนนนฮรืออออ น่ารักจังเลยค่ะ ชอบมากๆ
    #2
    0
  8. #1 Palsara
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    ชอบคะ ละมุนมากเลยคะ

    อารมณ์คนน้องคือโหยหาคนพี่มาก

    แต่งได้ดีค่า เป็นกำลังใจให้น้า

    พายเรือแซมวอนด้วยกันคะ. อ้าวพายๆๆๆๆ
    #1
    0