คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ѹԷ#2 กันริท#2 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มิ.ย. 58 / 01:29


หนื่อยจัง

วันวันหนึ่ง คนเราต้องทำงานกันขนาดนี้เลยหรือ

ถ้ารู้ว่าจบแล้ว ต้องทำงานเหนื่อยขนาดนี้

ขอกลับไปใช้ชีวิตในวัยเรียนดีกว่า...รึเปล่านะ

คิดถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย

คิดถึงเพื่อนพ้องน้องพี่ 

คิดถึงคนเคยทำกิจกรรมร่วมกันมา

คิดถึงครูบาอาจารย์

ถ้ารู้ว่าก้าวออกมาแล้วมันจะ...เหงาขนาดนี้

ขอกลับไป...เป็นแบบเดิม...

จะดีกว่า...มั๊ย...นะ














เอี๊ยดดดดดดดดดด.............. กึกๆ

"เฮ้ย...เกือบไปแล้ว หวิดดับแล้วมั๊ยล่ะ กันน้า... ดีนะเบรคทัน แล้วไปทางไหนต่อหว่า"

เสียงบ่นเป็นเรื่องเป็นราวของชายหนุ่ม ที่เกิดอารมณ์ศิลปิน หลังจากที่เสร็จงาน ก็กลับบึ่งรถออกนอกเมืองใหญ่ที่ใช้ชีวิตกันอย่างวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่แสนไกล ทั้งๆที่มีเวลาไม่มาก แต่ก็ยังต้องการจะไปให้ถึงจุดหมาย เพียงเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ที่ยาก...เกินกว่าจะอธิบาย

"ฮัลโหล...ครับแม่  ใกล้ถึงแล้วครับ"

เสียงนุ่มพูดผ่านส่งข้อความให้ปลายสาย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน สาวคนสนิทเพียงคนเดียว ที่รู้ความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มคนนี้ ทุกย่างก้าว ไม่เคย...แม้แต่จะคิดปิดบัง...แม้เพียงเรื่องเดียว

"ไม่ต้องห่วงครับ กันจะดูแลตัวเอง และขับรถอย่างระมัดระวังที่สุดครับ"

มือหนาหมุนพวงมาลัยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เครื่องยนต์จะดับสนิทลง พร้อมกับเสียงปลดเข็มขัดนิรภัย เป็นอันรู้กันว่า ถึงจุดหมายปลายทางเสียที

"ครับแม่ จะบอกริทให้ครับ กันรักแม่นะครับ ฝากหอมแก้มพ่อด้วยครับ"

คว้าของสำคัญทั้งหลายจากเบาะหลัง ก็รีบเปิดประตูรถ เพื่อเดินต่อไปยังสถานที่ที่ต้องการมาทันที

"ถึงแล้วครับ...ครับ...สวัสดีครับ"















พรึ่บ!!!

"เฮ้ย...เอาอีกแล้ว ไฟดับอีกแล้ว อ๊ากกกกกก โทรศัพท์อยู่ไหนเนี่ยย...หมาริท หมาริท หมาริทอยู่ไหน มาหาริทหน่อย ริทกลัว"

คนตัวเล็กร้องลั่นบ้าน เพราะหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ นั่งลงอ่านหนังสือได้ไม่เท่าไหร่ จู่ๆไฟเจ้ากรรมก็ดันมาดับเสียอย่างนั้น

"หมาริท หมาริท อยู่นี่เอง มาๆ มาอยู่เป็นเพื่อนริทก่อนนะ"

มือบางอุ้มเพื่อนร่วมบ้านตัวน้อยขึ้นมาเพื่อคลายความกลัวของตนเองลง ก่อนจะรีบเดินไปที่หน้าต่างเพื่อเปิดผ้าม่านให้แสงจันทร์และแสงไฟด้านนอกได้สาดส่องเข้ามาเพื่อลดความมืดมิดลงบ้าง

"แปลกจังนะ ทำไมคราวนี้ แอร์ไม่ดับล่ะ หมาริท"

ร่างบางชะโงกดูเพื่อนบ้านข้างเคียงก็พบว่าดวงไฟในบ้านเหล่านั้น ยังสว่างไสวกันหมด มีเพียงบ้านของริทเท่านั้นที่ไฟไม่ติด

"อ้าว ทำไมบ้านเราไฟดับล่ะ หมาริท"

ปากบ่นไป มือบางก็จัดการหยิบสมาร์โฟนเพื่อกดหาเบอร์คนสำคัญทันที 

"เอ๊ะ"

เสียงริงโทนคุ้นหูดังขึ้นจากที่ไกลๆ จนคนตัวเล็กต้องเงี่ยหูฟัง แต่จับได้เพียงแวบเดียว เสียงนั้นก็หายไป

"ฮัลโหล ริท มีอะไรครับ"

"กัน กัน กัน บ้านริทไฟดับอีกแล้ว"

"อ้าว ยังไม่ชินอีกหรอ"

"ใครจะชินกันล่ะ แต่คราวนี้มันแปลกๆอ่ะ"

"แปลกยังไง"

"ก็ข้างบ้านไม่ยักกะดับน่ะสิ"

"อ้าว...หรอ"

"แอร์ริทก็ยังทำงานอยู่นะ"

"ริทลองลงไปดูคัทเอาท์ไฟข้างล่างมั๊ย"

"แต่...มันมืดอ่ะกัน ริทไม่กล้าอ่ะ ริทกลัว"

"ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวกันคุยเป็นเพื่อน"

"แต่..."

"นะครับ...คนเก่ง"

"หมาริท ไปด้วยกันนะ"

"หมาริทก็อยู่นี่ ไปกับหมาริทก็ได้"

"ลงมา...เอ่อ ลงไปเร็ว"

"ลงแล้ว ลงแล้ว อื้อออ...กัน ชวนคุยดิ"

"อะ...ริททำอะไรอยู่"

"ริทอ่านหนังสืออยู่"

"แล้ววันนี้ริทกลับบ้านกี่โมง"

"ประมาณสองทุ่มอ่ะกัน"

"ทำไมกลับดึกจัง"

"ก็ปกตินะ"

"ไม่อ่ะ บอกมานะ ไปกับเพื่อนคนไหนมาอีก"

"กัน กัน ริทถึงข้างล่างแล้ว"

"ครับๆ เดินไปหาคัทเอาท์นะ"

"อื้อ...ถึงแล้ว เอ...อันไหนนะ ปกติมันต้อง...อัน ฮะ...เฮ้ย"

ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับคัทเอาท์ ริทก็ต้องตกใจเมื่อรู้สึกถึงแรงรัดจากด้านหลัง แต่กลิ่นหอมแบบนี้ น้ำหนักมือแบบนี้ ไม่ต้องเสียเวลาเดาให้ยาก ก็คนคุ้นเคยนี่นะ

"กะ...กัน"

"ครับ"

ไฟยังไม่ได้เปิด แต่อารมณ์ของคนสองคนตอนนี้มันกำลังเตลิดเปิดเปิง เพราะคนที่ดั้นด้นมาหาด้วยความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากำลังต้องการกำลังใจจากคนในอ้อมกอดอย่างเต็มกลืน ใจดวงน้อยของคนสองคนที่มีแต่ความปรารถนาถึงกันอยู่เสมอ ต่างก็กำลังเต้นแรงจนอีกคนสามารถรับรู้ได้ เพราะภาวะแนบชิดทางกายที่แม้แต่อากาศยังหาทางผ่านไม่เจอ

ส่วนหมาริท...หลุดมือไปแล้ว

"กัน...มาหาริท...งื้อออ"

ขนแขนริท ลุกตั้งชั้นเมื่อขยับนิดเดียว ร่างหนาข้างหลังก็งับเบาๆที่ติ่งหูหวานเข้าให้แล้ว แถมยังได้กำไรเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆของคนตัวเล็กที่สูดเข้าไปจนเต็มรัก

"อย่าแกล้งสิ...ขนลุกหมดแล้ว"

เสียงเบาจนเกือบกระซิบ เล่นเอากันแทบจะอดใจไม่ไหว จากที่ขับรถมาเหนื่อยๆ ตอนนี้ชายหนุ่มตาสว่างยิ่งกว่าแสงจันทร์บนฟ้าเสียอีก

"ริท...กัน...คิดถึง"

ยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้านวล คำพูดหวานหูที่ได้ฟัง บวกกับมโนสำนึก ตั้งแต่ไฟดับ ที่คิดอยากให้กันมาอยู่ด้วย ทำให้ตอนนี้ คนตัวเล็กไม่คิดจะเกรียนให้เสียเวลาอีก ร่างบางเอนกายพิงคนเบื้องหลังเต็มที่ เพียงแค่อยากทำตามใจของตัวเองบ้าง 

"คิดถึง ริท...ก็คิดถึงกัน ริท...ดีใจ...ที่กันมา"

ใบหน้าหวานร้อนฉ่า จากคำพูดที่ออกมาจากความรู้สึกของตนเองจริงๆ จนเจ้าตัวเองต้องยกมือขึ้นมาแนบแก้มไว้ เพราะกลัวว่ามันจะระเบิดออกมาเสียก่อน

"ริทครับ"

คำพูดหวานๆที่มาพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับขึ้น สร้างความอบอุ่นให้กับคนสองคนในเวลาแบบนี้มาก กันไม่รอช้า จัดการอุ้มคนตัวเล็กกว่าขึ้นแนบอก พร้อมกับพาเดินขึ้นไปข้างบนห้องนอนทันที

"หมาริท ดูแลบ้านด้วยนะ"

เจ้าหมาน้อยก็เหมือนจะรู้ใจ จากที่คิดจะวิ่งตามเจ้าของบ้านขึ้นไป ก็กลับหยุดยืนมอง แล้วย้อนกลับไปนั่งเฝ้าที่หน้าประตูบ้านดังเดิม คงจะรู้ดีว่าวันนี้ 


เจ้านาย



ต้องการเวลาส่วนตัว
.
.
.
.
.
.
.
.
.












เพีียงแค่ปลายเท้าสัมผัสกับพื้นเย็นๆที่เกิดจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ริมฝีปากบางของริท ก็ถูกครอบครองโดยชายหนุ่มตรงหน้าทันที มือบางที่ตอนแรกยังเป็นอิสระ ตอนนี้กลับมีมือหนามาเกาะกุมไว้อย่างกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะละลายหายไปกับอากาศ หลังบางถูกดันจนชิดติดผนัง มืออีกข้างที่ว่างจากการเกาะกุมยกดันแผ่นอกแกร่งไว้อย่างแสนรัก ถึงแม้จะมีเสื้อเชิ้ตตัวเท่ห์กั้นผิวแท้ไว้อยู่ แต่ริทกลับรู้สึกถึงความร้อนจากผิวกายอุ่นๆได้ราวกับกำลังสัมผัสเนื้อแท้ ส่วนมือแกร่งอีกข้างของกันก็โอบเอวบางไว้อย่างหวงแหน



"...."



ระยะเวลาตักตวงความหอมหวาน ความโหยหาผ่านไปยาวนาน จนกันพอใจ แต่คงยังไม่หนำใจ เพราะเมื่อผละออก คนตัวโตกลับเอาแต่ไล่ลิ้มรสจูบ ฉกเอาความหวานละมุนจากริมฝีปากเล็กที่ตอนนี้ ออกจะชมพูอมแดงแล้วด้วยซ้ำ

คนตัวเล็กกว่าก็ใช่ย่อย ยกมือเรียวโอบรอบคอแกร่งอย่างท้าทาย จนเมื่อคนตัวเข้มจรดหน้าผากลงจนชิดกันเท่านั้น คนร่างบางกว่าถึงเริ่มก้มหน้า เพราะทนเขินไม่ไหว 

แขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้แน่น จนเมื่อตาสบตากันอีกครั้ง เหมือนต้องมนต์ มือหนายกเชยคาง แล้วจรดริมฝีปากสัมผัสอีกครั้งอย่างแผ่วเบา คนตัวเล็กหลับตาพริ้ม จนเมื่อผละออก จึงได้สบตากันอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสลัวจากภายนอก ริทอมยิ้มจนแก้มกลม กันที่จ้องมองอยุู่ก่อนแล้ว อดไม่ได้ท่ีจะยกมือขึ้นมาลูบไล้ที่แก้มนวล ที่ถึงแม้ไม่ได้อยู่ภายใต้แสงไฟ ก็ยังสังเกตเห็นว่าขึ้นสีขนาดไหน

"น่ารักจัง"

^^

"ไม่ผิดหวังเลยที่กันติสท์แตก ขับรถมาหาเอาป่านนี้"

"รู้ด้วยหรอไง ว่าแบบนี้ เขาเรียกว่าติสท์แตก"

มือหนายังไม่ได้ละจากแก้มใสแม้แต่สักวินาที และก็เช่นกัน ที่ยังคงไล้ไปมาอยู่อย่างนั้น อย่างไม่รู้จักเบื่อ

"ก็เป็นห่วงริท เห็นไฟดับ"

"หรอ...คิดว่าริทไม่รู้หรอไง"

เสียงคุยเบาๆจนเกือบกระซิบของคนสองคน กับแววตาวาวๆผ่านแสงในยามค่ำคืน บวกกับกิริยาน่ารักๆของคนสองคน ที่นานๆจะหวาน ตามใจตัวเองแบบนี้ ทำให้บรรยากาศรอบตัว มันอบอุ่นจนล้นหัวใจ

"รู้...แล้วริทจะทำอะไรกันได้"

"อย่างริท เคยทำอะไรกันได้ด้วยหรอไง"

"ได้สิ"

แววตากลมสบตาแน่วแน่อย่างรอฟัง

"ก็ทำให้กันคิดถึง จนติสท์แตก ขับรถมาหาถึงบ้านนี่ไง"

รอยยิ้มหวานๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง จนคนตรงหน้าต้องยิ้มตาม

"พรุ่งนี้ ไม่มีงานหรือไง"

"เดี๋ยวนี้ไม่สนใจตารางงานกันแล้วสิ"

"แล้วยังจะขับรถมาอีก"

"ก็คิดถึง...มากๆ"

"ก็เป็นห่วง...มากๆ...เหมือนกัน"

มือเล็กยกขึ้นบีบปลายจมูกโด่งเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวในความดื้อดึงเอาแต่ใจ กันไม่รอช้า คว้ามือบางได้ก็ไล่พรมจูบลงบนปลายนิ้วเรียวทันที จากนิ้วสู่นิ้ว จนร่างบางขนลุกสู้อีกครั้ง

"กัน ริทขนลุกหมดแล้ว"

คนตัวโตกว่า ส่งสายตาพราวระยับ ก่อนจะผละจากปลายนิ้วเรียวไปหาแก้มใส จนไปจบอยู่ที่ปลายติ่งหูนุ่มนิ่ม เพื่อกระซิบคำพูดหวานๆให้คนตรงหน้าฟัง

"ก็...เราอยู่ไกลกันนี่"

"ก็ริทเรียน ส่วนกัน..."

"ชู่วว...."

"..."

"ไม่อยากพูดเรื่องซีเรียส กันเหนื่อย ขอกำลังใจหน่อยครับ"

ว่าที่คุณหมอได้ฟังคำออดอ้อนก็หยุดทุกคำพูดไว้จนหมด จริงๆแม้เพียงอยู่ภายใต้แสงรำไรแบบนี้ แต่ริทก็สังเกตได้ถึงความเหนื่อยล้าอิดโรยจากการทำงาน หรืออาจจะเกิดจากการเผชิญกับปัญหาใดใดก็ตามแต่ ร่างบางจัดการจับจูงคนตรงหน้าให้เดินตามเข้าไปในห้องน้ำ ไม่มีเสียงพูดคุยใดใดต่อกันอีก มีเพียงสายตาคมที่จ้องมองตามการกระทำของคนตัวเล็กอย่างไม่คลาดสายตา กันคว้าเอวบางของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้เมื่อเห็นว่าริทกำลังสนใจอยู่กับการเทน้ำกลิ่นหอมๆอะไรซักอย่างลงในอ่างอาบน้ำที่ถูกเปิดน้ำเอาไว้ก่อนแล้ว จนริทต้องหันมาใช้สายตาดุๆเพื่อบ่งบอกว่ารอก่อนไม่ได้หรือไง กันถึงยอมปล่อย แต่ก็อ้อยอิ่งอยู่นาน จนคนตัวเล็กต้องตีต้นแขนแกร่งไปเบาๆ กันอมยิ้มกับท่าทางใส่ใจของคนตัวเล็กที่กำลังจุ่มน้ำวัดอุณหภูมิอย่างตั้งใจ จนกระทั่งริทเดินผ่านหน้ากันอีกครั้ง กันจึงคว้าเอวบางเข้าแนบกาย 

"ไปไหนอีก"

"ไม่บอก"

"จูบก่อนจะให้ไป"

"ก็จูบแล้วนี่นา"

"ไหนหลักฐาน"

"กัน"

"นะคร้าบ...."

ยังไม่ทันสิ้นเสียงอ้อน กันก็ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ ริมฝีปากเล็กบรรจงส่งรสจูบให้คนตรงหน้าอย่างช้าๆ จนคราวนี้กลายเป็นกันที่ต้องรู้สึกขนลุกสู้แทน ริทไล้โลมเลียริมฝีปากหนาจนคนตัวโตส่งเสียงครางเบาๆ มือหนากระชับอ้อมกอดแน่น ฝ่ามือเล็กยกโอบรอบคออย่างหาหลักยึด ถึงแม้ว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายรุก แต่รสสัมผัสที่รู้สึกกลับทำให้แข้งขาแทบจะหมดแรงยืน จนเมื่อผละริมฝีปากจากกันแล้ว คนตัวเล็กจึงก้มหน้างุด กันเลยส่งจูบหวานๆที่หน้าผากมนไปหนึ่งครั้ง เหมือนเป็นคำขอบคุณอยู่กลายๆ

พอเริ่มตั้งสติได้ ริทจึงค่อยๆปลดกระดุมของอีกฝ่ายทีละเม็ด จนเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวด้านใน กันก็อำนวยความสะดวกให้คนตัวเล็กเปลื้องเสื้อนอกของตัวเองเป็นอย่างดี 

"ริท ทำแบบนี้ อยากให้กันมาทุกวันหรือไง"

"ได้หรอ?"

"อย่าท้านะ"

"ไม่ท้า...มันไกล...ไม่เอา...เป็นห่วง..."

"คร้าบ"

"อาบน้ำนะ"

"อ้าว...ริทไม่อาบให้กันหรอ"

"ทะลึ่ง"

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนสองคน ส่งผ่านความรักความห่วงใยผ่านสายตา จนริทต้องผละออก คนตัวโตถึงได้ลงมือชำระร่างกายตนเองเสียที

.
.
.
.
.
.
.















แสงไฟที่สว่างขึ้น ทำให้คนตัวเข้มมองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น มือหนาเช็ดผมไป ขาก็ก้าวฉับๆไป สายตาก็มองหาคนตัวเล็กไปด้วย เพราะตั้งแต่อาบน้ำเสร็จ ยังไม่เห็นริทอีกเลย

"ริท"

"ฮะ"

"อ่านหนังสืออีกแล้วหรอ จะสอบอีกหรือไง"

เสียงนุ่มเอ่ยถาม เมื่อเปิดห้องอ่านหนังสือมาเจอคนที่ตามหา สองขาก้าวเข้าหาของกินที่วางอยู่ใกล้โต๊ะหนังสือทันที ตอนขับรถมาก็ไม่คิดจะหิว แต่พอเห็นของต่างๆที่แฟนๆตั้งใจให้มา ถูกจัดใส่จานไว้รอท่าเท่านั้น ท้องเจ้ากรรมก็ประท้วงขึ้นมาทันที

"เปล่าหรอก ริทก็อ่านไว้เรื่อยๆอยู่แล้ว"

"กันกวนรึเปล่า"

"ตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่กวนนะ เห็นแต่หวานอย่างเดียว"

"กันหมายถึง ริทต้องรีบสอบพรุ่งนี้รึเปล่า"

"เปล่า"

"อั้งอ้วย"

ด้วยมีของเคี้ยวอยู่เต็มปาก ริทหันไปมองคนที่เดินมาใกล้ก็ขยับจนชิดริมเก้าอี้ตัวใหญ่ ให้เพื่อนแทรกตัวลงมานั่งด้วย 

"กินบ้างสิ"

ริทหันมาหา กันไม่รอช้า รีบยื่นซาลาเปาลูกโตที่ถูกกัดแหว่งไปแล้วให้คนตรงหน้าทานทันที ริทเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าหนังสือดังเดิม
กันนั่งกินไปเงียบๆ พร้อมกับสะกิดให้ริทหันมากินด้วย ก่อนจะลุกไปหยิบของกินมาใหม่ แล้วกลับมานั่งสะกิดให้คนอ่านหนังสือหันมากินด้วยอยู่อย่างนั้น 

"อิ่มแล้วครับ"

ริทหันไปบอกยิ้มๆ กันเลยยื่นแก้วน้ำให้ริทดื่ม ก่อนที่ตนเองจะรับมาดื่มกลั้วคอบ้าง กันนั่งมองริทอ่านหนังสือไป ก็อมยิ้มตามไป จนเปลือกตาเริ่มล้าพาจะปิด ก็เริ่มฟุบลงกับโต๊ะ แต่ก็ยังไม่ละสายตาจากริทไปไหน ถึงแม้จะฟุบโต๊ะ ก็ยังมองริทอยู่ดี

"ง่วงใช่มั๊ย...ไปนอนก่อนมั๊ยกัน"

คนตัวเล็กพูดโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือ ก่อนจะต้องอมยิ้มเมื่อได้รับคำตอบ

"รอริท"

แล้วกันก็ได้รับรางวัลจากคำตอบแสนหวานนั้นไปเป็นรอยจุ๊บเบาๆที่มุมปาก แก้ม แล้วก็ตาที่หลับพร้ิมรอท่า มุมปากหนายกยิ้มจนลักยิ้มพราย ริทอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วไล้เล่นเรื่อยๆ โดยที่ตนเองก็หันไปสนใจอ่านหนังสือต่อ ด้วยมือเพียงข้างเดียว

เวลาผ่านไปเท่าใดไม่รู้ กันรู้สึกตัวอีกที เมื่อริทมาสะกิดเบาๆ จึงงัวเงียเดินตามร่างบางอย่างเด็กงอแงเวลาโดนผู้ใหญ่ปลุก กันเดินโอบเอวริทไป วางคางไว้บนไหล่เล็ก เดินตามโดยไม่ได้ลืมตา

"ระวังนะกัน"

ได้ยินเสียงริทพึมพำ แต่ก็ไว้ใจว่าคนข้างหน้าคงไม่พากันไปตกบันได จึงก้าวตามโดยไม่ได้ลืมตาจริงๆ และก็ถึงเตียงนอนนุ่มๆอย่างปลอดภัย

"ถึงแล้ว"

กันทิ้งร่างลงเตียง ส่วนริทก็เดินไปปิดไฟ ก่อนจะกลับมาจัดการลากคนตัวเข้มให้เข้านอนเป็นที่เป็นทาง ร่างบางจัดการห่มผ้าให้คลุมทั้งร่างตัวเองและคนรัก ก่อนจะนอนหนุนแขนแกร่งที่กางรอท่าราวกับเป็นท่าประจำเวลาเข้านอน ริทหันหน้าเข้าหาเจ้าของหัวใจของตัวเอง แถมยังขโมยหอมแก้มคนข้างๆ  มือเล็กก็โอบกอดคนรักไว้ ราวกับจะถ่ายทอดกำลังใจทั้งหมดให้ผ่านเข้าสู่คนข้างๆไวไว สักพักคนตัวหนาก็หันเข้าหา และเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างมีความสุขตลอดทั้งคืน


































......................................................................................................................................................................................

"อื้ออออ......"

ริมฝีปากบางถูกรบกวนอีกครั้ง จนทำให้คนตัวเล็กตกใจ แต่เมื่อสติเริ่มมา นึกได้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็ทำให้เช้ามืดของวันใหม่ กลายเป็นช่วงเวลาที่หอมหวานอีกครั้ง 

"งื้อออ...กะ...กัน..."

"ชู่วววว..........."

"....อ๊ะ...."

"...ขอ...กำลังใจ...หน่อย...นะครับ"

"..."

".....นะครับ....."

"...อะ...อืม..."

"...น่ารักจัง..."

"...กะ...กัน....อ๊ะ...ตรงนั้น...อ๊ะ"

"...ทำไมครับ..."

"...อื้อออออออออออ...."

"..."

"...มะ...ไม่...ไม่ง่วง...หรอ...กัน...อ๊ะ..."

"ชู่ววว.....ที่รัก...."




>///<

...................................................................................................................................................................................


งื้ออออ...............

ทำงานนนนนนนนนนนนน

มันเครียดนะ

ว่ามั๊ย

ฟิคใสใส ไม่แบน มั๊ย?

ไรท์เครียด

อยากอ่านเรื่องสุดที่รัก

คลายเครียดอ่านะ

อย่าว่ากันนะ

แต่งไปเขินไปนะ

นอนไม่หลับนะ

แต่จะหลับละนะ

5555+

ผลงานอื่นๆ ของ pattarit

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 17:19
    หวานอะไรขนาดน้านน ฟินมากกกกก
    #8
    0
  2. วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 15:48
    คือดวี~~~~ น่ารัก น่ารักมากกก
    อ่านรวดเดียวนี่พร้อมจะยิ้มแก้มแตกได้เลยนะเนี่ย
    ไรต์ต้องเป็นเซลล์เม็ดเลือดในร่างกายกันริทแน่ๆ มั่นใจ
    ดีใจที่แฟนดอมนี้มีคนแต่งฟิคได้น่ารักมากๆอย่างไรต์นะคะ
    จะรักไรต์ รอไรต์เหมือนที่รักกัน รอริทเลย
    #7
    0
  3. วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 10:16
    ขอบคุณทุกๆคนเลยนะคะที่เข้ามาพูดคุยกัน ดีใจที่หลายๆคนชอบนะคะ *-*

    #6
    0
  4. #5 รักกันริท
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 17:29
    เอิ่มมมมมมมม >/////////<

    เอาอีกๆ

    #5
    0
  5. วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 02:10
    ตอนอ่านนี้ จิกหมอนไปด้วยเลยอ่ะะะะ
    #4
    0
  6. #3 ttip
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 21:27
    หวานจริงอะไรจริง ชอบมากๆเลยค่ะ
    #3
    0
  7. วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 20:50
    ดีใจที่ฟินนะคะ เวลาแต่งเอง อ่านเองจะไม่ค่อยอิน เพราะอินไปตั้งแต่ตอนมโนแล้ว ขอบคุณที่มาเม้นนะคะ 
    #2
    0
  8. #1 ฟินกันริท
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 14:48
    อ๊ากกกก หวานมากๆ ไรต์แต่งได้ละเมียดมาก เค้าจะละลายยยย

    ฟินลืมโลกมากค้าาา แอร๊ยยย
    #1
    0