นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย First Date (SuperBat)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ส.ค. 63 / 14:18


"ขอบคุณนะครับ ที่มาร่วมงานเปิดตัวบริษัทของเราในวันนี้" มิสเตอร์เคนตะโค้งตัวอย่างสุภาพ

"ผมก็ขอบคุณ คุณเหมือนกันครับที่ชวนผมมา" บรูซพูด

เมื่อเดือนที่แล้ว บรูซได้รับคำเชิญจากมิสเตอร์เคนตะในการมางานเปิดตัวบริษัทสาขาย่อยที่สี่ของเคนตะคอปอเรชั่น บรูซที่เห็นว่าถ้าไม่มาก็คงเป็นการเสียมารยาทกับบริษัทคู่ค้าของเวย์นเอ็นเตอร์ไพรซ์ของเขา จึงตัดสินใจเดินทางข้ามโลกมาที่ประเทศญี่ปุ่นและฝากให้อัลเฟรดดูแลคฤหาสน์ไว้

"แต่น่าเสียดายจริงๆที่วันนี้ผมคงจะต้องกลับก่อนที่งานเลี้ยงจะจบ พอดีว่าเที่ยวบินที่จองไว้กำลังจะออกตอนเที่ยงคืนนี้น่ะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ แค่มิสเตอร์เวย์นมา ผมก็รู้สึกเป็นเกียรติ์แล้ว" มิสเตอร์เคนตะพูด "งั้นผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณที่สนามบินนะครับ"

"ขอบคุณมากครับ"

...

บรูซเดินออกมาจากงานและอยู่ที่ข้างหน้าโรงแรมเพื่อรอคนขับรถที่มิสเตอร์เคนตะเตรียมไว้ให้ แต่ระหว่างนั้นเขาก็เห็นคนที่เขาคุ้นเคยกำลังโดนยามของโรงแรมกันไว้ไม่ให้เข้ามาภายในโรงแรม

"นายมาทำอะไรที่นี่" บรูซถามร่างสูงที่กำลังโดนยามกันไว้

"บรูซ!" ร่างสูงตะโกนลั่น "ทำไมคุณถึงมาญี่ปุ่นไม่บอกผม"

"แล้วทำไมฉันถึงต้องบอกนายด้วย" บรูซยกมือบอกยามให้ปล่อยคลาร์ก ขืนถ้ายังรั้งไว้อยู่ ร่างสูงคงเผลอออกแรงจนยามกระดูกแขนหักทั้งคู่แน่

"ก็..." ร่างสูงนิ่ง

"เอาเป็นว่าตามฉันมาก่อนก็แล้วกัน" บรูซว่าแล้วเดินนำให้ร่างสูงได้ตามมา

...

ตอนนี้คลาร์กและบรูซกำลังนั่งอยู่ในสวนสาธารณะใกล้กับโรงแรมที่จัดงาน ชายหนุ่มถอดสูทตัวนอกออกให้เขาได้รู้สึกผ่อนคลาย ส่วนร่างสูงก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตราคาถูกออกให้ได้เห็นแผงอกกำยำ

"สรุปแล้วนายมาที่นี่ทำไม" บรูซถาม

"ผมมาหาคุณไง" คลาร์กพูดด้วยความโมโหเล็กน้อย "คุณมาญี่ปุ่นทำไมไม่บอกผม"

"แล้วทำไมฉันจำเป็นจะต้องบอกนายด้วย"

"ก็!..." คลาร์กชะงักและเบาเสียงลง "เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันนี่"

"ไม่ใช่เลยเจ้าเอเลี่ยน" บรูซพูด "เราร่วมงานกันในฐานะแบทแมนกับซูเปอร์แมน ไม่ใช่บรูซ เวย์นกับคลาร์ก เคนท์"

"..." เมื่อคลาร์กได้ยินอย่างนั้น ร่างสูงก็หงอยอย่างกับหมาที่โดนเจ้าของทิ้งไม่มีผิด

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันคงต้องขอไปสนามบินก่อนที่เครื่องจะออก..."

"ให้ผมไปส่งก็ได้" คลาร์กแทรก

"ไม่จำเป็น" บรูซพูดเสียงเรียบ "นายเหาะกลับไปคนเดียวเถอะ"

ทันทีที่บรูซลุกขึ้นใส่เสื้อสูทของตัวเองเสร็จ ร่างสูงก็อุ้มชายหนุ่มขึ้นแล้วเหาะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที

"เฮ้ย! เจ้าเอเลี่ยน นายหูหนวกหรือไง" บรูซคำรามพร้อมกับต่อยอีกฝ่ายที่ไม่ได้เป็นผลเลย

"..." คลาร์กเงียบมาตลอดทางจนเขาหยุดลงที่เกาะร้างแห่งหนึ่งและวางตัวบรูซลง

"นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่" บรูซยังคงโมโหกับร่างสูง

"แค่นี้คุณก็ต้องขอให้ผมพาคุณกลับบ้านแล้วใช่ไหม"

"นายนี่มัน..." เขาหมดคำพูด

"ผมไม่อยากเป็นแค่เพื่อนร่วมงานในฐานะแบทแมนกับซูเปอร์แมน" คลาร์กพูด "ผ..ผมอยากรู้จักกับคุณในฐานะบรูซ เวย์นกับคลาร์ก เคนท์เหมือนกัน"

"ในความสัมพันธ์แบบไหนล่ะ" บรูซถาม "นักข่าวกีฬากับนักธุรกิจหรอ นายมาสัมภาษณ์ฉันแค่ไม่กี่ครั้ง นอกจากนั้นเราก็ร่วมมือกันแค่ตอนกำจัดวายร้ายเท่านั้น"

"..."

"เราจะรู้จักอะไรกันได้มากกว่านั้นหรอ"

"ง..งั้นเรา..." คลาร์กพูดเสียงสั่นและหน้าขึ้นสี "ไปเดทกันไหม"

"นายว่ายังไงนะ"

"ไป...เดทกันไง" ร่างสูงยกมือขึ้นท้ายทอยแก้ความรู้สึกเขิน "เราจะได้รู้จักกันมากขึ้น"

"..." บรูซกอดอกหรี่ตามองร่างสูง "นายมันซื่อบื้อ คลาร์ก"

"..." คลาร์กก้มหน้าหงอยอย่างผิดหวัง

"พรุ่งนี้ตอนสิบโมงมารับฉันที่บ้าน" บรูซยกยิ้มมุมปาก "ถ้ามาช้า นายอด"

"ได้! ผมจะไปรับคุณตอบสิบโมง" คลาร์กดีใจสุดขีด

"แต่ตอนนี้นายต้องพาฉันกลับบ้านก่อน" แล้วร่างสูงก็พาบรูซทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

...

วันนี้เป็นวันที่คลาร์กกับบรูซจะได้ไปเดทกัน ร่างสูงตื่นเต้นที่ในที่สุดคนสวยของเขาก็ยอมตกลงซักที คราวนี้เขาจะพยายามอย่างมากที่สุดเพื่อให้บรูซสนใจเขาเหมือนที่เขาสนใจบรูซบ้าง

คลาร์กตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น เลือกชุดในตู้เสื้อผ้า และหาชุดที่เหมาะสมที่สุด แต่นักข่าวธรรมดาๆอย่างเขา ชุดที่ดีที่สุดก็ดันเป็นชุดทำงานราคาถูกๆที่เขาใส่ทำงานเป็นประจำ เขาจะบินไปซื้อชุดดีๆในเมืองก็คงจะไม่ทันนัด เขาเลยจำเป็นต้องใส่ชุดนี้ไป

คลาร์กบินออกจากบ้านหลังเล็กๆในไร่ข้าวโพดและมุ่งหน้าไปยังเมืองก็อตแธมที่เป็นที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลเวย์น

เขาบินมาถึงบ้านของบรูซก่อนเวลานัดสิบนาทีด้วยความตื่นเต้น เขาลงจอดตรงหน้าบ้านพร้อมกับถือช่อดอกไม้สีสวย คลาร์กกดกริ่งเป็นมารยาทก่อนที่จะอัลเฟรดจะมาต้อนรับเขา

"สวัสดีครับ มิสเตอร์เคนท์" อัลเฟรดพูด "ตอนนี้มาสเตอร์บรูซกำลังแต่งตัวอยู่ เข้ามาก่อนสิครับ"

"ไม่ต้อง!" เสียงชายหนุ่มตะโกนลั่น "ฉันใกล้เสร็จแล้ว ให้เขาไปรอข้างหน้า"

คลาร์กได้ยินอย่างนั้น ก็ยิ้มให้กับอัลเฟรดก่อนที่จะถอยออกไปยืนที่ข้างหน้าคฤหาสน์

...

คลาร์กยืนนิ่งทันทีที่เห็นบรูซเดินมาหาเขาโดยมีอัลเฟรดเดินตามเขามาข้างหลัง ชายหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตรัดรูปสีขาวเผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นตึงกับเอวบาง และกางเกงขายาวสีดำที่คลุมขาเรียวไว้

"มาทำข่าวหรอ มิสเตอร์เคนท์" บรูซพูด

"เอ่อ ผมหาชุดที่ดีที่สุดแล้วแต่ผมก็มีแค่ชุดนี้จริงๆ" คลาร์กเกาท้ายทอยด้วยความประหม่า "นี่ดอกไม้สำหรับคุณ"

บรูซมองช่อดอกไม้สีสวยที่ร่างสูงยื่นมาให้เขา ชายหนุ่มหรี่ตามองคลาร์กที่หน้าขึ้นสีกับท่าทางเก้ๆกังๆก็ยิ่งนึกสงสัย

"ทำไมถึงเป็นดอกไม้"

"ดอกไม้สวยๆ มันก็คงเหมาะกับคนสวยอย่างคุณ"

"สวย?"

"เอ่อ..ผ..ผมหมายถึง..คุณหล่อ คุณหล่อมาก" บรูซเริ่มสนุกที่ได้แกล้งร่างสูง

"ช่างมันเถอะ" บรูซบอกปัด "แล้วนายจะพาฉันไปเดทที่ไหน"

"แล้วคุณอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า" คลาร์กยิ้มกว้างก่อนที่จะหุบยิ้มลงเมื่อชายหนุ่มขมวดคิ้วใส่เขา

"นายไม่ได้เตรียมแผนอะไรไว้เลยอย่างนั้นหรอ"

"ก็..." เหมือนคลาร์กจะคิดผิดไป "ผมอยากจะตามใจคุณ ก็เลยให้คุณได้เลือก"

"นี่ เจ้าเอเลี่ยนหน้าโง่" บรูซเดินไปชี้นิ้วจิ้มลงอกแกร่งของร่างสูงแรงๆ "ผู้ชายที่ไหนเขาไม่วางแผนไปเดทกัน เป็นคนชวนเองแต่กลับไม่คิดอะไรไว้เลยฮะ!" คลาร์กหงอลง ถ้าร่างสูงเป็นสุนัขเขาคงหางลู่ลากไปกับพื้นแน่ๆ

"ข..ขอโทษ"

"ฉันให้เวลานาย3วินาที" บรูซถอยออกมาแล้วกอดอก "ถ้านายยังคิดไม่ออก เรายกเลิกนัดกันในวันนี้"

"เอ่อ..." คลาร์กหน้าตาตื่น

"1 2 .."

"คิดออกแล้วๆ" ร่างสูงยกมือห้าม

"..." บรูซถอนหายใจกับความซื่อของร่างสูง "ฝากดูแลบ้านด้วย อัลเฟรด"

"เดี๋ยวผมพาคุณไปนะ" แล้วร่างสูงก็อุ้มบรูซและทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

...

คลาร์กพาบรูซมาลงที่ตรอกแคบๆใจกลางเมือง ร่างสูงพาชายหนุ่มมายังร้านเบเกอรี่ที่อยู่ไม่ไกลกับตรอกนั้น

"นี่หรอ ที่ๆนายพาฉันมาเดท"

"ใช่" ร่างสูงร่าเริงในขณะที่อีกฝ่ายยังนิ่งอยู่ "ร้านนี้แพนเค้กอร่อยมากเลยนะ ตอนพักเที่ยง ผมออกมาทานแทบทุกวันเลย"

"ฉันไม่ชอบของหวาน"

"..." คลาร์กคิดผิดอีกแล้ว "ง..งั้นกาแฟที่นี่ก็อร่อยเหมือนกัน"

"ฉันดื่มแค่กาแฟดำ" บรูซยกยิ้มมุมปาก "ไปชิมซักหน่อยก็แล้วกันว่าจะอร่อยแค่ไหนกัน" ชายหนุ่มนำเข้าไปในร้านตามด้วยร่างสูงที่วิ่งตามเข้าไปติดๆ

...

บรูซกับคลาร์กนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของร้านเบเกอรี่ ภายในตกแต่งไม่ได้หรูหราเป็นแค่ร้านเบเกอรี่ทั่วๆไป ลูกค้าที่มีในตอนนี้ก็ไม่ได้แน่นจนน่ารำคาญ และพนักงานก็เป็นมิตรกับลูกค้า

บรูซสั่งไปเพียงกาแฟดำที่เขาดื่มเป็นประจำในตอนเช้าก่อนไปทำงาน ส่วนคลาร์กก็สั่งแพนเค้กแสนอร่อยของเขา

"นายดูท่าจะสนิทกับพนักงานนะ" ชายหนุ่มพูด เมื่อเห็นคลาร์กคุยกับพนักงานสาวที่มาจดเมนูราวกับคนที่สนิทกัน

"ผมมาแทบทุกวัน และเธอก็เป็นพนักงานที่เข้างานตรงกับช่วงพักเที่ยงของผมตลอด" คลาร์กตาโตขึ้นมาเพราะเหมือนจะพูดอะไรที่ทำให้ชายหนุ่มเข้าใจผิด "แต่ผมกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันนะ เราแค่รู้จักกันเฉยๆ"

"แล้วบอกฉันทำไมล่ะ" บรูซยกคิ้วด้วยความสงสัย "ฉันควรจะรู้เรื่องส่วนตัวของนายด้วยหรอ"

"ก็..." คลาร์กเบี่ยงหน้าไม่สบตากับบรูซ "ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด และผมก็อยากให้คุณรู้จักผมมากขึ้นด้วย"

"..." บรูซนิ่ง "ทำไมเราถึงจะต้องรู้จักกันมากขึ้นด้วย"

"ก็..." คลาร์กลนลานเป็นพิเศษ "เราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน เราก็ควรรู้จักกันจริงไหม ไม่ว่าจะสถานะนั้น หรือสถานะนี้"

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา "นายมันซื่อบื้อ คลาร์ก"

"..." ร่างสูงงงกับคำพูดของชายหนุ่ม

"ถ้านายอยากรู้จักฉันมากขึ้น นายก็ควรรู้ว่าฉันไม่ชอบคนซื่อบื้อ"

คลาร์กพยักหน้ารับเร็วๆ นั่นทำให้บรูซถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

"เมนูที่สั่งได้แล้วค่ะ" พนักงานเสิร์ฟสาววางกาแฟดำลงตรงหน้าบรูซและแพนเค้กสองจานลงตรงหน้าบรูซและคลาร์กอย่างละจาน

"ผมไม่ได้สั่งแพนเค้กนะครับ" บรูซพูด

"ผู้จัดการทำให้เป็นพิเศษน่ะค่ะ" พนักงานสาวยิ้ม "เขาอยากตอบแทนที่คุณคลาร์กพาคุณมาช่วยอุดหนุนร้านของเขาค่ะ" แล้วเธอก็โค้งตัวสุภาพก่อนจะเดินไปทำงานต่อ

"คุณไม่ชอบของหวานสินะ ผมทานให้ก็ได้" คลาร์กพูด

"ไม่เป็นไร" ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ "แค่ชิมก็คงไม่เสียหายอะไร" บรูซตักแพนเค้กเข้าปาก คลาร์กจ้องมองบรูซด้วยความตื่นเต้น

"เป็นยังไงบ้าง" คลาร์กถาม

"อืม" บรูซพูดเสียงเรียบ ส่วนคลาร์กก็เป็นสุนัขหางลู่อีกครั้ง

"ถ้าไม่ถูกปาก งั้นคุณ..."

"ก็ใช้ได้" บรูซพูดจนคลาร์กชะงัก "ฉันคงจะได้มาทานแพนเค้กที่นี่บ่อยๆ"

"..." คลาร์กเผยรอยยิ้มกว้าง

"นายต้องพาฉันมา เข้าใจไหม"

"แน่นอน!"

...

ในยามค่ำคืนที่แสนสงบ แบทแมนยืนอยู่บนยอดตึก มองหาเหล่าโจรที่อาจจะออกมาทำอาชญากรรมในค่ำคืนนี้ ผ้าคลุมสีดำปลิวไสวกับร่างกายกำยำ ทำให้บรูซยิ่งดูน่าเกรงขามกว่าตอนไม่ใส่ชุดเสียอีก

"สวัสดี" ซุปเปอร์แมนบินมาหยุดต่อหน้าบรูซ "วันนี้ก็สงบเช่นเคยนะ"

"เราประมาทไม่ได้" บรูซพูดและสอดส่องไปรอบๆเมือง "อาชญากรรมเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา"

"คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าวันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง" คลาร์กถามถึงการเดทของพวกเขาในวันนี้

"ก็ดี" บรูซตอบเสียงเรียบ

"ผมดีใจนะที่คุณรู้สึกดี" คลาร์กไม่สามารถหุบยิ้มได้

"เพราะความซื่อบื้อของนายนั่นแหละ" บรูซยิ้มและมองร่างสูงในชุดรัดรูปและผ้าคลุมสีแดง "ตรงนี้ปลอดภัย" ว่าแล้วบรูซก็โหนสลิงข้ามตึกไปลาดตระเวนอีกฝั่งของเมืองโดยมีร่างสูงบินอยู่ใกล้ๆ

...

บรูซกลับมาที่คฤหาสน์อย่างปลอดภัย วันนี้ไม่มีอาชญากรรมเกิดขึ้นในเมืองก็อตแธมให้แบทแมนต้องจัดการ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ บรูซยื่นคำขาดขอตัวกลับคนเดียวโดยไม่ต้องให้ซุปเปอร์แมนไปส่ง แต่ถึงอย่างนั้นซุปเปอร์แมนก็ยังบินตามแบทแมนอยู่ไกลๆ

ซุปเปอร์แมนมองชายหนุ่มเข้าไปในคฤหาสน์ เขาจึงเข้าไปใกล้มากขึ้นโดยที่พยายามไม่ให้บรูซได้รู้ถึงตัวตนของเขา เขาลอบมองไปที่หน้าต่างก็เห็นบรูซเดินเข้ามาในห้องนอนของเขา ชายหนุ่มถอดหน้ากากออกและเดินมาที่...

"มิสเตอร์เคนท์!" บรูซเปิดหน้าต่างออกมาหาเขา "ฉันบอกว่าจะกลับเองไม่ใช่หรือไง"

"ข..ขอโทษ" คลาร์กสำนึกผิด "ผมคิดว่าคุณจะไม่เห็น"

"ฉันเห็นมาตั้งแต่แรกแล้ว" บรูซพูดเสียงปนความโมโหเล็กน้อย "คลาร์ก เข้ามานี่"

ร่างสูงบินเข้าไปใกล้บรูซตามคำสั่ง เขาเตรียมพร้อมจะรับอารมณ์ของชายหนุ่ม ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือหมัดซักหมัด เขาเป็นห่วงบรูซว่าจะเป็นอันตรายแต่นั่นก็ทำให้พวกเขายิ่งห่างเหินกันมากขึ้นสินะ

"!!!" ทันทีที่คลาร์กเข้าใกล้ บรูซดึงชุดซุปเปอร์แมนให้เข้าหาแล้วเขาก็กดริมฝีปากประทับกับร่างสูง มันเป็นเพียงจูบธรรมดาที่ไม่ได้ล่วงล้ำมากเกินไป คลาร์กโอบเอวอีกฝ่ายไว้แต่ก็โดนมืออีกฝ่ายจับให้ปล่อยออก พวกเขาจูบกันไม่นาน ชายหนุ่มก็ผลักอีกฝ่ายออกเต็มแรง

"รีบกลับไปได้แล้ว" บรูซพูด "พรุ่งนี้บริษัทเดลี่แพลเน็ตจะมาสัมภาษณ์ฉัน"

"..." คลาร์กยังตั้งสติไม่ได้

"หวังว่านักข่าวที่มาสัมภาษณ์จะเป็นนายนะ มิสเตอร์เคนท์" แล้วบรูซก็ปิดหน้าต่างลง

ระหว่างที่บรูซถอดชุดแบทแมน เขาเดาว่าตอนนี้คลาร์กคงกำลังตะโกนดีใจและเหาะอยู่บนท้องฟ้ากับการกระทำที่เขาทำเมื่อครู่นี้

"นายมันซื่อบื้อ คลาร์ก" เขารู้ว่าคลาร์กรู้สึกยังไงกับเขา

และแน่นอนว่าเขาก็รู้สึกกับคลาร์กอย่างนั้นเช่นกัน
.
.
.
End

ผลงานอื่นๆ ของ GreenNightmare

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 จิบิ
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 00:56

    น่ารัก แบทซี่น่ารัก ชอบนางนะคะนางดูแบบซึนๆอะ

    #2
    0
  2. #1 yuzo2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 07:59
    -หมายักษ์ซื่อบื้อ คนสวยเขาเปิดทางขนาดนี้แล้ว ลุยหนักๆเลยสิเจ้าหมา เร็วววววว
    #1
    0