Star Wars Fanfiction:อุทิศ(HanxLeia)

โดย Felis Catus

เป็น1ในwriting challengeของ #fictober2020 Day1:อุทิศ

ยอดวิวรวม

53

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


53

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 64 / 16:22 น.

รีวิวจากนักอ่าน

Empty Review

นิยายเรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว

มาเป็นคนแรกที่เขียนนิยายให้กับนิยายเรื่องนี้กัน

คะแนนรีวิวจากนักอ่าน

0.0
จาก 5


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ช่วงเวลาของครอบครัวเล็ก ๆ ในจักรวาลอันไกลโพ้น สมัยเบนยังไม่ได้ไปฝึกกับลุค

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ต.ค. 64 / 16:22


Day 1: อุทิศ Fictober2020

Pairing: Han Solo x Princess Leia Organa Skywalker Solo

Other Characters: Ben Solo, Lando Calrissian

Rate:G

Genre:Family

Timeline: ช่วงก่อนเบนจะไปฝึกวิชาเจไดกับลุค สกายวอล์กเกอร์

“นานมาแล้ว ณ กาแล็กซี่อันไกลโพ้น….” เสียงทุ้มนุ่มผิดแผกกับที่ใช้สนทนากับคนอื่นของชายหนุ่มหน้าตาดี เจ้าของผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อน กำลังเริ่มเล่า ‘ประสบการณ์ชีวิต’ ของตน ให้กับเด็กชายวัยสี่ขวบบนเตียงนอนฟัง เจ้าตัวเล็กจับจ้องไปยังดวงตาสีน้ำตาลเฮเซลของผู้สูงวัยกว่าด้วยประกายความใคร่รู้ ถึงตัวเขาจะไม่เข้าใจเรื่องเล่าก่อนนอนทั้งหมดของ ‘พ่อ’ หลายครั้งเสียด้วยซ้ำ เด็กวัยหัดเดินต้องแทรกกลางช่วงตื่นเต้น เพื่อเพิ่มเติมคำศัพท์ลงในคลังสมองน้อย ๆ ของตน ทว่า พ่อของเขากลับหัวเราะครืนในลำคอ ขยี้หัวทุยอย่างรักใคร่ และ ค่อย ๆ รับบทบาทครูจำเป็นสอนคำให้บุตรชายเพียงคนเดียวของตน

ตาของเด็กน้อยเริ่มปรือลงเมื่ออัตชีวประวัติได้ผ่านพ้นช่วงระทึกไปได้ไม่นาน ไฟในห้องนอนดับลงพร้อมกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มถูกเปลือกตาปกปิดการมองเห็น อดีตสมาชิกคนสำคัญของกองกำลังฝ่ายกบฏยกยิ้มขึ้นที่มุมปากได้รูปอย่างเข้าใจ

สายเลือดสกายวอล์กเกอร์นี่เข้มข้นซะเหลือเกิน

“พ่อฮะ แม่กลับมายัง” ผู้เป็นลูกถามขณะที่ดวงตาปิดสนิท น้ำเสียงงัวเงียบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวพยายามฝืนกายให้ตื่นขึ้นมาสักพักใหญ่ แต่ยังเหลือภารกิจค้างคาก่อนหมดวัน

รอแม่มาหอมแก้มเขาก่อนเข้านอน

“ลูกนอนไปก่อนเลย เบน พ่อรอแม่เอง วันนี้แม่เขาติดงานหนัก” ผู้เป็นพ่อกล่าวไปตามความจริง ดวงตาที่คุ้นชินกับความมืดจากดาวบ้านเกิดเห็นลูกชายคนเดียวมองมาอย่างขัดใจ คิ้วเรียวขมวดเขาหากันแสดงอารมณ์ขุ่นมัว ปากได้รูปยู่เข้ากันอย่างขัดใจ ฮาน โซโล รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเจ้าตัวยุ่งแสดงอารมณ์แบบนี้ เขาต้องหาทางหยุดลูกก่อนความวุ่นวายจะมาเยือน

“เอางี้ ถ้าแม่มา พ่อจะปลุกเรา โอเคไหม” ฮานพูดขณะยกนิ้วก้อยขึ้นมาหมายจะให้เด็กน้อยเจ้าอารมณ์ทำสัญญา ภาระงานจากพลังของเจ้าตัวยุ่งจะได้ไม่เพิ่มมาให้เขาเก็บกวาดอีกครั้ง

“เดือนที่แล้ว ตอนแม่มา ผมตื่นแล้วเห็นพ่อหลับ” เจ้าตัวแสบสวนกลับอย่างทันท่วงที อดีตโจรค่าหัวสูงแห่งกาแล็กซีเงียบเพื่อคิดค้นวิธีหาทางลงให้ตนเอง

ชิวอี้ นายควรมาเลี้ยงเจ้าหนูนี้แทนฉันจริง ๆ

ฮานนึกถึงเจ้าเพื่อนตายชาววูกี้ขึ้นมา ชิวแบคคาเป็นที่รักของเบนโดยไม่ต้องพยายามอะไร หมอนั่นแค่ยืนเฉย ๆ เจ้าลูกชายก็วิ่งเข้าไปหากอด อ้อนให้อุ้มแล้วเกาะแน่นไม่ยอมปล่อย เบนติดชิวแบคคาเสียจนกระทั่ง ล่าสุด เบนเริ่มลองคุยกับเขาเป็นภาษาวูกี้ได้บ้างแล้ว

ดังนั้น จึงเรียกได้ว่าวันไหนคู่หูเขามาเยี่ยมหลาน เป็นวันที่เขากับเลอาจะได้อยู่บ้านเพื่อพักผ่อนอย่างแท้จริง ฮานเคยพูดอย่างจริงจังอยู่เรื่องจะให้สหายตัวโย่งมาอยู่ด้วยกันถาวร อย่างน้อยจะได้ไม่ลืมชีวิตเก่า ๆ สมัยตัวเองเป็นที่ต้องการตัวของแทบทั้งกาแล็กซี่ แต่ชิวแบคคาเหมือนกับเขาในตอนนี้ มันรักครอบครัว มันเลือกจะใช้ชีวิตกับครอบครัวชาววูกี้ของมันที่ดาวมากกว่าอยู่กับคนในอดีตอย่างเขา

สุดท้ายก็ต้องแยกกันไปมีชีวิตเป็นของตัวเองจนได้

“โอเค พ่อขอโทษที่หลับก่อน วันนี้พ่อจะไม่หลับจริง ๆ ล่ะ” อดีตโจรจอมกะล่อนหมดข้อแก้ตัว เขารู้ว่าถึงโกหกเบนไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ขึ้นมา เบนสื่อสารกับเลอาผ่านฟอร์ซได้ สิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งได้กับครอบครัวตัวเอง

“สัญญาก็ได้” เบน โซโล ยื่นนิ้วก้อยเล็กมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของผู้เป็นพ่อ เมื่อเห็นว่า ฮานยอมรับตรง ๆ

“ดีมาก ฝันดี เจ้าลูกชาย” ฮานหอมขมับด้านขวาของเบน ที่ปรากฏขึ้นเมื่อเด็กชายแนบหน้าอ่อนเยาว์กับหมอน เด็กน้อยยิ้มเมื่อวางใจได้ว่าพ่อจะไม่ผิดสัญญา

“ฝันดีครับ พ่อ” เด็กชายงึมงำแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา คนเป็นพ่อลูบผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำเบา ๆ อย่างรักใคร่ ก่อนเดินออกจากห้องเพื่อไปหาแขกผู้ทนรอเขา ‘ทำหน้าที่’ ให้ลุล่วง ด้วยความใจเย็นอย่างผิดวิสัย

 

 

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่ะว่าแกจะนั่งรอจริงจัง แลนโด้” ฮานพูดไปในขณะที่กำลังผสมเครื่องดื่มให้แขกผู้มาเยือนอย่างชำนาญ ไม่รู้วันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา แลนโด้ คาลริสเซียน มาลงจอดยานที่อพาร์ทเม้นท์เขายามดึกแบบนี้ พอถามก็ได้ธุระความแค่ว่า คิดถึงหลาน ด้วยเสียงยียวน พลังแห่งความโหยหาเด็กสี่ขวบ มันพาอดีตนักพนันชื่อก้องเดินทางไกลมาได้ขนาดนี้เชียว

“เอาน่า ได้เล่นกับเจ้าหนูเบนก็คุ้มล่ะ ฉันก็ปล่อยนายทำหน้าที่คุณพ่อที่ดีไป” แลนโด้พูดพลางกางแขน เอาสองมือวางไว้บนหัว นั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจเฉิบ เมื่อรอเจ้าบ้านนำเครื่องดื่มสูตรเฉพาะของตนมาเสิร์ฟให้บนโต๊ะรับแขก

“ขนาดนั้นเลย” ฮานยักคิ้วสีน้ำตาลอ่อนขึ้นอย่างสงสัย เขาแทบจำไม่ได้เกี่ยวกับพ่อของตัวเอง ไม่มีข้อมูลเสียจนกระทั่งต้องคิดนามสกุลไว้บอกถึงการใช้ชีวิตคนเดียวมาแทบจะตลอด ซึ่งอดจะขำอยู่ไม่น้อยว่า สุดท้ายก็ไม่ใช่มีแต่ตัวเขาใช้มัน

“ก็ดีนะเว้ย อุปกรณ์พร้อมขนาดนี้ ฉันกลับมายังเห็นนายยืนชงนมอยู่เลย” แลนโด้พูดทีเล่นทีจริง เขาตกใจไม่น้อยที่ภาพแรกของดวงตาสีน้ำตาลเข้มเมื่อประตูอพาร์ทเม้นท์โซโลเปิดออกคือ เจ้าเพื่อนเก่ายืนถือแก้วนมผง ต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาเซ็ง ๆ ประมาณหนึ่ง ก่อนจะเรียกให้ชายหนุ่มผิวเข้มเข้าไปพบกับลูกชายบนเก้าอี้ทรงสูงสำหรับเด็กเล็ก

“ฉันก็ทำตามเลอาบอกทั้งนั้นแหละ” ฮานตอบกลับขณะยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ หลังจากเบนเกิด ไม่สิ หลังจากเขาแต่งงานกับเลอาเสียด้วยซ้ำ เขาแทบไม่ได้ลิ้มรสแอลกอฮอล์เลยถ้าไม่จำเป็น ยิ่งในบ้านมันแทบจะเป็นกฎเหล็กที่ตัวฮานตั้งขึ้นมาเองว่า จะไม่ดื่มเด็ดขาด สุราหลากสีสันซึ่งความจริงมีไว้เพื่อรับแขก จึงแทบจะมีไว้ถมให้บ้านรกเสียอย่างนั้น

“น่ารักจังวะ” แลนโด้พูดหลังกระดกเครื่องดื่มเข้าไปหมดแก้วในคราเดียว ใช่ว่าเขาจะไม่ได้เจอหมอนี่นานจนลืมนิสัยมัน ฮานที่เขาเจอข้างนอกเวลาออกไปทำภารกิจก็ยังเป็นฮานคนเดิม มนุษย์ผู้มักจะทำอะไรไม่คาดคิด ไม่มีคำว่าจนมุมอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของมัน จะเปรียบเป็นแมวเก้าชีวิตก็ดูจะดูถูกความสามารถของอดีตอาชญากรชื่อดังคนนี้เสียด้วยซ้ำ

แต่แลนโด้พึ่งเคยเจอมันในโหมดพ่อบ้านเลี้ยงลูกนั่นแหละ เลยอดแปลกใจไม่ได้ว่า คนเรามันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เมื่อมีครอบครัว

“พ่อคนอื่นเขาไม่ได้เลี้ยงลูกกันเหรอ” ฮานตอบขณะค่อย ๆ ละเลียดของเหลวมึนเมาอย่างใจเย็น เขานึกแปลกใจเหมือนกันกับท่าทางตัวเองดื่มเหมือนคนไม่เคยแตะต้องเหล้ามาก่อน

พอเลิกเป็นโจรแล้วแทบจะลืมเลยว่าสมัยก่อนเข้าบาร์แทบทุกวันไปได้ยังไง

“ไม่มั้ง อย่างน้อยก็พ่อฉันคนหนึ่งล่ะนะ ฮ่า ๆ” เจ้าของผมหยักศกสีดำเล่นตัวเอง เมื่อนึกขึ้นได้ว่า เขาอาจจะเผลอจี้ปมบางอย่างในใจของคนร่าเริงตรงหน้า เขาพอรู้มาบ้างเรื่องฮานเป็นเด็กกำพร้า ต้องทำงานเพื่อเอาชีวิตรอดตั้งแต่เด็ก แค่มีกินไปวัน ๆ ก็ดีถมไปแล้ว อย่าไปหวังสายสัมพันธ์พ่อลูกอะไรเลย

ฮานยิ้มน้อย ๆ พ่อบ้านจำเป็นพอจะรู้ว่าแลนโด้พูดออกมาแบบนั้นเพราะอะไร มันไม่ใช่ประเด็นที่เขาต้องมาซีเรียสหรือเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยให้การพบปะเพื่อนเก่ากร่อยเปลี่ยนเป็นการระบายความทุกข์ของโจรบ้านแตกไป

“ฉันก็แค่คิดว่า อะไรที่ฉันอยากได้จากพ่อ ฉันก็ทำให้เบน ไม่มีอะไรมากหรอก” ฮานระบายยิ้มน้อย ๆ ตาคมซึ่งมักจะปราดเปรียวทุกครั้งยามออกโจรกรรม เปลี่ยนแปลงเป็นมองทอดไปยังห้องของลูกชายอย่างช้า ๆ ประกายความอบอุ่นเผยออกมาอย่างปิดไม่มิด ทำให้เพื่อนรักนักเสี่ยงดวงอดยิ้มตามไม่ได้

“อาจเพราะส่วนใหญ่ ถ้าไม่ได้แอนดรอยด์เลี้ยง คนเลี้ยงหลัก ๆ ก็เป็นแม่ด้วยมั้ง “แลนโด้มองไปรอบ ๆ อพาร์ทเม้นท์มันค่อนข้างแปลกตาอยู่เมื่ออพาร์ทเม้นท์หลังใหญ่ มีแค่หุ่นยนต์ทำความสะอาด ที่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานแล้วแค่ตัวเดียวในต่างจากบ้านคนรวยหลายคน

“ฉันก็ผลัดกับเลอาเลี้ยงนะ จะให้เจ้าหุ่นกระป๋องสองตัวนั้นมาดูแล เบนคงเลี้ยงไม่โต” ฮานเริ่มพูดติดตลกตามสไตล์เดิม เขากำลังพูดถึง อาร์ทูดีทู กับ ซีทรีพีโอ ที่ทุกวันนี้ก็ยังอยู่ตามรับใช้เลอาอย่างซื่อสัตย์ ซึ่งเขาก็ยินดีให้สองคนนั้นปฏิบัติเหมือนเดิมคือ ดูแลช่วยเหลือภรรยาของเขาเวลาออกนอกบ้านไปทำงาน

“อาร์ทูยังพอไหวนะฉันว่า อย่างน้อยก็ไม่พูดมากรบกวนนายกับเบน” แลนโด้ยังจำเจ้าแอนดรอยด์คู่กายทั้งสองของเจ้าหญิงคนงามได้ เจ้าหุ่นกระป๋องสีทองปากเปราะกับหุ่นยนต์ตัวเล็กคู่หู อาจจะเป็นเรื่องดีว่าอาร์ทูไม่ได้ถูกลงโปรแกรมแปลภาษาไว้เหมือนหุ่นปากมากนั่น ไม่อย่างนั้นคงน่ารำคาญพิลึก

“ใช่ แต่หุ่นทองเหลืองนั่นจะอ้างได้ไง ว่ามันได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียม ออกไปข้างนอกทั้งคู่นี่แหละดีสุด” ฮานสรุปข้อสงสัยก่อนจะจิบไปอีกรอบ แลนโด้พยักหน้าอย่างเข้าใจ หัวเราะในลำคอกับบทบาทพ่อบ้านชั่วคราวของโจรกลับใจ

“ส่วนเรื่องเลอา….” ฮานนิ่งสักพัก ก่อนจะตอบเจ้าเพื่อนหนวดเฟิ้มกลับไป “เขาก็มีสิ่งที่เขาอยากทำ ฉันก็มีสิ่งที่ฉันอยากทำ จะให้คนใดคนหนึ่งเสียสละฝ่ายเดียวมันก็ไม่แฟร์หรอกนะ” แลนโด้ตาโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำตอบ ถึงฮานจะเปลี่ยนไป ก็อดเซอร์ไพรส์เขาไม่ได้อยู่ดีว่า มันจะพูดออกมาแบบนี้ ยิ่งถ้าเป็นสมัยยังอยู่ในวงการไม่ต้องพูดถึง เขาคงสำลักเหล้าตายตอนได้ยินมันตอบอะไรพรรค์นี้ออกมา

โจรพูดเรื่องแบ่งหน้าที่กันอย่างแฟร์ ๆ สงสัย ฮาน โซโล ผู้ทำได้ถ้าจ่ายถึงคนนั้น จะตายไปแล้วจริง ๆ

“ดีแล้ว ฉันได้ยินว่าเลอาก็ทำงานหนักมากเพื่อสาธารณรัฐใหม่” แลนโด้เริ่มกล่าวถึงบุคคลที่สาม นับจากตอนร่วมผจญภัยคราวนั้น เขาก็แทบไม่ได้เจอเลอาเลย ชายหนุ่มยังจำหล่อนได้ดี เขามองออกอยู่ว่า ความสัมพันธ์ของฮานกับเลอา มันมากกว่าการสปาร์คกันชั่ววูบของโจรหนุ่มมากประสบการณ์กับเจ้าหญิงผู้ไร้เดียงสาในความรัก และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นจริง

“ถ้ารากฐานบ้านเมืองของเราแข็งแรง ลูกหลานของเราก็จะโตมาอย่างมีความสุข” ฮานรำพึงบางอย่าง เรียกความสนใจได้จากแลนโด้อีกรอบ เขายังนึกสงสัยว่าบุคลิกคนเราตอนอยู่ในบ้านกับออกนอกบ้านมันต่างกันได้ขนาดนี้เลยเชียว

“เลอาบอกกับฉันไว้ ตอนฉันอยากรู้ว่าเขาทำทั้งหมดไปนี่เพราะอะไร” ฮานตอบออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฮานเข้าใจคำตอบนี้ดี มันไม่ต่างอะไรจากสิ่งที่เขาคาดหวัง ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกโตมาในสังคมเหมือนสมัยจักรววรดิเรืองอำนาจ ความตายคืบคลานไปทุกดวงดาว เด็กมากมายสูญเสียพ่อแม่ บ้าน ทุกคนอยู่ด้วยความหวาดกลัวว่าคนที่รักจะจากไปเมื่อไหร่ ความฝันกลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเพราะแค่จะมีชีวิตรอดไปแต่ล่ะวันก็เป็นเรื่องลำเค็ญสาหัส

ความเงียบก่อตัวสักพักคล้ายกับว่าผู้ใหญ่สองคนกำลังตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ก่อนแลนโด้จะเริ่มบทสนทนาต่อไป

“เอาจริงฉันก็เห็นนายมีทำอยู่บ้างนี่หว่า เข้ากับสกิลนายมากกว่าที่คิดซะด้วย” แลนโด้เปิดประโยคชื่นชมเจ้าของบ้าน ตอนเขารู้ว่าหมอนี่คิดจะลาวงการอาชญากรรมถาวร เขาแทบนึกไม่ออกเลยว่าคนอย่างมันจะไปทำอะไรกินเป็นอาชีพขึ้นมา จนลืมไปอย่าง มันเป็นเก่งออกขนาดนี้ ถ้าได้ไปสอนอะไรจากประสบการณ์ของมัน ส่วนรวมจะได้ประโยชน์ไม่น้อยจากตรงนี้

“เรียกว่าแชร์ประสบการณ์ดีกว่าแลนโด้ กับรับจ๊อบประปรายนี่แหละ” ฮานพูดอย่างถ่อมตัว งานเขาออกจะมาเป็นครั้งคราวมากกว่างานประจำอย่างเลอา ดังนั้นช่วงไม่มีงานก็เลยจะว่างเป็นพิเศษจนสามารถอยู่บ้านต้อนรับคนแวะผ่านมายังกับการเดินทางข้ามดวงดาวเป็นการเดินไปบาร์ใกล้บ้านมันอย่างแลนโด้ได้

“ถึงฉันจะคิดถึงฮานคนเก่า แต่ฉันเห็นนายสภาพนี้ก็อดดีใจไม่ได้จริง ๆ ว่ะเพื่อน “แลนโด้ซึ่งเริ่มกรึ่มกับสุราสูตรเด็ดของเขาพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม จริงอยู่เขานึกถึงไอ้เจ้าคนระห่ำที่พาเขาไปเสี่ยงตายหลายรอบ โจรสลัดอวกาศผู้บูชาเงินเป็นพระเจ้า บอกว่าเกลียดบทฮีโร่แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นหนึ่งในผู้กอบกู้กาแล็กซี่ แต่เขารู้ดีว่า คนเราไม่สามารถใช้ชีวิตแบบนั้นได้เรื่อย ๆ เมื่อการผจญภัยสิ้นสุดลง จักรวาลได้ถูกสำรวจมามากพอ ถึงเวลานั้น เราก็ต้องหาสักคนมาเป็นบ้าน เป็นครอบครัวให้กลับไปหา ตอนแรกเขาก็คิดว่าสำหรับฮานคงเป็นชิวแบคคา

แต่สุดท้าย กลับเป็นหัวหน้ากองกำลังกบฏสุดแกร่งที่มาจากต่างพื้นเพกันขนาดนี้

“ฮานคนเก่าก็ยังอยู่นะ ตอนฉันรับจ๊อบฉันก็เป็นคนเดิม” ฮานหัวเราะน้อย ๆ ก่อนหันไปมองประตูเมื่อชายหนุ่มได้ยินเสียงว่ามีคนเข้ามา ซึ่งก็มีอยู่คนเดียวคือ

“กลับมาแล้-เอ้า แลนโด้ก็มาด้วยเหรอ” หญิงสาวเจ้าบ้านกล่าวทักทายแขกไม่ได้มาเยือนอย่างฉงน ปลายผมสีน้ำตาลสวยถูกมัดเอาไว้เป็นมวยอย่างลวก ๆ จากการทำงานประชุมอย่างเหนื่อยล้าตั้งแต่เช้า ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์มองมายังแขกด้วยความเป็นมิตร และมองไปยังสามีด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม

ก่อนผู้เป็นสามีจะได้กล่าวทักทายภรรยาคนสวย เขาก็มองเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวตัดหน้ามาเกาะเอวเลอาทันทีทันใด

“แม่กลับมาแล้ว” เด็กน้อยวิ่งมากอดแม่แน่น สีหน้าแลนโด้ดูฉงนอย่างปิดไม่มิดเพราะคิดตลอดว่าเบนน่าจะหลับไปนานพอสมควร บวกกับเลอาก็เข้ามาอย่างเงียบเชียบด้วย ส่วนฮานยกยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจถึงพลังที่เชื่อมถึงกันของสองสายเลือดสกายวอล์กเกอร์ กับ เขาไม่ได้ผิดสัญญากับเบนเรื่องหนีไปนอนก่อนเมียกลับบ้าน

เอาว่ะ อย่างน้อยนั่งฝอยกับแลนโด้ก็มีประโยคบ้าง

“ยังใม่นอนอีกเหรอเบน แม่ก็นึกว่าพ่อเราพาเข้านอนตั้งนานแล้ว” เลอาถามลูกอย่างสงสัย ปรายตามองไปยังสามีเป็นเชิงคาดคั้นคำตอบ

“พ่อพาผมนอนแล้ว แต่แม่มาผมเลยรีบตื่นมาหา แม่อย่าดุพ่อเลยนะครับ” เจ้าเด็กน้อยตอบอย่างเจื้อยแจ้ว มีการแก้ต่างให้พ่อบังเกิดเกล้าเมื่อเห็นว่าไม่หลับก่อนตามสัญญา เรียกรอยยิ้มอย่างแสนรักให้กับคุณแม่ยังสาว จนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มยุ้ยของลูกชายคนเดียวอย่างหมั่นเขี้ยว

“โอเค ๆ แม่ไม่ดุพ่อแล้วครับ แต่รอบนี้เบนต้องนอนจริง ๆ แล้วน้า” เลอาอุ้มเด็กชายขึ้นอย่างชำนาญ พาเดินเข้าห้องนอนไป

“เดี๋ยวฉันคงต้องไปล่ะ ไม่รบกวนเวลานายกับเลอาล่ะ” แลนโด้ตอบกลับ เขายังรู้สึกเกรงใจเลอาอยู่บ้างแม้เธออายุน้อยกว่าตัวเองอยู่หลายปี อาจเพราะเห็นภาวะผู้นำ ความเด็ดขาด ความแข็งแกร่ง รวมถึงตำแหน่งของผู้หญิงคนนี้แล้ว ทำให้เขาค่อนข้างจะเคารพเธอต่างจากเจ้าเพื่อนเก่าที่สามารถเล่นหัวได้อย่างสบายใจ

“ผมแวะมาทำธุระเลยกะจะมาเยี่ยมหลานสักหน่อยน่ะ ไม่รบกวนแล้ว ดีใจที่ได้เจอคุณนะเลอา” ชายผิวเข้มยิ้มให้นายหญิงของอพาร์ทเม้นท์บาง ๆ โบกมือหยาบกร้านแทนการบอกลา เลอาเมื่อออกจากห้องนอนมาเห็นแลนโด้ ก็เข้าใจได้ว่าคงแวะมาหาเพื่อนเก่าระหว่างทาง ประกอบกับเห็นเพราะดึกแล้ว เลยกล่าวไปอย่างคนเปี่ยมด้วยไมตรีจิต

.” เสียดายคุณมาวันนี้เลยไม่ได้คุยกัน เอาเป็นว่าฉันจะให้ซีทรีกับอาร์ทูไปส่งคุณแล้วกัน” เลอายิ้มอย่างเป็นมิตร แต่ดวงตาสีน้ำตาลสุกสกาวแฝงความขี้เล่นเอาไว้ แลนโด้ฝืนยิ้มอย่างเจ็บใจกับการโดนแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแม่สาวคนสวยซึ่งเริ่มติดนิสัยกวนมาจากสามีบ้างแล้ว

“ได้เลยครับเจ้าหญิง ไปกันครับคุณแลนโด้” หุ่นดรอยด์สีทองควงแขนแลนโด้ที่อารมณ์สนุกกับการได้เจอเพื่อนเก่าถูกกระชากออกทันทีทันใด หนึ่งคนสองจักรกลก้าวขาออกจากอพาร์ทเม้นท์พร้อมกันโดยไม่ทันมองใบหน้ากลั้นขำของอดีตอาชญากรตัวเอ้ของกาแล็กซี่

 

 

“คุณนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ เลอา” ฮานพูดขณะที่เลอากำลังออกจากห้องอาบน้ำด้วยชุดนอนมายเตียง ผมยาวสลวยสีเดียวกับดวงตาคู่สวยดังดวงดาวในท้องฟ้าอันกว้างไกลเปียกชื้นหลังจากถูกสระจนสะอาด ฮานยื่นมือให้ภรรยา เธอยิ้มหวานก่อนจะวางผ้าขนหนูใส่มือให้ผู้ชายที่เธอรักเช็ดผมให้อย่างเคย

“อะไรกัน ฉันเห็นมันดึกแล้ว กลัวแลนโด้เป็นอันตรายขึ้นมา เลยให้ซีทรีไปช่วยดูแลต่างหาก” เลอาหัวเราะคิกขณะเธอนั่งให้ผู้เป็นสามีซับน้ำจากผมเส้นยาว ช่วงนี้งานเธอยุ่งมาก สาธารณะรัฐใหม่ยังมีหลายอย่างต้องพัฒนา เธอถูกเลี้ยงมาเพื่ออุทิศตน เสียสละ ไม่ว่าจะฐานะไหนอยู่แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเรื่องการละเลยตัวเองจะเป็นสิ่งที่เจ้าหล่อนคุ้นเคยตลอดชีวิต

“ดูแลดีแบบนี้ แลนโด้คงไม่กล้ามาหาผมอีก” ฮานพูดพลางใช้มือสางผมของภรรยาตัวเองไป เลอาน่าจะเป็นหญิงสาวชั้นสูงไม่กี่คนที่ไม่ได้มีลักษณะบ่งบอกเกี่ยวกับสถานะตัวเองชัดเจนมากนัก ทั้งผมแห้งออกจะฟู มือหยาบกร้านจากการทำงานหนัก ผิวและริมฝีปากไม่นิ่มนวลเพราะไม่ค่อยได้ทานน้ำ ใต้นัยน์ตาสีเปลือกไม้มีถุงใต้ตาที่สั่งสมจากการอดนอน

เพราะแบบนี้ เลอาเลยเป็นผู้หญิงที่เขารัก เพราะเธอไม่เหมือนใคร เด็ดขาดแต่อ่อนหวาน แข็งแกร่งแต่อบอุ่น ซื่อตรงต่อหน้าที่แต่ไม่ลืมทุ่มเทให้ครอบครัว

เลอาขำเสียงใสกับการรู้ทันของสามี ความจริงเธอสัมผัสได้ก่อนก้าวขาเข้าบ้านแล้วว่า ในอพาร์ทเม้นต์ไม่ได้มีแค่คนในครอบครัว แต่มีคนคุ้นเคยเพิ่มอีกคนหนึ่ง ซึ่งมาโดยไม่ได้รับเชิญยามวิกาล คนโหมงานมาทั้งวันเลยนึกหาอะไรทำก่อนหัวจะระเบิดกับการประชุมมาราธอนวันนี้เสียบ้าง

“ว่าแต่ วันนี้เป็นยังไงบ้าง” ผู้เป็นสามีเริ่มเปิดประเด็นชวนภรรยาคุยเรื่องระหว่างวัน เขารู้ว่างานที่เลอาทำอยู่เหนื่อยแค่ไหน การปล่อยให้เจ้าตัวได้พูดอะไรกับคนในครอบครัวอย่างเขาบ้างคงช่วยบรรเทาภาระหนักอึ้งบนหัวผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้บ้าง

“ก็เหมือนเดิม พวกตาแก่กลัวความเปลี่ยนแปลง เวลาก็เหลือกันไม่มากแต่ล่ะคน” ฮานขำออกเสียงเมื่อคนตัวเล็กบ่นขณะนอนบนตักเขา ตักที่เลอาเคยบอกไว้ว่า นุ่มไม่เท่าวูกี้ ทว่าให้เลือก หญิงสาวก็คงไม่อยากทำอะไรในวันหยุดนอกจากทิ้งหัวเล็ก ๆ ของเธอลงบนต้นขาแกร่งก็ชายร่างสูงคนนี้

“พวกนั้นก็ดื้อชะมัด คุณอธิบายไปกี่รอบก็เหมือนเถียงกับกำแพง” ฮานพูดพลางใช้มือสางผมที่เริ่มแห้งของภรรยา สลับกับลูบหัวเธอเบา ๆ ถึงภายนอกเลอาจะเป็นผู้นำกองกำลัง เป็นคนเก่ง เป็นเจ้าหญิง แต่สำหรับเขา เธอก็ยังเป็นสาวน้อยหัวรั้น ยอมหักไม่ยอมงอ กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องจนเปลี่ยนใจโจรไร้จุดยืนแบบเขาให้มากล้าจะเชื่อและทำในสิ่งอันควร

“เอาเถอะ คนรุ่นใหม่ก็เห็นด้วยกับฉัน ใครจะไปก่อนก็เห็นกันอยู่นั่นแหละ” ดวงตาสีเปลือกไม้มองไปบนเพดานอย่างมีความหวัง ก่อนจะเริ่มเคลิ้มเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของสามีค่อย ๆ เลื่อนลงจากหัวมายังหน้าผากมน กรอบหน้างาม นิ้วชี้เกลี่ยแก้มและถุงใต้ตาอย่างหยอกล้อ

“คุณควรพักบ้าง คุณทำงานหนักมาหลายวันแล้ว” ฮานพูดขณะพลางเกลี่ยถุงเนื้อใต้ดวงตาสีกลมโตสีสวยไป เลอายิ้มอย่างอิ่มเอมกับความเป็นห่วงของสามีที่พูดออกมาตรง ๆ ปัจจัยหนึ่งในการดำเนินไปอย่างราบรื่นของชีวิตคู่ระหว่างเธอกับเขา คือ การเปิดใจ อาจเพราะต่างคนต่างไม่ได้มีเวลาให้กันมากมายนัก การทะเลาะกันด้วยเรื่องกระจุกกระจิกจึงเป็นหนึ่งในสิ่งฟุ่มเฟือยซึ่งรังแต่จะเกิดผลเสียกับเวลาอันมีค่าของทั้งสอง

“โอเค เดี๋ยวช่วงคุณติดงานสองอาทิตย์ ฉันก็ได้พักอยู่กับเบนตอนนั้นพอดี” เลอารับคำ หนึ่งในเหตุผลหลักที่ทั้งสองคนมักคุยกันเสมอ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตพวกเขาบ้าง เพราะ อย่างน้อย ต้องมีคนใดคนหนึ่งอยู่กับเบน

“ผมหมายถึง ตอนนี้ พักสักสองสามวัน อย่างน้อยให้คุณนอนเต็มอิ่มก่อนไปรับมือกับตาแก่โดยไม่เผลอใช้ฟอร์ซถล่มกลางที่ประชุมสักก่อน” นอกจากตัวเลอาเอง เรื่องฟอร์ซมีแค่ฮานกับลุครู้เกี่ยวกับมัน มันเป็นมรดกทางสายเลือดจากทางพ่อ ซึ่งเลอาพยายามไม่ยุ่งกับมันเลย เธอไม่อยากเป็นเจได หรือ ต้องสับสนกับตัวเองจนถูกชักจูงเข้าด้านมืดเหมือนอนาคิน

เลอามองค้อนไปยังสามี ถึงภายนอกเขาจะดูชอบแหย่เธอเหมือนเมื่อก่อน แต่น้ำเสียงเจือคความห่วงใยนั้นเธอรับรู้ได้ทันทีว่า เจตนาของชายคนรักคือให้เธอลาพักร้อนมานอนเฉย ๆ จนเต็มอิ่มเสียบ้าง

“พูดถึงฟอร์ซ…..มันเริ่มชัดเจนขึ้นในตัวเบน โดยเฉพาะเวลาเขาถูกขัดใจ” ฮานพูด นิ้วโป้งเลื่อนไปเกลี่ยริมฝีปากได้รูป ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองไปยังหน้าต่างห้องนอนที่สะท้อนท้องฟ้าสีดำยามราตรีประดับด้วยดวงดาวพร่างพราย เขานึกถึงตัวเองในวัยเท่าลูกชาย ที่มักจะแอบมองผืนฟ้าในช่วงรัตติกาลมาเยือน มองตามดาราระยับหลากหลาย มองหาโอกาสจะออกผจญภัยและใช้ชีวิตได้อย่างเสรี

ซึ่งเขาได้ทำมันมาหมดแล้ว ก็ถึงเวลาใช้เวลาอยู่ ‘บ้าน’ สักที

“ใช่ เขาอาจจะยังควบคุมมันไม่ได้ดีนัก แต่ฉันเชื่อว่าลูกของเราจะโตมาเป็นคนเก่งเหมือน…..” คุณแม่คนสวยเงียบไปครู่ เธอเกือบจะหลุดปากไปว่า เบนจะเก่งเหมือนพ่อของเธอ แต่พ่อของเธอก็ไม่ใช่คนที่น่านับถือหรือเป็นตัวอย่างดี ๆ เลยสักนิด

“เหมือนลุงของเบน เหมือนลุค” ราวกับฮานรู้ว่าภรรยาตัวเองคิดอะไรอยู่ เขาก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาวเบา ๆ มือหยาบกร้านของนักบินแห่งยานมิลเลเนียม ฟาลคอน ประสานนิ้วกับแม่ของลูกชายเขาอย่างหลวม ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

“ใช่ เหมือนลุค เป็นเจไดเหมือนลุคได้ก็ดีเหมือนกัน” เลอาคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา นึกถึงพี่ชายฝาแฝด ลุคไปตั้งวิหารเจไดขึ้นมาอีกครั้งอยู่ในอีกดวงดาว ฟื้นฟูวิถีอัศวินในตำนานขึ้นมาอีกครั้ง

อย่างน้อย ลุคก็เลือกจดจำเรื่องพ่อตัวเองในแต่สิ่งดี ๆ สินะ

“ฮาน ถ้าฉันจะให้เบนไปฝึกกับลุค คุณคิดยังไง” เลอาช้อนนัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ขึ้นมองสามีของเธอ กวาดตามองใบหน้าของสามีซึ่งเริ่มมีริ้วรอยขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังหล่อเหลาเหมือนสมัยเธอ เขา ลุค ชิวแบคคา ร่วมผจญภัยด้วยกัน

“ก็ดี ถ้าพูดถึงเรื่องฝึก หมอนั่นก็เป็นตัวเลือกที่ดีสุดล่ะนะ” ฮานตอบกลับภรรยา เขาเขยิบตัวออกไปเมื่อเห็นเลอาลุกขึ้นจากตักตัวเอง เริ่มถอยร่างเล็กไปให้หัวถึงหมอน เตรียมจะเข้านอน ตัดตัวเองออกจากโลกอันแสนวุ่นวาย

“ฮาน” เลอา ออร์กาน่า สกายวอล์กเกอร์ โซโล หันไปเรียกชายหนุ่มข้างกาย ฮานหันมาส่งเสียงในลำคอเชิงตอบรับการขานนนาม

“คุณเคยคิดเสียดายไหมที่คุณมาแต่งงานกับฉัน” เลอาตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ ถึงเขาจะเป็นฝ่ายขอแต่งงาน ถึงทั้งสองคนจะใช้ชีวิตคู่มาด้วยกันหลายปี ถ้ารวมกับการได้รู้จัก ได้ฝ่าฟันอุปสรรคนับครั้งไม่ถ้วนก็ทศวรรษหนึ่งเข้าไปแล้ว แต่เธอก็ยังอยากรู้เรื่องราวของสามีตัวเองมากขึ้น เขาเป็นคนที่หล่อนได้ให้นิยามว่า ชวนค้นหา ยิ่งรู้ราวเกี่ยวกับเขามากเท่าไหร่ ยิ่งรักเขามากกว่าเดิม

“ก็เสียดายเมื่อกันนะ ยังเหลือดาวอีกตั้งเยอะที่ไม่ได้แวะไปกับเจ้าชิวอี้” ฮานพาดข้อศอกกับหมอน ฝ่ามือหยาบจับขมับข้าง สายตาสานสบกับดวงตาสีเดียวกันของคู่ชีวิตตัวเอง

“แต่อยู่กับคุณ เลี้ยงเบน มันก็ดี ได้เจออะไรใหม่ ๆ ทุกวันเหมือนกัน” ฮานตอบตรง ๆ เท่าที่จำความได้ เขาแทบไม่เคยมีอะไรใกล้เคียงคำว่าบ้านเท่า มิลเลเนียม ฟาลคอน หรือ ไม่เจอใครใกล้เคียงคำว่าครอบครัวเท่าชิวแบคคา แต่ทุกวันนี้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับสองสิ่งนี้ก็ทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของหลายชีวิต เวลาแสดงความสุขออกมาอย่างเปี่ยมล้นเมื่อพูดถึงคำว่ากลับบ้าน หรือ กลับไปหาคนในครอบครัว

“ฮาน ฉันขอโทษ” อยู่ดี ๆ เลอาก็พูดออกมาอย่างเศร้า ๆ สีหน้าฮานเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเลิ่กลั่ก กลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิดให้ภรรยาเสียใจขึ้นมา ซึ่งตัวเองก็พยายามย้อนคิดว่าตรงไหน

“คุณเป็นฝ่ายเดียวที่ต้องเสียสละชีวิตของตัวเองไป ส่วนฉันก็ยังเหมือนเดิม ฉันนี่มันเห็นแก่ตัวจริง ๆ “เลอาหลุบตาลงต่ำ เธอเริ่มคิดว่าปณิธานการอุทิศเพื่อสาธารณรัฐใหม่ที่ตัวเองยึดมั่น การทุ่มเทงานมาก่อนทุกสิ่ง ด้านหนึ่งคือการอุทิศตนตามความเข้าใจของเธอมาทั้งชีวิต ในอีกทาง เธอไม่เคยคิดถึงการเอาวิถีชีวิตของฮานไปจากเขาเสียหมด

ถ้าเลอา เป็นผู้อุทิศตนเพื่อสาธารณรัฐใหม่ฉันใด ฮาน ก็เป็นผู้อุทิศตนให้ครอบครัวเดี่ยวของเขา ฉันนั้น

“ฟังผมนะ” ฮานเชยคางมนของหญิงคนรักขึ้นมา “ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ผมเลือกเอง ผมเลือกรับภารกิจช่วยคุณ ผมเลือกช่วยคุณจัดการจักรวรรดิ ผมเลือกจะแต่งงานกับคุณ ผมเลือกจะเลิกกลับไปใช้ชีวิตโจรเพราะคุณกับเบน ไม่มีบังคับผมได้ และตอนนี้ ผมพอใจกับทุกสิ่งที่ผมเลือก คุณไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น” ฮานพูดทุกถ้อยคำออกมาอย่างหนักแน่น จริงจัง เขายังเป็นฮานคนเดิม ฮานที่ไม่ยอมให้ใครมากำหนดชีวิตตัวเอง ฮาน โซโล ผู้ตัดสินใจขัดทุกอย่างซึ่งเพียรลิขิตชะตาเขาไว้ แม้มีหลายครั้ง เส้นทางมันไม่เป็นไปตามคาด แต่เขาก็หาทางจัดการมันให้เข้ารูปเข้ารอยได้เสมอ

รวมทั้งอาชีพพ่อบ้านจำเป็นตอนนี้ด้วย

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” ภรรยาสาวมอบยิ้มพิมพ์ใจให้กับผู้เป็นสามี ก่อนค่อยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ประกบริมฝีปากบางเข้ากับปากหนาเบา ๆ มองไปที่ฮานอย่างรู้สึกขอบคุณ

“ผมก็ต้องขอบคุณ เลอา” ฮานพูดยิ้ม ๆ จ้องตอบไปด้วยแววตาดังต้องการสะกดทุกคำเข้าไปภายใต้จิตใจของภรรยาคนเก่งของตน

“ขอบคุณที่ทำงานหนักเพื่อครอบครัวของเรา เพื่อทุกชีวิตในกาแล็กซี แล้วก็ขอบคุณ ที่มาเป็นครอบครัวให้ผม” ฮานพูดพลางจรดหน้าผากกว้างของตัวเองเข้าไปบนหน้าผากมนของเลอาหวังจะถ่ายทอดสายสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ถักทอมาผ่านสถานการณ์เสี่ยงตายนับครั้งไม่ถ้วน

“คุณก็ไปทำงานแต่ล่ะที หนักใช่ย่อยอยู่นะ อันตรายทั้งนั้นเลยด้วย สาธารณรัฐก็ติดหนี้คุณเหมือนกัน” เลอากล่าวตอบ หนึ่งในเหตุผลที่นาน ๆ ฮานจะต้องออกไปทำภารกิจ เพราะเขาเป็นนักบินฝีมือฉกาจหาตัวจับได้ยาก จะเรียกไปจึงแปลว่า มันเป็นเรื่องใหญ่และเต็มไปด้วยความเสี่ยงสูง

“ขอบคุณที่มาเป็นครอบครัวฉันเหมือนกัน ฉันรักคุณ” เลอาเอาจมูกรั้นถูไปกับดั้งคมสันของสามีสุดหล่อของเธอ กระซิบคำพูดง่าย ๆ แต่จริงใจ ซึ่งนับแต่วันแรกของการตัดสินใจบอกออกไปเพราะคิดว่าคงเป็นโอกาสสุดท้ายก่อนจากกัน จนมาถึงปัจจุบัน ความสัมพันธ์พัฒนามาถึงสถานะซึ่งเธอได้มีโอกาสบอกกับเขาซ้ำไปซ้ำมาเมื่อเจอกัน

“ผมรู้” ฮานมองตอบอย่างซึ้งใจ นับจากวันนั้น เขาไม่คิดว่าเขาและเธอจะได้แลกเปลี่ยนคำง่าย ๆ สั้น ๆ กันแทบทุกวันแบบตอนนี้ เลอายิ้มตอบกับคำพูดตรง ๆ ซึ่งคงมีแต่เธอเข้าใจว่ามันจะต่อด้วยคำว่า ผมก็รักคุณเหมือนกัน

ไฟของห้องนอนปิดลงพร้อมกับการเข้านอนของทุกชีวิตในอพาร์ทเม้นท์โซโล

The End
 

Talk

สวัสดีค่ะ ตอนนี้ก็พยายามจะปลุกไฟการเขียนของตัวเองด้วยการลองหาchallenge ภาษาไทย ซึ่งมาจบที่ #fictober2020 คงไม่ได้อัพทุกวันเพราะเปิดเทอมอยู่ แต่ก็จะพยายามเล่นให้ครบ แล้วหวังว่าจะได้รู้จักผู้อ่านมากขึ้นนะคะ

สำหรับฟิคเรื่องนี้ ผู้เขียนสารภาพเลยว่าไม่ได้เป็นgeek ผู้เขียนดูStar Wars แค่ IV,V,VI,VII,VIII,IX,Solo:A Star Wars Story หลายคนอ่านตรงนี้คงพอเดาได้แล้วค่ะว่าตัวละครที่ผู้เขียนชอบที่สุดคือใคร ฮาน โซโล เรียกได้ว่าเป็นtypeโปรดผู้เขียนเลยค่ะ ทั้งความbad ass ทักษะการเอาตัวรอด หรือจะนิสัยชอบปกปิดว่าไม่แคร์อะไรแต่ก็เป็นคนมาช่วยเวลาคนต้องการ บวกกับแอคติ้งของคุณลุงHarrison Ford นักแสดงคนโปรดของคุณพ่อผู้เขียนด้วย ยิ่งทำให้ผู้เขียนรักฮานขึ้นไปอีกค่ะ ส่วน เลอา ก็เป็นตัวละครหญิงที่ผู้เขียนรักมากเช่นกัน ทั้งทักษะความเป็นผู้นำ ความอึด การตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เวลาอยู่กับฮานก็รู้สึกเหมาะสมกันมากเลยค่ะ รู้เลยว่าผู้หญิงประเภทไหนจะหยุดผู้ชายรักอิสระอย่างฮานได้

พอมาเขียนก็กลัวหลุดคาร์มาก ๆ เลยค่ะ แต่ผู้เขียนก็คิดว่ามุมมองพวกเราคงเหมือนกับแลนโด้ในเรื่องนี่ล่ะค่ะ หลายครั้งคนเราเวลาอยู่กับคนในครอบครัว กับอยู่กับเพื่อน ก็มักจะมีมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนออกมาเรื่อย ๆ ซึ่งเราก็คิดว่าฮานลึก ๆ ก่อนที่เบนจะเข้าสู่ด้านมืด เขาก็คงพยายามเป็นพ่อ เป็นสามี ที่ดีให้ได้นี่แหละค่ะ เลยออกมาเป็นฟิคเรื่องนี้

ส่วนคำว่าอุทิศ เรานึกถึงเลอาคนแรกเลย ตั้งแต่สาวยันแก่นี่เรียกได้ว่าทำงานเพื่อส่วนรวมตลอด แล้วก็มองว่าการที่ฮานเปลี่ยนชีวิตของตัวเองมากลายเป็นคนติดบ้านมากขึ้น ก็ถือเป็นการอุทิศเช่นเดียวกันค่ะ

ก็อยากให้ฟิคนี้เป็นfluffyสบาย ๆ นะคะ เนื้อเรื่องหลักแต่ล่ะคนก็สูญเสียกันมามากแล้ว ก็อยากเห็นพวกเขามีความสุขในช่วงชีวิตอันแสนสั้นดูบ้างอะไรบ้าง

ปกติชอบดูหนังดูซีรีย์ คงมาอัพเดทเรื่อย ๆ แวะมาพูดคุยกันได้ค่ะ

ป.ล ประโยค ถ้ารากฐานบ้านเมืองของเราแข็งแรง ลูกหลานของเราก็จะโตมาอย่างมีความสุข ผู้เขียนอ้างอิงท่อน If we lay a strong enough foundation,we will pass it all to you ของเพลง Dear Theodosia ของHamilton ค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×