ตอนที่ 17 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 15 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    24 เม.ย. 60

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 15


。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。



                ตรอกซอกซอยขนาดพอเดินที่ยองแจหรือแม้แต่แจ็คสันเองก็ไม่เคยรู้ว่ามีสถานที่แบบนี้ซุกซ่อนอยู่ไม่ไกลจากถนนเส้นหลักใจกลางกรุงโซล ป้ายไฟสีแดงสลับชมพูคาดตัวหนังสือทับศัพท์ภาษาเกาหลีตัวหนาที่อ่านออกเสียงได้ว่า ‘Little Motel’


                ยองแจกระพริบตาปริบๆยืนมองป้ายนั้นก่อนที่สมองจะประมวลอะไรได้ทัน แจ็คสันก็คว้ามือน้อยให้เดินตามเขาเข้าไปด้านในทันที


                ภายในตึกถูกประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายสไตล์โมเดิร์น มองแล้วก็พอจะดูออกว่าเป็นโรงแรมสำหรับเรื่องอย่างว่า ด้านข้างผนังประดับประดาด้วยภาพโมเสกสาวนู้ดที่ยองแจมองแล้วต้องยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วรีบหันกลับมาซุกหน้าลงกับแขนของคุณอาแจ็คสันทันที


                “เรามาทำอะไรที่นี่เหรอฮะ?” แจ็คสันโอบไหล่คนตัวเล็กนิดหน่อยเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตแม้ว่าพนักงานเช็คอินของที่นี่จะมองไม่เห็นใบหน้าของลูกค้าเพื่อความเป็นส่วนตัว นิ้วยาวเลื่อนดูห้องพักคร่าวๆอย่างหนักใจเพราะห้องแบบธรรมดานั้นได้ถูกจองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จะเหลืออยู่แค่เพียงสามห้องที่เขาต้องตัดสินใจเท่านั้น


                คือรถไฟฟ้า ห้องเรียน และโรงพยาบาล...



                แจ็คสันตัดสินใจจิ้มเลือกห้องสุดท้ายมาด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นห้องเดียวที่มีเตียงก่อนจะยื่นธนบัตรเข้าไปจ่ายให้กับพนักงานแล้วรอรับกุญแจห้องที่ส่งเลื่อนออกมาจากช่องเล็กๆกว้างพอแค่มือผ่านที่มีม่านสีดำสนิทติดอยู่


                มือใหญ่กระชับมือเล็กของคนตัวน้อยในปกครองก่อนจะเดินนำเขาไปตามหมายเลขห้องบนคีย์การ์ด


ปึง!


                “นั่นเสียงอะไรฮะ?” ยองแจเกาะแขนคุณอาของเขาแน่นขึ้นขณะเดินไปตามทางเดินเล็กๆที่ค่อนข้างมืดตามบรรยากาศมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มนวลๆของโรงแรมที่พอเดินได้แล้วไม่สะดุดล้มเท่านั้น ทั้งคู่ได้ยินเสียงกระแทกเล็ดลอดดังออกมาจากห้องพักห้องหนึ่ง แจ็คสันหันไปมองธีมห้องที่ระบุว่าเป็นแบบ Ma/so/chi/sm เหมือนหลุดมาจากหนังเรื่องห้าสิบกระบวนท่าพิฆาตนารีของคุณเกรย์จึงรีบดันหลังยองแจให้เดินผ่านจากห้องตรงนี้ไป



                และแล้วก็มาถึงห้องประตูสีขาวสะอาดมุมด้านในสุดของชั้นที่ระบุหมายเลขห้องตรงกับในคีย์การ์ด แจ็คสันเสียบคีย์การ์ดลงไปในกล่องมอนิเตอร์รอจนเสียงดังติ๊ดแล้วจึงเปิดประตูเข้าไปด้านใน


                พอเดินเข้ามาด้านในพร้อมด้วยการปิดล็อคประตูเพื่อความเป็นส่วนตัวแล้วทั้งคู่จึงถอดรองเท้าไว้บนชั้นแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าลำลองที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้สองคู่ ก่อนมือหนาจะเปิดประตูชั้นที่สองเข้าไปด้านในอีกที


                “โอ้โหววววว” ยองแจดูจะตื่นเต้นมากกับการจำลองสถานที่ให้เสมือนว่าเป็นโรงพยาบาลของทางโรงแรม เด็กหนุ่มเดินตรงไปหยิบสเตทบนโต๊ะตรวจคนไข้ขึ้นมาคล้องคอแล้วหยิบชุดกาวน์สีขาวที่พาดบนเก้าอี้ขึ้นมาสวม แถมยังซุกซนหยิบแว่นตากลมไร้เลนส์สีเงินขึ้นมาใส่เพิ่มความเนิร์ดให้สมจริงอีกต่างหาก


                แจ็คสันเองก็เพิ่งเคยเข้าสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรกแต่ก็พอจะรู้มาบ้างจากการดูหนังผู้ใหญ่ผ่านๆตา เตียงขนาดสามฟุตที่มองยังไงก็ไม่น่าจะนอนเบียดกันสองคนพอ เว้นแต่ว่ามันจะมีไว้ใช้เพื่อทำกิจกรรมอย่างอื่น...


                ร่างหนามองเห็นโทรศัพท์บนโต๊ะตรวจคนไข้ที่ยองแจนั่งเล่นอยู่จึงเดินไปหยิบเมนูเพื่อจะได้โทรสั่งอาหารขึ้นมาทานบนห้อง


                “สวัสดีครับรบกวนสั่งไก่ทอดไซส์ L บิบิมบับหนึ่งเซ็ท โค้กสองขวดแล้วก็น้ำเปล่าหนึ่งมาที่ห้อง B852 ด้วยครับ...ครับ ขอบคุณครับ”


“คุณอาแจ็คสัน ตรงนี้มีชุดพยาบาลด้วยฮะ” คุณหมอตัวน้อยหยิบชุดพยาบาลสีขาวคาดแถบสีชมพูสดใสบนเตียงขึ้นมาชูอย่างนึกสนุก แจ็คสันที่เพิ่งวางสายจากรูมเซอร์วิสลอบกลืนน้ำลายพลางเบนสายตาไปมองทางอื่นที่ไม่ใช่ยองแจ เมื่อเจ้าจอมซนนำชุดนั้นมาทาบๆลงกับตัว


“วันนี้คงต้องนอนที่นี่ไปก่อนนะจนกว่าอาจะติดต่อพ่อแม่เราได้” แจ็คสันตอบด้วยน้ำเสียงเป็นปกติทั้งที่สายตาพยายามหลีกเลี่ยงจากคนตัวเล็กให้มากที่สุดโดยทำทีเป็นปัดนู่นปัดนี่ทั้งที่ในห้องไม่ได้มีฝุ่นจับเลยสักนิด


“คุณอาแจ็คสัน~” ยองแจเดินมาใกล้คุณอาคนโปรดแถมยังเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ชวนให้คนอายุมากกว่าขนลุกเกรียว มือเล็กวางทาบลงบนแผ่นหลังเบาๆก่อนจะไล้ปลายนิ้วลงมาตามแนวกระดูกสันหลังจนคนเป็นอาทนไม่ไหวต้องยอมหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวบาง


“นี่อาไม่...” แจ็คสันกลืนทุกคำพูดที่คิดไว้ลงลำคอไปจนหมดเมื่อเห็นนัยน์ตาใสแจ๋วกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ เด็กคนนี้ร้ายกาจกับหัวใจของเขาที่สุดเลย ยิ่งไร้เดียงสาใสซื่อมากเท่าไรยิ่งอยู่ด้วยยิ่งอันตรายต่อหัวใจมากเท่านั้น


“ยองแจอยาก...” คนตัวเล็กพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ ประโยคนั้นทำเอาคนตัวโตแทบหยุดหายใจ ชีพจรเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังรอฟังประโยคต่อไปอย่างจดจ่อ


“ยองแจอยากให้คุณอาแจ็คสันใส่ชุดพยาบาล~” ชุดพยาบาลตัวบางสีขาวสะอาดถูกชูขึ้นมาตรงหน้าแจ็คสันอีกครั้งพร้อมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของคนตัวเล็กที่หัวเราะร่าจนตาเป็นสระอิ


“ไม่ใส่”


แจ็คสันตอบพลางเดินหนีไปนั่งบนเตียงอย่างโล่งใจแม้ลึกๆจะแอบนอยด์หน่อยๆที่คำตอบของคนตัวเล็กไม่ใช่ในแบบที่เขาคิดอกุศลเอาไว้ร้อยแปดพันเก้า


“ฮื่อออ ทำไมอ่ะ” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันหลังจากถูกปฏิเสธ คนตัวเล็กมองชุดพยาบาลในมืออย่างเสียดายแต่ก็ยอมวางมันลงแล้วตรงเข้าไปหาคุณอาแจ็คสันที่แกล้งหลับบนเตียงคนไข้


“โอ๊ะ งั้นเป็นคนไข้ก็ได้” ยองแจปิ๊งไอเดียเปลี่ยนจากคุณพยาบาลหวังมาเป็นคนไข้หวังในทันทีอย่างนึกสนุก เจ้าตัวน้อยหยิบสเตทขึ้นมาวางทาบไปบนหน้าอกของแจ็คสันเพื่อฟังเสียงหัวใจ


ตึกตัก ตึกตัก...


                ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกของแจ็คสันเต้นระรัวทุกทีที่มือน้อยเลื่อนผ่าน นัยน์ตาคมลืมขึ้นมองยองแจที่อยู่ในบทบาทสมมติคุณหมอ ใบหน้าน่ารักภายใต้กรอบแว่นช่างจิ้มลิ้มเกินกว่าที่เขาจะพรรณนา


                “หัวใจเป็นปกติ ปอดกับไตล่ะปกติไหม...”


                แจ็คสันหลุดยิ้มขำเดาว่าหูฟังกิ๊กก๊อกนี่คงจะใช้งานไม่ได้จริง ทั้งที่หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว


                “ถ้าใช้อุปกรณ์แล้วไม่ได้ยินก็ต้องใช้หูตัวเองสิ เป็นหมอก็ต้องตรวจคนไข้ให้ละเอียดหน่อย” แจ็คสันเริ่มเล่นบทบาทสมมติคราวนี้ด้วย ยองแจพยักหน้าสั้นๆอย่างเห็นด้วยก่อนจะวางสเตทแล้วยื่นหน้าลงไปแนบบนอกเพื่อฟังเสียงหัวใจ


“ใกล้กว่านี้อีกหน่อยสิครับคุณหมอ” แจ็คสันลอบยิ้มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการเจ้าเล่ห์ของเขาที่หลอกให้เจ้าลูกแมวตัวน้อยมาติดกับได้อย่างสนิทใจ


“ต้องวัดอุณหภูมิร่างกายด้วยรึเปล่า?” มือหนาหยุดลูบผมเส้นเล็กละเอียดพลางปล่อยให้คุณหมอตัวน้อยของเขาเดินไปหยิบเทอร์โมมิเตอร์วัดไข้มาจากโต๊ะ


“ยกแขนขึ้นขอวัดอุณหภูมิหน่อยนะฮะ”


แจ็คสันลุกขึ้นนั่งทำตามที่คนตัวเล็กสั่งแต่เพราะกล้ามแน่นๆของเขาทำให้ยองแจไม่สามารถสอดเทอร์โมมิเตอร์เข้าไปถึงรักแร้ได้


“อ๊ะ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ฮะ”


ยองแจรีบจับมือแจ็คสันที่กำลังปลดกระดุมบนออกเพื่อที่คนตัวเล็กจะได้เล่นสนุกอย่างสมจริง นัยน์ตากรุ้มกริ่มเริ่มอยากแกล้งคนตัวน้อยจึงรวบสองมือเล็กมาวางบนรังดุมและปลดกระดุมตัวเองต่อด้วยสองมือเล็กๆนั้น


แผ่นอกกว้างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงในแบบผู้ชายรักสุขภาพปรากฏให้เห็นแก่สายตาของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าตัวบางจ้อย ยองแจเผลอจ้องกล้ามเนื้อและซิกแพคของคุณอาแจ็คสันนานไปหน่อยจนคนเป็นอาที่จงใจอ่อยกระแอมเบาๆแม้สายตาจะบ่งบอกว่าพึงพอใจมากก็ตาม


หนุ่มน้อยยื่นเทอร์โมมิเตอร์ไปให้คุณอาหน้าหล่อหนีบไว้ใต้รักแร้ ในขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกไม่อยากเล่นบทบาทสมมตินี่แล้ว เพราะตนไม่เห็นสนุกเลย คนที่ดูจะสนุกมากเป็นพิเศษกลับเป็นคนป่วยที่ไม่อยากเล่นในตอนแรกเสียมากกว่า


“ฮื่อออ” ยองแจร้องท้วงเบาๆเมื่อแจ็คสันรวบเอวของเขาขึ้นมานั่งบนตัก แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อไหล่เล็กก็ถูกกดลงกับเตียงนุ่มจนระยะห่างของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ


“ยังตรวจไม่เสร็จเลย คุณหมอจะรีบไปไหน?” แจ็คสันยังคงเย้าต่อทั้งที่คนใต้ร่างดูจะเลิกเล่นไปแล้ว ยองแจนอนนิ่งแก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ แจ็คสันจึงต้องมองไล่ตามสายตาคนตัวน้อยก่อนจะถึงบางอ้อแล้วเอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นของเด็กแก่แดด


“คุณหมอลามก” แจ็คสันก้มหน้าไปหอมแก้มยองแจหนึ่งทีโทษฐานทำหน้าน่ารักจนอดใจไม่ไหว ยองแจยื่นมือหมายจะผลักอกของแจ็คสันแต่เพราะว่าตอนนี้คนตัวโตไม่ได้ใส่เสื้อจึงกลายเป็นว่าสองมือน้อยๆของเขานั้นกำลังจับไปที่หน้าอกของแจ็คสันเต็มๆ


“ขอโทษฮะ” ยองแจลดมือลงเขินๆ หลังจากเผลอลวนลามคนอายุมากกว่าตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ แจ็คสันมองหนุ่มน้อยตรงหน้าอย่างรักใคร่ ยิ่งยองแจน่ารักเขาก็ยิ่งห้ามใจไม่อยู่...



ติ๊งต่อง...



“...ฉันเป็นของนาย” น้ำเสียงนุ่มทุ้มติดแหบพร่านิดๆกระซิบตอบกลับมาก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินออกไปจ่ายเงินค่าอาหารที่สั่งเอาไว้ ทิ้งให้หนุ่มน้อยลุกขึ้นมานั่งกุมหัวใจตัวเองที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะราวกับมีลมพายุพัดอยู่ในอก


ความรู้สึกของเขาที่มีต่อคุณอาแจ็คสัน มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ

 

 





 

“ขอบใจนายมากนะ” แจบอมกล่าวหลังจากที่เดินออกมาจากบริษัทพร้อมคิมยูคยอม ไอดอลหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับลูกชายของเขาที่แจบอมเคยตั้งแง่ไม่ไว้วางใจกับเขามาตั้งแต่ต้น


“เรื่องเล็กน้อยครับ ผมทำเพื่อเพื่อน” ยูคยอมยักไหล่ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรทั้งที่เขาเพิ่งจะเซ็นสัญญาชั่วคราวเป็นนักแสดงร่วมงานกันกับแจบอมและยองแจเพื่อเปิดตัวซิทคอมเรื่องใหม่โดยมีเนื้อหารักๆใคร่ๆใสๆคอเมดี้แนวโบรมานซ์ ซึ่งเป็นโปรเจคพิเศษที่ท่านประธานจัดให้สร้างขึ้น โดยจะออกแถลงข่าวว่าเรื่องของยูคยอมกับยองแจเป็นเพียงแค่การโปรโมทของซิทคอมเรื่องนี้


“ถึงยังไงก็ต้องขอบใจ เอ่อและก็ต้องขอโทษด้วยที่...ต่อยนายจนหน้าเยินวันนั้น”  แจบอมขอโทษเสียงอ่อยโดยมีจินยองคอยกระแซะไหล่เพื่อให้เขาพูดประโยคนี้ออกมาอยู่ตั้งนานสองนาน


“อ่อ...ถ้าเป็นเรื่องนั้น...” ยูคยอมพูดเว้นช่วงไปนิดหน่อยราวกับกำลังนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อน


“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ เพราะผมก็ชอบยองแจจริงๆ”


“ไอ้...”


“แต่ดูเหมือนยองแจจะมีคนในใจอยู่แล้ว”


พอมาถึงประโยคนี้ กลับเป็นแจบอมที่เป็นฝ่ายเงียบเสียงลงเพราะคาดเดาไม่ออกว่าลูกชายตัวน้อยของเขาจะไปรักไปชอบใคร หันหน้ามองจินยองที่ดูท่าทางว่าจะไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกันก็ยิ่งสับสนกับคำพูดของเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวที่เข้ามาวอแวกับชีวิตลูกชายเขาในช่วงนี้


“แต่ผมก็ยังไม่ได้ยอมแพ้หรอกนะ”


“...”


“บางทีในอนาคตผมอาจจะได้เรียกพี่ว่าคุณพ่อก็ได้” ยูคยอมส่งยิ้มให้กับว่าที่พ่อตาในอนาคตก่อนจะเดินขึ้นรถตู้ที่ขับมาจอดรอรับไป ไม่ทันได้ฟังเสียงโวยวายของแจบอมที่ตะโกนตามหลังว่า


“ไม่มีวันนั้นหรอกโว้ยยย”


มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลังจากที่ปิดเสียงปิดสั่นไว้ตลอดเวลาตั้งแต่ที่นั่งพูดคุยกับท่านประธานเรื่องงาน


ข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านขึ้นโชว์ว่าเป็นรายชื่อของแจ็คสัน รุ่นน้องในวงการคนสนิทที่เขาไว้วางใจ ภายในข้อความนั้นก็ระบุรายละเอียดเพียงสั้นๆเอาไว้ว่าเจอตัวยองแจแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง แต่เพราะว่ามีนักข่าวดักรออยู่เยอะมากจึงจะพายองแจไปพักอยู่ที่อื่นก่อน


แจบอมยื่นโทรศัพท์ไปให้จินยองดูเพื่อความสบายใจ แต่ภายในใจของเขานั้นกลับครุ่นคิดวนไปวนมาอยู่แต่กับคำพูดของคิมยูคยอม...


 

แต่ดูเหมือนยองแจจะมีคนในใจอยู่แล้ว


 

แจบอมหันกลับไปมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือจินยองอีกครั้ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นมาถนัดตาพลางได้แต่หวังว่า ขออย่าให้เป็นเรื่องจริงอย่างที่เขาคิดเลย








ตะเกียบยาวยื่นมาคีบกินแตงกวาในชามบิบิมบับเพราะรู้ว่ายองแจกินไม่ได้ไปจนหมด คนตัวเล็กที่เคี้ยวตุ้ยๆกำลังทานไก่ทอดอย่างเอร็ดอร่อยจึงยื่นน่องไก่ที่ตัวเองยังทานอยู่ไปแบ่งให้คุณอาแจ็คสันกัดคำนึง ซึ่งคนอายุมากกว่าก็ไม่ได้รังเกียจแถมยังเลือกทานตรงรอยแหว่งที่ยองแจกัดเอาไว้ด้วย


“วันนี้หน้าแดงบ่อยจัง” แจ็คสันกล่าวแบบไม่ได้ตั้งใจเอ่ยแซว มือเล็กข้างที่ไม่ได้ถือไก่รีบยกขึ้นแตะแก้มตัวเองก่อนจะบอกปัดงึมงำๆ


“กินเลอะเทอะด้วย อายุสิบห้าแล้วนะเรา” แจ็คสันเงยหน้าขึ้นพลางใช้ปลายนิ้วโป้งไล้เช็ดคราบไก่ทอดที่ติดริมฝีปากเล็กออกให้อย่างเบามือ


“คุณอาแจ็คสัน...” ยองแจพูดขึ้นก่อนจะเงียบลงไปอีกครั้งเพราะไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เขาควรจะพูดออกมาหรือเปล่า แจ็คสันเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ถอดแว่นตา ถอดชุดกาวน์ออกและอยู่ในชุดฮิปโปสีชมพูตามเดิม


“คุณอาแจ็คสันชอบยองแจจริงๆเหรอฮะ?” หนุ่มน้อยสูดหายใจรวบรวมความกล้าถามออกไปตามตรง แม้ทุกอย่างที่แจ็คสันแสดงออกจะค่อนข้างชัดเจนอยู่แล้วแต่ยองแจก็ยังต้องการความมั่นใจอยู่ดี


“ในแบบ...ผู้ใหญ่?”


แจ็คสันพยักหน้ารับพลางสบตาคนตัวเล็กเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ยองแจพรูลมหายใจออกเบาๆก่อนจะก้มหน้าลงไปหยิบไก่ทอดชิ้นใหม่ขึ้นมาทาน


“ปัญหาเดียวของยองแจตอนนี้คือ...”


“...”


“ยองแจไม่รู้ ว่าความรักแบบผู้ใหญ่เป็นยังไง”


นัยน์ตากลมฉายแววความสับสนออกมาอย่างเด่นชัด น้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะรู้สึกผิดที่ยังไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณอาคนโปรดได้อย่างสมบูรณ์


ใบหน้าคมคายระบายยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางตักเนื้อหมูจากชามบิบิมบับไปใส่ในจานของยองแจ


“ก็ไม่ได้รีบเอาคำตอบนี่นา”


“แต่...” ยองแจเม้มริมฝีปากอย่างวิตก เด็กหนุ่มไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี อีกแค่เพียงหนึ่งอาทิตย์ก็จะถึงกำหนดกลับอเมริกา เขาจะต้องกลับไปเรียนต่อมัธยมปลายที่นั่นและคงไม่ได้เจอกับคุณอาแจ็คสันอีกนาน


ปึง ปึง...


            เสียงกระแทกกระทั้นจากห้องข้างๆทำเอาสองอาหลานสะดุ้งไปตามๆกัน ยองแจรีบลุกจากเก้าอี้เข้ามาเกาะแขนแจ็คสันเพราะกลัวผีเป็นทุนเดิม แต่แจ็คสันรู้ดีว่านั่นไม่ใช่...


                “สะ...เสียงอะไรฮะ?”


                “ไม่มีอะไรหรอก กินข้าวต่อเถอะ” แจ็คสันแตะมือยองแจที่แขนตัวเองเบาๆเชิงปลอบโยน แต่พอกำลังจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมเสียงหวีดร้องของผู้หญิงก็ทำให้เด็กหนุ่มชะงัก


อ๊า...


                “ห้องนั้น มีผู้หญิงร้องให้ช่วย!


ยองแจหุนหันพลันแล่นวิ่งออกไปท่ามกลางความตกใจของคุณอาแจ็คสันที่ต้องวางช้อนและตะเกียบในมือเพื่อวิ่งตามมาห้ามหลานชาย


“อย่าออกไปยองแจ!” แจ็คสันคว้าข้อมือคนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูบานแรกออกไปได้ทัน


“คุณอาแจ็คสันไม่ได้ยินเหรอ เสียงร้องว่าอย่า อย่า...ผมต้องไปช่วยเขา” เด็กหนุ่มหันมาแกะมือคุณอาคนโปรดที่จับแน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะเม้มปากแล้วเอื้อมมือไปจี้เอวคุณอายังหนุ่มจนแจ็คสันเผลอปล่อยข้อมือน้อยๆนั่น


“ยองแจ!


แจ็คสันจะตามไปคว้าอีกรอบแต่โดนคนตัวเล็กปิดประตูใส่


กว่าจะเปิดประตูทั้งสองชั้นออกไปได้ก็เห็นคนตัวเล็กกำลังยืนเคาะประตู สีหน้าหาเรื่องเต็มที่อยู่หน้าห้องข้างๆแล้ว


“ยองแจไม่เอา กลับห้อง”


“ไม่ ผู้หญิงโดนทำร้ายผมยอมไม่ได้ เฮ้ย! ออกมานะ ทำร้ายผู้หญิงมันไม่ใช่วิถีลูกผู้ชาย” ยองแจเคาะประตูหนักขึ้นจนกระทั่งด้านในยอมออกมาเปิด


“เอะอะโวยวายอะไรวะ!!”                  


         ตาแก่พุงพลุ้ยที่คาดผ้าขนหนูผืนเล็กรอบเอวกันอุจาดเป็นคนเดินออกมาเปิดประตู ยองแจถลาแทรกตัวเข้าไปยังประตูชั้นที่สอง


                “ว้าย!!


                “ผมมาช่วยแล้วฮะ”


ผู้หญิงในชุดนางแมวป่ารัดรูปรีบเอาผ้าห่มลายเสือดาวมาคลุมเนื้อตัวที่เสื้อผ้าจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่เพราะมีคนบุกรุกเข้ามากะทันหัน


“อ๊ะ คุณอาแจ็คสัน!


“แฟนผมเขาเข้าใจผิดน่ะครับ” แจ็คสันเข้ามารวบตัวยองแจได้ทันก่อนที่เสี่ยแก่ๆนั่นจะมาคว้าแขนเจ้าตัวน้อยของเขา มือหนารวบคนตัวเล็กอุ้มพาดบ่าก้มศีรษะขอโทษขอโพยแล้วรีบพายองแจออกมาจากห้องข้างๆก่อนที่เขาจะเอาเรื่อง













100%

TBC: กำลังจะไปเรียนเลยแวะมาอัพก่อนตอนนึงแหละ  #คุณอาแจ็คสัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

1,056 ความคิดเห็น

  1. #1032 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:56
    ตอนนี้ทำเอาเราฮาจนน้ำตาเล็ดเลยอ่ะ ยองแจแบบลูกกกกกก ใสอะไรเบอนี้55555
    #1032
    0
  2. #889 Mpkts (@2545_pornporm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:53
    เอ็นดูหนูยองแจ~
    #889
    1
    • #889-1 cityyou112233 (@cityyou112233) (จากตอนที่ 17)
      31 ตุลาคม 2560 / 18:54
      น้องเขาใสๆซะจนแบบ5555
      #889-1
  3. #888 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 21:19
    งื้อออน่ารักจังเลย หนูยองแจนี่น่าถนุถนอมมากๆเลย ไม่แปลกใจที่คุณอาแจ็คสันจะใจเต้นโครมครามขนาดนั้น
    #888
    0
  4. #887 gagameow (@kakeku) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 01:19
    น่ารักอ่าาา แต่คุณอาแจ็คสันระวังคุกนะคะ55555
    #887
    0
  5. #886 mwpk (@mixxzkangin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 14:27
    ความยองแจเน้อ ผู้พิทักมากไหมคะลูก555555555555
    #886
    0
  6. #883 GiftGift852 (@kanokwan-s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 23:28
    เอ็นดู ฮื่อออออ หนูรีบๆโตนะลูก
    #883
    0
  7. #881 pure-spcn (@pure-spcn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:15
    ยองแจลู๊กกกกกกกกกกก
    #881
    0
  8. #880 jj.is.janjao (@janjao_heenim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 18:03
    ฮื่ออ ตลกยองแจจจจจ
    #880
    0
  9. #879 Lokpad Siraprapa (@love_lokpad) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:29
    ยองแจใสซื่อมากลูก !!!!
    #879
    0
  10. #878 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:05
    โอ้ยยยยยยยย อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะ!!! ยองแจลู้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ใช่แบบน้านนนนนนนน 55555+
    #878
    0
  11. #877 Gzwanpiz (@geeze) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 08:32
    ยองแจลูก 555
    #877
    0
  12. #876 naenaenea (@naenaenea) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:15
    ยองแจ๊ พี่สาวเค้าไม่ได้อยากให้คนช่วย~
    #876
    0
  13. #875 Warabiw (@snow_white_black) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:52
    งืออออ ยองแจใสๆยังมีจริงอยู่ในนี้5555 /สู้ๆนะไรท์
    #875
    0
  14. #874 onny'yy (@chanikan08219831) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:32
    น่ารักอ่าาา อ่านไปอดอมยิ้มตามความน่ารักของชเวไม่ได้เลย
    #874
    0
  15. #873 BUM_854 (@BUM_854) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:54
    ยองแจจ~~~~หนูทำแบบนั้นไม่ได้นะ????????????
    #873
    0
  16. #872 Bam Chucky (@saruta2512-5278) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 20:14
    อิพี่แจ็คไม่น่าพาน้องไปที่แบบนั้นเลย55555
    #872
    0
  17. #871 cupcake_YJ (@CupCake) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:52
    ขำน้ำตาเล็ด5555 โอ้ยย แจลูกก ใสไปแล้วนะ5555 พี่จบมก็อย่ามาขัดขวางความรักของลูกนะ เตือนไว้ก่อน
    #871
    0
  18. #870 Kra-ben (@kra-ben) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:49
    คุณพ่อแจบอม อย่าคิดมากสิคะ ไม่มีไรหร๊อกกก
    #870
    0
  19. #869 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:58
    แจบอมอ่าาา คิดมาก 55555 น่าาา ไม่มีอะไรหร้อบบ
    #869
    0
  20. #868 filmwanats (@filmwanats) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:50
    ความรักแบบผู้ใหญ่ ถ้าไม่เข้าใจถามคุณอาแจ็คสันก็ได้ไม่ต้องไปดูจากห้องข้างๆหรอก555 เสียงอะไรปึงๆปังๆ คือมันไม่ใช่เสียงไรหรอกตัวยองแต่มันเป็นเสียง ข้างห้องเค้าอาจจะกำลังทดสอบความแข็งแรงของเตียงอยู่? แล้วก็-เสียงผู้หญิงเนี่ยเค้าไม่ได้ร้องอย่า เค้าเรียกส่วนปลายของใบหน้าที่ควบกล้ำรอเรือ?(คาง!!?) ขอจบการเม้นต์เพียงเท่านี้เพราะเหมือนจะมีรองเท้าลอยมา? จำเนียรรายงาน คำไสถ่ายภาพ จาก อบตสสวทคสชปตทอนจทมม นิวส์ขอบคุณค่ะ?
    #868
    0
  21. #866 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 17:52
    ยัยหนูแจน่ารักมาก เกือบคิดว่าจะได้พบคุณอาในคุกแล้ว555
    #866
    0
  22. #865 P-YOU (@P-You) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:23
    นั้นแหละความรักแบบผู้ใหญ่ยองแจ5555555555555555
    #865
    0
  23. #864 nana_sky_nam (@nana-nj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:15
    ใสไปอีก5555
    #864
    0
  24. #863 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:02
    โอ้ยยยยย ปัญหาหนูมีอีกอย่างลูกกกก พ่อหนูไงลูกกกก โอ้ยยยยย พี่แจบอมสงสัยแล้ววววว สอสอกสวกวกงหสก ว่าแต่คุณอาจะทำยังไงกับหลานคะ มผาแสแยก
    #863
    0
  25. #862 682194 (@682194) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 14:37
    โอ้ยยยยยสงสารร สงสาตาแก่ที่กำลังฟินอ้ะ โอ้ยยยยความใสของหนู โธ่ลูหกกกกก
    #862
    0