Jimin BTS X You กับดักหัวใจยัยปีศาจของนายจอมหื่น Monster is you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,973 Views

  • 151 Comments

  • 1,648 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    151

    Overall
    14,973

ตอนที่ 11 : ง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    24 ม.ค. 59

11

แล้วมันได้อะไรล่ะ

           ก็ได้ทั้งทุนการศึกษาทั้งได้ไปเที่ยวญี่ปุ่น และที่สำคัญได้ไปเป็นคู่ด้วย แต่เขายังไม่เปิดเผยว่าปีนี่จะได้ไปกลับใคร

          “มันจะเป็นไปได้ไง ในเมื่อรูปนั้นก็อยู่กับเรา

          “เธอจะบอกว่ามีคนขโมยรูปของเธองั้นหรอ

          “อือ ฉันยังไม่ได้ส่งประกวดและที่สำคัญฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีการประกวดภาพถ่าย

          “ถ้าขโมยจริง ทำไมเขาไม่ใส่ชื่อตัวเองล่ะ ใส่ชื่อเธอทำไม เอ๊อ!แล้วอีกอย่างนะ ทุกรูปที่เข้าประกวดต้องบรรยายความหมายของรูปด้วย

          “ใครกันนะ แล้วเขาให้ไปรับรางวัลที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง

          “ไม่ค่อยจะสนใจเลยนะ

          “เออน่า บอกมาเถอะฉันจะได้เตรียมตัวไปรับรางวัลและก็ดูหน้าคนที่เอารูปถ่ายของฉันเข้าประกวดด้วย

          “เออๆ เขารับรางวัลที่หอประชุมใหญ่ วันเสาร์ตอนทุ่มครึ่ง ใส่ชุดอะไรไปก็ได้

          “บ้ารึป่าว ไปรับรางวัลเนี่ยนะ ให้ใส่ชุดอะไรไปก็ได้แถมตอนกลางคืนด้วย เจ้าของงานคิดอะไรอยู่ว่ะ

          “เขาบอกมาว่า งานนี้งานใหญ่มากนักศึกษาแต่ละคนอยากไปกันทั้งนั้น

          “เธอก็อยากไปใช่ไหมล่ะฮวาซุน

          “เธอรู้ได้ไง เอาเป็นว่าถ้าเธอไปอย่าลืมไปเรียกฉันที่ห้องด้วยนะ

          “ได้ แต่ฉันจะใส่ชุดอะไรไปอ่ะ

          คุณเอ่ยพรางทำท่านึกคิดเพราะคุณยังมึนงงกับงานรับรางวัลนี้อยู่

            ชุดวันเกิดมั้ง555”

          “ย๊า!คนบ้าอะไรใส่ชุดวันเกิดไปรับรางวัล

          “มันไม่เหมือนใครเลยนะ555”

          “ยังอีก เดี๋ยวปัดจีบซึงยุนโอปป้าสะเลย

          “ย๊า!ซึงยุนโอปป้าของฉันนะ อีกอย่างเธอก็มีนัมแทแล้ว ห้ามยุ่งเด็ดขาด!”

          “ก็ไม่รู้สินะ ฉันอาจจะไม่ยุ่งและก็บอกซึงยุนโอปป้าว่าเธอชอบเขา

          คุณเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้อย่างสบายใจ

            ย๊า!เธออย่าบอกซึงยุนโอปป้าเลยนะ ฉันขอร้อง....นะๆๆๆน่า

          ฮวาซุนเอ่ยพร้อมกับเข้ามาออดอ้อนคุณ

            เฮ้อ...รำคาญเนอะยูคยอม

          ซารังที่นั่งข้างหน้ากับยูคยอมได้เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าคุณไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องไอเอ็มอีกต่อไป

            ฮวาซุนมานั่งที่เถอะเดี๋ยวค่อยคุยกัน

          คุณเอ่ยพร้อมเอาอุปกรณ์การเรียนขึ้นมาว่างไว้บนโต๊ะและมองซารังกับยูคยอมอย่างเศร้าหมอง

            อือ

          ฮวาซุนเอ่ยก่อนจะมานั่งเก้าอี้ข้างคุณพร้อมกับเตรียมตัวเรียน ไม่นานเพื่อนแต่ละคนก็ทยอยเข้ามาในห้องก่อนที่อาจารย์จะเข้ามา ทุกคนต่างแปลกใจที่ซารังยูคยอมและคุณไม่นั่งด้วยกัน เพราะเมื่อก่อนพวกคุณจะด้วยกันเป็นคู่ ซารังนั่งคู่กับยูคยอม ส่วนคุณก็นั่งคู่กับไอเอ็ม

            แฮยอน ไอเอ็มไปไหนหรอ ทำไมวันนี้เธอได้นั่งกับฮวาซุนล่ะ

          เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งได้เอ่ยถามคุณอย่างสงสัย

            ไอเอ็มย้ายไปเรียนต่างประเทศน่ะ

            อย่างงี้พวกเราก็จีบเธอได้แล้วสิ555”

          “555จริงด้วย

          เพื่อนผู้ชายต่างแซ่วคุณกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งทำให้ซารังกับยูคยอมไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ทำได้แค่นั่งฟังพวกนั้นแซ่วคุณเท่านั้นเพราะพวกเขายังโกรธคุณอยู่

            งั้นคืนนี้เราไปเดทกันไหม

          หนึ่งในกลุ่มผู้ชายเอ่ยถามคุณ

            ก็ดีนะ งั้นเจอกันที่ผับแทฮยองนะ

          คุณเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้กลุ่มผู้ชายทันที

            โอเค

          “ไม่รู้จักกับคำว่าพอจริงๆ

          ซารังเอ่ยอย่างไม่พอใจที่คุณนัดเดทกับผู้ชายอื่น

            ใช่ คำว่าพอ คงไม่อยู่ในพจนานุกรมของเขาหรอก

          ยูคยอมเอ่ยเสริมขึ้นก่อนที่อาจารย์จะเข้ามาพอดี พวกคุณต่างตั้งใจฟังที่อาจารย์สอน ถึงแม้ว่าในจิตใจส่วนลึกแล้วจะคิดเรื่องอื่นก็ตาม

            ย๊า!แฮยอนเธอว่าไหม ตอนอยู่มัธยมสามสี่ชั่วโมงเรียนตั้งหลายวิชาไม่เห็นเหนื่อยเหมือนอยู่มหาลัยเลย แค่วิชาเดียวก็จะรับไม่ไหวแล้ว

          ฮวาซุนเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินออกจากห้องเรียน

            ก็สามสี่ชั่วโมงในมหาลัยเราเรียนแค่วิชาเดียวนี่ มันก็เลยทำให้สมองเราเหนื่อยล้า

          “เฮ้อ.....งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ พอดีตอนบ่ายไม่มีเรียนน่ะ

          “อือ กลับดีๆล่ะ ระวังซึงยุนโอปป้าฉุดนะ555”

          คุณเอ่ยกับฮวาซุนอย่างขบขัน

            “555ฉันยอมให้ฉุดย่ะ

          ฮวาซุนเอ่ยก่อนจะเดินไปอีกทาง

            อ้าว แฮยอนกำลังจะไปห้องพักหรอ

          แทฮยองที่เดินมาข้างหลังได้เอ่ยขึ้นก่อนที่จะมาเดินข้างคุณ

            ค่ะ แทฮยองโอปป้ากำลังจะไปเหมือนกันหรอค่ะ

          คุณเอ่ยก่อนที่จะหันมองแทฮยองและต้องหันกลับทันทีที่เห็นจีมินเดินข้างแทฮยอง

            ครับ แล้ววันนี้เรียนเป็นไงบ้าง

          “ก็ดีค่ะ แต่วันนี้เนื้อหาเยอะไปหน่อยก็เลยเหนื่อยๆ

          “แต่โอปป้าว่าแฮยอนดูเหนื่อยมากเลยนะ ไม่สบายรึป่าว

          “ป่าวหรอกค่ะ สงสัยอาจารย์ป้อนข้อมูลเยอะไปเครื่องเลยจะเออเร่อร์555”

          “ท่าทางก็จะไม่ไหวอยู่แล้วยังจะเล่นอีกนะ

          แทฮยองเอ่ยพร้อมเอามาขยี้ผมคุณ

            “555ย๊า แทฮยองโอปป้าทำอะไรอ่ะ เดี๋ยวผมฉันก็เสียทรงหมดหรอก

          คุณเอ่ยพร้อมปัดมือแทฮยองออกทันที

            ทำไม กลัวผู้ชายในสังกัดลดลงรึไง

          “ค่ะ555 ช่วงนี้ยิ่งกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เออแทฮยองโอปป้าค่ะ

          “อะไรทำไมมีไรรึป่าว

          “คืนนี้ฉันนัดเพื่อนผู้ชายไปเดทที่ผับของโอปป้าอ่ะ

          “ก็เลยจะให้โอปป้าดูแลว่างั้น

          “ค่ะ แฮะแฮ

          “ถ้ากลัวแล้วจะนัดทำไม๊

          “ก็มันเป็นสไตล์555”

          คุณเอ่ยอย่างขำขัน คุณและแทฮยองคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่ลืมว่ายังมีอีกคนที่คอยจ้องมองพวกคุณทั้งสองคนอยู่

            เอาเป็นว่าโต๊ะเดิมนะ เดี๋ยวโอปป้าดูแลให้จะไม่ให้คลาดสายตาเลย

          “ขอบคุณค่ะ

          คุณเอ่ยพร้อมหอมแก้มแทฮยองก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องพักบังทัน

            มากันแล้วหรอ โอปป้ากำลังจะกินพอดีเลย

          เจโฮปเอ่ยทันทีที่คุณเดินเข้าไปในห้อง คุณไม่รอช้ารีบเดินไปนั่งที่ของตัวเองทันที

            กินแล้วนะคะ

            คุณเอ่ยก่อนจะเริ่มทาน จีมินที่เหมือนอยากจะขอโทษคุณแต่ก็มีจังมีคอยขัดอยู่ตลอดเวลาและคุณก็ไม่เปิดโอกาสหรือสนใจให้จีมินคุยกับคุณเลย คุณนั่งทานอาหารเงียบๆโดยไม่คุยกับใครเลย จนกระทั่งทานเสร็จคุณยังไม่เอ่ยหรือพูดคุณกับใครสักคำ บรรยากาศเริ่มมาคุอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ

            เออ เดี๋ยวฉันไปเรียนก่อนนะ

          เจโฮปเอ่ยก่อนจะเดินออกไปทันทีและตามด้วยบังทันคนอื่นๆต่างทยอยออกไปที่ละคน จนตอนนี้เหลือแค่จีมิน จังมีและก็คุณ

            (ชื่อคุณ)....

          จีมินเรียกคุณก่อนที่คุณจะเดินออกจากห้องไป โดยที่ไม่สนใจเขาเลยสักนิด

.

.

.

          หลังจากที่คุณเรียนเสร็จคุณก็รีบเดินกลับคอนโดทันที

ยัยบ้า!!!รับโทรศัพท์ฉันหน่อย!!!

          เสียงโทรศัพท์คุณดังขึ้นมาระหว่างที่กำลังเดินกลับคอนโด

          “ไอ้นัมแทบ้า!ตกใจหมดเลย

          คุณบ่นก่อนที่จะรับสาย

            ใครบอกให้นายมาเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าฉันเนี่ย!!!”

          ไม่มี ฉันอยากเปลี่ยนเอง แล้วตอนนี้อยู่ไหน ถึงคอนโดยัง กินข้าวยัง

          นัมแทเอ่ยอย่างกวนและเป็นห่วงคุณ

            ถ้านายจะถามยาวขนาดนี้นะ

          ก็เป็นห่วงอ่ะ เร็วตอบมา

          กำลังกลับ ตอนนี้อยู่ข้างถนน ข้าวยังไม่ได้กิน นายอ่ะ

          กำลังเรียนอยู่

          อ้าว แล้วนายโทรมาหาฉันทำไม

          ก็บอกว่าเป็นห่วงไง รึจะให้ขับรถไปรับ

          “ไม่ต้อง ทำไมไม่เรียนให้มันเสร็จก่อนแล้วค่อยโทรมาหาฉัน

          ถ้าเรียนเสร็จเธอคงโดนฉุดไปแล้วมั้ง ระวังเถอะเดินข้างถนนจะโดนฉุดเข้าสักวัน

          ย๊า!!!อย่าพูดแบบนี้นะ คนยิ่งกลัวอยู่

          กลัวแล้วทำไมไม่ขึ้นแท็กซี่

          อันนั้นก็กลัว ว๊ายยย!!!”

          คุณร้องทันทีที่มีคนฉุดคุณขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

            จะร้องทำไม

          “จีมินโอปป้า....

          คุณอุทานออกไปทันทีที่รู้ว่าคนที่ฉุดคุณขึ้นรถนั้นเป็นจีมิน

            ทำไม ตกใจมากหรอ ตัดสายเดี๋ยวนี้

          จีมินเอ่ยพร้อมกับดึงโทรศัพท์คุณไปและตัดสายนัมแททิ้งทันที

            ย๊า!!!โอปป้าไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ ฉันกำลังคุยกับนัมแทอยู่นะ

          คุณตะคอกเสียงใส่จีมินทันที

            เธอต้องคุยกับฉันให้มันรู้เรื่องก่อน

            คุยอะไร เรามีเรื่องต้องคุยกันด้วยหรอ

          “ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน แต่ช่วยฟังฉันหน่อยได้

          “ค่ะ โอปป้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาค่ะ ฉันจะฟัง

          คุณเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมองจีมินสักนิด

            เรื่องวันนั้นขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เธอมา

          “ช่างมันเถอะค่ะ

          “ไหนบอกจะฟังไง

          “ก็ฟังไงค่ะ

          “แล้วขัดทำไม

          “ก็....

          “ฟังเฉยๆห้ามขัด ห้ามเถียง

          “ค่ะ ถ้าโอปป้าไม่พูดอะไรที่ทำให้ฉันทนไม่ได้นะ

          “ฉันให้เธอขอโทษก็จริง แต่ไม่ได้ถึงขนาดคุกเข่าขอโทษแบบนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเจ็บปวดนะ ฉันแค่สงสารไอเอ็ม อีกอย่างฉันแค่อยากให้เธอกลับไปหาไอเอ็มเท่านั้นเอง

          “ถ้าโอปป้าจะพูดแล้วหวังให้ความรู้สึกที่เสียไปมันคืนมาล่ะก็....ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ไม่มีทางที่ฉันจะเชื่อและไว้ใจโอปป้าเหมือนเดิมอีกแล้ว

          “ฉันรู้ว่ามันเอากลับคืนมาไม่ได้ แต่เธอทำให้ฉันอึดอัดทุกครั้งที่เจอกัน

          “แล้วจะอึดอัดทำไมค่ะ ก็แค่ทำเป็นมองไม่เห็นกันเท่านั้นเอง

          “นั้นแหละที่ทำให้ฉันอึดอัด เธอเลิกทำเป็นเมินเฉยกับฉันได้ไหม

          “ฉันไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำนะคะ ฉันบอกแล้วไง เราก็แค่คนที่ไม่รู้จักเท่านั้น

          “เธอจะประชดฉันไปถึงไหน

          “ฉันไม่ได้ประชด ถ้าฉันเกลียดใครแล้ว แม้แต่หน้ายังไม่อยากจะมอง!”

          คุณเอ่ยพร้อมหันไปมองจีมินอย่างร้ายกาจ

            นี่เธอกำลังจะบอกว่า เธอเกลียดฉันงั้นหรอ

          “ค่ะ เกลียดตั้งแต่แรกเจอ!”

          “แล้วทำไมเธอ...

          “โอปป้าก็รังเกียจและเกลียดฉันเหมือนกันหนิ ยิ่งถ้าใครเกลียดเรา ยิ่งต้องทำให้เขามารักเราให้ได้ มันท้าทายดี

          “เธอนี่มัน...

          “ปีศาจ ฉันมันยิ่งกว่าปีศาจอีกค่ะ ถ้าใครมาทำให้ฉันเจ็บ มันต้องเจ็บกว่าฉันหลายเท่า

          “แล้วเธอเคยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้างไหม ว่าเขาจะเจ็บปวดจะทรมานแค่ไหนกับการพูดและการกระทำของเธอ

          “แล้วคนอื่นเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหมล่ะค่ะ ว่าฉันจะเจ็บปวดจะทรมานแค่ไหนกับการพูดการกระทำของเขา ที่ฉันทำไปก็ใช่ว่าฉันจะมีความสุขสบายใจอย่างที่ฉันแสดงออกมา ใครไม่เป็นฉันไม่มีวันเข้าใจหรอก

          คุณเอ่ยพร้อมเอื้อมจะเปิดประตูรถ แต่มันกับเปิดไม่ได้เพราะจีมินล็อคไว้ตั้งที่ฉุดคุณเข้ามาในรถแล้ว

            โอปป้าเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ฉันมีนัด ฉันต้องรีบไป

          คุณเอ่ยพรางพยายามจะเปิดประตู

            เราต้องคุยกันให้มันรู้เรื่องก่อน ฉันไม่ปล่อยให้เธอไปเดทหรอก

          จีมินเอ่ยพร้อมนั่งนิ่ง

            จะคุยอะไรอีก ยังไงฉันก็จะไป!”

          “ก็ลองดูสิ ถ้าเธอไป ฉันจะฆ่าแฮอันกับแฮซูทิ้งซะ”(ปลาของนางเอกนะจ้ะ เผื่อใครจำไม่ได้>ไรท์)

          “ย๊า!!!โอปป้าขู่ฉันหรอ!!!”

          “ฉันไม่ได้ขู่ ถึงฉันจะเอาอาหารให้มันกินเวลาที่เธอไม่อยู่ก็เถอะ มันก็แค่ปลา ฉันฆ่ามันได้สบายเลย

          “ย๊า!!!โอปป้าจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ แฮอันกับแฮซูไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะ

          “ทำไมจะไม่เกี่ยว ก็แฮอันกับแฮซูเป็นปลาของเธอไม่ใช่หรอ

          “ก็ใช่ แต่มัน....

          “เลือกเอา ระหว่างผู้ชายกับปลาผู้น่าสงสาร

          “ทำไมฉันต้องเลือกด้วย มันคนละอย่างกันนะ

          “เธอต้องเลือกเพราะมันคือความเป็นความตายของแฮอันกับแฮซู

          “มันก็แค่ปลาอ่ะ!”

          คุณเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย

            เลือกมา

          “ฮึ่ย!!!ไม่ไปก็ได้!”

          “งั้นกับคอนโดเราดีกว่าเนอะ

          จีมินเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขับรถออกจากตรงนั้นทันที

            คอนโดเรา?”

          “ใช่ คอนโดเราไง

          “คอนโดคนอื่นต่างหาก ไม่ใช่คอนโดของโอปป้ากับฉันซะหน่อย

          “ใครบอกว่าไม่ใช่คอนโดฉัน เธอจำชื่อคอนโดได้ไหม

          “ปาร์คคอนโด...อย่าบอกนะว่าเป็นคอนโดของโอปป้า

          “ใช่ คอนโดของฉันเอง

          “อยู่มาตั้งนานทำไมไม่เคยรู้เลยว่ะ

          คุณบ่นกับตัวเองทันที

            ก็เธอไม่เคยสนใจและก็สังเกตไง

          “ถ้ารู้ว่าเป็นของโอปป้า ฉันจะไม่เข้าพักเลย

          “หรอ แต่ได้ยินว่า วิวสวยหนิ

          “กะก็...ก็แค่ชมว่าวิวสวยเท่านั้นเอง

          คุณเอ่ยก่อนที่จะกอดอกเอนหลังและมองออกนอกกระจก

            เรากินอะไรก่อนกลับคอนโดไหม ป้าฮยอนอาบ่นว่าคิดถึงเธอ

          “อ่าจริงด้วย งั้นรีบไปเลยค่ะ ฉันหิวและคิดถึงป้าฮยอนอามากเหมือนกัน

          คุณเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจ ไม่นานคุณและจีมินก็มาถึงร้านของฮยอนอา

            แฮยอน.....ป้าคิดถึงมากเลยนะ หิวไหมกินอะไรมารึยัง

          ทันทีที่คุณเดินเข้าไปในร้าน ฮยอนอาก็เข้ามาหาคุณด้วยความดีใจและห่วงใยทันที

            หนูก็คิดถึงป้าค่ะ หนูหิวมากเลยอ่า.....

          คุณเอ่ยพร้อมกับสวมกอดฮยอนอาอย่างออดอ้อน

            เธอนี่มันชอบอ้อนป้าจริงๆ

          จีมินเอ่ยอย่างมั่นไส้ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะริมกระจกทันที

            ชิส์!ป้าดูสิค่ะ จีมินโอปป้าอิจฉาหนูอ่า....

          “จ้า ไปนั่งกับจีมินนะเดี๋ยวป้าไปเอาข้าวมาให้กิน

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง

          คุณเอ่ยพร้อมยิ้มให้ฮยอนอาอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะเดินไปหาจีมิน

            จีมินโอปป้าไปช่วยฉันยกอาหารหน่อยสิ

          คุณเอ่ยทันทีที่มาถึงโต๊ะ

            ถ้าฉันไม่ไปล่ะ

          “ก็แล้วแต่โอปป้าค่ะ

          คุณเอ่ยและเดินไปทันที

            ทำไมอารมณ์ไม่ดีเลยว่ะ เดี๋ยวปัดจับปล้ำซะเลย

          จีมินบ่นกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นเดินตามคุณไป

            เธอหายโกรธฉันรึยัง

          จีมินเอ่ยถามคุณระหว่างกำลังทานอาหารพร้อมกับนั่งมองคุณอย่างไม่ละสายตา

            ถามทำไมค่ะ ไม่หายก็ต้องหายอยู่แล้วหนิ

          คุณเอ่ยตอบโดยไม่มองจีมินสักนิด

            อือ กินข้าวไปเถอะ เธอคงไม่อยากคุยกับฉันจริงๆ

          จีมินเอ่ยก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทานอาหาร เพื่อหวังให้คุณสนใจแต่ก็ไม่เป็นผล หลังจากที่พวกคุณทานอาหารและช่วยฮยอนอาขายของเก็บร้านเสร็จจีมินก็รีบพาคุณกลับคอนโดทันที

            จะไม่ขอบคุณหน่อยหรอ

          จีมินเอ่ยทักท้วงทันทีที่มาถึงหน้าห้องและคุณกำลังจะเข้าห้องไป

            ไม่!”

          คุณเอ่ยก่อนจะเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูทันที

            รู้จักฉันน้อยเกินไปซะแล้วยัยปีศาจ ฮึ!”

          จีมินเอ่ยก่อนที่จะเข้าห้องของตัวเองไป

.

.

.

          หลังจากที่คุณอาบน้ำเสร็จและกำลังนอนลงบนเตียง แต่คุณรู้สึกว่ามีบ้างคนนอนอยู่บนเตียงคุณก่อนแล้ว ปกติตอนกลางคืนคุณจะไม่ค่อยเปิดไฟเพราะคุณชอบความมืดสลัว โดยเฉพาะแสงไฟที่สาดส่องเข้ามายิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องน่านอนมากขึ้น

            ไม่นะ ฉันอยากจะไปเปิดไฟจัง

          คุณเอ่ยพึมพร่ำกับตัวเองอย่างหวาดกลัวพรางขยับตัวเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นคุณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้ตัวคุณ คุณหลับตาแน่นพร้อมกับนอนตัวแข็งทื่อ

            ฮือ....อย่ามายุ่งกับฉันเลยนะ ไปที่ชอบที่ชอบเถอะ

          คุณเอ่ยอย่างหวาดกลัวและรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมาที่หน้าของคุณ

จุ๊บ>//<

          คุณลืมตาขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าโดนขโมยจูบ

            จีมินโอปป้า!!!”

          คุณเอ่ยเสียงดังด้วยความตกใจ

            ถือสะว่าแทนคำขอบคุณ

เพี๊ยะ!!!

          คุณตบไปที่หน้าจีมินทันทีด้วยความตกใจ

            ตบฉันทำไมเนี่ย เดี๋ยวปัดปล้ำสะเลย

          จีมินเอ่ยพร้อมลูบแก้มตัวเอง

            จีมินโอปป้าเข้ามาได้ไง

          คุณเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมลุกจากเตียงทันที แต่ก็ไม่ทันที่จะก้าวขาลงด้วยซ้ำเพราะจีมินคว้าตัวคุณไว้สะก่อน

            ปล่อยฉัน จะทำอะไร!ปล่อย!”

          “ฉันอุตสาห์ง้อเธอตั้งหลายครั้ง แต่เธอกลับไม่สนใจอะไรฉันเลยแถมมาตบฉันอีก เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ

          จีมินเอ่ยพร้อมก้มมองเนินอกสวยของคุณอย่างหื่นกระหาย

            ย๊า!!!อย่ามามองฉันแบบนี้นะ!!!ที่ฉันตบเพราะโอปป้ามาจูบฉันและฉันก็ไม่ได้ขอให้โอปป้ามาง้อฉันหนิ ปล่อย!”

          คุณเอ่ยพร้อมกับดันอกจีมินทันที

            งั้นฉันก็ไม่ได้ขอให้เธอดันอกฉันหนิ

          “โอปป้าก็ปล่อยฉันสิ ไม่งั้นฉันร้องให้คนมาช่วยจริงๆด้วย

          “ก็ร้องสิ แต่ต้องร้องใต้ร่างฉันนะ

          จีมินเอ่ยพร้อมกับกดตัวคุณลงบนเตียงทันที

            อย่าทำนะ!ฉันบอกแล้วไงว่าเราเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน

          “งั้นเราก็มาทำความรู้จักกันดีไหม

          จีมินเอ่ยพร้อมก้มซุกไซร้ซอกคอขาวของคุณ

            ย๊า!!!ออกไปนะ ช่วยด้วย อุ๊บส์!!!”

          จีมินประกบปากจูบทันทีที่คุณส่งเสียงดัง คุณพยายามดิ้นพร้อมทั้งทุบตีจีมินแต่เหมือนว่ามันไม่สะทกสะท้านอะไรเขาเลย

            อื้อออออ!!!”

          คุณได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอและพยายามดันจีมินออกจากตัวคุณ

ตุ๊บ!ตุ๊บ!ตุ๊บ!

          เสียงคุณทุบหลังของจีมินพรางกัดฟันแน่น จีมินพยายามทำให้คุณเปิดปากโดยการปลดตะขอเสื้อชั้นในของคุณแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล

            อื้อออออ!!!อ่อยอันอะ!”

          คุณอู้อี้ในลำคอและพยายามดิ้น จีมินที่เริ่มหมดความอดทนกับความดื้อรั้นของคุณ เขาเลื่อนมือมาบีบเค้นที่หน้าอกของคุณทันที จึงทำให้คุณเผลออ้าปากด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำกับคุณถึงขนาดนี้ จีมินไม่รอช้ารีบสอดลิ้นของเขาเข้าไปในโพรงปากของคุณทันที

ฉับ!!!

          โปรดรออ่านตอนต่อไปนะจ้ะ อิอิ^_^

          นางเอกจะเป็นยังไงนะ ฝากนางเอกทุกท่านติดตามเรื่องนี้ด้วยน่า ขอโทษที่พึ่งมาอัพ พอดีไรท์พึ่งแต่งเสร็จอ่ะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ไรท์และบังทันด้วยน่า รักคนอ่านน่าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #97 FahJiraprapa (@FahJiraprapa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:45
    จีมินอปป้าาาาา
    ทำไรเนี่ย
    #97
    0
  2. #38 monpreeyataemjai (@monpreeyataemjai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:50
    งอนกันทีไร ... จบที่ร้านป้าฮยอนอาทุกที 555
    #38
    1
    • #38-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 11)
      3 พฤษภาคม 2559 / 06:32
      55555555
      #38-1
  3. #26 58877156 (@58877156) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 20:51
    ต่อน้าาาา
    #26
    0