Jimin BTS X You กับดักหัวใจยัยปีศาจของนายจอมหื่น Monster is you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,967 Views

  • 151 Comments

  • 1,647 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    145

    Overall
    14,967

ตอนที่ 12 : ไม่เข้าใจตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 มี.ค. 59

12

อื้อออออ!!!อ่อยอันอะ!”

          คุณอู้อี้ในลำคอและพยายามดิ้น จีมินที่เริ่มหมดความอดทนกับความดื้อรั้นของคุณ เขาเลื่อนมือมาบีบเค้นที่หน้าอกของคุณทันที จึงทำให้คุณเผลออ้าปากด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำกับคุณถึงขนาดนี้ จีมินไม่รอช้ารีบสอดลิ้นของเขาเข้าไปในโพรงปากของคุณทันที

          “ถือว่าแทนคำขอบคุณก็แล้วกัน....

          จีมินถอดจูบคุณก่อนที่จะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าพร้อมกับก้มซุกไซร้ซอกคอขาวของคุณอย่างหื่นกระหาย คุณไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากนอนนิ่งยอมให้เขากระทำอย่างไร้ซึ่งการตอบโต้ขัดขืน น้ำตาแห่งความผิดหวังได้ไหลออกมาจากดวงตาอันสวยใสของคุณ คุณผิดหวังที่จีมินทำทุกอย่างลงไปเพียงเพราะต้องการอยากลองชิมลิ้มรสกายของคุณสักครั้งเหมือนกับผู้ชายคนอื่นที่เข้ามาหาคุณ เขาไม่มีความแตกต่างอะไรเลย คุณเสียใจที่ผู้ชายทุกคนต่างหวังในเรื่องเดียวกันหมด คุณก็เข้าใจว่าผู้ชายที่เข้าหาผู้หญิงนั้นล้วนหวังแต่ในเรื่องอย่างว่า สำหรับคุณกับจีมินแล้ว คุณคิดว่ามันเร็วเกินไป

            ฮึก!”

          คุณสะอึกสะอื้นพยายามกั้นไว้ไม่ให้ร้องไห้ออกมา จีมินที่ไม่สามารถหยุดตัวเองได้ เขาเริ่มรุกหนักมากขึ้น มือของเขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของคุณอย่างหลงใหล

            (ชื่อคุณ).....

          ในตอนนั้นเองมีเสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับไฟส่องสว่างไปทั่วห้อง คุณและจีมินหันไปมองทางต้นเสียงทันที และต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเจ้าของเสียงปริศนานั้นคือใคร

            มะ...แม่...พ่อ....

          คุณอุทานออกไปก่อนจะดันจีมินออกจากตัวและรีบลุกขึ้นพร้อมกับจะเดินไปหาแม่ของคุณที่กำลังมองคุณอย่างผิดหวัง สายตาที่ผิดหวังนั้นมีน้ำอุ่นใสกำลังไหลออกมา

            แม่เข้าใจผิดใช่ไหม ลูกแม่ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่เห็นใช่ไหม

          แม่ของคุณเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาตอกย้ำว่าท่านผิดหวังเสียใจในตัวคุณมากขนาดไหน แม่ของคุณถอยหลังออกไปอย่างเชื่องช้า เมื่อคุณจะเดินเข้าไปหาท่าน

            มะแม่.....หนูขอโทษ...หนูจะไม่หาข้อแก้ตัวใดใดเลย เพราะถึงหนูพูดไปมันก็ไม่สามารถเรียกความเชื่อมั่นในตัวหนูที่แม่เชื่อมาตลอดได้

          คุณหยุดเดินก่อนจะเอ่ยอย่างเสียใจ

            แสดงว่าลูก......

          แม่ของคุณเอ่ยก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป

            คุณ!คุณจะไปไหน!”

          พ่อของคุณตะโกนเรียกแม่ของคุณก่อนจะหันมามองคุณอย่างผิดหวังและวิ่งตามออกไปทันที คุณทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลร่วงล่นลงมาอาบแก้มใสของคุณราวกับน้ำตกในฤดูฝน  ยิ่งฝนตกหนักมากเท่าไหร่ น้ำตกยิ่งไหลแรงเท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าฝนจะตกหนักเสมอไป

            ฮือ.....ฮึก.....ฮือ....

          คุณร่ำไห้อย่างเสียใจ จีมินที่รู้สึกผิดเขาได้เอื้อมมือมาจับไหล่ของคุณหวังปลอบใจ

            ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน!!!เป็นเพราะโอปป้าคนเดียว!!!ฮือ...โอปป้าทำลายความเชื่อใจที่แม่มีให้ฉันหมดแล้ว!!!ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว!!!”

          คุณปัดมือจีมินออกก่อนจะลุกขึ้นยืนและตะคอกเสียงใส่จีมินพร้อมทั้งน้ำตาอย่างเกรียวกาจ

            แม่เชื่อในตัวฉันมาตลอด แต่โอปป้าเป็นทำลายมัน!!!เป็นเพราะโอปป้าคนเดียว!!!ฮือ....คนอื่นฉันไม่สนใจหรอกนะว่าจะคิดยังไง แต่ฉันสนแค่แม่ฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันเห็นสายตาที่แม่มองฉัน ฉันก็รู้แล้วว่าแม่ผิดหวังในตัวฉันมากแค่ไหน ฮือ....

          คุณเอ่ยพร้อมกับทุบตีจีมินอย่างบ้าคลั่ง จีมินไม่แม้แต่จะห้ามหรือขัดขวางคุณ เขาปล่อยให้คุณทุบตีจนพอใจ

            ทำไมอ่ะ ทำไมชีวิตฉันถึงเจอแต่เรื่องแย่ๆ มันจะมีเรื่องดีสักเรื่องไหม ฮือ....ฉันเริ่มรับมันไม่ไหวแล้วนะ ฮึก!ฮือ.....

          คุณเอ่ยพึมพรำพร้อมกับทุบอกจีมินอย่างเบามือด้วยความที่หมดแรง จีมินโอบกอดคุณอย่างปลอบโยนก่อนที่คุณจะหลับไปในอ้อมกอดนั้นของเขาอย่างเหนื่อยล้ากับชีวิต

            ฉันขอโทษ....ยัยปีศาจ...ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้เลย ฉันขอโทษ....

          จีมินอุ้มคุณไปยังเตียงพร้อมกับวางคุณลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมก่อนที่จะเอ่ยอย่างแผ่วเบาพรางนั่งลงข้างเตียงและลูบหัวคุณ

            ฉันจะทำให้ชีวิตเธอเจอเรื่องดีๆเอง ยัยปีศาจร้ายของฉัน....

          จีมินเอ่ยพร้อมกับก้มจูบหน้าผากของคุณก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องคุณไป

.

.

.

          “อื้อ....

          คุณอู้อี้ในลำคอพร้อมกับยกมือขึ้นบังแสงแดดที่ส่องมายังเตียงของคุณ คุณค่อยค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างช้าช้า ก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อคืนและถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าพรางคิดว่าทำไมชีวิตคุณถึงเป็นแบบนี้ เป็นเพราะคุณงั้นหรอ

            เฮ้อ....จะคิดทำไม(ชื่อคุณ)

          คุณเอ่ยกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปยังระเบียงทันที

            เฮ้อ....อากาศก็สดชื่นดีหนิ ทำไมรู้สึกแบบนี้นะ

          คุณเอ่ยพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่คุณชอบนั่งคุยกับปลาเป็นประจำ

            เป็นไงบ้างแฮซูแฮอัน

          คุณเอ่ยก่อนที่จะหันมามองปลาในโหลแก้วบนโต๊ะข้างกายคุณ และก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีใครเอาอาหารให้ปลาของคุณแล้ว

            จะกินทำไม พี่ไม่ได้เป็นคนเอาให้นะ จีมินโอปป้าเอาให้ล่ะสิ

          คุณเอ่ยกับปลาของคุณก่อนจะหันไปมองด้านขวาของห้อง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของห้องจะไม่อยู่

            อร่อยไหมล่ะ เขาเอาให้น่ะ

          คุณเอ่ยก่อนที่จะหันมองวิวด้านล่าง ที่มีรถผู้คนตึกสูงต่ำมากมาย ในเวลานี้คุณไม่อยากจะรับรู้หรือทำอะไรทั้งนั้น คุณอยากจะนั่งคุยกับตัวเอง ปลอบใจตัวเอง ทบทวนในทุกเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่คำตอบที่ได้คือ ตัวของคุณเองที่เป็นคนทำมัน

            (ชื่อคุณ)!”

          เสียงบุคคลหนึ่งดังออกมาจากในห้องคุณซึ่งแค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

            ว่าไงค่ะ

          คุณเอ่ยก่อนที่จะหันไปยิ้มให้บุคคลคนนั้นที่กำลังเดินมาหาคุณ

            ไม่ต้องฝืนยิ้มก็ได้ ถ้ามันทรมานนัก

          บุคคลคนนั้นเอ่ยก่อนจะลูบผมคุณอย่างปลอบโยน

            ฉัน.....ฮึก!ฮือ....ฉัน...ฉันทำให้แม่ผิดหวัง....

          คุณเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาพรางลุกขึ้นและสวมกอดคนนั้นด้วยความเสียใจทันที คุณรู้ว่าเขาต้องเข้าใจคุณ

            ทำอะไร ทำไมไม่อธิบายให้แม่ฟังล่ะ

          บุคคลคนนั้นเอ่ยพร้อมโอบกอดคุณอย่างปลอบโยนพรางลูบผมคุณไปด้วย

            ฮึก!ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ในเมื่อแม่ก็เห็นแบบนั้นแล้ว

          “แม่เห็นแบบไหนล่ะ เดี๋ยวช่วยคุยกับแม่ให้

          “แม่เห็นจีมินกำลังปล้ำฉัน ฮึก!ฮือ.....โดยที่...ที่ฉันไม่ได้ขัดขืนอะไรเลยอ่า...แล้วจะให้ฉันอธิบายยังไง ฮือ...

          คุณเอ่ยพร้อมกับร่ำไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

          “ไอ้จีมินมันกล้าทำถึงขนาดนี้เลยหรอ พี่จะไปสั่งสอนมันเอง

          “พี่วอนโฮอย่านะ ขอให้มันจบแค่เรื่องพี่กับพี่สะใภ้เถอะ

          “แต่มัน....

          “ช่างมันเถอะค่ะ ฉันคงมองคนผิดไป แล้วนี้พี่เข้าห้องฉันมาได้ไง

          “อย่าลืมสิ พี่มีคีการ์ดห้องแกนะ พ่อกับแม่ก็มี

          “อ้อ ฉันลืมไป ฮึก!”

          คุณเอ่ยพร้อมรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว

            ยังไม่ได้อาบน้ำใช่ไหมเนี่ย เสื้อผ้าหลุดลุ้ยเชียว

          วอนโฮเอ่ยถามพรางมองดูสภาพของคุณตอนนี้ที่มันไม่น่าดูเลย

            ย๊า!ห้ามมอง รอแป๊บฉันไปอาบน้ำก่อน

          คุณเอ่ยก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

            ไอ้น้องบ้าเอ๊ย!พึ่งร้องไห้อยู่แท้ๆ เปลี่ยนอารมณ์เร็วจังว่ะ

          วอนโฮเอ่ยพึมพร่ำคนเดียวก่อนที่จะนั่งรอคุณที่ระเบียง ไม่นานคุณก็อาบน้ำเสร็จ

            รีบไปแต่งตัวเร็วเลย กีฮยอนโอปป้าของแกรออยู่ร้านอาหารแล้ว

          วอนโฮเอ่ยขึ้นทันทีที่คุณเดินออกจากห้องน้ำพรางมองไปยังห้องของจีมิน

            จริงดิ!แล้วก็ไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ฉันจะได้รีบอาบน้ำแต่งตัวสวยๆไปหากีฮยอนโอปป้าเร็วๆ

          คุณเอ่ยพร้อมกับรีบแต่งตัวด้วยความเร็วแสงทันที

            ก็แกไม่ได้ถามฉันหนิ

          วอนโฮเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย

            แล้วนี่พี่สะใภ้ฉันไม่มาด้วยหรอ หรือพี่ทำให้พี่สะใภ้ฉันโกรธอีกแล้ว

          “ก็นิดหน่อย ก็แค่พาผู้หญิงเข้าห้องแล้วพี่สะใภ้แกก็เข้ามาเห็นพอดี

          “นี่น่ะหรอนิดหน่อย ไม่สงสารพี่สะใภ้หรอ เขาจะคิดยังไงเสียใจแค่ไหน ถ้าหากวันไหนเขาเกิดทนพี่ไม่ได้ขึ้นมา ระวังน้ำตาเช็ดหัวเข่าไม่รู้ตัว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน

          “เออ มันช้าไปแล้วแหละ พี่สะใภ้แกหมดความอดทนกับฉันแล้ว เธอไปแล้ว...

          วอนโฮเอ่ยก่อนจะมองปลาของคุณอย่างเสียใจ สายตาที่เจ็บปวดนั้นแค่มองคุณก็รู้ว่าเขาเสียใจมากแค่ไหน

            ไปแล้ว ก็ใช่ว่าจะกลับมาไม่ได้หนิ

          “กลับมาไม่ได้หรอก เพราะเธอไปกับแฟนเก่าเธอ สุดท้ายพี่ก็แพ้มัน

          “แฟนเก่า....พี่สะใภ้ไปกับจีมินโอปป้าหรอ

          คุณเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ วอนโฮไม่เอ่ยอะไรนอกจากปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลร่วงล่นอาบแก้มของเขาเท่านั้น

            ก็แค่ไปกับจีมินโอปป้า ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะกลับไปรักกันเหมือนเดิมหนิ พี่สะใภ้อาจจะอยากได้คนปลอบใจเข้าใจสักคนก็เท่านั้น คนเราเวลามีเรื่องทุกข์ใจเศร้าใจก็ต้องการคนที่เข้าใจรับฟังเราเป็นธรรมดา ขนาดพี่ยังมาร้องไห้มาเล่าให้ฉันฟังเลย คนเราก็แค่ต้องการคนที่เข้าใจสักคนเท่านั้นแหละ เพื่อทำให้ตัวเองสบายใจ ถึงไม่มากแต่มันก็ไม่หนักเท่าเดิม

          “แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับทุกครั้ง สายตาที่จริงจังนั้น พี่กลัวว่า เธอจะไม่กลับมาหาพี่อีกแล้ว

          “พี่ก็เลิกสิ เลิกนิสัยเดิมๆ มันไม่มีใครรับได้หรอก ถ้าเป็นพี่ พี่จะรับได้ไหม ถ้าพี่สะใภ้พาผู้ชายเข้าห้องพี่จะทนได้ไหม ก็แค่สร้างความเชื่อใจ ทำให้พี่สะใภ้มั่นใจในตัวพี่ให้ได้ ถึงมันจะใช้เวลา แต่มันคุ้มนะ ถ้าแลกกับการที่มีเธออยู่ข้างกายตลอดชีวิต

          “นี่แกปลอบใจฉันใช่ไหม

          “อือ และให้คิดอีกด้านหนึ่งเท่านั้นเอง

          “เรื่องของคนอื่นหาทางออกให้อย่างดีเลยนะ แต่เรื่องของตัวเองอ่ะ หาทางออกได้ยัง

          “ยัง ช่างมันเถอะ มันเกิดขึ้นแล้วหนิ จะแก้ไขไรได้ ก็แค่ยอมรับมันให้ได้เท่านั้นเอง

          “พูดง่ายเนอะ ทำให้มันได้ด้วยล่ะ ไม่ใช่ว่าอยู่คนเดียวแล้วนั่งร้องไห้นะ

          “อย่างฉันเนี่ยนะจะนั่งร้องไห้คนเดียว ไม่มีทางหรอก อย่าลืมสิผู้ชายในสังกัดฉันมีเยอะนะ และพี่ก็เป็นคนแรกที่อยู่กับฉันเวลาร้องไห้

          “และแกก็เป็นคนแรกที่อยู่กับฉันเวลาร้องไห้ ไอ้น้องบ้า!”

          วอนโฮเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นและเดินมาขยี้ผมคุณ

            ย๊า!ผมฉันเสียทรงหมดแล้ว เดี๋ยวกีฮยอนโฮปป้าไม่ชอบ เฮ้ย!!!พูดถึงกีฮยอนโอปป้าแล้วป่านนี้คงหลับคาโต๊ะแล้วมั้ง

          คุณเอ่ยพร้อมรีบจัดทรงผมทันที

            หยิบกระเป๋าใบสีแดงให้ฉันหน่อยสิ

          คุณเอ่ยบอกวอนโฮอย่างเร่งรีบพรางมองตัวเองในกระจก

            มีสักวันไหมที่แกไม่ใส่สีแดงน่ะ

          วอนโฮเอ่ยพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋ามาให้คุณและมองคุณจากกระจก

            ก็ชอบอ่ะ กระเป๋าสีแดง เดรสสีแดง รองเท้าส้นสูงหุ้มข้อสีแดง และก็กำไรแขนสีเงิน สวยอ่ะ

          “เออสวย ก็ออกกันไปเถอะ หิวข้าวจะแย่อยู่แล้ว

          วอนโฮเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องไป คุณไม่รอช้ารีบเดินตามออกไปทันที

            รอฉันด้วยสิ

          คุณเอ่ยพร้อมวิ่งไปเดินข้างวอนโฮทันที

            เร็วเลย ไอ้น้องบ้า! ไปขึ้นรถเลย

          “รู้แล้วน่า รถกีฮยอนโอปป้าหรอ

          คุณเอ่ยหลังจากขึ้นรถแล้ว

            อือ กีฮยอนรู้ว่าแกไม่นั่งแท็กซี่ เลยให้ฉันเอารถมารับแก

          “น่ารักที่สุดเลย สมแล้วที่รับเข้าสังกัด

             เออๆ แค่ในสังกัดก็พอนะ อย่าให้มันมากกว่านั้น ไม่งั้นฉันจะฆ่าผู้ชายในสังกัดของแกทุกคนเลย!”

          “อือ จะหวงไปไหนเนี่ย น้องนะไม่ใช่เมีย

          “ยิ่งเป็นน้องน่ะแหละยิ่งต้องหวง แกยิ่งเป็นที่หมายปองของผู้ชายพวกนั้นอยู่

          “ให้หมายไปสิ เห็นฉันเป็นแบบนี้ อย่าคิดว่าจะได้ฉันง่ายๆนะ

          “เออ!อย่าไปพลาดท่าเสียทีให้ใครล่ะ อย่าหาว่าพี่ชายสุดเซ็กซี่คนนี้ไม่เตือน

          “ไม่มีวันนั้นหรอก ขอบคุณพี่ชายสุดเซ็กซี่ที่กรุณาเตือนน้องคนนี้นะคะ!”

          “ฮึ!อ้าว เฮ้ย!!!ใครมันบังอาจขับรถตัดหน้าว่ะ!”

          วอนโฮเอ่ยอย่างอารมณ์เสียก่อนที่จะเร่งความเร็วรถปาดหน้าพร้อมจอดขวางรถคันนั้นและลงไปจากรถทันที

            ไอ้พี่บ้า!ซวยแล้วไง

          คุณเอ่ยก่อนที่จะลงรถจากรถเพื่อห้ามพี่ชายสุดใจร้อน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้วเพราะว่าตอนนี้วอนโฮไปเคาะกระจกรถคันนั้นแล้ว

            ลงมาดิว่ะ!!!”

          วอนโฮเอ่ยอย่างโมโหพร้อมเคาะกระจกรถคนนั้นทันที

            ออกมาดิว่ะ!!!”

          วอนโฮเอ่ยอีกครั้ง คนในรถค่อยเปิดประตูออกมาอย่างใจเย็น ทันใดที่คุณรู้ว่าคนในรถเป็นใคร คุณถึงกับแข็งทื่อไปเลยทีเดียว

            ไม่ได้เจอกันนานเลยนะวอนโฮ

          คนขับรถคนนั้นเอ่ยอย่างใจเย็น

            ไอ้จีมิน มิงเองหรอว่ะ!”

          วอนโฮเอ่ยพร้อมจ้องจีมินอย่างไม่ยอมแพ้และหันไปมองบุคคลที่สองที่กำลังลงจากรถมา

            พี่สะใภ้...

          คุณอุทานออกไปอย่างตกใจไม่น้อย ทันทีที่วอนโฮเห็นภรรยาตัวเองลงรถมาเขาไม่รอช้ารีบกำคอเสื้อจีมินทันที

            มิง พาเมียกูไปไหนมา!”

          “ย๊า!!!เอามือออกจากไปนะ!!!”

          ภรรยาของวอนโฮตะคอกเสียงพร้อมเข้าไปผลักวอนโฮออกจากจีมินพรางยืนขวางไว้ทันที

            ฉันเป็นผัวเธอนะ!!!”

          วอนโฮตะคอกเสียงใส่ภรรยาของตนทันที

            มิงแน่ใจหรอว่ะ

          จีมินเอ่ยพร้อมโอบไหล่ภรรยาของวอนโฮทันที

            มิง!!!”

          “พี่วอนโฮ!!!”

          คุณเอ่ยพร้อมเข้าไปดึงแขนวอนโฮไว้ทันที วอนโฮหันมามองคุณก่อนที่จะเข้าไปดึงแขนภรรยาของตนและโอบไหล่แสดงความเป็นเจ้าของทันที

            ย๊า!!!ปล่อยนะ!”

          ภรรยาของวอนโฮและคุณเอ่ยพร้อมกันทันทีที่โดนกระชากเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายที่ตัวเองเกลียด

          “มิงปล่อยน้องกรูเดี๋ยวนี้นะ!!!”

          วอนโฮเอ่ยพร้อมยกมือชี้หน้าจีมินทันที คุณและภรรยาของวอนโฮต่างพากันพยายามออกจากอีกฝ่ายแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเลย

            น้องมิง แต่เมียกรู!”

          จีมินเอ่ยอย่างกวนประสาทพร้อมเปลี่ยนมาโอบเอวคุณทันที

            น้องกรูไปเป็นเมียมิงตั้งแต่เมื่อไหร่ ปล่อยน้องกรู ก่อนที่กรูจะหมดความอดทนกับมิง!”

          “ฮึ!มิงก็ปล่อยเมียมิงก่อนดิ

          “กรูจะปล่อยทำไม นี้เมียกรู!”

          “อือ นี้ก็เมียกรู แล้วกรูจะปล่อยทำไม

          “มิงกล้าย้อนกรูหรอว่ะ

          “ป่าว กรูพูดเรื่องจริง มิงก็เอาเมียมิงไป กรูก็เอาเมียกรูมา จบนะ

          “ไม่จบ นั้นน้องกรู!”

          “น้องมิงแต่เมียกรู!”

          จีมินเอ่ยพร้อมจับคุณยัดใส่รถทันที

            มิงจะเอาน้องกรูไปไหน!”

          “มิงจะเอาเมียหรือเอาน้อง

          “ก็เอาเมียดิว่ะ

          “เออ!นั้นแหละ เลิกขวางกรูสักที กรูรีบ!”

          จีมินเอ่ยก่อนที่จะปิดประตูและขับรถออกจากตรงนั้นทันที

            ย๊า!!!จอดรถเดี๋ยวนี้นะ จะพาฉันไปไหน!!!”

          คุณตะคอกเสียงใส่จีมินทันที

            ไม่รู้ดิ

          จีมินเอ่ยเรียบเฉยพรางขับรถอย่างใจเย็นโดยที่ไม่สนว่าคุณจะเอะอะโวยวายแม้แต่นิด

            เน่!!!สนใจฉันบ้างเส่!!!”

          คุณตะคอกเสียงใส่จีมินอีกครั้งอย่างหมดความอดทน

            อย่าเสียงดังได้ไหม ไม่เห็นหรอว่าคนกำลังขับรถอยู่

          จีมินหันมาเอ่ยกับคุณอย่างรำคาญก่อนที่จะหันไปมองข้างหน้าตามเดิม

            “………….”

          คุณหยุดชะงักพร้อมนั่งอย่างสงบเงียบทันที

            ถึงแล้ว

          จีมินเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อถึงจุดหมายพร้อมลงรถและเดินนำคุณไปทันที

            พามาร้านอาหารเนี่ยนะ

          คุณเอ่ยพึมพรำคนเดียวพรางเดินตามหลังจีมินไป

            รึจะให้พาไปม่านรูด

          จีมินเอ่ยพร้อมหยุดเดินทันทีจึงทำให้คุณเดินชนหลังเขาอย่างจัง

            โอ๊ย!!!จะหยุดก็ไม่บอก!”

          “ก็มันถึงแล้ว

          จีมินเอ่ยพร้อมเดินไปนั่งเก้าอี้ทันที ทันใดที่คุณเห็นบุคคลสองคนที่กำลังนั่งมองคุณอยู่ คุณถึงกับเปลี่ยนสีหน้าทันที

            พ่อ...แม่....

          คุณอุทานออกไปอย่างตกใจพร้อมกับยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

            ทำไมไม่ไปนั่งข้างพี่เขาล่ะลูก

          แม่ของคุณเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้คุณ คุณไม่เอ่ยอะไรนอกจากเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างจีมินอย่างมึนงงทันที

            พ่อกับแม่ขอโทษนะลูกที่เข้าใจลูกผิด

          พ่อของคุณเอ่ยทันทีที่คุณนั่งลง

            เออ...ค่ะ

          “ก็ตามที่ผมบอกแหละครับ หวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจเรานะครับ

          จีมินเอ่ยพร้อมกับหันมายิ้มให้คุณอย่างเจ้าเล่ห์

            พ่อกับแม่เข้าใจลูก ต่อไปจะทำอะไรก็อย่าใจร้อนนะ คุยกันดีๆ

          “คุยแล้ว(ชื่อคุณ)ไม่ยอมฟังผมเลยครับ ผมเลยต้องทำแบบนั้น

          “คราวหน้าก็หัดฟังพี่เขาบ้างนะลูก

          “เออ...ค่ะ

          คุณยังคงงุนงงกับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า คุณไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ของคุณถึงเป็นแบบนี้

            ผมว่าเราสั่งอาหารกันเถอะครับ

          จีมินเอ่ยพร้อมกับหยิบเมนูขึ้นมาดูปล่อยให้คุณมึนงงอยู่คนเดียว หลังจากที่พวกคุณทานอาหารเสร็จ จีมินก็พาคุณมาสวนดอกไม้ที่คุณเคยมากับเขาตอนนั้นอีกครั้ง

            ลงสิ

          จีมินเปิดประตูรถให้คุณก่อนที่จะเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย

            “……..”

          “ยิ้มหน่อยดิ เรามาเดทกันนะทำหน้างงอยู่ได้ ยัยปีศาจของฉันไปไหนเนี่ย

          “เดท?นี่พาฉันมาเดทหรอ สวนดอกไม้เนี่ยนะ?”

          “ใช่ ก็บอกแล้วไงว่าเราต้องทำความรู้จักกันใหม่

          “หรอ ลืมไปว่าเราไม่เคยรู้จักกัน!”

          “หายโกรธได้แล้วนะ พ่อแม่เธอก็เข้าใจเธอแล้วหนิ ยังจะโกรธอะไรอีก

          “โอปป้าไปพูดอะไรกับพ่อแม่ฉัน ทำไมพ่อกับแม่ฉันยังกับจะยกฉันให้โอปป้าเลย

          “ก็แค่อธิบายอะไรนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเองอย่าไปสนใจเลย แค่พ่อแม่เข้าใจเธอ เธอก็น่าจะดีใจนะ

          “ก็ดีใจ แต่ฉันงงว่าโอปป้าไปพูดยังไงแค่นั้นเอง

          “เลิกพูดเรื่องนี้ แล้วไปถ่ายรูปกันเถอะ

          จีมินเอ่ยพร้อมโอบไหล่คุณเดินไปกลางสวนดอกไม้

            ผมจีมินนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ^_^”

          จีมินหยุดเดินก่อนจะเอ่ยกับคุณอย่างสุภาพ

            ค่ะ ฉัน(ชื่อคุณ)ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ^_^”

          คุณเอ่ยอย่างสุภาพพร้อมกับความรู้สึกที่แปลก เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันยากที่จะอธิบายเพราะตั้งแต่ที่รู้จักผู้ชายมายังไม่ค่อยมีใครจะสุภาพกับคุณขนาดนี้

            คุณ(ชื่อคุณ)มีแฟนยังครับ ถ้ายังไม่มี ผมขอเป็นคุณนะครับ ขอบคุณที่รับผมเป็นแฟนนะครับ

          จีมินเอ่ยพร้อมก้มหอมแก้มของคุณทันที ทำให้คุณตกใจไม่น้อย

            เออ...ค่ะ

          อ้าว ทำไมตอบแบบนั้นว่ะ.คุณคิดในใจ

            เรามาถ่ายรูปคู่กันเถอะ

          จีมินเอ่ยพร้อมเข้ามาโอบไหล่ของคุณและยกกล้องขึ้นทันที

            “123ยิ้ม

แช๊ะ!แช๊ะ!แช๊ะ!

          “ย๊า!!!มาหอมแก้มฉันทำไม

          คุณเอ่ยพร้อมผลักจีมินออกทันที

            อ้าว ก็เราเป็นแฟนกันหนิ จะทำมากกว่ายังได้เลย

          “อย่ามาเสแสร้งแกล้งทำเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าโอปป้าจะทำอะไร คิดจะเอาฉันเป็นเครื่องมือแก้แค้นพี่วอนโฮหรอ

          คุณเอ่ยพร้อมมองหน้าจีมินอย่างจริงจัง

            รู้ทันอีกแล้ว ไม่หนุกเลย เธอจะไม่รู้ทันสักเรื่องได้ไหม

          “ฮึ!ถ้าฉันไม่รู้ทัน ฉันคงเสร็จผู้ชายไปหลายคนแล้วแหละ ผู้ชายอย่างจีมินแห่งบังทันเนี่ยน่ะหรอจะจริงจังกับใคร

          “เธอก็เหมือนกันนั้นแหละไม่เคยจริงจังกับใคร แม้กระทั่งไอเอ็ม!คนที่เธอรักมาก!”

          “………”

          “พูดแทงใจดำล่ะสิ

          “ป่าว โอปป้าพูดถูกต่างหากล่ะ แม้กระทั่งคนที่ฉันรัก ฉันยังทิ้งได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับโอปป้า อย่าคิดว่าฉันจะตกหลุมพรางตื้นๆของโอปป้านะ

          “ก็ไม่แน่นะ เธออาจจะตกแล้วก็ได้

          “งั้นโอปป้าก็คงตกหลุมพรางฉันแล้วแหละ

          “เพลย์บอยอย่างฉันเนี่ยนะจะตกหลุมพรางเธอ จะหลงตัวเองเกินไปรึป่าว

          “เดี๋ยวก็รู้ อ๊อ!!!อย่าคิดจะแย่งพี่สะใภ้ฉันเด็ดขาด เพราะฉันไม่มีวันยอมให้โอปป้าแก้แค้นพี่วอนโฮได้สำเร็จหรอก

          “เดี๋ยวจะได้รู้ผลลัพธ์ว่าจะสำเร็จรึป่าว

          “ฮึ!”

.

.

.

โปรดรออ่านตอนต่อไป....

            ไรท์มาอัพให้แล้วนะ ขอโทษที่ปล่อยไว้นานน่า อย่าลืมเม้นด้วยน่า พออ่านเม้นของนางเอกแต่ละคนแล้วไรท์นั่งยิ้มทั้งวันเลย

ณ สำนักงานเคโระ

จีมิน> “เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งโอปป้าสักทีห้ะ!เคโระ”

ไรท์> “แกล้งอะไร ฉันไม่ได้แกล้งอะไรโอปป้าเลยนะ”

จีมิน> “ทำไมจะไม่ได้แกล้ง เคโระโอปป้าได้ออกมาใกล้ๆจะจบตอนไง อย่าลืมสิ โอปป้าเป็นพระเอกนะ พระเอกอ่ะ!

ไรท์> “ใช่ โอปป้าเป็นพระเอกไง ฉันก็ไม่ได้เอาคนอื่นเป็นพระเอกหนิ โอปป้าจะโวยวายทำไมเดี๋ยวจะไม่ต่อให้เป็นปีเลย”

จีมิน> “ถ้าเคโระทำแบบนั้น นางเอกก็หนีโอปป้าหมดดิ เดี๋ยวเคโระจะไปไหน!!!ย๊า!ฟังโอปป้าก่อน!!!”

ไรท์.เดินออกจากห้องทำงานทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #98 FahJiraprapa (@FahJiraprapa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:05
    ต่อค่าาาาา
    ว่าเเต่ผู้ชายในสังกัดเนี่ยหายไปไหนอ่ะไรท์
    นัมแทอ่ะ
    อยู่ไหนเนี่ยยยยย
    #98
    0
  2. #39 monpreeyataemjai (@monpreeyataemjai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:10
    นัมแทหายไปไหนแล้วอะไร.... /// ต่อน้าาา
    #39
    0
  3. #34 58877156 (@58877156) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 19:44
    ต่อน้าาาารออ่านอยู่
    #34
    1
    • #34-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 12)
      25 เมษายน 2559 / 01:41
      ขอบคุณที่ยังอุตส่าห์รอไรท์ ตอนนี้ไรท์ไปนอนก่อนน่าาาา ฝันดีน่าาาาา
      #34-1
  4. #31 รักเพื่อน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 20:54
    ต่อค้าไรท์
    #31
    0