[fic.IchiRuki] Monster heart ภารกิจร้ายซ่อนรัก

ตอนที่ 5 : [03rd Mission] Lilio candidior

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 ส.ค. 59

Monster heart

presented by เปเปอร์เมลล์




“นี้เร็นจิ..ข้าได้ยินจากทหารที่ปราสาทมา มีข่าวชาวเมืองถูกฆ่าที่เขตชายแดนเมืองเซเรย์เทย์กับเขตลูคอนอีกแล้ว” ลูเคียเอ่ยเสียงเบา มือเรียวบางเอื้อมคว้ามือหนาของชายผมแดงตรงหน้าก่อนจะปีนขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญ

 

เร็นจิได้แต่นิ่งเงียบที่จู่ๆลูเคียก็เอ่ยออกมมาแบบนี้  ร่างสูงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะนึกอะไรได้บางอย่าง “นี้..องค์หญิงคิดว่าชาวเมืองลูคอนเป็นคนยังไงเหรอ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ

 

“ข้าเคยฟังจากแม่นมมาว่าชาวเมืองลูคอนน่ะมีจิตใจโหดร้าย ป่าเถื่อนราวกับปีศาจ ร่างกายก็กำยำสูงใหญ่ไม่หล่อเหลา แล้วก็... หลงไหลในสีแดงสดของเลือดและการฟาดฟันมนุษย์” ประโยคสุดท้ายนั้นลูเคียเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับกำลังพูดกับตัวเอง คิ้วเรียวบางขมวดชิด มือเรียวบางประคองเจ้ากระต่ายตัวจ๋อยที่หลับอยู่ในมือก่อนจะหลังหันไปมองทหารหนุ่มคนสนิท

 

“นี่..เร็นจิ” ร่างบางเอ่ยพลางก้มหน้านิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าได้ยินมาว่านั้น เป็นเกี้ยวส่งตัวจากเมืองคารากุระ ถ้าเป็นข้าในตอนนั้นตัวข้าจะทำเช่นไรนะ ถ้าเป็นข้าที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างกับคนที่ข้ารัก” ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำ “นางคนนั้นจะเฝ้าโทษตัวเองมากแค่ไหนกันนะ..”

 

เร็นจิถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อะไรกัน.. คิดเรื่องความรักแบบนี้ องค์หญิงเองก็คงถึงวัยแล้วมั้งเนี้ย” ชายหนุ่มปล่อยมือข้างหนึ่งที่กุมเชือกบังเหียนขึ้นมายีเรือนผมสีดำสลวยของร่างบางที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหญิงอย่างเผลอตัว ดวงตาสีแดงคู่น้อยมองร่างบางท่ามกลางอ้อมแขนกว้างของตนที่บังคับม้าอยู่

 

“มะ..ไม่ใช่สักหน่อยเจ้าบ้า” ลูเคียรีบตอบกลับ

 

“จริงสิฤดูหนาวปีหน้าเจ้าก็อายุ 16 แล้วนี้” เร็นจิพูดพลางบังคับม้าให้ช้าลง “ถึงตอนนั้นคงมีพวกขุนนางมากหน้าต่างเมืองแห่มาประเคนของล้ำค่ามากมายให้องค์หญิงเพื่อตอบแทนกำนัลในการออกเรือนแน่ ฮ่ะฮ่ะ ข้าละอิจฉาจริงๆ” แม้จะแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงยียวนแต่เด็กหนุ่มกลับมองร่างบางตรงหน้าจากทางด้านหลังด้วยแววตาเศร้าสร้อย “ถึงตอนนั้นเจ้าหญิงก็จะได้อยู่ในปราสาทหลังใหม่ ได้มีครอบครัว มีลูกเล็กๆให้เจ้าอุ้ม”

 

 

ได้แต่งงานกับชายที่เป็นใครที่ไม่ใช่ข้า.......

แต่แค่เจ้ามีความสุขข้าก็พอใจแล้ว....

 

“นี่เร็นจิไว้ถ้าถึงตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปอยู่ด้วยได้รึเปล่า” ร่างบางหันมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ก็เจ้าเป็นเพื่อนคนสำคัญของข้านี้น่า”

 

แอ๊ด...

ประตูบานหนาของปราสาทถูกเปิดออกจากทางด้านในตอนรับทั้งคู่ให้เข้าไปด้านในอย่างเช่นเคย

 

เร็นจิหัวเราะหึกับคำพูดของร่างบาง ใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มคลี่ยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะสะบัดเชือกเส้นหนาในมือเพื่อบังคับม้าตัวโปรดให้เดินต่อไปอย่างช้าๆ ดวงตาคู่เรียวสวยค่อยๆละจากร่างบางก่อนจะมองภาพตรงหน้า..

 

ม่านตาแดงสดเบิกกว้างกับภาพที่ปรากฏต่อสายตา

 

ปราสาทที่คุ้นตาตอนนี้กลับเกลื่อนกลาดไปด้วยศพทหาร เลือดสีแดงสดย้อมลานทรายขาวให้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียน ดวงตาสีทับทิมสดที่เคยแข็งกร้าวด้วยนามของทหารกล้าตอนนี้กลับเริ่มหวั่นเกรง

 

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..... 

 

“อะไรเหรอ..เร็นจิสีหน้าเจ้าไม่ดีเลย” ลูเคียเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มก่อนจะหันกลับไปด้านหน้าแต่ทว่ามือหนาของเด็กหนุ่มกลับเอื้อมมาปิดดวงตาคู่สวยของเธอไว้เสียก่อน

 

“อย่ามองนะ” เร็นจิตะโกนลั่นก่อนจะดึงร่างบางลงจากหลังม้าทั้งแบบนั้น ส่งผลให้ลูเคียทำได้เพียงยืนนิ่งในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

 

เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไม....

มือเรียวบางสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นที่ไหลออกมาจากอกแกร่งที่กำลังปกป้องเธออยู่

 

เสียงร้องของเด็กหนุ่มดังขึ้นก่อนจะรั้งร่างบางให้ทรุดลงกับพื้น เลือดสดๆไหลจากร่างหนาระลงผิวขาวของร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมอกจนกลายเป็นสีแดง

 

“ระ..เร็นจิ เจ้า...” ลูเคียเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือเรียวบางปัดมือหนาที่บดบังสายตาเธอออกอย่างช้าๆ

 

ดวงตาสีม่วงหม่นคู่สวยเบิกกว้าง “ระ..เร็นจิ...” ภาพตรงหน้าคือร่างของชายหนุ่มผมแดงในสภาพบาดเจ็บหนัก เลือดสีแดงสดไหลจากรอยแผลที่หัวคิ้วฉาบใบหน้าไปเกือบครึ่ง ร่างหนาขยับไหวไปตามจังหวะหายใจที่รวนเพราะพิษจากบาดแผลเหงื่อกาฬเม็ดหนาหยดจรดลงบนแก้มนวลของร่างตรงหน้าอย่างไร้เรียวแรง แต่ทว่าแขนแกร่งกลับกอดร่างบางไว้แน่น “เร็นจิ..ตอบข้าสิ เร็นจิ” ลูเคียได้แต่เรียกร่างตรงหน้าด้วยเสียงที่สั่นเทา แต่กลับไร้ซึ่งเสียงทุ่มที่เคยพูดยียวนคุ้นหูเอ่ยตอบกลับมา มือเรียวบางเขย่าร่างตรงหน้าอย่างไร้ความหวัง หยาดน้ำใสเอ่อระเรือขอบดวงตาคู่สวยด้วยความหวาดกลัว

 

ลูเคียรีบดันร่างหนาที่พันธนาการร่างของตนออกด้วยความตกใจก่อนจะพยายามหงายร่างของชายหนุ่มขึ้นอย่างลำบาก “เร็นจิ เร็นจิ” ลูเคียเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ใครก็ได้ช่วยด้วย ใครก็..”

 

มือหนาเอื้อมมาปิดปากลูเคียอย่างจนใจ “ยะ..ยัยบ้าใครเขาเรียกขอความช่วยเหลือกลางดงศัตรูกันบ้างห๊ะ” “เร็นจิว่าก่อนจะเอื้อมมือกดบาดแผลที่อกของตนแน่น “เจ้าพวกโจรมันเล่นสกปรก ดูเหมือนว่าดาบของพวกมัน..จะ..จะป้ายพิษเอาไว้” เร็นจิพูดพลางหอบแรงก่อนจะมองลูเคียที่นั่งอยู่ข้างตน “ น..นี้เจ้า”

 

ดูเหมือนว่าดาบแรกที่แทงทะลุร่างของเร็นจิในตอนนั้นจะไม่ได้โดนแค่ร่างแกร่งของเขาเพียงร่างเดียวแล้วละสิ

 

ดวงตาสีแดงสดจ้องมองกิโมโนสีขาวสดที่ขาดวิ่นด้วยรอยดาบ เผยให้เห็นรอยแผลบริเวณแขนเรียวเล็กที่ถูกกรีดเป็นทางยาว ลูเคียเอื้อมมืออีกข้างมาปิดแผลของตนก่อนจะเอี้ยวตัวหลบ “ไม่ใช่แผลใหญ่อะไรหรอก ไม่เจ็บเลยด้วยซ้ำ” ลูเคียพูดพลางฝืนยิ้ม “เจ้านะนอนนิ่งๆไปเถอะ” ทันทีที่พูดจบร่างบางก็ยันตัวเองขึ้นก่อนจะพยายามลากร่างที่บาดเจ็บของชายหนุ่มไปหลบอยู่หลังพุ่มไม่อย่างทุลักทุเล

 

 

....

“เท่านี้ก็คงพอช่วยอะไรเจ้าได้บ้างนะ” ลูเคียพูดพลางมองแผลของเด็กหนุ่มที่ถูกทำแผลอย่างลวกๆอยากไม่สมเป็นเธอ ดูเหมือนว่าสายตาของเธอตอนนี้จะเริ่มพลางเพราะพิษซะแล้วสิ “เรารออยู่ตรงนี้..เดียวท่านพี่ก็มาช่วยแล้ว ขะ..แข็งใจไว้..ก่อนนะ..” ร่างบางพูดพลางเริ่มออกอาการหอบ

 

 “ลูเคียระวัง” เสียงของเร็นจิดังขึ้นอย่างรีบร้อนก่อนจะตามมาด้วยเสียงดาบดังขึ้นปะทะข้างหูของเด็กสาว

 

ดวงตาสีม่วงพยายามหรี่เล็กเพื่อปัดหมอกสีขาวพร่าที่บดบังสายตาของเธออยู่ แต่กลับมองเห็นได้เพียงร่างสีแดงตรงหน้าอย่างเลือนราง “เร็นจิ..” มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าร่างตรงหน้าอย่างเป็นห่วง

 

“ยัยบ้า! ทำอะไรนะ หนีไป!!” เสียงคุ้นเคยของเด็กหนุ่มตะโกนลั่นพร้อมกับความรู้สึกเจ็บที่แล่นจากฝ่ามือเรียวบาง หยดเลือดไหลออกจากปากแผลที่ถูกกรีดสดๆเป็นทางยาว ร่างบางทำได้เพียงแต่ยื่นมือเรียวบางของตนค้างนิ่งเพราะความตกใจ ดวงตาสีม่วงหม่นมองชายตรงหน้าอย่างเหม่อลอย จนกระทั้งประกายดาบที่ร่างตรงหน้าเงื้อขึ้นสูงที่สะท้อนกับดวงจันทร์กระทบเข้ากับดวงตาคู่สวย เรียกสติของร่างบางให้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่เช่นเร็นจิทหารหนุ่มของตน

 

ลูเคียหลบดาบของชายตรงหน้าได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะล้มลงลงไถลกับพื้นเป็นทางยาวจนร่างบางรู้สึกแสบไปทั้งตัว

 

มือหนาของเร็นจิผลักร่างของลูเคียให้ถอยหลบก่อนจะวิ่งเข้ามารับดาบแทนหญิงสาว “หนีไปสิยัยบ้า บอกให้หนีไปไง!!!” เสียงของเด็กหนุ่มตะโกนลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงดาบประทะกันอย่างแรง

 

ลูเคียที่นอนราบอยู่กับพื้นค่อยๆยันตัวเองขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ร่างบางวิ่งหนีทั้งน้ำตา ทั้งที่ตอนนี้ขาทั้งข้างนั้นสั่นจนแทบอยากจะทรุดแต่ความรู้สึกกลัวที่รุกล้ำเข้ามาในจิตใจนั้นกลับน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะหยุดได้

 

ระ..เริ่มมองเห็นแล้ว...

 

ลูเคียพยายามหรี่ตามองภาพตรงหน้าจนรู้ว่าที่ที่เธออยู่นั้นเป็นด้านในของปราสาท สายลมอ่อนที่พัดผ่านหน้าอย่างเฉื่อยฉิวเพราะความเร็วของร่างบางที่วิ่งนั้นเริ่มอ่อนแรง มือเรียวบางกำต้นแขนที่ถูกฟันของตนไว้แน่น ความรู้สึกทรมานราวกับหัวใจจะหยุดเต้นแล่นบาดทุกโสตประสาทของร่างบางจนแทบสิ้นสติ ร่างบางหอบโยนเพราะพิษที่วิ่งไปทั่วร่าง “อ๊ะ..” มือเรียวเล็กจิกเข้าที่อกซ้ายของตนแน่นก่อนจะเอนกายพิงผนังเพื่อฝืนยันร่างกายให้เดินต่อ

 

สายลมเอื่อยพัดผ่านร่างของลูเคียไปอย่างอ่อนโยนระเรือนผมสีดำสนิทให้ปลิวระเรื่อยไปตามแรงลมพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆที่คุ้นเคยก็พัดลอยมาตามสายลม

 

กลิ่นของดอกซากุระที่อบอุ่น...

 

ใบหน้าเรียวเล็กค่อยๆหันไปทางต้นลม..ก่อนจะเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้าที่เห็นอย่างเลือนร่าง

 

“ท่านพี่เบียคุยะ!!” ลูเคียตะโกนลั่นก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรียวแรง มือเรียวบางกำชายกิโมโนของตนเองแน่นก่อนจะกรีดร้องราวกับคนไร้สติ ร่างเล็กพยายามยันตนขึ้นขึ้นก่อนจะรีบวิ่งตรงไปที่ร่างหนาที่นอนนิ่งอยู่กลางสวน ร่างหนาที่คุ้นตานอนนิ่งด้วยสภาพบาดแผลเต็มกาย มือเรียวบางปะป่ายร่างของชายตรงหน้าอย่างสิ้นหวังราวกับจะขาดใจ “ท่านพี่.. ท่านพี่เบียคุยะ” ร่างบางตะโกนร้องพลางซุกใบหน้าของตนกับร่างตรงหน้าแน่น “ฮึกๆ ท่านพี่...”

 

“ก็คิดอยู่ว่าถ้าว่าวางศพของพี่มันไว้ ยังไงน้องมันก็ต้องออกมา แต่ไม่นึกว่าจะโง่ออกมาเร็วขนาดนี้ คิดว่าจะค่อยๆเล่นให้ทรมานกว่านี้อีกสักหน่อย...” ชายร่างสูงเดินออกจากเงาที่เคยบดบังร่างของตนไว้ เรือนผมสีแปลกตาสะท้อนกับแสงจันทร์จนราวกับสีส้มของดวงอาทิตย์ยามมองลอดอัมพันเม็ดงาม บ่งบอกว่าเจ้าของร่างไม่ใช่ชาวเมืองเซเรย์เทย์ที่คุ้นตา

_____________________________________________________________________________________________

TALK WITH P A P E R M A I L | Light

Lilio candidior ชื่อตอน ขาวดุจลิลลี่เป็นกลอนภาษาละติน (อ.คุโบะเคยเอามาเป็นชื่อตอนอยู่)

ตอนนี้แต่งสามวัน แต่งๆนอนๆ 555+ ความจริงแต่งตอนนี้จบแล้วแต่เอาครึ่งแรกมาลองเชิงยั่วน้ำลายก่อน ว่าชอบไหม

รู้ตัวว่าทำฉากหดหู่ไม่ค่อยเก่ง แต่จะพยายามเพื่อความดราม่าของเจ้ 555

เรื่องนี้เจ้จ๋าคือสาวน้อยอายุ 15 อิจิประมาณ 22 ที่ตั้งไว้ในใจนะ...


ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะรีดเดอร์ของเค้า ขอบคุณนะคะ ^__^ ฝากติดตามนะ

 
T
H
E
M
Y
B
 
________________________________________________________________________________________________________

“ก็คิดอยู่ว่าถ้าว่าวางศพของพี่มันไว้ ยังไงน้องมันก็ต้องออกมา แต่ไม่นึกว่าจะโง่ออกมาเร็วขนาดนี้ คิดว่าจะค่อยๆเล่นให้ทรมานกว่านี้อีกสักหน่อย...” ชายร่างสูงเดินออกจากเงาที่เคยบดบังร่างของตนไว้ เรือนผมสีแปลกตาสะท้อนกับแสงจันทร์จนราวกับสีส้มของดวงอาทิตย์ยามมองลอดอัมพันเม็ดงาม บ่งบอกว่าเจ้าของร่างไม่ใช่ชาวเมืองเซเรย์เทย์ที่คุ้นตา

 

ลูเคียที่กอดร่างเบียคุยะอยู่สะดุ้งผึ่งก่อนจะเงยหน้ามองร่างของชายตรงหน้า “เจ้าเป็นใครนะ!” ลูเคียพูดพลางพยายามหรี่ตามองใบหน้าของชายตรงหน้าแต่ทว่าภาพตรงหน้ากลับเรือนรางจนแทบแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าร่างที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากตนนั้นเป็นหญิงหรือชาย

 

รอยยิ้มเยือกเย็นฉายลงบนใบหน้าคมคาย “ก็เป็นปีศาจที่ทำให้ชีวิตของเจ้าแปดเปื้อนไปด้วยสีดำยังไงละ..” ชายร่างสูงพูดจบก็พาดคาตานะสีดำสนิทพาดไหล่ของตน “แต่ก็นะ คิดว่าจะเล่นกับเจ้าแค่คนเดียว แต่เจ้าดันกลับมาช้า ข้าก็เลยต้องหาอะไรทำฆ่าเวลา..” ชายแปลกหน้าพูดก่อนจะทอดมองร่างที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างเหยียดหยาม

 

“เจ้าโจรชั่ว!” ลูเคียพูดพลางจ้องเงาตรงหน้าเขม่ง

 

“เกลียดข้าเหรอ..” รอยยิ้มฉายปรากฏบนใบหน้าของชายแปลกหน้า “ถ้าเจ้าเคียดแค้นข้า ชิงชังข้านักแล้วทำไม ไม่สู้ละ.... ใช่ดาบข้ากายเจ้าก็ได้นี้...” ชายหนุ่มพูดพลางมองดาบเปลือยเปล่าไร้ฝักดาบที่ตกอยู่ข้างกายของเบียคุยะ

 

“ด..ดาบของงท่านพี่” ลูเคียเอ่ยอย่างอ่อนแรงก่อนจะเอื้อมมือไปที่ดาบตรงหน้าด้วยมือที่สั่นเทา

 

“หรือว่า..พวกผู้ดีมีตระกูลเนี่ยจะถืออะไรที่หนักกว่าตะเกียบไม่เป็น”

 

สุดท้ายเส้นความอดทนของลูเคียก็ขาดผึ่ง มือเรียวเล็กคว้าดาบเล่มโตไว้แน่นก่อนจะวิ่งไปทางต้นเสียงพร้อมกับเงื้อดาบแทงร่างตรงหน้า แต่ด้วยดวงตาที่เริ่มพล่ามั่วจนแทบจะมองร่างตรงหน้าแทบไม่เห็นทำให้ร่างบางทำได้เพียงปัดป่ายดาบไปมาอย่างไร้ซึ่งความแม่นยำ

 

“หึ..ใจกล้าเหมือนกันนิ นึกว่าจะทำเป็นแค่แบมือแบเท้า” ชายร่างสูงพูดพลางปัดดาบอย่างง่ายดายก่อนจะใช้สันดาบกระแทกร่างของลูเคียอย่างแรง “แต่เจ้ารู้ความหมายของการจับดาบไหม.. มันหมายความว่าเจ้าพร้อมจะสู้” มือหนาคว้าข้อมือของร่างตรงหน้าแน่นก่อนจะกระแทกมือนั้นเข้ากับต้นไม้อย่างแรงจนดาบเล่มโตหลุดออกจากมือ “และพร้อมรับความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายมอบให้”

 

ดวงตาสีน้ำตาลหม่นมองข้อมือเรียวเล็กที่ถูกตนพันธนาการไว้อย่างพอใจ รอยยิ้มมุมปากฉายลงบนใบหน้าอย่างเยือกเย็นพร้อมกับแรงบีบที่กำลังพลิกข้อมือบางอย่างผิดด้านอย่างช้าๆราวกับจงใจทรมานร่างบางในอุ้งมือของตนเล่น

 

ลูเคียกรีดร้องอย่างทรมาน ร่างกายบิดเกร็งราวกับจะขาดใจเพราะความเจ็บปวดที่ร่างสูงมอบให้อย่างเชื่องช้า แม้อยากจะสะบัดหนีแต่ร่างบางกลับทำได้เพียงรองรับความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายพร้อมให้ ร่างบางทนกัดฟันอยู่เนิ่นนานจนน้ำตาลไหลอาบสองแก้ม “ป..ปล่อยข้านะ”

 

“เวลาจะขอร้องคนอื่นเขาทำกันอย่างไงเหรอเจ้าหญิง” ร่างสูงพูดก่อนจะปล่อยข้อมือเรียวบางให้เธอเป็นอิสระ “คุกเข่า!

 

ดวงตาสีม่วงสดเบิกกว้างกับคำพูดของโจรร้ายตรงหน้า...

 

“อึก..” ร่างบางทนทรุดกายลงด้วยความอดสู ลูเคียกัดฟันแน่นพร้อมกับเท้าคู่งามค่อยๆย่อลงช้าๆ “ข..ขะ..”

 

มือเรียวบางจิกมือของตนแน่นด้วยความเจ็บใจ “ข..ใครมันจะไปก้มหัวให้กับคนอย่างแกกันละ!” ลูเคียกัดฟันแน่นก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งอย่างนั้นอย่างจงใจ

 

“โอ๊ย!..” หัวของร่างเล็กเสยเข้าที่คางของชายหนุ่มแปลกหน้าเข้าอย่างจังจนเด็กหนุ่มถอยเซ มือหนากุมคางของตนอย่างเจ็บปวดก่อนจะง้างขึ้นสูง “กล้าดีนักนะ”

 

ห..หายใจไม่ออก...

ดวงตาสีม่วงคู่สวยของร่างบางเบิกกว้างเพราะความรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจหยุดเต้นบาดเข้าทั่วร่างราวกับมีดแหลม มือเรียวบางกำอกกิโมโนของตนแน่นก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างไร้แรงต้าน

 

มือหนาชะงักค้าง มองร่างบางที่ทรุดลงไปอย่างไม่เข้าใจก่อนจะใช้เท้าแตะร่างบางที่ฟุบอยู่ให้หงายขึ้นอย่างไม่ไยดี ดวงตาสีน้ำตาลหม่นมองร่างบางที่ตอนนี้หายใจแรงจนตัวโยน ใบหน้าเรียวเล็กตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตที่ระไร้ผมของร่างตรงหน้าจนเปียกชื้น “เฮ้..นี้เจ้า เฮ้!” มือหนาเอื้อมลงเขย่าร่างบางที่หายใจรวยริน

 

พิษ??….

 

ทันทีที่คิดได้มือหนาก็ปะป่ายหารอยแผลตนเหตุ “หึ....” ชายหนุ่มพูดพลางมองแผลที่แขนเรียวบางที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง “เฮ้..นี้เจ้าไปโง่โดนอะไรมา”

 

“หึ..พูดเหมือนไม่รู้ว่าฝีมือพวกเดียวกัน” ลูเคียแค้นเสียงตอบด้วยน้ำเสียงที่รวยริน

 

“ชาวเมืองลูคอนไม่มีความรู้เรื่องพิษ..” เด็กหนุ่มตอบเสียงเรียบก่อนจะคว้าบางอย่างออกมาจากอกเสื้อฮากามะ มือหนาบีบแก้มของร่างบางอย่างแรงก่อนจะกรอกของเหลวรสขมฟาดลงคอโดยไม่บอกกล่าวจนร่างบางสำลัก

 

มือเรียวบางปัดป่ายร่างตรงหน้าให้ถอยห่างเพราะขาดอากาศหายใจแต่ก็ไม่เป็นผล มือหนาบีบค้างอยู่ที่ใบหน้าอย่างแรงจนสุดท้ายร่างบางก็ต้องฝืนกลืนของเหลวนั้นลงไปอย่างไร้แรงต้าน

 

“จะ..เจ้าให้ข้าดื่มอะไรลงไป”

 

“ก็แค่ยาชาธรรมดา” ร่างหนาพูดพลางฉีกกิโมโนของร่างบางก่อนจะใช้เศษผ้านั้นรัดต้นแขนต้นปัญหาที่ถูกพิษเอาไว้ “ที่เหลือก็ขึ้นอยู่ร่างกายของเจ้า..” ร่างสูงพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่ทว่ามือเรียวบางกลับรั้งชายฮากะมะของตนเอาไว้

 

พิษจากดาบในตอนนั้นงั้นเหรอ...

เร็นจิ..

 

“ช..ช่วยเร็นจิด้วยสิ” ลูเคียพูดพร้อมกับพยายามผลักตัวเองที่นอนอยู่เข้าใกล้ร่างหนา “เจ้านั้นเข้ามารับดาบแทนข้า” มือเรียวบางกำชายฮากะมะแน่นขึ้น “ขอร้องช่วยเจ้านั้นด้วย” ร่างเล็กฝืนพูดทั้งที่หายใจยังแทบไม่ไหวก่อนจะขยับวางหน้าผากของตนแนบเท้าหนาของอีกฝ่าย

 

มือหนาจิกเรือนผมของลูเคียก่อนจะดึงร่างบางขึ้นให้เผชิญหน้ากับตน “เจ้านั้นมันเป็นคนสำคัญของเจ้าสินะ..” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย.. “ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยให้มันตายไปนั้นแหละ”

 

สิ้นน้ำเสียงที่เฉือนกรีดหัวใจ มือหนาก็ปล่อยทิ้งร่างเรียวเล็กให้ลงไปนอนกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มของลูเคีย มือเล็กกุมหัวใจของตัวเองไว้แน่นราวกับจะบรรเทาความเจ็บปวดนี้ลงได้

 

ดวงตาแหลมคมยืนมองร่างบางที่เคยขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกลิลลี่ค่อยๆแปดเปื้อนไปด้วยความโกรธแค้นสีแดงอย่างพอใจ...

 

แค่นี้ไม่พอสำหรับความผิดที่เจ้าจะต้องได้รับหรอก.. คอยดูเถอะคุจิกิ เบียคุยะข้าจะทำให้น้องสาวของเจ้าแปดเปื้อนยิ่งกว่านี้อีกหลายเท่านัก....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

291 ความคิดเห็น

  1. #285 ddannok12345 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 22:13
    อิจิอ่อนโยนหน่อย?? ว่าเเต่ท่านเบียตายเเล้วเหรอไม่นะ😭😭😭
    #285
    0
  2. #278 PKread (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 18:40

    ใจร้ายเหลือเกินนะอิจืโกะ

    #278
    0
  3. #271 Kae_kun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:23

    อิจิโกะไม่อ่อนโยนเลย ????

    #271
    0
  4. #258 tarkra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:12
    อิจจี้ชั่วร้ายมากค่ะ..เปลี่ยนพระเอกทันมั้ย--ล้อเล่น แฮ่
    #258
    0
  5. #245 joypattama (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 03:08
    มันโคตร
    #245
    0
  6. #235 yamajungnarak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 20:23
    ลูเคียอย่าเพิี่งเป็นไรน้า
    #235
    0
  7. #197 rukialove2009 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 17:40
    ทำไมอิจิโกะใจร้ายขนาดนีแหะ!! ลูเคียไปทำไรให้ 😭😭😭
    #197
    1
    • #197-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      23 สิงหาคม 2559 / 20:03
      พรมลิขิตบันดาลชักพาหรือเปล่า 55
      #197-1
  8. #188 mtniee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:28
    กรี๊ดดดด ดาร์กไซด์มากค่าตาหัวส้มมมมม สงสารเจ๊จ๋ามากๆ เลย /ซบ อ่านอายุที่ไรเตอร์ว่างไว้แล้ว แหม กินเด็กนี่หว่าหัวส้ม 55555555555
    #188
    1
    • #188-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      21 สิงหาคม 2559 / 22:40
      ด่าอิจิแล้วทำไมซบ เดี๊ยวก่อนๆ 5555+

      น่าซบละสิอกสามีขาแข็งปึ้งปั๋ง //////////////////
      #188-1
  9. #171 ben_nicotine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 00:39
    ไรต์มีให้ลุ้นตอนท้ายด้วย มีความรู้สึกว่าคืนนี้อาจไม่ได้นอน จะอ่านให้หมดเบย หึๆๆๆ
    #171
    1
    • #171-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      13 สิงหาคม 2559 / 00:45
      เดี๊ยวอยู่เป็นเพื่อน 5555
      #171-1
  10. #157 กัญจนา ขันเดช (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 21:57
    สงสารเบียคุยะมาก อิจิโกะโหดร้ายเหลือเกิน แต่สนุกมากค่ะ

    ชอบมาก ไรท์เตอร์แต่งได้สนุกมากค่ะ
    #157
    1
    • #157-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      9 สิงหาคม 2559 / 22:43
      ป๋าเบียเรื่องนี้รับบทเจ็บตัวไปหน่อย อิจิใจร้าย และเร็นจิผู้ไม่รู้ว่าจะรอดไหม 55

      เรืองนี้ดราม่าเจ้มจ้น 555 ขอบคุณน้าาที่ชอบ
      #157-1
  11. #121 ถุงถังกะละมัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 03:59
    สายร้ายกาจแบบนี้แนวราเลย เราชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #121
    1
    • #121-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      24 กรกฎาคม 2559 / 08:57
      555+ มาๆๆๆ มาอยู่สายโหดกัน
      #121-1
  12. #117 lookmeesecret (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:45
    เบียจังกับเรนจิจะตายจริงๆหรอออออออ อิจิแกโหดกับเจ๊เกินไปแล้ววว มีเตะด้วยยยแถวจิกผมอีกกกกโหดร้ายยยT^T สงสารเจ๊ เบียยยอย่าตายง่ายๆน้าาาา
    #117
    1
    • #117-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      15 กรกฎาคม 2559 / 13:18
      เตะสัตว์ตัวเล็ก จัดการผู้หญิง ฟันคนแก่ อิจิทำหมด ลาออกจากการเป็นพระเอกซะนะแก

      มีความลำเอียงรีดทุกคนบอกป๋าเบี้ยอย่าตาย เดียวๆเจ้าหนูเรนจิละ 555 เอาเถอะไรต์ก็เชียร์ไม่ให้ป๋าตายอีกคนเหมือนกันนนน >//////<
      #117-1
  13. #58 กอไผ่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 14:28
    ไรท์คะ ไรท์ทำเจ้สะบักสะบอมอีกแย้ว ไรท์ขาโหด 555

    พี่เขยยังไม่ได้ตายไปจิงๆใช่ไม๊ค่ะไรท์ ตายง่ายไปไม่สมเป็นท่านพี่น๊าาา

    อยากรู้อิจิกะเจ้จ๋าจะรักกันยังไง อิจิก็ดิบเถื่อนมั่กมาย (แต่ก้อยังเชียร์อิจิน๊า หุๆ)

    รึไรท์จะเปลี่ยนให้เร็นจิเป็นพระเอกแทนซะเลย นางน่าร๊ากกก



    อ่อ ไรท์ค่ะ ทำไมตอน6กะ7 เปิดอ่านไม่ได้ก้อไม่รู้ เขียนว่านักเขียนปิดการเข้าถึง แง๊ T^T
    #58
    1
    • #58-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      17 มิถุนายน 2559 / 14:35
      ตอน 6-7 ไรต์ปิดไปก่อน เดียวมาอัพใหม่ สัญญาๆ ฮึบๆ

      พี่เขยตายไม่ได้พี่เขยต้องรอเทครัว ไม่ใข่แหละ (แซวๆ ฟิคนี้อิจิลู)
      รักแบบเถื่อนๆ ดิบๆ ตรงเป็นไม้บรรทัดเลยละ แต่เร็นจิก็ไม่เลวนะ นางแสนดีมาก ก.ไก่ล้านตัว
      #58-1
  14. #49 D18-only (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 23:04
    พี่แกมาแนวเถื่อนมาก ชั่ว(ชอบนิดๆ)
    ไรท์เอ็นดูเจ๊มากไปหน่อยหรือเปล่าอ่ะ โหดร้ายมาก55555+ 
    //อิโกะแกอย่าทำร้ายเจ๊ฉันนะ!!!แต่ถ้าเรื่องอย่างว่าได้อยู่ -.,-(อินี่มันหื่นอีกแหละ)
    #49
    3
    • #49-2 D18-only(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 23:54
      ไรท์เอ็นดูพระเอกบ้างสิ พระเอกไม่น้อยใจแย่หรอ เอ็นดูให้หนักๆยิ่งดี //หมั่นไส้อิโกะมากกกก
      #49-2
    • #49-3 papermail(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 23:58
      เผลอรักนางเอกเมื่อไหร่จะเอ็นดูพ่อสตอเบอร์รี่ให้หนักเอาให้เข้ากระดูกดำเลย
      #49-3
  15. #48 ologica (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 18:47
    แอบเสียดายพระรองก็คนดีเหลือเกิน  ถึงจะชิฟคู่อิจิลู แต่เจอแบบนี้สงสารเรนจิ 
    #48
    1
    • #48-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 18:55
      555+ ไม่เป็นไรพวกเราเรือลำเดียวกัน ฮุๆ
      #48-1
  16. #47 Sakura (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 16:25
    อิจิเถื่อนดี แต่ทำมั้ยเค้าชอบ55555 ถึงอิจิจะเถื่อนแต่ก็ไม่อย่าให้เจ๋ตาย (ไว้อาลัยเรนจิล้วงหน้า)

    #นิยายของไรต์นี้ชอบทำร้ายจิตใจคนอ่าน5555 ชอบให้ลุ้นอยู่ตลอดว่าตอนต่อไปจะเป็นอย่างรั้ย #
    #47
    1
    • #47-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 16:31
      ก็คนเขาเป็นห่วงในฐานะ"ของเล่นชิ้นใหม่" 55555+

      ชอบตัดจบเป็นงานอดิเรก อารมณ์แบบ "คำก็โจรสองคำก็โจร ลองมาเป็นผั วเป็นเมี ยกับโจรดูหน่อยเป็นไง" จบด้วยยิ้มเย็นๆ แบบนี้ก็ไม่เลว หึๆ
      #47-1
  17. #46 rukichi rukiji (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 11:24
    อิจิโหดร้ายไปแล้ว เจ้จ๋าผู้โดนทำร้าย(อีกแล้ว)

    #46
    1
    • #46-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 15:24
      เกิดเป็นนางเอกต้องสตรอง 555
      #46-1
  18. #45 little-bear42 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:28
    อิจิเถื่อนดีแท้ ทั้งตอนมีแต่ฉากโหดๆ ทำไมบางช่วงรู้สึกว่ามันมุ้งมิ้งตอนที่บอกว่าลูคอนไม่ใช้พิษ แล้วใครใช้ละ ไปสู่สุขตินะเร็นจิหลับให้สบาย(ลาล่วงหน้ารอดไม่รอดก็ไม่เป็นไร) ดูๆเบียคูยะน่าจะโคม่าไปอีกนาน ส่วนโกะกลายตัวร้ายแน่นอน(มั้ง)ฟันเฟิร์ม
    #45
    1
    • #45-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2559 / 15:19
      เช้นต์ความมุ่งมิ้งแกนี้ไปไกลมาก แต่เดาเก่งดีไปเปิดสำนักหมอดูแข่งกับบ้านตรงข้ามไหม
      #45-1
  19. #44 Achalida (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 22:15
    อ้าว คนของลูคอนไม่ใช่พิษ แล้วใครเป็นคนทำเร็นจิล่ะฟะ

    คิดไปคิดมา ท่านพี่ไม่น่าตาย เพราะคนที่อิจิโกะต้องการแก้แค้นคือเบียคุยะนี่นา ถ้าตามคำแนะนำของอุราฮาร่า น่าจะให้ท่านพี่เห็นน้องสาวทรมานมากกว่า ไม่งั้นกลายเป็นคนที่ทรมานคือลูเคียแทน รึว่าอิจิโกะจะให้เป็นแบบนั้น



    ดูท่าแล้ว อิจิโกะคงจะดูเลวไปอีกพักใหญ่ กร๊ากกก
    #44
    3
    • #44-2 Achalida (จากตอนที่ 5)
      10 มิถุนายน 2559 / 23:28
      เอาแบบเถื่อนๆ แต่สุดท้ายต้องตามง้อนางเอกสุดฤทธิ์(พลอตละครหลังข่าว) 5555

      ขอให้ลูเคียสตรองยิ่งๆขึ้นไป
      #44-2
    • #44-3 papermail(จากตอนที่ 5)
      10 มิถุนายน 2559 / 23:30
      น่าสนแห๊ะ ตามง้อ สารภาพรักแบบเถื่อนๆสุดโต้งก็ไม่เลว
      #44-3
  20. #43 pimm30 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 19:45
    ชอบอิจิ เถื่อนดี 5555555
    #43
    1
    • #43-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      10 มิถุนายน 2559 / 20:53
      ดีใจที่ชอบขอบคุณที่เม้นต์ให้กันน้าาา

      ^___^)b
      #43-1
  21. #42 D18-only (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 19:46
    ท่านพี่กะเร็นจิจะตายไหมอ่ะ T^T 
    // อิจิกินเด็ก>.,<(โดนเสย) เรื่องนี้รู้สึกว่าอ่านได้อารมณ์มากกว่าเรื่องeclipseนั้นแหะ (แต่ยังสนุกอยู่จ๊ะไรท์)

    #42
    1
    • #42-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2559 / 20:46
      แกชอบแนวเถื่อนๆไง หลงพระเอกโหดร้ายก็บอก 5555+
      แต่ละแนวก็มีเสน่ห์ของมัน เราก็ชอบแนวเถื่อนมากกว่าเหมือนกัน ได้อารมณ์ หึๆ

      อิจิกินเด็กช่าย เด็กมากด้วยยยยย เด็กแบบนี้ต้องสอนกันอีกเยอะเลย ฮ่าๆๆๆ

      ครึ่งหลังจะเป็นยังไงโปรดติดตาม
      #42-1
  22. #41 Achalida (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 01:27
    อิจิโกะกินเด็ก!! (เรื่องจริงลูเคียแก่กว่าเป็นร้อยปี 555555)

    สงสารเร็นจิง่ะ หวังว่าจะรอดนะ T T ส่วนท่านพี่ ถ้าเราเป็นลูเคียแล้วอิจิโกะฆ่าท่านพี่ล่ะก็ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะให้อภัย



    รออ่านครึ่งหลังนะคะ
    #41
    1
    • #41-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2559 / 01:39
      เรื่องอายุนี้ลองคิดเล่นๆตามส่วนสูงเจ้เอาน่ะ 5555+

      ถ้าจัดมายืนคู่กันตรงๆหัวเจ้นี้อกบักโกะเอง (ส่วนสูงนี้ที่วางมือชัดๆ)
      ฆ่าท่านพี่ว่าไม่น่าให้อถัยแล้ว นี่ถ้าปล่อยเร็นจิให้ตายอีกคน ท่ดๆๆๆ
      เจ้ไม่น่าให้อภัยจริงแหละ โกะตายตอนจบเลยคลาสิค ประทับใจดี 55555 (ล้อเล่นนะ)
      #41-1
  23. #40 sakura (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:15
    น่าสงสารเจ๋จัง ท่านพี่จะเป็นรั้ยมั้ยเนยะ เรนจิด้วย โอ้ย ลุ้นๆ
    #40
    1
    • #40-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:19
      ตอนหน้าเจ๋จ้าจะเป็นอย่างไรโปรดติดตามครึ่งหลัง อัง.. อัง....
      #40-1
  24. #39 little-bear42 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 21:56
    ลูเคียก็นะเด็กแท้ๆเชื่อฟังผู้ใหญ่มองโลกในแง่ดี ส่วนเร็นจิจะรอดไหมนะ แต่ก็นะกินแห้วไปอีกแล้วกัน ฉากเปิดตะวอิจิโกะก็ดูเป็นตัวร้ายเต็มขั้นเลย เบียคุยะจะรอดไหม ลูเคียจะทำยังไง จะตายไหม จะเกิดอะไรต่อ ลุ้นๆ
    #39
    1
    • #39-1 papermail(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:07
      ขอให้ลุ้นจนหัวใจวายไปเลย
      #39-1
  25. #38 Blx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 21:54
    เปลี่ยนพระเอกเลยได้ไหมคะ ถ้าเร็นจิกับเจ้จะดีงามขนาดนี้
    #38
    3
    • #38-2 Blx (จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:19
      555นางน่าสงสาร
      #38-2
    • #38-3 papermail(จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2559 / 22:22
      สเป๊กของน้องเขยป๋าเบียมันสูงง.. คล้ายๆจะเป็นโกะ (โฮ๊ะๆๆๆ)

      มังงะยังให้น้องเมียไปช่วยโกะ เป็นห่วงน้องเขยละสิ 55 (ก็ถ้าห่วงน้องเมียคงให้อยู่ข้างตัวเองไปแล้ววว)
      #38-3