ทะเล

เมื่อวาน....ขับรถไปเที่ยวทะเล

ตอนตีสามกว่าๆ

ไปถึงเกือบตีห้า

 

ไปเดินเล่นที่หาดทราย...ที่ทอดยาว..

มองดูเรือสีขาวที่จอดนิ่งอยู่ในทะเล

มองเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งลูกแล้วลูกเล่า

 

เงยหน้ามองพระจันทร์บนฟ้า

ปกคลุมด้วยเมฆสีดำที่ไม่หนาครึ้มมาก

แสงจันทร์ส่องสว่างรำไร

ตัดยอดต้นหูกวาง ....ที่นิ่งเงียบ

ให้ดูหน้าเกรงขาม....และงดงาม

 

ลมเย็นอ่อนๆ พัดโชย

ให้ความรู้สึกสบายๆ

สูดกลิ่นอายทะเลเข้าปอด

หลับตาฟังเสียงคลื่นที่ซัดสาด

ความสงบ....มาเยือนในหัวใจ

 

ความรู้สึกแบบนี้

...สงบสุขที่หัวใจ

...ไม่ต้องดิ้นรน

...ไม่ต้องเสาะหา...

ขอบคุณ.....

ทะเลยามรุ่งสาง

ที่แสดงความงาม....ความอ่อนโยนของธรรมชาติ

ให้คนคนหนึ่ง.........ได้พบเจอ

โดยไม่ได้เรียกร้อง ร้องขอ ต่อรองอะไรจากฉัน

แค่เพียง.....ฉันนั่งหลับตานิ่งๆ

เคลื่อนไหวให้น้อย

ใช้หัวใจ....ใช้หู....ฉันความรู้สึกสัมผัส.......

ความงดงามของพระจันทร์

ความอ่อนไหวของคลื่น

ความอ่อนโยนของลม

ฉันก็จะสัมผัสได้ถึงความงดงาม

ความเป็นตัวตนของทะเล.....ที่เป็นทะเล......