ความรัก

ใกล้ถึงวันแห่งความรักแล้ว..  เรามาพูดเรื่องความรัก.........กันดีกว่า..

 

พูดถึง “ความรัก”  แล้วอดไม่ได้ที่จะส่องประกายวิงๆ ... (ฮิ......อาการของมีความสุขจากความรัก)

ความรัก...บนโลกใบนี้...ไม่ได้มีรูปแบบตายตัว.....หลากหลายรูปแบบแล้วแต่จะแบ่งย่อยกัน

แต่ความรักที่ถูกพูดถึงกล่าวขานกันมากที่สุด และถูกยกให้มีความสำคัญมากที่สุดในวันแห่งความรักที่จะถึง  คือ

ความรักของ “หนุ่มสาว”  “หนุ่มหนุ่ม” และ “สาวสาว”  ไม่ต้องงงกันนะ เพราะเราไม่ได้จะจำกัดถึงชีวิตของใคร ในแง่มุมถูกหรือผิด ดีหรืองาม  เราเพียงอยากจะจำแนกความรักตามลักษณะในความรู้สึกของเราเป็นสำคัญ  ความรักแบบแรกที่เราจะพูดถึง ก็คือ

 

ความรักในรูปแบบที่ใช้อัตราการเต้นแรงของหัวใจเป็นตัวชี้วัด  

 

ความรัก ที่เกิดจากหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ สร้างอารมณ์หลากหลายให้กับเจ้าของหัวใจ ความรู้สึกตื่นตัว บีบรัด หัวใจเต้นโครมครามร่างกายสะท้านชาวูบ ดวงตาเป็นประกายยามได้สัมผัส  ยามอยู่ในห้วง และหรือกำลังเดินลงสู่ห้วงรัก  การควบคุมตัวเองด้วยเหตุผลเป็นไปได้ยาก เพราะความรักรูปแบบนี้เกิดจากหัวใจ เราจึงใช้ความรู้สึกเป็นตัวตัดสิน แทนที่จะใช้สมองด้านเหตุและผลตัดสินใจเหมือนเรื่องอื่นๆ  และเหมือนเป็นที่ยอมรับและได้รับการยกเว้น ให้สิทธิ์พิเศษด้วยการพยายามใช้ความเข้าใจต่อคนที่มีความรักในลักษณะนี้  ดังที่มีคนได้บอกกล่าวกันว่า “ความรักไม่มีถูกไม่มีผิด”..    

ความรักในลักษณะนี้ อัตราการสมหวังหรือผิดหวัง ต้องใช้หัวใจของคนสองคนเป็นตัวชี้วัด 

หากหัวใจคนทั้งคู่ต่างเต้นตรงกันพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย อัตราการเกิดความรักและสมหวังมีความเป็นไปได้สูง  

หากอีกหนึ่งหัวใจเต้นแรงแต่กับอีกหนึ่งไม่ได้เต้นตามในจังหวะเดียวกัน สิ่งหนึ่งที่เตรียมรับไว้ได้คือ ความผิดหวัง 

และหากต่างคนต่างเฉยชาหัวใจยังคงเต้นจังหวะเดิมๆ  อัตราการเกิดความรักย่อมเกือบจะเป็นศูนย์  

 

ความแน่นอนของความรัก ไม่ได้แตกต่างจากสัจธรรมของสิ่งอื่น ๆ บนโลกใบนี้  คือ ความไม่แน่นอน 

ยิ่งเรื่องรักที่ใช้หัวใจเป็นตัวตัดสิน หัวใจเป็นเจ้าของความรู้สึกด้วยแล้ว

เชื่อได้เลย.........การคำนวนหาความน่าจะเป็นของความรัก ประเมินได้ยากยิ่งกว่างมเข็มซะอีก

หากวันหนึ่งวันใด เราได้เผอิญเห็นบางส่วนของใครสักคนที่เราไม่เคยได้เห็น แต่กลับทำให้เราประทับใจ

แน่นอนหัวใจของเรา ก็จะหันมาสั่งให้เรามอง ให้เราใช้ความรู้สึกที่มีอยู่ทั้งหมดเพ่งมองลงไป

แล้วเมื่อหัวใจเป็นเจ้าของคำสั่ง หัวใจของเราก็จะอดเต้นแรงไปกับความรู้สึกที่เริ่มเกิดขึ้นไม่ได้

หัวใจของเรา ก็จะเริ่มเรียนรู้..........เริ่มเข้าสู่ขบวนการของการตกหลุมรักคนที่ไม่เคยรักจนได้..........

“นั่นก็แสดงให้เห็นว่า...ไม่มีคำว่าไม่มีโอกาสของความรัก”

และสำหรับคนที่มีความรักอยู่ในหัวใจอยู่แล้ว  ก็ใช่ว่าความรู้สึกที่เรามีหรือได้รับจะคงอยู่นิรันดร์เสมอไป 

เพราะจังหวะของหัวใจที่เต้นแรงจะเป็นไปได้แค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น  หากนาน นานไปแล้ว จังหวะของหัวใจที่เต้นจะเริ่มช้าลง ช้าลง จนเข้าสู่ภาวะปกติในที่สุด หรือบางครั้งอาจจะเต้นแรงจนเหนื่อยและเริ่มล้าลงจนหัวใจต้องส่งความรู้สึกที่กำลังรู้สึกต่อไปให้สมองด้านความรู้สึก ด้านความเป็นจริง ประมวลออกมาเป็นเหตุและผล และเป็นตัวปรุงแต่งความรู้สึกของหัวใจ

และเมื่อถึงคราที่สมองได้เป็นตัวตัดสินใจและให้เหตุผลแล้ว ความรู้สึกของหัวใจจะค่อย ๆ ชาลง แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสมองเต็มที่ หากคราใดที่สมองล้ากับชุดคำสั่งของความรัก ก็จะเริ่มออกฤทธิ์กดดันความรู้สึกเหนื่อยหน่ายไปที่หัวใจให้หัวใจรู้สึกและคล้อยตาม จากที่เคยเต้นเร็วรัว  จะค่อยช้า ช้าลง จนในที่สุดเวลาเราเจอหน้าคนที่หัวใจเราเคยเต้นแรง แต่กลับกลายเป็นว่าวันนี้เต้นช้าลงจนเราไม่ได้รู้สึกเหมือนเช่นเดิม หรือบางครั้งอาจจะเต้นช้ากว่าที่มันควรจะเป็น ………นั่นจึงเป็นที่มาของเหตุผลมากมายที่เราจะหยิบยกมาอ้างและอธิบายให้คนที่เคยรักได้ฟัง ดังคำที่เคยได้ยินคนเค้ากล่าวขานกัน “รักเกิดจากใจ แต่จบลงตรงเหตุผล” 

 

และนั่นก็แสดงให้เห็นว่า ความรักไม่ใช่นิรันดร์สำหรับทุกคู่เสมอไป

สิ่งที่ควรตระหนักในความรักรูปแบบนี้.........คือการทำให้ดีที่สุด และมองความเป็นจริง เพราะว่าความรักมีหัวใจเป็นตัวชี้วัด

 และเราก็มีหัวใจกันทุกคน ทำให้เราน่าจะเรียนรู้และเข้าใจได้ง่ายว่า “หัวใจเป็นตัวชี้วัดที่แปรปรวนที่สุดในโลกใบนี้”

 

ความรัก.. ของคู่รัก

จะร้อนแรง และค่อย ๆ ซาลง

ยามมีความ รัก........จิตใจจะปราศจากภูมิคุ้มกัน

หลาย ๆ คน หรือ บางคน อาจใช้ความรักของอีกคนเป็นเครื่องมือในการทำให้ตัวเองสมหวัง

หรือฉกฉวยโอกาสจากคนที่กำลังอยู่ในห้วงของความรัก

แต่บางคนก็พร้อมจะทุ่มเท ทุก ๆ อย่างเพื่อคนที่รัก

ยามมีความรัก........หัวใจจะเต้นแรง โผผินบินไปได้ทุกที่

และโหยกระหาย ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นในช่วงนั้น

ความรู้สึกที่ทรงพลัง

ความมหัศจรรย์ และอานุภาพที่ไม่เคยพบเจอ

หัวใจ......ยามแรกรัก.....ทรงพลังแต่ไร้ภูมิคุ้มกัน

คนมีความรักครั้งแรก....................เหมือนคนเพิ่งเริ่มตาบอด

หากเจอถนนที่ดี ทางที่ว่าง มีเครื่องอำนวยความสะดวก

ชีวิตก็โลดแล่นไปอย่างมหัศจรรย์

แต่หากถนนที่เราเจอ เต็มไปด้วยรถ สิ่งกีดขวาง

ความรักก็ให้โทษได้อย่างมหันต์

 

ความรัก...............มีค่า..........แต่ต้องรู้จักใช้ความเข้าใจเชื่อมโยง

ความรัก..............ต้องมีหน้าที่ของรัก.....หัวใจจึงโลดแล่นไปอย่างตรงทาง

ความรัก..............ต้องมีคำว่าอภัย............จะได้ฝ่าฟันคลื่นที่จะถาโถมเชือกที่ผูกรัด

ความรัก..............ต้องค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะรัก

                           หายใจทุก ๆ ครั้งที่รู้สึกถึงความต้องการ

                           หายใจทุก ๆ ครั้งที่ต้องชั่งเหตุและผล คำร้องขอของความรัก

                           ความรัก.....ย่อมไม่ทำร้ายความรัก

                          ความรัก.....ไม่ใช่การช่วงชิงความได้เปรียบ

                          แต่ความรัก......คือสิ่งสวยงาม

                                                   ที่ไม่ได้แลกด้วยร่างกาย

                                                   ไม่ได้แลกด้วยความเจ็บปวด

                                                    ความรักคือความพึงและพอใจ

                                                    ความสงบและลมเย็น

                                                    ของหัวใจของคนที่มีรัก.........

                                                            รักไม่จำเป็นต้องนิรันดร

                                   ณ แค่ช่วงเวลาที่ได้รัก..

                                                    แค่วันเวลาและช่วงที่ได้พบความมหัศจรรย์

                                                   ความรู้สึกเร้นลับที่คนที่ไม่เคยมีรัก

                                                   จะไม่มีวันค้นพบ

(ความรักก็เป็นสิ่งมหัศจรรย์ เป็นความจำเพาะเฉพาะตัว ไม่สามารถลอกเลียนแบบ และคัดลอกได้..และที่สำคัญมันเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะตัวคุณ โดยที่คุณไม่ต้องไปขึ้นทะเบียน...

หากวันหนึ่งหรือในวันนี้คุณไม่ได้สมหวัง.. คุณยืนขึ้นรับกับความรู้เสียใจ...อย่างสง่าผ่าเผย.. ไม่ต้องอาย หรือ เสียใจ หรือเสียดาย........เพราะความรู้สึกที่คุณได้ลิ้มลองยามมีความรัก.....มันมีค่า...และไม่ได้เกิดขึ้นกับทุก ๆ คน ในช่วงเวลาที่พร้อมกัน .. คิดเถอะว่าคุณโชคดีที่คุณเคยมีและได้ลิ้มลอง...ไม่ว่ารสชาติที่ได้รับจะเป็นอย่างไร.. แต่เชื่อได้เลยว่า...จะไม่มีวันเกิดขึ้นเลยถ้าคุณไม่ได้มีความรัก

และหากคุณสมหวัง........คุณก็ต้องทำความรักของคุณให้ดีที่สุด......ดูแลและทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุด.......และหากวันหนึ่งวันใด.......ความรักเกิดผลาดไม่ได้เป็นอย่างหวัง.......คุณอย่างน้อยคุณจะได้บอกกับตัวเองว่า...คุณได้ทำสิ่งที่ดีที่สุดและคุณก็ได้เคยมีช่วงเวลาที่ดี...........ที่มีคนอีกหลายร้อยล้านคน....ไม่ได้สัมผัสรสชาติของความรักเช่นคุณ)