ได้รับอีเมลล์ฉบับหนึ่งจากน้องสาวที่น่ารัก เห็นว่าน่ารักดีเหมือนคนส่งดี ก็เลยขอเอามาวางไว้ใน ณ ที่นี้เลยหล่ะกัน หากเจ้าของผลงานมาเห็นก็ขออภัยในการถือวิสาสะไว้ตรงนี้เลย..คงไม่ว่ากันนะคะ ..เพราะว่าชอบมาก.. ขอบคุณที่ทำขึ้นมาหล่ะกัน....แต่ไม่รู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงคือใครกันแน่... เลยไม่ได้เอ่ยชื่อง..ขอลงเลยแล้วกันหล่ะนะ












เจอหรือยัง...คน..คนนี้
เขียนโดย
papa
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
25 ธ.ค. 50
169
3
ความคิดเห็น
มาตอบอ่ะนะ เรื่องนั้นบางครั้งคนเราก็จักพึงรู้สึกได้เสมอ มันจักอยู่ในห้วงลึก ๆ นั่นล่ะ บางทีตัวเจ้าอาจจะมิสังเกต แต่ของข้ามันรุนแรงล่ะมั้ง 55+ พอมาเจอไดเจ้า ความรัก ข้าก็เลยมิมีความเห็นเอาซะเลย ขอโทษที
PS. วิถีนักรบ..คือ..การยอมรับที่จะตายโดยไม่บิดพริ้ว..แต่ก็ยังหมายถึงความตายที่ได้เลือก คือเลือกที่จะเป็นหรือตาย..มันก็เวียนวนอยู่เรื่อยไปเช่นนี้แล จงยอมรับและสู้ฟาดฟัน...>>ซามูไรสองเงา
.....ไม่ว่ากาลเวลาจะไม่หยุดนิ่ง..โลกใบนี้จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน
....กว่าการที่ใครสักคนจะเริ่มรู้สึกถึงคุณค่าของคนๆนั้น..ก็มักจะมองข้ามผ่าน
..เพราะเมื่อไม่สูญเสียจึงไม่เห็นค่า ต่อให้เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึก
..จนกว่าจะถึงเวลานั้น ดังนั้น..ในวันหนึ่งๆ..จึงมักมีคนที่ร้องให้
..บนแผ่นดินที่กว้างใหญ่นี้อยู่เสมอๆ ลองคิดคำตอบดูไหม
..ว่าจะทำยังไงที่จะตอบแทนความรักนั้นได้บ้างงงงง
...ช่างยากเสียนี่กระไร....
คห.1 อารมณ์ของท่านคงเป็นอารมณ์ของซามูไรน้อยผู้ถูกความเกลียดชังแผดเผา ท่านคงต้องเอาตัวเข้าไปอบ อุ่นด้วยไอรักซะบ้าง ..ความร้อนแรงที่แผดเผาจะได้ซาลง
คห.2 มุมมองของความรักที่น่าคิด....การตอบแทนความรักที่มีค่า ก็คือให้ใจที่มีความรัก ความเข้าใจ ที่เต็มเปี่ยมด้วยการอภัยอยู่เสมอ...