เมื่อวานตอนเช้า..นั่งฟังเพลงคลื่นกรีนเวฟ
มีผู้ชายโทรเข้ามาเล่าเรื่องดีดีในเช้านี้ เพื่อขอเพลง
ฟังน้ำเสียงแล้ว...อดที่จะรู้สึกตามไม่ได้
น้อยครั้ง..ที่จะได้ยินเสียงผู้ชายโทรเข้ามา
เพื่อบอกเล่าเรื่องหนึ่งเรื่องใดเกี่ยวกับคนรัก
ด้วย....ความรู้สึก.....ด้วยความอ่อนโยน
ทำให้คนฟังอย่างเรา...
รู้สึกถึงความสุขของความรักได้มากเท่าครั้งนี้
จะว่า ว่า เป็นครั้งแรกก็ได้นะ....ที่เราได้ยิน
น้ำเสียงที่เล่า...เจือด้วยความสุขที่สุขล้น
กับเวลาที่ได้ไปพบและเจอกับคนรัก
เค้าบอกว่า.......
ถึงแม้นเวลาที่ได้เจอกันจะแค่ 2 ชั่วโมง
แต่เป็นสองชั่วโมงที่ยาวนาน
และมีความสุขมากสำหรับเค้า
เรื่องที่เล่าจากปาก...อาจจะดูปกติ
และไม่ได้มีอะไรมากมาย
เป็นแค่เรื่องของผู้หญิงผู้ชายคู่หนึ่ง
ที่เคยเจอกันวันเว้นวัน
กับต้องห่างกันเป็นอาทิตย์...
เพราะหน้าที่การงาน...
และเมื่อคนทั้งคู่...
กลับมาเจอกัน...
ความรู้สึกที่รอคอย..
ไม่ได้ทำให้รู้สึกห่างเหิน
แต่กลับเพิ่มพูนความคิดถึง
ความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาด้วยคำพูดธรรมดา
ไม่ได้เป็นประโยคที่สละสลวย
หรือเป็นคำหวานใดๆ
แต่น้ำเสียงที่บ่งบอก...
ดูคนเล่ามีความสุขมากมาย
จนอดยิ้มตามไม่ได้.............
ส่วนเพลงที่เค้าขอ คือ เพลงหยุด
ไม่รู้เจตนาที่เค้าขอเพลงนี้เพื่ออะไร
แต่เราอดคิดไม่ได้ว่าคงขอให้....
ผู้หญิงคนนั้น คนที่เค้ารัก...
คนที่ทำให้เค้า..
มีความสุขและยิ้มได้
อยากให้ความรัก...คงอยู่อย่างนี้ตลอดไป
ไม่อยาก...ให้หัวใจใครสักคน.....ร้างลา
อยากให้ความรัก...เพิ่มพูนคงทนตลอดเวลา....
ด้วยความรัก ความจริงใจ... ตราบนานเท่านาน
ความคิดเห็น
PS. วิถีนักรบ..คือ..การยอมรับที่จะตายโดยไม่บิดพริ้ว..แต่ก็ยังหมายถึงความตายที่ได้เลือก คือเลือกที่จะเป็นหรือตาย..มันก็เวียนวนอยู่เรื่อยไปเช่นนี้แล จงยอมรับและสู้ฟาดฟัน...>>ซามูไรสองเงา