คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

3,172

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


3,172

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


131
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ส.ค. 62 / 12:45 น.
นิยาย [Okita x Kagura] Pappy һ բǴҺ͡

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นานๆทีจะชอบคู่นอมอลนะเนี่ย คิคิคิคิ 

จะขอแต่งแฟนฟิคสนองNeed ตัวเองสักหน่อยย ชอบคู่นี้มากเวอร์เด้อ 

แฟนคลับกินทามะที่จิ้นคู่นี้แวะมาอ่านแล้วชอบ เม้นให้กำลังใจด้วยนะค้าา 

ปล. เนื้อเรื่องนี้เป็นเพียงจินตาการของผู้แต่งเท่านั้น ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะเคอะ  ❤❤❤ 

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ  



รูปภาพ





รูปภาพ


Cr. https://mobile.twitter.com/LOLI_Samurai/media


ทวิตกากๆของคนขี้ซุย << จิ้มเลย  

ธีมจาก https://writer.dek-d.com/my/story/view.php?id=1146578


b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ส.ค. 62 / 12:45


ณ บ้านโอคิตะ 

15.43 น.

    "อาตี๋ วันนี้ลื้อว่างรึป่าว" คางุระหยิบกับข้าวมาวางที่โต๊ะและนั่งลงบนเก้าอี้ รอฟังคำตอบจากโซโกะ ซึ่งตอนนี้ทั้งสองคนแต่งงานกันได้ 4 ปีแล้ว คางุระแยกตัวจากคุณกิน และมาใช้ชีวิตอยู่กับโซโกะ 

     "เดี๋ยวต้องไปที่ชินเซ็นกุมิน่ะ คุณคอนโด้เรียกรวมตัว มีอะไรหรอยัยหมวย" โซโกะเคี้ยวมุ๊บมั๊บ พลางนึกขำในใจเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเซ็งหลุดของคางุระ หลังจากที่โซโกะบอกว่าไม่ว่าง 

     "ป่าว อั๊วะแค่จะชวนลื้อไปซื้อของด้วยกันเฉยๆ" คางุระทำเสียงอู้อี้ 

     "อะไรกัน เธอก็ไปกับเจ้าชินปาจิสิ" โซโกะพูดบอก ก่อนที่จะลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าว แล้วดึงตัวของคางุระเข้ามาจูบขมับ "ไปละ เดี๋ยวกลับมาละกัน" 

     คางุระลูบซ้ำตรงขมับของตนเอง "เมื่อกี้ลื้อแอบเช็ดปากกับหัวอั๊วะใช่มั้ยย!!! "  พร้อมกับเสียงด่าตามมาจากข้างหลังส่งโซโกะจนถึงหน้าบ้าน 


ณ ที่รวมพลชินเซ็นกุมิ 

      ทุกคนนั่งกันเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อฟังสิ่งที่คุณคอนโด้กำลังจะบอก เพราะหลายปีมานี้เอโดะสงบสุขมาก จึงไม่มีเหตุให้ต้องนัดรวมพลชินเซ็นกุมิ แต่ถ้าหากมีการนัดรวมพลกันละก็ ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน 

     "เรื่องที่จะบอกทุกคนก็คือ..... " ทุกคนในห้องเงียบกริบและตั้งใจฟังสิ่งที่กอริ- อ้ะ คอนโด้ อิซาโอะ กำลังจะเอ่ยออกมา 

     "คือ..ชั้นไม่รู้จะขอคุณโอทาเอะแต่งงานยังไงดี.."  ทั้งห้องเงียบกริบอีกครั้ง และทุกคนก็พร้อมใจกันลุกออกจากที่นั่งในทันที และต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า นี่เสียเวลาชีวิตไปกี่วินาทีแล้ว

     "อ๊ะ.. เฮ้ย ไม่ใช่ๆ คือว่า อะแฮ่ม จะบอกจริงๆล่ะ" เมื่อกี้เป็นเพียงมุขขำขันก่อนจริงจังของคุณคอนโด้เท่านั้น เพราะเห็นว่าเงียบกันเกินไปเลยเรียกเสียงหัวเราะสักหน่อย แต่ดูเหมือนจะได้ผลตรงกันข้าม

     "คือเรื่องในคราวนี้ มันอันตรายสุดๆไปเลย" พูดไม่ทันจบคอนโด้ก็หันมาหาโซโกะ และก็มีสีหน้าตรึงเครียด "เกี่ยวกับแกด้วย โซโกะ"

     "ช่วงนี้มีชาวสวรรค์ที่ชื่อว่าเผ่าชิโตะ  มีมันสมองที่เหนือกว่าสิ่งใดในจักรวาล เป็นเผ่าที่ฉลาดที่สุด ฉลาดกว่ามนุษย์อย่างชั้นซะอีก"  ยามาซากิที่นั่งอยู่ยกมือขึ้น จากนั้นคอนโด้ก็พยักหน้าบอกเชิงว่า 'มีอะไรพูดมา' 

     "ปกติ หัวหน้าฉลาดด้วยหรอครับ !! "  สิ้นเสียงยามาซากิ คนทั้งกองตำรวจชินเซ็นกุมิก็พากันหลุดขำก๊าก

ตู้มมมม!!! 

     และเมื่อสิ้นเสียงบาซูก้าของรองหัวหน้าปีศาจ ทุกคนก็กลับมานั่งเรียบร้อยพร้อมฟังเรื่องต่อ "เดี๋ยวพ่อจับคว้านท้องซะให้หมด" 

     "จะเล่าต่อละนะ  อะแฮ่ม!! พวกชนเผ่านี้มันฉลาดมาก สร้างเครื่องจักรสังหารให้เป็นทหารแทนตัวเอง และทหารของพวกมันก็แข็งแกร่งสุดๆไปเลย  สิ่งที่เป็นเป้าหมายของพวกมันคือ ผู้หญิงของเผ่ายาโตะ ที่อยู่ในโลกมนุษย์" เมื่อพูดถึงเผ่ายาโตะ โซโกะที่ไม่ได้ตั้งใจฟังตั้งแต่แรก ถึงกลับ หันกลับมาฟังที่หัวหน้าพูดอย่างใจจดใจจ่อในทันที 

     "ถึงพวกมันจะฉลาดมากที่สุด แต่ก็เป็นเผ่าที่อ่อนแอที่สุดด้วยเช่นกัน เพราะที่เจ้าพวกนี้ต้องการคนเผ่ายาโตะนั่นก็เพื่อ จะได้ไปรวมพันธุกรรม ของเผ่าชิโตะและยาโตะเข้าด้วยกันยังไงละ เรื่องที่ชั้นกำลังจะพูดก็คือ โซโกะ!! ยัยหมวยของนายอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย" โซโกะลุกขึ้นทันที และกำลังจะเดินออกไปจากที่ประชุม 

     และยามาซากิ ก็ยกมืออีกครั้ง เชิงนึกอะไรขึ้นได้  แต่ก็โดนฮิจิคาตะแทรกซะก่อน "พูดอะไรไม่เข้าท่าอีกละก็ แกได้คว้านท้องแน่ ยามาซากิ" 

" มีอะไรพูดมาเลย" เมื่อคุณคอนโด้อนุญาต ยามาซากิจึงเอามือลงและพร้อมที่จะพูด 

"ผมเคยได้ยินมาว่า ผู้หญิงเผ่ายาโตะตอนท้องเนี่ย อ่อนแอสุดๆเลยนะครับ"  

"ยัยสาวร้านสารพัดของนายท้องรึป่าวโซโกะ" คุณคอนโด้หันมาถามโซโกะที่ยืนอยู่ตรงระเบียง 

"ไม่หรอกครับ ยัยนั่นไม่ได้พูดอะไรทำนองนั้นเลย งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"  โซโกะพูดบอกก่อนที่จะเดินออกจากแหล่งรวมพลไป ระหว่างทางกลับโซโกะก็คิดอะไรไปพลางๆว่าวันนี้คางุระจะทำอะไรให้กิน และเขาก็คิดว่าจะแวะไปเดินตรวจตราสักหน่อยก่อนกลับ เพราะตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงเย็น 

-อีกด้าน เวลาเดียวกัน-

ณ ร้านรับจ้างสารพัดอากินจัง 

     คางุระเปิดประตูเข้ามา และเดินตรงมานอนแผ่กับโซฟาตัวโปรดที่อยู่ด้วยกันมานาน และหยิบขนมที่คุณกินตั้งไว้บนโต๊ะมาเขมือบ  

     "นี่ไม่คิดว่าคนแก่จะตกใจบ้างหรอคางุระจัง เข้ามากระทันหัน แถมยังขโมยขนมกินอีก แจ้งตำรวจเลยดีมั้ย อ้ะ ลืมไปสามีหนูเป็นตำรวจนี่หว่า ฮะๆ" คางุระลุกขึ้นมานั่ง และทุบโต๊ะดังปัง จนทำให้ชินปาจิที่อยู่ในครัวเดินออกมาหา "มีอะไรหรอคางุระจัง" 

     "อากินจัง อาชินปาจิ อั๊วะมีเรื่องจะบอกพวกลื้ออ่ะ" คนแก่ทั้งสองก็เลยเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามของโซฟาและฟังสิ่งที่คางุระบอกด้วยสีหน้าที่(ไม่)จริงจัง


.



.



.


     "ห้ะ!!! เรื่องจริงหรอ" ชินปาจิกับคุณกินตกใจจนพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน หลังจากที่คางุระพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา 

     "ก็จริงหน่ะสิ พวกลื้อจะตกใจอะไรกันนักหนา"  คางุระบอกกับทั้งสองคน จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืดตัว "อ้าา อั๊วะกลับละ ต้องทำกับข้าวให้อาตี๋กินอีกน่อ" 

     "คางุระจัง จะไม่บอกเรื่องนี้กับโซโกะคุงหรอ" ชินปาจิถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเรื่องสำคัญแบบนี้ต้องรีบบอกให้เร็วที่สุด 

     "ฮิฮิ อั๊วะว่าจะไว้เป็นเซอร์ไพรส์เย็นนี่ล่ะน่อ เอาให้อาตี๋นั่นตาค้าง อ้าปากหวอไปเลยน่อ"  คางุระพูดบอกชินปาจิกับคุณกินด้วยท่าทางที่มีความสุขสุดๆ  จนทำให้ผู้ปกครองทั้งสองวางใจว่าครั้งนี้คางุระจังแห่งร้านสารพัดรับจ้างต้องมีความสุขและผ่านพ้นความยากลำบากไปได้แน่ๆ จึงไม่ได้กังวลอะไร 

     ระหว่างทางเดินกลับบ้าน คางุระได้จินตนาการสีหน้าของโซโกะถ้าหากได้รู้เรื่องนี้เข้า เขาจะต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่นอน เพราะความจริงแล้ว เธอกำลังจะไปบอกกับโอคิตะ โซโกะว่า เธอกำลังตั้งครรภ์ได้ 1 สัปดาห์แล้ว ..  

     "ดูมีความสุขจังเลยนะ  เธอน่ะ"  เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางข้างหลัง ไม่ทันที่เธอจะหันไป ประสาทสัมผัสทุกอย่างของคางุระก็ดับวูบไปเสียแล้ว 

     20.14 น. 

     "ยัยนั่นกลับมาช้าจริง รู้รึป่าวเนี่ยว่าคนเค้าหิวข้าว" พูดจบโซโกะก็เดินออกจากบ้านเพื่อตรงไปยังร้านรับจ้างสารพัด และตามคางุระกลับมาที่บ้าน  ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็มาถึงร้านสารพัดรับจ้างของคุณกิน 

     ครืด~ 

     "ลูกพี่ คืนยัยหมวยมานะ ผมหิวข้าวจะแย่อยู่แล้ว" คุณกินที่นั่งแคะขี้มูก และมืออีกข้างก็หยิบเซ็มเบ้ที่วางอยู่บนโต๊ะมากิน จากนั้นก็หันมาหาโซโกะที่เดินมานั่งที่โซฟารับแขกหน้าตาเฉย "ขอน้ำส้มนะครับ" และยังหน้าหนาหันไปสั่งน้ำส้มจากชินปาจิอีก 

     "ยัยนั่นกลับไปตั้งนานแล้ว อะไรกันยังไม่ถึงบ้านอีกหรอ"  หลังจากสิ้นเสียงคุณกินไม่ถึงนาที ก็มีเสียงดังลั่นมาจากทางหน้าประตู 

     ปั่ง!! 

     "หัวหน้าโอคิตะอยู่มั้ยครับเนี่ย!!!" ยามาซากิวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในร้านรับจ้างสารพัด 

     "มีอะไร" โซโกะหันไปถามยามาซากิ  และกำลังหยิบน้ำส้มที่ชินปาจิเอามาเสิร์ฟขึ้นมาดื่ม 

     "มีรายงานแจ้งมาว่า คางุระจังโดนเผ่าชิโตะจับไปแล้วครับ" 

เพล้ง!!!

      เมื่อยามาซากิพูดจบ แก้วน้ำที่อยู่ในมือโซโกะ ก็แตกดังเพล้งด้วยแรงบีบของเจ้าตัว 

     "โดนจับไปไว้ที่ไหน" ชายที่กำลังอยู่ในอารมณ์ร้อนสุดๆ กระชากคอเสื้อของยามาซากิขึ้นมาเพื่อเค้นความ

     "โดนจับไปไว้ที่หอคอยกลางเมืองเอโดะที่ถูกสร้างโดยเจ้าพวกนั้นครับเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนครับ !! " โซโกะเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รีบไปยังหอคอยนั่นในทันที 

     "รีบไปกันเถอะครับ คุณกิน" ชินปาจิถอดผ้ากันเปื้อนและหยิบดาบไม้ขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอว ส่วนคุณกินก็เตรียมพร้อมเสร็จเรียบร้อยเพื่อออกเดินทางไปช่วยลูกสาว  

     ณ หอคอยกลางเมืองเอโดะ  
     "ได้มาครอบครองสักทีนะ ผู้หญิงของเผ่ายาโตะ  หายากจริงๆ"  ชายร่างสูงผมสีขาว เดินไปมาบริเวณแท่นที่จับคางุระตรึงไว้ เขาให้ยาสลบเธอและจับเธอตรึงกับแท่นด้วยโซ่เพียง 1 เส้น "ทีนี้แหละ เผ่าของเราจะต้องเป็นเผ่าที่ ฉลาดและแข็งแกร่งสุดๆ ฮ่าๆๆๆ !!" 
ชายหนุ่มพูดอย่างบ้าคลั่ง พลางลูบคลำไปตามเรือนร่างของคางุระที่ถูกตรึงอยู่

โครม!!!

    "ห้ามจับนะว้อยย!!!!" โซโกะที่กระโดดทะลุกำแพงมาด้วยความโกรธเต็มMAX พุ่งตรงเข้ามาประดาบกับชายที่จับตัวคางุระมา และลูกสมุนฝีมือดีของอีกฝ่าย 4-5คน  "นี่ยัยหมวยตื่นได้แล้ว แค่โซ่เส้นเดียวกระชากให้ขาดไปซะเซ่!!" คางุระที่ได้สติจากเสียงเรียกของโซโกะก็พยายามจะกระชากโซ่ที่มัดตัวเองไว้ให้ขาด แต่ก็หมดแรงฟุ่บลงไปหอบแห่กๆ 
    
    "เห้ เธอเป็นอะไรหน่ะ ถึงจะเล่นตัวรอชั้นเข้าไปช่วยก็คงไม่ไหวหรอกนะ เจ้าพวกนี้รับมือยากชะมัด" 
    
    "ฮ่าๆๆๆ นี่แกคงไม่รู้ล่ะสิ ที่ยัยหนูยาโตะนี่มันไม่มีแรงจะทำอะไร เพราะท้องยังไงหล่ะ!" เมื่อมนุษย์เผ่าชิโตะพูดจบ โซโกะนิ่งซักพักก่อนที่จะระเบิดขุมพลังปีศาจของตัวเองที่เคยเก็บซ่อนไว้มานาน และจัดการเก็บพวกตัวร้ายลงไปกองกับพื้นหมดทุกคน 

    หลังจากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงกับพื้นและคิดในใจว่าเรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่เคยสังเกตแล้วก็ทำให้คนที่รักต้องตกอยู่ในอันตราย

    "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!" เสียงสบถของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วทั้งตึกด้วยความเจ็บใจ

    "อาตี๋ซื่อบื้อ อย่ามัวแต่ตะโกนสิ มาแก้มัดให้อั๊วะสักที" 
.


.


.
2 ปีผ่านไป 

    "นี่อาตี๋น้อย อย่าวิ่งไปวิ่งมาสิ อั๊วะมึนหัว ไปอยู่กับอาป่าปี๊ของลื้อไป" คางุระที่เป็นแม่คนเต็มตัวก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะเรื่องหน้าอก .. "ยัยหมวยหน้าอกเธอใหญ่ขึ้นรีป่าวเนี่ย" 

    ป๊าบ! 
    ฝาหม้อหลุดมือคางุระตรงมายังหัวของโซโกะ "จะบ้ารึไงย๊ะ ลื้อนี่มันทุเรศที่สุดเลย!" โซโกะหยิบฝาหม้อส่งให้ลูกชายตัวเล็กของตนเองที่ยืนจ้องหน้าผู้เป็นพ่ออยู่ "เอาหล่ะอาตี๋น้อยเอาฝาหม้ออันนี้ไปให้หม่าม๊านะ" ก่อนที่ตัวเล็กจะวิ่งดุ๊กดิ๊กๆเอาฝาหม้อไปยื่นให้แม่ของเขา 

    ครืด
    เสียงประตูถูกเลื่อนเปิดออก เป็นคุณกินและท่านรองฮิจิคาตะ เดินเข้ามาพร้อมกัน ก่อนที่จะหันหน้ามามองค้อนใส่กัน 

    "ถึงนายจะเอฟซีชั้นขนาดไหนก็ไม่ควรจะตามชั้นไปซะทุกที่นะฮิจิคาตะคุง"  ชายแก่หัวเงินเปิดสงครามประสาทขึ้นมาทางคำพูดพร้อมสีหน้า 

    "หึ๊ จะบ้ารึไง นายต่างหากละที่ตามชั้นไปซะทุกที่เจ้าบ้าร้านสารพัดเอ้ย!!" 
    
    "นายมั่วรึป่าว ตอนนี้เป็นบริษัทแล้วเฟร้ย!!" 
    
    "ใครจะไปสนเรื่องหยุมหยิมพันนั้นกันเล่า จะเป็นวัดหรือย่านโคมแดงชั้นก็ไม่สนใจทั้งนั้นแหละ!" 
    
    "ไอบ้ามายองเนส นี่แกกล้าดูถูกร้านสารพัดรับจ้างขนาดนั้นเลยรึ !" 

    "นี่หัวหน้าและก็ลูกพี่ ถ้าจะทะเลาะกันเชิญออกไปด้วยครับ" โซโกะเดินเข้ามาแยกทั้งสองคนที่กำลังจะมีเรื่องกันด้วยประเด็นไร้สาระ "ตกลงมีธุระอะไรกันครับ" 

    "ว่าจะมาชวนไปงานเทศกาลหิมะประจำปีหน่ะ ตอนเย็นนี้นะ" 

    "ชิ๊ ดันโดนเจ้าบื้อร้านสารพัดรับจ้างชิงพูดซะนี่ ก็ตามนั้นแหละ พาเจ้าตัวเล็กไปด้วยนะ" คนแก่ทั้งสองมองไปยังเด็กน้อยตัวเล็กที่ยืนอยู่ พร้อมสายตาที่เอ็นดูแบบแปลกๆของทั้งสองคน (จนจะเหมือนโรคจิต?)  

    "ไหนโซระคุง บอกสิว่าอยากไปกับใคร พูดมาเลย คงเป็นชั้นสินะ ไม่ใช้เจ้าบ้ามายองเนสนั่น" คุณกินนั่งยองๆพูดกับตัวเล็กเรือนผมสีน้ำตาลที่ได้มาจากพ่อ และดวงตากลมโตสีฟ้าน้ำทะเลที่ได้จากแม่ของเขา เด็กน้อยจ้องมองคุณกิน "พูดอะไรของแกน่ะ โซระคุงจะต้องไปกับชั้นต่างหาก" เสียงที่คุ้นเคยแทรกขึ้นมา นั่นก็คือคอนโด้ อิซาโอะที่เดินดุ่มๆเข้ามาจะกอดโซระตัวน้อยที่น่าเอ็นดู เด็กชายไหวตัว จับคุณคอนโด้ทุ่มด้วยพละกำลังอันมหาศาลจากแม่ของเขา 

     "หัวหน้ากอริลล่าของพวกนายเนี่ย ไม่หัดระมัดระวังเอาซะเลย"  คาซึระที่พ่วงมากับเอลิซาเบ็ธเพื่อน(สัตว์เลี้ยง)คู่ใจ เดินเข้ามายังบ้านโอกิตะ ไม่รู้เพราะด้วยเหตุผลอะไรถึงพาทุกคนมารวมตัวกัน หรืออาจจะเป็นเพราะโซระทาโร่ก็เป็นได้ 

"เอาหล่ะพวกเราทุกคนไปปาร์ตี้หิมะกันเถอะ" 

SINCE 2017-2019
แต่งจบซักที ขอบคุณที่อ่านค่ะ


      





     


ผลงานอื่นๆ ของ oneknowns

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Sunako_333 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 20:59
    น่าร๊ากกก
    #8
    0
  2. #7 Airika_Catcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 09:44
    โซระคุงพลังเยอะมาก^^
    #7
    0
  3. #6 moccadark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:51

    ห๊าาาา ช็อตสตอรี่เรอะ
    #6
    0
  4. วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:46

    น้องงงงงง น่ารักเกินไปละลูก
    #5
    0
  5. วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:16

    น่ารัก🥰

    #4
    0
  6. วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 23:05
    น่ารักจังง ขอบคุณนะคะะ
    #3
    0
  7. #2 Rinkafu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 07:15
    รู้สึกน่ารักมากเลย^-^
    #2
    0
  8. #1 OkiKagu only
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 19:51

    เรื่องนี้ก็สนุกใช้ได้นะ ถึงแม้ว่าบางตอนจะค่อนข้างรวบรัด และเนื้อหาสั้นไปหน่อย

    แต่มุกตลกที่ปล่อยมาก็โอเคนะ เราหลุดขำก๊ากเหมือนกัน

    ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ไรต์พยายามเขียนต่อไปนะ! ^_^

    #1
    1
    • 20 ตุลาคม 2562 / 14:42
      ดีใจที่ชื่นชอบผลงานทางเรานะค้าาาา >_<
      #1-1