[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 7 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 05 [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    16 ก.ค. 61




เปิดโอน #นับกาล แล้วค่ะ!!



ราคา 400 บาท









 EPISOD05



So baby pull me closer in the backseat of your Rover
That I know you can’t afford
Bite that tattoo on your shoulder
Pull the sheets right off the corner
Of the mattress that you stole
From your roommate back in Boulder
We ain’t ever getting older





“ไง ตื่นแล้วเหรอ”


เสียงทักจากประธานบ้านดังขึ้นทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวมของบ้าน เพลิงศูรย์อยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ ตามสไตล์ผู้ชายง่ายๆ ของเขา ฉันนั่งลงบนโซฟาด้วยอาการแฮงค์นิดๆ เมื่อคืนคงจะดื่มหนักไปหน่อย ไม่งั้นไม่เวียนหัวขนาดนี้หรอก


“แฮงค์อ่ะ เย็นนี้มีอีเว้นท์ด้วย ทำไงดีเนี้ย” ฉันพิงหัวไปด้านหลังกับพนักโซฟา หลับตาไล่ความเวียนหัวสักพักจู่ๆ ก็ต้องตกใจเมื่อถูกวัตถุเย็นๆ บางอย่างโปะลงมาบนหน้าผาก “อะไรเนี้ย”


“แฮงค์ก็นอนเฉยๆ ใช้ผ้าเย็นโปะหัวไว้เดี๋ยวก็หาย” มือหนาตีมือฉันเบาๆ เมื่อฉันทำท่าจะหยิบผ้าเย็นบนหน้าผากออก ฉันลืมตาขึ้นมองใบหน้าหล่อๆ กับดวงตาเฉี่ยวคมของผู้ชายเหนือหัวนิ่งๆ แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาและน่ากลัวเหมือนกับที่ใครๆ เขาร่ำลือกันเลยสักนิด


“ใครกันนะ ช่างนินทาหาว่าผู้ชายอย่างเพลิงศูรย์น่ะเลวร้ายและโคตรเย็นชา มันน่าจับเอาน้ำร้อนกรอกปากคนพวกนั้นให้หมดจริงๆ” ฉันพูดยิ้มๆ แล้วปล่อยให้เขาวางผ้าเย็นลงบนหน้าผากต่อไป เพลิงศูรย์ไม่โต้ตอบอะไร เขาเดินกลับไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม “ฉันไม่เคยรู้สึกดีกับการต้องอยู่ในบ้านพักรวมแบบนี้มาก่อนเลย”



“ขอบคุณนะเพลิง”


ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แค่ตัวคนเดียวอีกแล้ว


 

[บทบรรยาย นับกาล]


ไลน์!


 

NICE : ผมแอบถ่ายมาให้แล้วนะเฮีย ดูโรคจิตไงไม่รู้ว่ะ แต่จะว่าไปความสัมพันธ์ของสองคนนั้นดูแปลกๆ จริงๆ ว่ะ ปกติผมไม่เคยเห็นเฮียเพลิงสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เพิ่งเห็นกับหยาดฟ้าคนแรกเนี้ย

 


ผมอ่านข้อความจากไอ้ไนซ์ที่เพิ่งสั่งให้มันคอยสปายตามติดชีวิตของสองคนนั้นภายในบ้านแฟรี่มาให้ ซึ่งมันก็ทำหน้าที่ได้อย่างว่องไวแถมยังโคตรจะลีลา

 


NUBKALN : อย่าลีลาโว้ย! ไหนรูป?!


NICE : โด่ ใจเย็นสิเฮีย กำลังส่ง อ่ะๆ

 


ผมกำโทรศัพท์ในมือรออย่างพยายามใจเย็น สายตาจดจ้องหน้าจออย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ปรากฏรูปแอบถ่ายจำนวนสามรูปขึ้นมา


ทั้งสามรูปปรากฏภาพของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งพิงศีรษะกับพนักโซฟาโดยมีผู้ชายร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทาเฉกเช่นเดียวกับผมกำลังโปะผ้าผืนหนึ่งลงบนหน้าผากของเธอคนนั้น


สายตาที่สองคนนั้นใช้มองกันมันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ผมเห็นแววตาห่วงใยที่มันส่งให้กับเธออย่างชัดเจน และไหนจะรอยยิ้มจริงใจของเธอคนนั้นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนอีก


หยาดฟ้ากับไอ้เพลิงศูรย์คบกันจริงๆ เหรอวะ แล้วทำไม ทำไมยัยนั่นยังไปยุ่งกับแฟนชาวบ้านอยู่อีกวะ?


 นี่ไอ้เพลิงศูรย์มันใจกว้างหรือว่ามันไม่รู้กันแน่วะ?


 


@ BIGBIKE MOTOR EXPO


งานมหกรรมรถจักรยานยนต์ขนาดใหญ่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ใจกลางกรุงเทพมหานคร โดยงานนี้เต็มไปด้วยเหล่า Pretty MC สาวสวยและเหล่าสาวกคนรักรถบิ๊กไบค์ทั่วทั้งงาน ซึ่งผมคือหนึ่งในนั้น


“มึงแน่ใจนะว่าเธออยู่ที่นี่” ผมหันไปถามไอ้ไนซ์ซึ่งเดินส่งสายตาหวานให้กับสาวๆ ในงานอยู่ด้านข้างกัน มันหันกลับมาขมวดคิ้วใส่ผมก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ งานอีกครั้ง


“แน่ใจดิเฮีย ผมสืบมาหมดละ”


“สืบห่าอะไร เดินมาจะรอบงานอยู่แล้วยังไม่เจอยัยนั่นเลย” ผมเริ่มหงุดหงิดเล็กๆ ถึงรถพวกนี้จะสวยรวมถึงพวกพริตติ้ก็ด้วย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักในการถ่อสังขารฝ่าแดดร้อนๆ มาของผมนะ


“ใจเย็นดิเฮีย ของดีของเด็ดมันก็ต้องรอช่วงพีคๆ ดิ พูดไม่ขาดคำก็มาเลย นั่นไงๆ” ไอ้ไนซ์ใช้ศอกกระทุ้งสีข้างผมก่อนจะชี้มือชี้ไม้ไปทางเวทีใหญ่ใจกลางของงานซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีเสียงครบวงจร นอกจากนั้นยังมีรถบิ๊กไบค์รุ่นใหม่ล่าสุดที่ผมหมายตาเอาไว้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางเวทีนั้น


แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดสายตา เพราะสายตาของผมในตอนนี้กำลังจับจ้องอยู่ที่ร่างบางในชุดรัดรูปสีดำสุดเซ็กซี่ขยี้ใจที่กำลังเดินอวดหุ่นออกมายืนโพสต์ท่าด้านข้างรถคันนั้นต่างหากล่ะ


เสียเวลาตามหาซะตั้งนาน ได้เจอเธอสักทีนะ หยาดฟ้า!




#Loading... 25%


ใช่แล้ว สิ่งที่ผมกำลังตามหาอยู่ก็คือผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละ จริงๆ ก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอหรอกนะ แค่มีเรื่องข้องใจอยากจะถามเธอตรงๆ มากกว่า แล้วผมมันเป็นพวกถ้าลองอยากรู้อะไรมันก็ต้องรู้ให้ได้เดี๋ยวนั้นเลยด้วย ไม่งั้นมันคาใจ ต่อมเผือกมันจะแตกตายซะให้ได้


จะด่าว่าผมขี้เผือกใช่ไหมล่ะ ก็เออ ยอมรับ แต่ผมจะเผือกเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนสำคัญของผมเท่านั้นแหละ ผมไม่นิยมเผือกเรื่องคนอื่น ซึ่งเรื่องที่ผมอยากจะเผือกตอนนี้มันดันเกี่ยวพันกับไอ้เพลิงศูรย์ผู้ชายที่น้องสาวของผมยังรักฝังใจไม่ยอมลืมเสียด้วย


งานนี้พี่ชายผู้แสนดีคงจะยืนมองเฉยๆ ไม่ได้แล้วสิ!


“เอาไงต่อเฮีย รองานจบแล้วค่อยเข้าไปคุยมะ” ไอ้ไนซ์กระซิบถามขณะสายตาจับจ้องไปทางร่างบางบนเวที หยาดฟ้าไม่ได้เต้นยั่วยวนเหมือนพวก MC บูธอื่นๆ เธอแค่ยืนโพสต์นิ่งๆ และส่งยิ้มหวานโปรยไปรอบๆ ก็ได้ใจลูกค้าหน้าหื่นทั้งหลายแล้ว


รอยยิ้มหวานนั่น เธอประดิษฐ์มันได้แนบเนียนมากหยาดฟ้า


นี่ถ้าผมไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน ผมคงจะหลงละเมอไปกับรอยยิ้มพิฆาตชายของเธอไปแล้ว


เชื่อแล้วว่าผู้หญิงสวยมักเต็มไปด้วยพิษร้ายน่ากลัว โดยเฉพาะรอยยิ้มหวานๆ ที่ฆ่าผู้ชายมานักต่อนักแล้ว


“คนอย่างกูเคยรออะไรด้วยเหรอ” มุมปากกระตุกยิ้มร้ายขณะสองเท้าก้าวไปทางด้านข้างเวทีเพื่อเดินเข้าไปหาพนักงานของบูธที่กำลังทำการขายอยู่บริเวณนั้น “ถ้าผมซื้อรถคันนั้นเดี๋ยวนี้และเวลานี้ ผมจะได้อะไรเป็นของสมนาคุณจากบริษัทคุณบ้าง?”


“คะ? อะ อะไรนะคะ” พนักงานทำหน้าเหลอหลาตกใจ คงคาดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีลูกค้ากระเป๋าหนักเดินเข้ามาทักแบบนี้สินะ


“ผมจะซื้อรถคันนั้นเดี๋ยวนี้เลย” ผมชี้นิ้วขึ้นไปบนเวที รถบิ๊กไบค์คันเท่จอดอยู่ข้างกายหญิงสาวชุดดำที่ยังคงโพสต์ท่าเป็นระยะๆ ก่อนจะหันกลับมาหาพนักงานอีกครั้ง “ผมจะได้อะไรตอบแทนจากบริษัทคุณบ้างไหม?”


“เอ่อ อ้อค่ะ ถ้าคุณลูกค้าสนใจรถรุ่นนั้น ทางบริษัทเรามีของสมนาคุณ


“ผมไม่ต้องการของแถมพวกนั้น ผมอยากได้อย่างอื่นมากกว่า” ผมพูดแทรกพนักงานสาวที่กำลังอธิบายรายละเอียดด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เธอชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูงุนงงอย่างแรง


“คะ? คุณลูกค้าอยากได้อะไรแทนเหรอคะ?”


“ผมอยากได้เวลาจาก MC คนนั้นสักสองชั่วโมง คุณพอจะจัดการให้ผมได้ไหมล่ะ” มุมปากยกยิ้มร้ายขณะสายตาคมกริบจ้องมองไปทาง MC สาวสวยคนดังกล่าว พนักงานสาวมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด


“คือว่าทางบริษัทเราไม่มีนโยบายแบบนั้นนะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ”


“ผมไม่ได้บังคับให้บริษัทคุณทำนี่ครับ แต่ผมอยากให้คุณลองไปคุยกับเธอดูก่อน เธออาจจะยอมก็ได้นะ อีกอย่างผมก็แค่จะชวนเธอไปทานข้าวด้วยเฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีนะครับ แล้วทางคุณก็ได้ประโยชน์จากการขายรถคันนั้นด้วย ผมคิดว่ามันคุ้มที่จะยอมเสี่ยงนะครับ” ผมพูดออกมายาวเหยียด ดูมีหลักการอย่างกับนักธุรกิจพันล้าน พนักงานสาวคนนั้นเริ่มลังเล เธอยืนนิ่งสักพักก่อนตัดสินใจพยักหน้ารับ


“งั้นดิฉันจะลองคุยกับเธอดูนะคะ รอสักครู่ค่ะ” แล้วพนักงานคนดังกล่าวก็เดินจากไป ไอ้ไนซ์รีบแทรกเข้ามายืนด้านข้างผมพร้อมกับกระซิบเสียงเบา


“เอาจริงดิเฮีย นี่อยากคุยกับเธอถึงขนาดยอมทุ่มเงินเหยียบล้านเพื่อซื้อรถเลยเหรอวะ”


“ทุ่มเงินบ้าบออะไรล่ะ กูตั้งใจจะซื้อรถคันนั้นอยู่แล้ว” ผมตอบแบบสบายๆ สไตล์คนรวยพลางยักไหล่ไปด้วย


“บิ๊กไบค์เนี้ยนะ? ปกติเห็นขับแต่แลมโบ”


“เออ กูก็อยากมีมอไซค์ไว้แว๊นเล่นๆ ในมหาลัยบ้างไรบ้าง แบบไอ้นาวาไง” ผมยกตัวอย่างคนใกล้ตัวขึ้นมา ไอ้นาวามันก็มีรถนะ เผื่อยังไม่รู้


Fino รุ่นคุณปู่กับ Ducati รุ่นท๊อปเนี้ยนะเฮีย แม่งโคตรคนละสายพันธุ์เลย เหอๆ”


ผมทำหูทวนลมขณะจ้องมองร่างบางที่กำลังเดินเข้าไปหาพนักงานสาวคนนั้นตามคำเรียก สีหน้าหยาดฟ้าตอนนี้ดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัด แต่อีกไม่นานหรอกเธอจะได้เปลี่ยนสีหน้าจากงุนงงเป็นเดือดดาลแน่ๆ ที่ถูกผมใช้เงินซื้อเวลาจากเธอแบบนี้


ให้มันรู้ซะบ้างว่านอกจากฉันจะโคตรหล่อแล้วยังโคตรรวยด้วย!



#Loading...50%


[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


“หยาดๆ” เสียงเรียกจากพี่นิสา พนักงานพี่เลี้ยงที่คอยดูแลฉันมาตลอดงานดังขึ้นจากด้านหลังของเวที ฉันละสายตาจากบรรดาตากล้องหน้าเวทีกลับไปหาเธอ พี่นิสาควักมือเรียกนิดๆ ฉันหันกลับมายิ้มหวานให้กล้องอีกครั้งก่อนจะขอตัวเดินกลับมาหลังเวที


“มีอะไรเหรอคะพี่นิสา”


“คือ คือว่า


“คะ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ทำไมสีหน้าลำบากใจจัง” ฉันขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ปกติไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องของใครหรอก แต่ความรู้สึกมันบอกว่าสิ่งที่พี่นิสากำลังลำบากใจอยู่นั้นมันต้องเกี่ยวข้องกับตัวฉันแน่ๆ


“คือเมื่อกี้มีลูกค้ากระเป๋าหนักคนหนึ่งเขาเข้ามาติดต่อขอซื้อรถรุ่นนั้นน่ะค่ะ เขายินดีซื้อเดี๋ยวนี้เลยด้วยนะคะ” พี่นิสาอธิบายเสียงเบา


“ก็ดีแล้วนี่คะ พี่จะได้เพิ่มยอดขายด้วย”


“แต่ว่า เขาขออะไรบางอย่างมาน่ะค่ะ”


“ขอ? ขออะไรคะ?” ฉันงงหนักกว่าเดิมอีก


“เขา เขาขอเวลาจากหยาดสักสองชั่วโมงน่ะสิคะ”


“ว่าไงนะคะ?!


คราวนี้ฉันอึ้งไปเลย เอาอีกแล้วเหรอเนี้ย พวกป๋าๆ เสี่ยๆ หัวงูทั้งหลายคิดจะยื่นข้อเสนอเพื่อเคลมฉันอีกแล้วสินะ คนพวกนี้นี่บ้าตัณหากลับจริงๆ เลยให้ตาย! เห็นพวกพริตติ้ เอ็มซีเป็นหญิงขายบริการหรือไงกันนะ!


“พี่ขอโทษนะหยาด พี่ปฏิเสธเขาไปแล้วจริงๆ นะ แต่เขาบอกให้พี่ลองมาคุยกับหยาดก่อน เผื่อหยาดอาจจะเปลี่ยนใจ” พี่นิสาพนมมือไหว้ขอโทษขอโพยฉันเป็นการใหญ่ ฉันรีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน


“ไม่เป็นไรค่ะพี่นิสา หยาดเข้าใจค่ะว่าคนประเภทนี้มันมีเยอะเกินไปในสังคม พวกที่ชอบดูถูกเพศแม่ด้วยเงินแบบนี้” ฉันรู้สึกโกรธจริงๆ นะ พวกผู้ชายนี่น่ารังเกียจกันทุกคนเลยจริงๆ เอะอะก็ใช้เงินฟาดหัว เห็นผู้หญิงเป็นสินค้า ตีค่าคนด้วยราคา ช่างน่าโมโหจริงๆ


“เดี๋ยวพี่จะไปปฏิเสธเขาให้นะ หยาดไม่ต้องคิดมาก พี่แค่เดินมาถามไปอย่างนั้นแหละ เพราะเขาคงกำลังมองพวกเราอยู่”


“งั้นเหรอคะ” ฉันกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความอยากทันที มีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมาที่ฉันตอนนี้ ซึ่งเดาไม่ถูกเลยว่าสายตาคู่ไหนเป็นของคนคนนั้น “ถ้าอย่างนั้นหยาดจะไปปฏิเสธเขาเองค่ะ”


“เอ่อเอาอย่างนั้นเหรอหยาด”


“ก็ในเมื่อเขาต้องการจะซื้อเวลาจากหยาด หยาดก็ควรจะไปบอกปฏิเสธด้วยตัวเองสิคะ พี่นิสาเดินนำไปเลยค่ะ” พี่นิสามีสีหน้าลำบากใจหนักกว่าเดิมแต่ก็ยอมเดินนำฉันไป


พี่นิสาพาฉันเดินมาทางด้านข้างของเวที ทุกสายตาจ้องมาทางฉันเป็นตาเดียว อาจจะเป็นเพราะชุดรัดรูปที่ฉันใส่หรือเพราะว่าฉันคือเอ็มซีบนเวทีนั่นจึงทำให้ทุกคนหันมาสนใจขนาดนี้


แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะสิ่งที่ทำให้ฉันหน้าตึงทันทีที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อๆ แสนกวนประสาทของใครคนหนึ่งตรงหน้าฉันตอนนี้ต่างหากล่ะ!


หมอนี่มาทำบ้าอะไรที่นี่เนี้ย!


“นาย


“เอ่อ คุณลูกค้าท่านนี้แหละหยาด” พี่นิสากระซิบบอกฉัน นั่นทำให้ฉันถึงกับถลึงตาใส่เขาแทบจะทันที


“หมอนี่น่ะเหรอคะที่จะซื้อรถโดยแลกเปลี่ยนกับเวลาสองชั่วโมงของหยาด?” ฉันหันไปถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ในขณะที่นับกาลยืนยิ้มหน้าระรื่นได้น่าตบมาก


ใช่แล้ว! หมอนี่ ลูกค้าตัณหากลับที่คิดจะใช้เงินซื้อเวลาจากฉันก็คือไอ้บ้านับกาล!!


เขาบ้าหรือเปล่าน่ะ! เขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?!


“ใช่ ฉันคือลูกค้าใจปล้ำคนนั้นเอง ไงล่ะ.. อึ้งเลยดิ?” นับกาลทำหน้าทำตาเหมือนภูมิใจมากที่เขาคือลูกค้าคนนั้น ถามฉันสักคำยังว่ายินดีปรีดากับเขาไหม??


“เหอะ! ไม่เลย ไม่อึ้งสักนิด แค่คิดไม่ถึงว่านายจะโผล่มาที่นี่” ฉันกอดอกและใช้สายตามองแรงใส่เขา บรรยากาศรอบตัวมาคุขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เจ้าตัวตรงหน้าไม่ได้มีความสะทกสะท้านเลยสักนิด “งั้นก็เป็นนายสินะ ลูกค้าตัณหากลับที่ใช้เงินฟาดหัวผู้หญิงเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง”


สีหน้าระรื่นของนับกาลเมื่อครู่ชะงักไปเล็กน้อยราวกับถูกคำพูดของฉันตบหน้า เขาชักสีหน้าตึงๆ ใส่ฉัน ดวงตาคมกริบจับจ้องกันนิ่ง


“อย่าหาว่าฉันสอนเลยนะนับกาล ผู้ชายที่ชอบใช้เงินซื้อทุกอย่างบนโลกโดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นเพศแม่น่ะมันน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงมาก สิ่งที่นายทำอยู่มันก็แค่การอวดรวยของพวกไร้สมอง มันไม่ได้เท่เลยสักนิด และขอแนะนำให้นายเอาเงินของนายกลับไปบำบัดนิสัยตัวเองซะดีกว่า อย่ามาเสียเวลาซื้ออะไรกินแถวนี้เลย”


“นี่เธอ” นับกาลดูอึ้งมากกับสิ่งที่ฉันพร่ำพรรณนาออกไป และไม่ใช่แค่เขาหรอกที่อึ้ง ทุกคนรอบตัวต่างก็พากันหันไปซุบซิบเช่นกัน ฉันยกยิ้มร้ายก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างสูง ปรายนิ้วเรียวถูกยกขึ้นมาแตะลงบนกลางแผงอกของเขา ฉันช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมเข้มพร้อมเสียงกระซิบที่จงใจให้ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น


“ถ้านายหิวมากจนควบคุมความอยากไม่ได้ แนะนำให้ไปหาซื้อกินที่อื่น แต่ไม่ใช่ที่นี่!” พูดจบฉันก็ถอยตัวออกจากเขาพร้อมขยับขนเฟอร์ขึ้นคลุมไหล่ด้วยท่าทางดุจนางพญา ขณะที่นับกาลอ้าปากค้างไปแล้ว ฉันแสยะยิ้มมุมปากทิ้งทวนให้เขาก่อนจะหมุนตัวเดินหนีออกมา


 ให้มันรู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร! ถึงฉันจะดูแรงดูร้ายยังไงฉันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ!


ผู้หญิงทุกคนบนโลกล้วนมีศักดิ์ศรีในตัวเอง อย่าได้คิดมาดูถูกกันด้วยการตีค่าตีราคาเชียวนะ หึ!็ปั


#Loading... 75%



Rrr…


“ฮัลโหล”


[ฮัลโหล หยาดดดดด] ฉันดึงโทรศัพท์ออกห่างทันทีที่เสียงแสบแก้วหูดังมาจากปลายสาย [เรื่องทาบทามสี่หนุ่มฮอตนั่นคืบหน้าไปถึงไหนแล้วจ้ะ]


ฉันถอนหายใจเซ็งๆ ขณะอีกมือจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองไปด้วย ตอนนี้ฉันเลิกงานแล้วน่ะ แล้วนี่มันก็เริ่มดึกแล้วด้วย ไม่อยากมาเสียเวลาไปเปล่าๆ เลยต้องคุยโทรศัพท์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปแบบนี้แหละ


“ยังไม่ถึงไหนหรอก แล้วฉันไม่ได้คิดจะทำตั้งแต่แรกอยู่แล้วนะ”


[โอ้ยๆๆ ไม่ทำไม่ได้นะ ถือว่าพวกพี่ขอร้องเถอะนะ ช่วยทำยังไงก็ได้เพื่อดึงสี่หนุ่มนั่นมาร่วมเดินแฟชั่นวีคปลายเทอมนี้หน่อยน้าๆ มันสำคัญกับพวกพี่และสาขาเรามากจริงๆ นะหยาดฟ้า]


คำพูดเดิมๆ ที่พวกรุ่นพี่พยายามเกลี่ยกล่อมฉันดังมาจากปลายสายอีกแล้ว ฉันฟังจนเอียนแล้วนะเนี้ย ไม่รู้จะพูดกรอกหูทำไมทุกวี่ทุกวัน นี่ถึงขั้นโทรมากำชับอีกรอบเลยทีเดียว จะสำคัญอะไรขนาดนั้น


“งั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันจะรีบกลับบ้านน่ะ” ฉันตัดบทอย่างไร้เยื่อใยพร้อมกับกดตัดสายด้วย เป็นจังหวะเดียวกับที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดี


“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะหยาด กลับบ้านดีๆ นะ” พี่นิสาเงยหน้าขึ้นมาทักเมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ฉันยิ้มให้เธอนิดๆ ก่อนจะเดินออกจากงานมา


อย่างที่ทุกคนเห็นนี่แหละ ฉันรับงานพิเศษเป็น MC มีหน้าที่โปรโมทและแนะนำสินค้า หรือพูดง่ายๆ คือยืนสวยๆ โพสต์ท่าถ่ายรูปกับสินค้านั้นๆ นั่นแหละ ฉันรู้ว่างานแนวนี้เป็นงานที่ไม่เหมาะกับบุคลิกและนิสัยฉันเลยสักนิด แต่เพราะอะไรหลายๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้ฉันไม่สามารถเลือกอะไรได้มากนัก ฉันต้องหาเงินเพื่อดูแลตัวเองทุกอย่าง แม้ว่าค่าเรียนจะมีคนคนนั้นคอยส่งเสียให้ก็เถอะ แต่ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ฉันเป็นคนหามันเองทั้งหมด


ฉันได้รับเงินค่าเลี้ยงดูจากคนคนนั้นทุกเดือนก็จริง แต่ส่วนหนึ่งฉันต้องแบ่งส่งเสียให้กับป้านิรา และส่วนที่เหลือทั้งหมดฉันทุ่มมันไปกับการรักษาแม่ ซึ่งเงินก้อนนั้นมันมากพอแค่ให้ใช้จ่ายได้แค่สองส่วนนั้น ฉันจึงต้องหาเงินดูแลในส่วนของตัวเองแบบนี้มาตลอดเวลาสิบกว่าปี


ถามว่าเหนื่อยไหม ก็เหนื่อยนะ แต่ก็ภูมิใจที่สามารถหาเงินด้วยตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร และไม่ต้องเบียดเบียนใครด้วย


ฉันเดินคิดอะไรเพลินๆ มาจนถึงหน้าอาคารซึ่งเป็นทางเดินทอดยาวไปทางขึ้นบันไดเลื่อนของรถไฟฟ้า และในขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านลานจอดรถนั้นจู่ๆ ก็ถูกร่างสูงของใครคนหนึ่งพุ่งเข้ามาดักหน้าเอาไว้ ฉันตกใจจนเผลอถอยหลังไปหลายก้าว โชคดีที่เท้าไม่พลิกตกส้นสูงไปด้วย


และพอเห็นหน้าเขาคนนั้นชัดๆ ว่าเป็นใคร ฉันก็ตวาดเสียงถามด้วยความไม่พอใจทันที


“นับกาล นายจะทำบ้าอะไร!


“ตกใจขนาดนั้นเลย? คิดว่าฉันเป็นพวกผู้ชายที่คลั่งไคล้จนต้องมาดักฉุดเธอหรือไง” นับกาลยิ้มร้ายได้โคตรน่าตบ อยู่ๆ เขาก็โผล่มาดักหน้ากันแบบนี้แล้วมันต่างจากสิ่งที่เขาพูดตรงไหนไม่ทราบ?


“แล้วที่ทำอยู่นี่เรียกว่าอะไร?”


“ก็ดักรอไง ไม่ใช่ดักฉุด” เกลียดความยอกย้อนและปลิ้นปล้อนของหมอนี่ชะมัด! โตมาในสังคมแบบไหนกันถึงได้มั่นหน้าขนาดนี้!


“มาดักทำไม! โรคจิตเหรอ?!” ฉันก้าวถอยหลังออกห่างเขาพอสมควร ผู้ชายหน้าเนื้อใจเสือแบบหมอนี่ไว้ใจไม่ได้หรอก


“เหอะๆ เธอหักหน้าฉันกลางงานขนาดนั้น คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ งั้นสิ?” นับกาลใช้ลิ้นดุนกระพุงแก้มท่าทางกวนประสาทมาก แววตาคมเข้มพราวระยับไม่น่าไว้ใจสุดๆ


“แล้วนายต้องอะไร ถ้าเป็นคำขอโทษ ฉันไม่มีให้” ฉันตอบหน้าตึง


“งั้นเอาอย่างอื่นแทน”


“จะเอาอะไรของนาย!” ฉันแว้ดใส่เสียงดังเมื่อสายตาพราวระยับนั่นกวาดมองไปทั่วเรือนร่างฉันขณะพูดประโยคนั้น อยากจะเดินเข้าไปตบให้หน้าหันจริงๆ เลยให้ตาย!


“อะไรๆ มองแบบนั้นหมายความว่าไง คิดลึกอะไรกับฉันอยู่เหรอ” นับกาลโคตรกวนประสาทอ่ะ เขาทั้งมึน ทั้งขี้มโน ทั้งน่าโมโหในเวลาเดียวกัน อยู่ใกล้แล้วน่าหงุดหงิดสุดๆ


“ไปลำไยไกลๆ ได้ป่ะ ฉันจะรีบกลับบ้าน” ฉันไล่พร้อมกับเบี่ยงตัวเดินหนี แต่ถูกมือหนาถือวิสาสะคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน ฉันหันขวับมองแรงใส่เขาแทบจะทันที นับกาลจึงยอมปล่อยมือออกจากฉัน


“ตอบคำถามฉันหนึ่งข้อ แล้วฉันจะปล่อยเธอกลับบ้าน”


คำถาม? คำถามบ้าบออะไรอีกล่ะ!


“มีอะไรก็พูด ฉันรีบ!” ฉันขึ้นเสียงใส่เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่ยืนจ้องฉันนิ่งไม่ยอมถามสักที


“เธอคบกับไอ้เพลิงศูรย์อยู่หรือเปล่า”


อะไรนะ


ฉันนิ่งไปหลายวินาทีกับคำถามแปลกๆ ของนับกาล เมื่อกี้เขาถามว่าฉันกำลังคบกับเพลิงศูรย์อยู่หรือเปล่างั้นเหรอ หมายความว่ายังไงกัน แล้วไอ้คบที่ว่านี่คือคบแบบไหนล่ะ?


“ว่าไง เธอคบกับไอ้เวรนั่นอยู่หรือเปล่าวะ?” เขาถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงนิดๆ ฉันหรี่ตามองสีหน้าและท่าทางของนับกาลอย่างจับผิด หมอนี่ไม่ชอบขี้หน้าเพลิงศูรย์สินะ


“ถามทำไม นั่นมันเรื่องส่วนตัว ฉันไม่จำเป็นต้องตอบนาย” พูดจบฉันก็รีบชิ่งเดินหนีขึ้นบันไดเลื่อนของรถไฟฟ้าทันที นับกาลเดินตามหลังมาติดๆ เหมือนจะไม่ยอมให้ฉันหนีง่ายๆ “จะตามมาทำไม?”


“แล้วเธอหนีทำไมล่ะ ถ้าเธอไม่ตอบฉันก็จะตามเธอแบบนี้แหละ” เขาตอบอย่างหน้าด้านๆ ฉันค้อนใส่เขาทีหนึ่งก่อนจะหยิบบัตรรถไฟฟ้าขึ้นมาสแกนแล้วเดินผ่านช่องกั้นเข้ามา หากทว่าเดินมายังไม่ถึงสามก้าวก็ได้ยินเสียงโวยวายจากด้านหลัง “เห้ย! ฉันเข้าไม่ได้อ่ะ! เวรเอ๊ย! มันเข้ายังไงวะเนี้ย! หยาดฟ้า กลับมาช่วยฉันก่อนดิ!


อะไรของเขาเนี้ย!


ฉันหันกลับมาหาร่างสูงอีกครั้ง และพบว่านับกาลกำลังพยายามจะปีนข้ามช่องกั้นนั้นเข้ามา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับ รปภ. เดินเข้าไปเจรจากับเขา นับกาลชี้นิ้วมาทางฉันแล้วพูดอะไรบางอย่างกับ รปภ. คนนั้น และทั้งคู่ก็มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว


อะไร นี่อย่าบอกนะว่า หมอนั่นขึ้นรถไฟฟ้าไม่เป็น?!!



#TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK

โอ้ยแกรรรร! ความเด๋อนี้... ไม่รู้จะขำหรือสงสารดี 555555555
อายแทนหยาดมากอ่ะ ฮา! นางคงอยากจะมุดดินหนีเลยทีเดียว 555
เกลียดความรวยของเฮีย รวยขนาดขึ้นรถไฟฟ้าไม่เป็น 5555555
อ่านแล้วคอมเม้นด้วยน้า รักกันต้องช่วยกันแสดงตัวนะคะ

เปิดโอน MAD TUSSLE

สั่งซื้อเรื่องเดียว

ส่งลงทะเบียน(สิ่งตีพิมพ์)  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ




ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ
สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     


ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #798 p123m456789 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 15:56
    พูดแบบนี้กับลูกค้าเขาไม่ว่าเหรอ 555555555 เปงใครร
    #798
    0
  2. #409 Fahhsaiiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:07
    โอ้ยตาย!!! เฮียแกขึ้นรถไฟฟ้าไม่เป็นอะ หยาดฟ้าช่วยหน่อยเถอะ ๕๕๕๕+ ขรรมมมม สนุกค่าาา
    #409
    0
  3. #337 MinPark (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:59
    โถ่วววว เฮียกาลลลล
    #337
    0
  4. #336 devilrecords (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 17:04
    โธ่....เฮียกาลเสียฟอร์มหมดเลย เมื่อกี้ยังเป็นป๋าสายเปย์อยู่เลย
    #336
    0
  5. #335 หว๋าย.... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 15:57
    #335
    0
  6. #334 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:12
    พูดอะไรไม่ออกเลยดิเฮียกาล เจอหยาดตอกจนอึ้งไปเลย
    #334
    0
  7. #324 Borutan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:23
    ให้มันรู้ซะบ้างใครเป็นใคร
    นางพญาก็นางพญา ไม่นกแน่นอน5555 หน้าแตกกันเลยทีเดียวเชียว
    #324
    0
  8. #322 หว๋าย.... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:17
    #322
    0
  9. #321 Frongkanokpan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:47
    ไม่ใช่หล่ออย่างเดียวนะ โง่ด้วย 5555
    #321
    0
  10. #320 nmonummon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 15:25
    ยังไม่ทันไรก็เปย์แล้วนาจา
    #320
    0
  11. #319 Borutan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 09:05
    กระโดดตบนับกาลสักทีให้เลิกมโนจัดเลยฟ้า แล้วบอก I don't care แล้วเดินออกมาด้วยมาดนางพญา
    #หมั่นไส้นับกาลรุนแรง
    #319
    0
  12. #318 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 08:01
    โหยย ป๋ากาล ป๋าใจหนักมากอ่ะ โคตรลงทุน
    #318
    0
  13. #317 Yoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:30
    รถรุ่นปู่กับรถรุ่นท๊อปเทียบกันได้อย่างไร
    #317
    0
  14. #316 หว๋าย.... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:55
    หยาด จะยอมหรออออออ
    #316
    0
  15. #315 pinnkiepie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:49
    ขำเฮียอ่ะ นอกจากจะโคตรหล่อแล้วยังโคตรรวยอีกด้วย สายเปย์จริงๆ
    #315
    0
  16. #314 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #314
    0
  17. #313 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #313
    0
  18. #312 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #312
    0
  19. #311 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #311
    0
  20. #310 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #310
    0
  21. #309 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:50
    รอออออออออ
    #309
    0
  22. #307 Music__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:59
    รออออออ
    #307
    0
  23. #304 lipeyemoxia1996 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:53
    อย่าไปพังงานเค้านะเฮีย555
    #304
    0
  24. #303 devilrecords (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:18
    รอดูว่าเฮียกาลจะทำอะไรต่อ งานนี้มีฟาดฟันกันแน่ๆ
    #303
    0
  25. #302 1991may (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:53
    ถึงกลับตามมาที่งานเลยร้ายนะเราอ่ะ
    #302
    0