[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 6 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 04 [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    16 ก.ค. 61










 EPISOD04





No, I don’t wanna know
Where you been or where you’re goin’
But I know I won’t be home
And you’ll be on your own





เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวให้แล้วกัน แกไปหาโต๊ะนั่งก่อนเลยนะหยาด” จีน่าอาสาไปซื้ออาหาร ฉันพยักหน้ารับพลางกวาดสายตามองหาโต๊ะว่าง


ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายแล้ว นักศึกษาส่วนมากจะฝากท้องไว้กับพวกร้านอาหารในมหาวิทยาลัยนี่แหละ ไม่ค่อยมีใครออกไปทานข้างนอกหรอก มันยุ่งยากวุ่นวาย โชคดีที่ในมหาวิทยาลัยมีโซนร้านอาหารค่อนข้างเยอะ จึงสามารถรองรับกองทัพนักศึกษาได้อย่างเหมาะสม


Rrr…


ฉันนั่งยังไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มีสายเรียกเข้าดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอทำฉันถอนหายใจหนักๆ ด้วยความหน่าย แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นกลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะฉันเท่าไหร่ ฉันก็กดรับสายด้วยรอยยิ้มร้ายทันที ผู้หญิงกลุ่มนั้นจ้องมาทางฉันเป็นตาเดียว สายตาไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน


“ฮัลโหล”


[หยาดอยู่ไหนครับ พี่จะไปรับมาทานข้าวด้วยกัน] ฉันยิ้มรับคำชวนจากชายหนุ่มปลายสาย เรื่องสนุกๆ กำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้วสิ


“หยาดอยู่ที่ร้านอาหารแถวคณะวิทย์ฯ ค่ะ พี่คินสนใจมาทานด้วยกันไหมล่ะ” ฉันเน้นชื่อปลายสายเสียงดัง ส่งผลให้ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้นมีปฏิกิริยาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที มุมปากแสยะยิ้มพึงพอใจขณะฟังคำตอบรับจากปลายสาย “รีบมาเร็วๆ นะคะ หยาดจะรอ”


“มาแล้วๆ อ่ะ อันนี้ของแก อันนี้ของฉัน ส่วนนี่น้ำส้มของโปรดแก” จีน่าเสิร์ฟอาหารและน้ำลงบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับฉัน


“รีบกินซะยัยจี” ฉันแสยะยิ้มบอกเพื่อนสนิท ยัยนั่นทำหน้างงใส่


“ทำไมต้องรีบอ่ะ แกจะรีบไปไหนเหรอ?”


“เปล่า แค่บอกไว้ก่อนน่ะ” ฉันพูดโดยที่สายตามองผ่านจีน่าไปด้านหลัง ผู้หญิงคนนั้นยังคงจ้องฉันไม่ยอมละ สายตาอาฆาตพยาบาทฉายชัด ระเบิดลูกใหญ่กำลังจะมา ที่เหลือก็แค่รอเวลาสินะ


 

“พี่มาแล้วครับหยาด”


หลังจากฉันและจีน่าทานอาหารได้ไม่ถึงสิบห้านาที เสียงทักจากด้านหลังก็ดังขึ้นพร้อมร่างสูงของใครคนหนึ่ง การปรากฏตัวของเขาเรียกความสนใจจากนักศึกษาคนอื่นๆ อย่างมาก โดยเฉพาะยัยพวกผู้หญิงกลุ่มนั้น ฉันหยิบการดาษทิชชู่เช็ดปากด้วยท่าทางนิ่งๆ ก่อนจะปรายตาขึ้นมองชายคนนั้น


นาคินทร์ หนุ่มป๊อบจากคณะรัฐศาสตร์ เขาหล่อ รวย โปร์ไฟล์ดี เป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัย แต่น่าเสียดายที่ผู้ชายแสนเพอร์เฟคคนนี้ดันมีเจ้าของเสียแล้ว ซึ่งเจ้าของของเขาก็คือ ลินดา ผู้หญิงที่นั่งจ้องหน้าฉันด้วยสายตาอาฆาตมากว่ายี่สิบนาทีคนนั้นนั่นแหละ


และตอนนี้เธอคนนั้นกำลังเดินตรงมาทางนี้แล้ว สีหน้าและแววตาช่างเอาเรื่องสุดๆ ไปเลยล่ะ ถามว่าฉันแคร์ไหม? ก็ไม่


ตึง!


“พี่คินมาทำอะไรที่นี่!


“ลิน” นาคินทร์ถึงกับหน้าเหวอเล็กน้อยเพราะคงคาดไม่ถึงว่าลูกคุณหนูอย่างลินดาจะมานั่งอยู่ในร้านอาหารธรรมดาๆ ของมหาวิทยาลัยแบบนี้ได้ ซึ่งฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันถึงตามเขามาไง


“ตกใจมากเหรอคะที่เห็นหน้าลินน่ะ! ตกใจมากเหรอที่ลินจับได้คาตาแบบนี้!” ลินดาเริ่มโวยวายเสียงดัง ทำให้พวกเรากลายเป็นจุดสนใจในทันที จีน่าทำหน้าตาเลิ่กลั่กอย่างทำอะไรไม่ถูกขณะที่ฉันทำเพียงนั่งนิ่งๆ และยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ


“เบาเสียงของเธอลงหน่อยดีไหมลินดา ทุกคนกำลังมองอยู่นะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พลางตักอาหารตรงหน้าทานอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าจะถูกปัดทิ้งด้วยฝีมือของลินดา


เพล้ง!


“อีหน้าด้าน! คิดจะแย่งแฟนฉันแล้วยังจะกล้าลอยหน้าลอยตาอีกเหรอ!!


ว้า หมดสนุกแล้วสิ


ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดเศษอาหารออกจากแขนตัวเองช้าๆ สายตาคมเฉี่ยวตวัดขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ นาคินทร์ดึงฉันไปหลบด้านหลังเขาราวกับต้องการจะปกป้อง นั่นยิ่งทำให้ลินดาเดือดดาลมากไปกว่าเดิม


“กรี๊ด! นี่พี่คินปกป้องมันเหรอ!!


“หยุดบ้าได้แล้วลิน! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหยาด”


นั่นสิ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อยเนอะ


“ไม่เกี่ยวเหรอ! อีนี่มันคิดจะแย่งพี่ไปจากลินนะ! ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นว่านังนี่มันฉาวโฉ่และชอบแย่งแฟนชาวบ้านมากแค่ไหน! พี่ยังจะไปยุ่งกับมันอีกเหรอ!” ลินดาโวยวายเหมือนคนบ้า ไม่สนใจภาพลักษณ์คุณหนูผู้แสนเพอร์เฟคสักนิด ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชสิ้นดี


“พี่ไม่สนข่าวลือพวกนั้นหรอกนะลิน แค่ดูจากการกระทำในตอนนี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าอะไรเป็นอะไร” นาคินทร์คว้ามือฉันไปจับต่อหน้าทุกคน รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปากฉันทันที


“ปล่อยมือมันเดี๋ยวนะพี่คิน! ลินเป็นแฟนพี่นะ! พี่จะทำแบบนี้กับลินไม่ได้!!” ลินดาปรี่เข้ามาหมายจะทำร้ายฉัน นาคินทร์ปล่อยมือฉันแล้วเข้ารวบตัวลินดาให้ถอยออกห่างจากฉัน เธอกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับชี้หน้าด่าทอฉัน “ปล่อยนะ! ลินจะตบมัน! อีหยาด! อีหน้าด้าน!!


“หยุดบ้านะลิน! พี่บอกให้หยุดเดี๋ยวนี้!


“พี่คินคะ” เป็นคำแรกที่ฉันเอ่ยออกมาหลังจากยืนเงียบมานาน นาคินทร์หันกลับมาหาฉันด้วยสีหน้าลำบากใจมาก แววตาของเขาสั่นนิดๆ ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “หยาดคิดว่าพี่ควรจะกลับไปเคลียร์กับผู้หญิงของพี่ก่อนนะ หยาดรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้”


ฉันแสดงน่ะ ก็แค่การแสดงบทนางเอกแสนดีที่ไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็มักจะใช้ได้ผลกับผู้ชายอย่างนาคินทร์เสมอ ผู้ชายที่มีเหตุผลและมีความเป็นผู้ใหญ่สูงแบบเขามักจะเกลียดความงี่เง่าไร้เหตุผล และลินดาก็เพิ่งจะแสดงให้เขาเห็นนั่นไง


“เอาไว้พี่คิน พร้อมเมื่อไหร่ เราค่อยมาคุยกันนะ” ฉันยิ้มให้ทั้งสองคนอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกมา เสียงกรี๊ดดังตามหลังมาเรียกรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนในหน้าฉันทันที


ใครจะคิดล่ะ ผู้ชายแสนเพอร์เฟคอย่างนาคินทร์จะกลายเป็นผู้ชายหลายใจที่นอกใจแฟนตัวเอง และผู้หญิงที่แสนจะลุคนางฟ้าอย่างลินดาจะกลายเป็นนางมารเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวแบบนั้น


นั่นก็เพราะสิ่งที่ทุกคนเรียกมันว่า ความรัก


สำหรับฉัน ความรักคือสิ่งที่น่ารังเกียจ มีแต่การแย่งชิง การอิจฉาริษยา และความไม่ซื่อสัตย์!


ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้ว่าบนโลกใบนี้ รักแท้มันไม่มีอยู่จริง!






#Loading...25%


[บทบรรยาย นับกาล]


ไม่ใช่ข่าวลือสินะชอบแย่งแฟนชาวบ้าน มันเรื่องจริงสินะ


ผมมองตามร่างบางที่เพิ่งเดินพ้นออกจากร้านอาหารไปด้วยความสนใจ ตอนแรกก็ว่าจะไม่สนใจอะไรหรอกนะ แต่เพราะมันอยู่ในขอบเขตสายตาก็เลยอดที่จะเผือกไม่ได้


ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้ผมสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยชายตามองเธอเลยด้วยซ้ำ ยิ่งได้ยินวีรกรรมแรงๆ เกี่ยวกับเธอที่ลือสะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยผมก็ยิ่งไม่อยากจะสุงสิงด้วย


หยาดฟ้าเป็นผู้หญิงประเภทที่ผมเกลียด พวกดูถูกความรัก เห็นความรักเป็นของเล่น ชอบทำลายความรักคนอื่น พวกไม่ศรัทธาในความรัก นั่นแหละคือสิ่งที่ผมมองเห็นจากตัวของผู้หญิงคนนั้น


ท้าทาย ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมา นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงสนใจหยาดฟ้าเป็นพิเศษ ถึงขนาดเดินตามเธอออกมาจากสนามเพียงเพราะได้สบตากันแค่ไม่กี่วินาที


เออตลกดี


“มองไรอ่ะเฮีย” เสียงสอดรู้ของไอ้นาวาที่กำลังนั่งเขมือบอาหารตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายทักขึ้น ผมหันกลับมามองแรงใส่มันก่อนจะลากไปหาอีกสองคนด้วย


“แดกๆ ไป อย่าเผือก”


“โห่ะ! ไม่เผือกก็ได้ ชิ!


แล้วพวกมันสามตัวก็ก้มหน้าก้มตาสวาปามอาหารตรงหน้าต่อไป บางทีก็สงสัยว่าพวกมึงไปตายอดตายอยากมากจากไหน ได้ข่าวว่าบ้านรวยกันทุกคน? แต่ดูจากท่าแดกตอนนี้แม่งไม่ต่างจากพวกซอมบี้รุมแดกไส้เลย!


 

@MAD HOUSE


“ยังไม่นอนอีกไงยัยฝัน” ผมเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวมของบ้านพลางทักน้องสาวที่กำลังนั่งจ้องอะไรบางอย่างในมือด้วยสีหน้าแปลกๆ นับฝันทำหน้าตาตื่นเล็กน้อยก่อนจะตีสีหน้ากลับมาเย็นชาเหมือนเดิม สิ่งของในมือถูกยัดเข้ากระเป๋าทันที “นั่นมันไอ้เครื่องประหลาดของไอ้เพลิงศูรย์ไม่ใช่?”


” นับฝันไม่ตอบอะไร แถมไม่ยอมสบตาผมด้วย นั่นแสดงว่าสิ่งที่ผมพูดคือเรื่องจริง ผมจ้องหน้าน้องสาวตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเธอ นับฝันทำท่าจะลุกหนีแต่ถูกผมคว้าแขนเอาไว้ทัน “มีอะไรอีกเฮีย ฉันง่วง”


“นี่ใคร?” ผมชี้หน้าตัวเอง สายตานิ่งขรึมจ้องตาน้องสาว


“อะไร?”


“นี่เฮียนับกาล ผู้รอบรู้ทุกอย่างแม้กระทั่งความคิดและจิตใจของน้องๆ เลยนะ คิดว่าเฮียดูแกไม่ออกเหรอยัยฝัน”


นับฝันนิ่งไป ดวงตาคมเฉี่ยวแสนเย็นชาสั่นไหวเล็กน้อย มันแค่เล็กน้อยจริงๆ ยัยนี่ซ่อนความรู้สึกเก่งมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ถ้าผมไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกับเธอก็คงดูไม่ออกหรอก


“ยังรักมันอยู่หรือไง”



ชัดเลย แววตาเย็นชาสั่นไหวขนาดนี้ ยัยนี่ยังรักไอ้เวรนั่นอยู่จริงๆ สินะ


ผมปล่อยแขนนับฝัน เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่มองหน้าผมเลย ผมรู้ว่าตอนนี้นับฝันกำลังรู้สึกยังไง ผมเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวตัวเองดี และผมก็อยากจะเตือนเธอด้วยความหวังดี ในฐานะพี่ชายที่รักและห่วงน้องสาวมากคนหนึ่ง


“เวลาเปลี่ยนความคิดคนได้ฉันใด มันก็สามารถเปลี่ยนหัวใจคนได้ฉันนั้น”



“เหมือนที่บิ๊กแอสเคยกล่าวไว้ อยากรักก็ต้องเสี่ยง ถ้าอยากได้เธอร่วมเตียง


“ไม่ใช่ละเฮีย” นับฝันหันมาถลึงตาใส่ผม มุมปากผุดยิ้มนิดๆ กับมุขตลกของผม “เกือบจะดีแล้วเชียว เฮ้อ! ไม่เคยได้เรื่องเลยจริงๆ”


“แหมๆ ก็ไม่อยากให้ดราม่าไง เวลาแกดราม่าแล้วหน้าเหี๊ยวเหี่ยวไม่รู้ตัวเหรอยัยฝัน” ผมยักคิ้วกวนๆ พร้อมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์


“เฮียกาล! นี่น้องนะ เหอะ ไม่คุยกับเฮียละ” แล้วนับฝันก็เดินหน้าบูดขึ้นบันไดไป แต่สีหน้าดูผ่อนคลายลงจากเมื่อครู่เยอะ ผมส่ายหัวยิ้มๆ ให้กับนิสัยโลกส่วนตัวสูงที่เหมือนแม่ราวกับแกะ คัดลอกโครโมโซนกันมาจริงๆ แม่กับนับฝันเนี้ย


ว่าแต่เรื่องนั้น มันจริงสินะ ยัยนั่นยังรู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ สินะ


“ไอ้เพลิงศูรย์งั้นเหรอ


#Loading...50%


[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


[แกจะไปเยี่ยมแม่แกเมื่อไหร่นังหยาด] คำถามเดิมๆ จากปลายสายเรียกเสียงถอนหายใจจากฉัน [ถ้าจะไปก็โทรมาบอกฉันก่อนล่ะ]



[แล้วเรื่องพ่อแกด้วย มันยังส่งเงินให้แกอยู่หรือเปล่า ถ้ามันไม่ส่งแกต้องรีบบอกฉันเลยนะ เดี๋ยวฉันจะไปอาลาวาดพวกมันเอง คนชั้นสูงอย่างพวกมันหนังหน้าบางจะตาย โดยเฉพาะนัง…]


“ป้าจะโทรมาแค่นี้ใช่ไหมฉันจะได้วาง ฉันต้องรีบไปเรียนนะ” ฉันพูดแทรกป้านารา พี่สาวของแม่หรือก็คือป้าแท้ๆ ของตัวเองอย่างตัดความรำคาญ ทุกครั้งที่ท่านโทรมาหาก็มักจะพูดย้ำแต่เรื่องเดิมๆ วนไปวนมาจนฉันจำได้ขึ้นใจหมดแล้ว ไม่รู้จะพูดทำไมนักหนาตั้งเป็นสิบๆ ปี


[เออๆ ฉันโทรมายังไม่ถึงสองนาทีก็รีบวางเลยนะ แกนี่มันเนรคุณจริงๆ นังหยาด]


“อย่ามาพูดแบบนี้นะป้า! ที่ฉันยังส่งเสียเงินให้ป้าอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ใช่เพราะกำลังตอบแทนบุญคุณอยู่เหรอ” ฉันขึ้นเสียงนิดๆ เพื่อปรามให้ป้านารารู้ว่าท่านกำลังจะล้ำเส้นเกินไป


[เหอะ! เงินที่แกส่งให้ฉันมันก็แค่เศษเงินจากที่พ่อชั่วๆ ของแกส่งให้ ถ้าไม่ได้ฉันไปจัดการให้แกกับแม่ของแกคงไม่มีทางได้เงินจากพวกมันแม้แต่บาทเดียวหรอก! ระลึกถึงบุญคุณฉันไว้เถอะนังหยาด และอย่าให้ฉันต้องโทรมาพูดซ้ำอีก]


สายถูกตัดไปพร้อมกับอารมณ์ปะทุเดือดของฉัน สิ่งที่ป้านาราพูดมันไม่ได้ผิดไปสักนิดเลย เพราะได้ป้านาราช่วยเหลือฉันกับแม่เอาไว้เมื่อสิบห้าปีก่อน แถมท่านยังไปจัดการเรื่องค่าส่งเสียเลี้ยงดูของฉันกับผู้ชายคนนั้นให้ ฉันกับแม่ถึงได้มาไกลขนาดนี้


แต่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันเรียกร้องเลย! ฉันไม่เคยต้องการความช่วยเหลือไม่ว่าจากใคร! ฉันแค่ต้องการมีครอบครัวที่สมบูรณ์และชีวิตที่สงบสุขซึ่งมันไม่มีทางเป็นจริง!


เพราะฉันมันก็เป็นได้แค่ ลูกเมียน้อย!


 

@โรงพยาบาลจิตเวช


นภา ยุวเกศ


ฉันอ่านป้ายชื่อหน้าประตูห้องก่อนจะมองผ่านกระจกใสของช่องบานประตูเข้าไปพบกับร่างผอมบางในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนซึ่งกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง


คนไข้ยังอาการคงที่นะคะ ไม่ได้อาลาวาดโวยวายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็ยังพูดถึงเรื่องเดิมๆ และเรียกชื่อคนเดิมๆ อยู่ค่ะ ถ้าคุณเข้าไปหาเธอก็ลองพูดคุยกับเธอช้าๆ ดูนะคะ


แกร๊ก


ฉันค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ สองตาจับจ้องผู้หญิงบนเตียงด้วยหัวใจปวดหนึบ ดวงตาเหม่อลอยละจากหน้าต่างมาทางฉัน เราสบตากันนิ่งงัน ฉันมองเห็นเพียงความว่างเปล่าในแววตาคู่นั้น


“แม่


เป็นคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากของฉัน น้ำเสียงสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวแล่นวาบทั่วขอบตา เหมือนเช่นทุกครั้งที่ฉันมาที่นี่


“ใคร ใครเหรอ”


ผู้หญิงที่มีใบหน้าซีดเซียวหากทว่ายังคงความสวยมองมาที่ฉัน แววตาของท่านดูหวาดระแวง และแน่นอนว่าท่านจำฉันไม่ได้


“หยาดฟ้า ลูกสาวของแม่ไง” ฉันแนะนำตัวเหมือนทุกครั้ง สองเท้าค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ท่านมากขึ้น แม่กวาดสายตามองฉันไปทั่วทั้งตัว ท่านเผยยิ้มน้อยๆ พลางยื่นมือออกมาหาฉัน


“ลูกเหรอ ลูกสาวฉันเหรอ”


“ใช่ หยาดเอง ลูกสาวของแม่” ฉันคว้ามือท่านมาแนบใบหน้า ดวงตาของแม่เอ่อคลอหยาดน้ำตา ท่านดูดีใจมากที่ได้พบกับฉัน “แม่สบายดีไหม เจ็บปวดตรงไหนบ้างหรือเปล่า”


“ไม่ ไม่เจ็บ” ท่านส่ายหน้าปฏิเสธแล้วดึงมือฉันไปแนบแก้มตัวเองบ้าง สายตาเหม่อลอยราวกับคนไม่มีสติ “ลูกแม่ ไปนะ เราไปหาพ่อกันนะ”


” ฉันชะงักไปกับคำพูดของแม่ ที่ผ่านมาฉันมักจะแวะมาหาท่านพร้อมกับป้านาราเสมอ ส่วนมากจะเป็นป้านาราที่ได้พูดคุยกับแม่ ท่านจึงไม่ค่อยพูดเรื่องของเขาคนนั้นขึ้นมา


“ไปหาพ่อกันนะ ไปนะ”


“แม่ แม่พักผ่อนก่อนนะ” ฉันกลั้นน้ำตาและความเจ็บปวดหัวใจเอาไว้พร้อมกับพยุงแม่ให้นอนลงบนเตียงช้าๆ ท่านส่ายหน้าทั้งน้ำตา สองตาจับจ้องฉันนิ่ง


“ไม่อยากนอนแล้ว อยากออกไป”


“หยาดจะพาแม่ไป แต่แม่ต้องนอนก่อนนะ” ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมท่านอย่างใจเย็น แต่เหมือนจะทำได้ยากเหลือเกิน


“ไม่เอา จะไปหาเขา คุณธร คุณธรของนภา


ชื่อผู้ชายคนนั้นหลุดออกมาจากปากของแม่อีกแล้ว นับตั้งแต่แม่เริ่มป่วย ท่านมักจะพูดถึงชื่อของเขาเสมอ ชื่อของผู้ชายที่แม่ยอมถวายความรักให้กับเขาจนหมดหัวใจ และสุดท้ายก็ถูกเขาหักหลัง ถูกเขาย่ำยีความรักอย่างไม่เหลือชิ้นดี


แม่ต้องหอบความโศกเศร้าเสียใจหนีออกจากบ้านมาพร้อมกับฉันที่มีอายุเพียงหกขวบ เราสองคนระหกระเหินอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งได้มาพบกับป้านารา


ในตอนนั้นฉันไม่เคยรู้เลยว่าได้สูญเสียคำว่าครอบครัวไปแล้ว ความรักที่ฉันเคยได้รับจากคนที่ฉันเรียกว่าพ่อ อ้อมกอดอบอุ่นของผู้ชายคนแรกที่ฉันได้สัมผัส สิ่งเหล่านั้นมันไม่มีอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่การหลอกลวง


ผู้ชายคนนั้นหลอกหลวงฉันกับกับแม่มาโดยตลอด พวกเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขามีครอบครัวอยู่แล้ว จนวันที่บ้านของเราถูกทำลายจนไม่เหลือสภาพเดิม ฉันถึงได้รู้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว


และนั่นคือผลตอบแทนความรักที่แม่มีให้กับผู้ชายคนนั้น!


#Loading... 75%



@PK PUB


กึก


แก้วเหล้าสีอำพันถูกวางลงบนบาร์ตรงหน้าฉัน ไม่ได้นับว่ามันเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วของคืนนี้ เพราะเมื่อมันถูกเติมได้ไม่ถึงสิบห้าวินาทีก็ถูกฉันกระดกเข้าปากจนหมดทุกครั้ง


คืนนี้ฉันกลับมาที่ผับแห่งนี้อีกครั้ง ใจจริงก็ไม่ได้อยากมาเหยียบสักเท่าไหร่หรอกนะ ตั้งแต่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของที่นี่ฉันก็แทบไม่อยากจะย่างกายเข้าใกล้เลย แต่เพราะมันเป็นสถานที่แห่งเดียวในตอนนี้ที่สมองอันพร่าเบลอของฉันนึกออก ฉันเลยต้องมานั่งซดเหล้าอยู่คนเดียวที่บาร์อย่างที่เห็นนี่ไง


“บอกแล้วไง อย่าทำให้ห่วงนัก” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ฉันหันหน้าไปตามเสียงคุ้นเคยนั้นก่อนจะเผยยิ้มหวานทันทีที่เห็นหน้าเขา ใบหน้าหล่อแสนร้ายของผู้ชายคนเดียวที่ฉันไว้ใจมากที่สุดในเวลานี้


“เพลิง นายมาแล้วเหรอ” ฉันเรียกเขาเสียงหวานก่อนจะเอนหัวซบไหล่หนาที่นั่งลงข้างกัน เพลิงศูรย์ก็ยังเป็นเพลิงศูรย์คนเดิม เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแต่ก็ทำให้ฉันสบายใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ


“นี่ตามให้มาหิ้วเธอกลับบ้าน?”


“คิก ก็ไม่เชิง” ฉันขำขณะยกเหล้าดื่มอีกครั้ง หัวก็ยังพิงไหล่เพลิงศูรย์อยู่อย่างนั้น ไม่แคร์และไม่อายสายตาใครด้วย ใครจะมองยังไงก็ช่าง คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรให้เสียอยู่แล้วนิ


“กลับบ้านกันไหมหยาด” เพลิงศูรย์เอียงหน้าถาม เราสบตากันชั่วครู่ ก่อนฉันจะส่ายหน้าช้าๆ


“ยังไม่ใช่ตอนนี้ อยากเมากว่านี้อีก”


“ทำไม มีเรื่องอะไรให้อยากเมา” เขาถามฉันเหมือนทุกครั้งที่เห็นฉันดื่ม อยู่ๆ น้ำตาที่อดกั้นเอาไว้ตั้งนานสองนานมันก็ไหลลงมาเสียดื้อๆ เพลิงศูรย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปสั่งเหล้ากับบาร์เทนเดอร์มาดื่มเป็นเพื่อนฉัน “เรื่องแม่สินะ”


คำถามของเขายิ่งทำให้น้ำตาฉันไหลไม่หยุด เพลิงศูรย์รู้ดีว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันอ่อนไหวได้ก็คือเรื่องของแม่ เพราะชีวิตฉันร้องไห้ให้เพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้น


“ทำไม ทำไมแม่ยังเรียกหาผู้ชายคนนั้นอีก อึก ทำไมแม่ต้องมอบความรักให้กับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของแม่ด้วย” ฉันเริ่มฟูมฟายตามประสาคนที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ทำไมเหรอเพลิงทำไมแม่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความรักหลอกลวงพวกนั้นด้วย”



“ฉันน่ะ ก็แค่อยากให้แม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม อยากให้แม่ทิ้งความรักที่มีต่อผู้ชายคนนั้นไปซะ อยากท่านกลับมารักฉันคนนี้ กลับมารักลูกสาวของแม่คนนี้ ฮึก”


“พอแล้ว” ฝ่ามืออบอุ่นยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาข้างแก้มฉัน เพลิงศูรย์อ่อนโยนกับฉันเสมอเลย เขาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่ฉันไว้ใจและเชื่อใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปีเขาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับฉันที่สุด “ไม่ต้องร้องไห้แล้วน่า น้ำตามันไม่เหมาะกับเธอหรอก”


“ฉันก็แค่ไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมแม่ต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานนั้นด้วย ทำไมท่านถึงไม่ปล่อยมันไป ทำไมต้องยึดมันเอาไว้ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดแบบนี้”


“บางครั้งคนเราก็เลือกที่จะลืมในสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวด และอาจจะต้องจดจำในสิ่งที่ทำให้เราทุกข์ทรมาน สิ่งเหล่านั้นมันอยู่เหนือการควบคุมนะ เราไม่สามารถลืมมันได้ง่ายๆ หรอกถ้าสิ่งๆ นั้นมันฝังอยู่ในหัวใจของเรา”


” ฉันนิ่งฟังในสิ่งที่เพลิงศูรย์พูด นั่นสินะ เราไม่สามารถลืมสิ่งที่ฝังอยู่ในใจได้ง่ายๆ หรอก แม่เองก็เช่นกัน สิ่งที่ทำให้ท่านต้องทุกข์ทรมานแบบนั้นก็คือความรักที่ยังฝังอยู่ในหัวใจของท่าน หากท่านไม่ปล่อยวาง ท่านก็ไม่มีวันที่จะหลุดจากความทุกข์นั้นได้


“กลับบ้านกันไหม” เพลิงศูรย์ถามฉันเป็นครั้งที่สอง ฉันพละตัวออกจากไหล่ของเขา แก้วเหล้าในมือถูกวางลงแล้วหันไปยิ้มตอบรับ


“อืม กลับบ้านกันเถอะ”


[จบบทบรรยาย หยาดฟ้า]


 



ตัดมาทางด้านหนึ่งของผับซึ่งมีร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าบาร์ที่หยาดฟ้าและเพลิงศูรย์นั่งอยู่ เธอยืนมองสองคนนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว มองด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่หัวใจปวดร้าวเกินจะทน ความรู้สึกของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดซึ่งพยายามเก็บซ่อนมันเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครอีกคนยืนมองเธอจากอีกมุมหนึ่งของผับเช่นกัน


เขาคนนั้นมองเธอสลับกับภาพของหยาดฟ้าและเพลิงศูรย์ที่กำลังประคองกันออกไปจากผับ แก้วเหล้าในมือถูกบีบจนเกือบจะแตกคามือ ความเดือดดาลภายในใจไม่ได้มาจากการที่เห็นสองคนนั้นใกล้ชิดกัน แต่มาจากการที่ต้องทนเห็นน้องสาวสุดที่รักกำลังเจ็บปวด


“หยาดฟ้ากับไอ้เพลิงศูรย์งั้นเหรอ” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มร้ายมุมปาก ดวงตาคมเข้มดุดันจ้องไปทางร่างบางที่กำลังถูกผู้ชายผมสีเทาควันบุหรี่ประคองออกไปจากผับของตัวเอง


สองคนนั้นคบกันอยู่งั้นสินะ



#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK
งื้อออ เฮียเพลิงละมุนมากก จิ้นอ่ะจิ้น!
แล้วใครกันที่มาแอบยืนดูทั้งคู่ คิดว่าหลายคนคงจะเดาออกกันแล้ว -.,-
งานนี้สนุกแน่ค่าาาา เฮียยิ่งรักน้องมากด้วย ดูสิเฮียจะทำไงต่อไป
อ่านแล้วคอมเม้นด้วยน้า รักกันต้องช่วยกันแสดงตัวนะคะ
เปิดโอน MAD TUSSLE


ส่งลงทะเบียน(สิ่งตีพิมพ์)  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ


ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ
สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     


ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #947 Borutan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:42
    นับกาลนี่จบเอกมโนโทจินตนาการเหมือนนับพันไม่มีผิดอ่ะ
    #947
    0
  2. #715 Ployly4787 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:03
    หยาดดูมีปมครอบครัว พระ-นางจะรักกันตอนไหนค๊า 555
    #715
    0
  3. #306 Borutan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:51
    เข้าใจผิดล่ะเฮียกาล
    อย่ามะนงอย่ามโนเพลงนี้ดังขึ้นมาทันทีตอนเฮียกาลคิด
    #306
    0
  4. #301 1991may (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:45
    สงสารหยาดที่สูดดดดดดดดดด
    #301
    0
  5. #280 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:44
    คิดเองเออเองแบบตี้ไม่ดีนะเฮียกาล
    #280
    0
  6. #275 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 01:54
    เฮียใจเย็นๆ
    #275
    0
  7. #274 mintnapawadee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 20:44
    เขาเป็นเพื่อนกันค่ะเฮียเข้าใจผิดเเล้วววววว
    #274
    0
  8. #273 kae_sarita (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 19:52
    งืออ อยากอ่านต่อแร้วว
    #273
    0
  9. #272 (ㅠ.ㅠ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 19:16
    มีคนซุ่มอ่านอยู่งับ555555
    #272
    0
  10. #271 หว๋าย.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 18:40
    แล้วเฮียกาล จะจัดการใครก่อน ละ หยาด   เพลิง  หรือ ตัวเฮียเองละ..
    #271
    0
  11. #270 may2za (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:53
    เพลิงศูรย์ รอๆๆ 
    #270
    0
  12. #268 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 08:12
    เฮียกาลโตมากับความรัก ความอบอุ่นของครอบครัว
    ต่างจากหยาดฟ้าที่เจอแต่เรื่องเจ็บปวด นางไม่ได้ชอบแย่งแต่นางแค่ไม่เขื่อในความรัก ฉะนั้นเฮียกาลต้องมามอบความรักให้นาง นางจะได้เชื่อ เนอะ
    #268
    0
  13. #267 Pvl6ic (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 01:52
    โฮยยยยย สงสารนางเอก
    #267
    0
  14. #266 mmeennnnnnn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 00:25
    หยาดน่าสงสารอ่ะไรท์ มันคงเป็นปมในใจของหยาดที่ต้องทำเป็นเข้มแข็งและเกลียดความรัก อยากให้เฮียนับกาลมาช่วยเติมเต็มเร็วๆจังเลยค่ะ5555 แต่ตอนนี้เฮียเค้ายังไม่ได้ชอบหยาดนิ ฮ่อลลลล
    #266
    0
  15. #265 devilrecords (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 00:14
    คนนึงครอบครัวพังทลาย ไม่เชื่อในความรัก กับอีกคนที่อยู่ในครอบครัวที่ดี เชื่อในความรัก

    หยาดฟ้าจริงๆก็ไม่ได้ร้ายอะไรหรอก แค่พยายามทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเอง
    #265
    0
  16. #264 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 21:17
    คนสองคนมาเติมเต็มให้กันและกัน
    #264
    0
  17. #263 หว๋าย.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 19:41
    นับกาล โตมากับ ครอบครัวที อบอุ่น..และศรัทธาในความรัก..ต่าง กับหยาดทีแทบหมดศรัทธาในความรัก....
    #263
    0
  18. #262 หว๋าย.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 14:46
    #262
    0
  19. #261 toey_toey45 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 14:41
    ปมของหยาดแลดูน่าสงสาร
    #261
    0
  20. #260 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 09:18
    ทอฝันกับไอศูรย์งั้นเหรอ เฮียไม่หวงน้องเหรอ
    #260
    0
  21. #259 mintnapawadee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 07:39
    อยากได้เธอร่วมเตียงต้องทำไงค่ะเฮีย55555
    #259
    0
  22. #258 Frongkanokpan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:45
    เฮียจะเป็นผู้ชายที่หล่อมากถ้าไม่ตลก
    #258
    0
  23. #257 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:51
    งื้ออออออออ น่ารักจริงๆ เฮียกาล
    #257
    0
  24. #256 Biwtity (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 20:58
    จะดีมาก ถ้าเฮียไม่เล่นมุก 55555555
    #256
    0
  25. #251 pinnkiepie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 19:40
    เกือบดีล่ะเฮียกาล เล่นมุกไม่ถามน้องเลย 55555
    #251
    0