ช่างไร้ค่าซะจริง

เบื่อ เบื่อ เบื่อ
นอกจากเบื่อยังรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากจริงๆ
ปัญหาครอบครัว ฝึกงาน
เรื่องของเรื่องคือ วันนั้นฝึกงาน ต้องรีบทำงาน แม่โทรมาเลยไม่ได้รับ
ก็คิดว่าจะโทรกลับตอนรอรถ แต่พอไปรอรถ รถก็มาพอดี แล้วก็ขึ้นไป
พอขึ้นไปแล้ว ก็เลยโทรกลับไป แต่แม่ดันบอกว่า
"หนู เอากุญแจไปรึป่าว"
"ป่าว"
"แม่กับพี่ ออกมาซื้อกระเบื้อง และประตู ไม่มีใครอยู่บ้านให้ไปที่อื่นก่อน" คนอื่นฟังอาจเฉยๆ ถ้าเป็นตอนอื่นฟังกูก็คงเฉยๆ แต่นี้ ฝึกงานมาทั้งวัน งานก็เร่ง แล้วยังเข้าบ้านไม่ได้ ยังจะให้รอนอกบ้านอีกสามชม. นี่มันอะไร

คือมันเหนื่อยมาทั้งวัน นอนก็นอนน้อยติดกันมาหลายวัน ทำงานทั้งวัน งานก็เร่ง
แล้วยังจะเข้าบ้านไม่ได้อีก คือกูไม่อยากไปไหนแล้วไง กูอยากกลับบ้าน
พอถึงป้ายรถเมล์อีกต่อ ก็โทรไปหาแม่
แล้วสิ่งที่แม่พูดก็คือ "ช่วยเหลือตัวเองไปก่อนได้ป่ะ "แล้วอะไรสักอย่างประมาณว่า อย่าเอาเรื่องวุ่นวายมาให้เขาเคลียด คือเข้าใจอารมณ์ป่ะ คือกูไม่อยากไปไหน อยากกลับบ้าน ก็ถามเขาจะกลับเมื่อไหร่บอกอีกตั้งสองชม. สองชม. เราก็หมดล่ะ จะให้ทำยังไง ข้าวกูก็ไม่ได้อยากกินเลย

ไม่รู้ไรดลจิตดลใจ ตอนนั้นนั่งอยู่ป้ายรถเมล์ สังคมกรุงเทพรถติด รถเยอะ วิ่งผ่านไปผ่านมา
มองไปอย่างเลือนลอยกับภาพตรงหน้า ความรู้สึกแวบนึง คือ
อยากเดินไปให้รถชนมาก คือใจมันไปแล้ว คือแบบไม่ไหว
แต่โชคยังดี ยังพอมีสติอยู่ แต่ปกติเราก็ไม่ใช่คนคิดสั้นอะไรแบบนี้นะ
แต่ก็ไม่รู้ทำไม

นั่งแปลศัพท์ที่ป้ายรถเมล์ บอกตรงๆว่าร้อน!!
ด้วยอารมณ์แบบ กูอยากตาย!!
แล้วแม่ก็โทรมาบอกว่าให้กลับเองนะ
คือเหตุการณ์แบบนี้ มันเกิดขึ้นกับคนๆนึงมาแล้ว
แล้วกูก็เลิกคบไปแล้ว เข้าใจอารมณ์ม่ะ
ตอนแรกโกธร แต่ยังไม่หาย อารมณ์ใหม่ มาคลุกกรุ่นอีกแล้ว
กูโกธรแทบยากจะเอามีดไล่แทงคนแถวนั้น
กำมือตลอดทาง เหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาครั้งนึงแล้ว
แล้วยิ่งโกธรแล้วทำไรไม่ได้ มันก็ร้องไห้ออกมา
แต่คนยังกูไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น นอกจากใกล้ตายจริงๆ
ในใจก็คิดแต่ว่า ไม่อยากกลับบ้าน อยากออกไปจากที่นี่
ไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่ต้องฝึกงาน จะทำไงได้ล่ะ
อยากจะหาหออยู่สักพัก ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วอ่ะ
จนกระทั่งวันนี้ น้ำตาไม่ไหลแต่โกธร
ความรู้สึกแบบ โลกใบนี้ กูช่างไร้ค่าจริงๆ
เรื่องบางเรื่องไม่ขอเอ่ยในนี้ล่ะกัน
คือวันนี้มีแต่ความรู้สึกอยากตาย มาตลอดทั้งวัน
บอกตรงๆ ถ้าเป็นคนไม่ชอบเข้าวัด บวช สวดมนต์
คงฆ่าตัวตายไปแล้ว แต่พอคิดว่าวิญญาณในอนาคตของตัวเองจะต้องเปนอย่างไร
ก็ฆ่าไม่ลง เหอๆ

รู้สึกชีวิตนี้ไม่เหลือใครอีกล่ะ นอกจากตัวเอง!!!
กูโกธรใครจะไม่คุย ไม่พูด ไม่ใส่ใจ ไม่รับโทรศัพท์
จะทำทุกอย่างเหมือนคนๆนั้นไม่มีตัวตน
ไม่อยากอยู่ล่ะ อยากจะอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกล
จิตคงห้ามไม่ได้ที่จะคิดว่าอยากตาย!!

ช่างไร้ค่าซะจริง

ความคิดเห็น