ทำไมคนเราถึงอยากมีความรัก
ทั้งๆที่รู้ว่ามันเจ็บ
เจ็บที่ต้องรัก
เจ็บที่ต้องใส่ใจ
เจ็บที่ต้องแคร์
เจ็บที่ต้องห่วง
เจ็บที่ต้องหวง
และเจ็บที่รู้ว่าเขาไม่ได้รักเรา
ทำไม!!
ทำไม!!
ทำไม!!
มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม
กับการที่รักเขาฝ่ายเดียว
ทั้งๆที่เขาไม่ได้รู้จัก
ไม่ได้รับรู้ว่ามีใครคนนึงรักเขามากขนาดนี้
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนๆนึงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเค้า
ไม่รู้แม้กระทั่งมีคนๆนี้ด้วยหรอ
ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องรักขนาดนั้น
เพราะเขาทำให้เรายิ้มได้
เขาทำให้เราหัวเราะ
ไม่ว่าเราจะเครียด
จะร้องไห้
ไม่เหลือใคร
ไม่ว่าเราจะทุกข์แค่ไหน
ใครจะมาปลอบใจก็ไม่เคยหายทุกข์
แต่มีเพียงเขาคนเดียว
ที่จู่ๆ ก็มาโผล่ให้เราได้เหนความน่ารัก
ความสดใส ความที่ห่วงใยคนรอบข้าง
เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น
รู้จักการวางตัว ว่าพูดไรไป
แสดงอาการอะไร
คนที่เปนยังงี้เขาจะรู้สึกยังไง
เขาได้ทำให้คนๆนึงยิ้มได้
หัวเราะได้ ทั้งๆที่ไม่น่าจะทำได้
ทำให้คนๆนึงลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง
ทำให้คนๆนึงพยายามอีกครั้ง
ทำให้คนๆนึงอยากจะขอบคุณเขาเหลือเกิน
ทีไ่ด้เกิดมาทำให้คนๆนึงมีความสุข
แล้วคนๆนั้นก็เริ่มชอบ
เริ่มปลื้ม
และก็รัก
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้
แต่ก็ยังจะรัก
ถ้าไม่เหนหน้าเขาจะตายให้ได้
นอนไม่หลับ ไม่กินข้าวกินปลา
คงบ้าไปแล้วแน่ๆ
ทั้งๆที่รู้ว่าเปนไปไม่ได้
แต่ก็ยังจะเปนยังงี้
ขอแค่เหนหน้าก็มีความสุขแล้ว
แต่พอไปเหนจริงๆแล้ว
ดีใจ ดีใจมาก
แต่หลังจากนั้น
ทำไม ใช่เรายิ้ม เป็นบ้า อาการหนัก
มีความสุขที่ได้เหน
แต่สักพัก ก็บอกตัวเอง
ว่ามานเปนไปไม่ได้หรอก
เปนไปไม่ได้
เขารักเราไม่ได้
ทำไมมานเจ็บ
ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้เปนไรกับเรา
เราคิดเอง บ้าไปเอง
เบื่อมาก
ทำไมอ่ะ ทำไมเราต้องรักเขาข้างเดียว
เบื่อมากกับการรักข้างเดียว
และก็ชอบเจอ เบื่อจิงๆ
ไม่อยากจะรัก ตัดใจเท่าไหร่ก็ไม่ได้
จะต้องเปนยังงี้อีกนานแค่ไหน
เบื่อมาก
จะทำยังไงดี???
ทั้งๆที่รู้ว่ามันเจ็บ
เจ็บที่ต้องรัก
เจ็บที่ต้องใส่ใจ
เจ็บที่ต้องแคร์
เจ็บที่ต้องห่วง
เจ็บที่ต้องหวง
และเจ็บที่รู้ว่าเขาไม่ได้รักเรา
ทำไม!!
ทำไม!!
ทำไม!!
มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม
กับการที่รักเขาฝ่ายเดียว
ทั้งๆที่เขาไม่ได้รู้จัก
ไม่ได้รับรู้ว่ามีใครคนนึงรักเขามากขนาดนี้
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนๆนึงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเค้า
ไม่รู้แม้กระทั่งมีคนๆนี้ด้วยหรอ
ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องรักขนาดนั้น
เพราะเขาทำให้เรายิ้มได้
เขาทำให้เราหัวเราะ
ไม่ว่าเราจะเครียด
จะร้องไห้
ไม่เหลือใคร
ไม่ว่าเราจะทุกข์แค่ไหน
ใครจะมาปลอบใจก็ไม่เคยหายทุกข์
แต่มีเพียงเขาคนเดียว
ที่จู่ๆ ก็มาโผล่ให้เราได้เหนความน่ารัก
ความสดใส ความที่ห่วงใยคนรอบข้าง
เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น
รู้จักการวางตัว ว่าพูดไรไป
แสดงอาการอะไร
คนที่เปนยังงี้เขาจะรู้สึกยังไง
เขาได้ทำให้คนๆนึงยิ้มได้
หัวเราะได้ ทั้งๆที่ไม่น่าจะทำได้
ทำให้คนๆนึงลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง
ทำให้คนๆนึงพยายามอีกครั้ง
ทำให้คนๆนึงอยากจะขอบคุณเขาเหลือเกิน
ทีไ่ด้เกิดมาทำให้คนๆนึงมีความสุข
แล้วคนๆนั้นก็เริ่มชอบ
เริ่มปลื้ม
และก็รัก
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้
แต่ก็ยังจะรัก
ถ้าไม่เหนหน้าเขาจะตายให้ได้
นอนไม่หลับ ไม่กินข้าวกินปลา
คงบ้าไปแล้วแน่ๆ
ทั้งๆที่รู้ว่าเปนไปไม่ได้
แต่ก็ยังจะเปนยังงี้
ขอแค่เหนหน้าก็มีความสุขแล้ว
แต่พอไปเหนจริงๆแล้ว
ดีใจ ดีใจมาก
แต่หลังจากนั้น
ทำไม ใช่เรายิ้ม เป็นบ้า อาการหนัก
มีความสุขที่ได้เหน
แต่สักพัก ก็บอกตัวเอง
ว่ามานเปนไปไม่ได้หรอก
เปนไปไม่ได้
เขารักเราไม่ได้
ทำไมมานเจ็บ
ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้เปนไรกับเรา
เราคิดเอง บ้าไปเอง
เบื่อมาก
ทำไมอ่ะ ทำไมเราต้องรักเขาข้างเดียว
เบื่อมากกับการรักข้างเดียว
และก็ชอบเจอ เบื่อจิงๆ
ไม่อยากจะรัก ตัดใจเท่าไหร่ก็ไม่ได้
จะต้องเปนยังงี้อีกนานแค่ไหน
เบื่อมาก
จะทำยังไงดี???
ความคิดเห็น