นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

รุ่นน้องแสบใสปักใจคุณรุ่นพี่ [ กิจกรรม พล็อตฉัน พล็อตเธอ ]

เรื่องสั้นที่ร่วมกิจกรรม "พล็อตฉัน พล็อตเธอ" กับ "กลุ่มนัก(อยาก)เขียนมือใหม่หัวใจเกินร้อย" ค่ะ

ยอดวิวรวม

103

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


103

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มี.ค. 61 / 22:51 น.
นิยาย 蹹ͧʺʻѡ㨤س蹾 [ Ԩ ͵ѹ ͵ ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เป็นเรื่องสั้นที่ร่วมกิจกรรม “พล็อตฉัน พล็อตเธอ”

กับกลุ่มนัก(อยาก)เขียนมือใหม่หัวใจเกินร้อยค่ะ

ตอนนี้ยังเป็นตอนดิบนะคะ ยังไม่ได้แก้ไขคำผิด เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาทำให้สุกค่า แหะๆ

 

+++++++++++++++++++++++++++

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มี.ค. 61 / 22:51


“อ้าวๆ ให้มันไวๆ หน่อยสิน้อง”

            “ค่า~ เข้าใจแล้วค่า”

            “น้องๆ อันนี้เอาไปวางตรงนู้นนะ”

            “โอเคค่า”

            แล้วก็มีคำว่า น้อง อีกหลายครั้งและฉันก็ขานรับมันซะทุกครั้ง

            เรื่องมันเริ่มที่ คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ที่ฉันเรียนอยู่เขาจัดรับน้อง แถมมารับที่ทะเลอีกต่างหาก เลยต้องค้างคืนสามวันสองคืน แล้วไอ้กิจกรรมรับน้องเนี่ย มันก็ต้องมีพวกพี่ๆ ที่ใช้งานน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งอยู่ใช่ไหมล่ะ เหมือนที่ฉันโดนใช้เมื่อกี้ไง

            แต่ฉันโคตรหมั่นไส้เลย หมั่นไส้ไอ้พวกที่ใช้ฉันเนี่ย ก็ฉันน่ะ...ไม่ใช้น้องปีหนึ่งนะเว้ย ฉันก็รุ่นเดียวกับพวกมันนั่นแหละ แค่ตอนนี้จำเป็นต้องแอ๊บเป็นปีหนึ่งเท่านั้นเว้ย ฮึ้ย!

            ไม่รู้ว่าใครต้นคิดให้มี พี่เนียนหมายถึงรุ่นพี่ที่ทำเนียนเป็นเฟรชชี่แล้วเข้าไปปะปนกับรุ่นน้อง แล้วต้องทำให้น้องๆ ที่ไม่รู้จักกันสนิทกันให้ได้ ประมาณนั้นนะ แต่บางคนก็บอกว่าพี่เนียนคือสปายที่คอยจับตาดูรุ่นน้องมากกว่า

            แล้วฉันก็ดันเป่ายิงฉุบแพ้จนต้องเป็นพี่เนียนนี่แหละ แล้วเพื่อนๆ ตัวดีมันก็ใช้ฉันเยี่ยงปีหนึ่งจริงๆ แถมยังบอกอีกว่าที่ทำไปนี่ไม่ได้แกล้งเลย แค่อยากทำให้มันสมจริงเท่านั้น

            จ้ะ...เชื่อก็ได้ เชอะ!

            ฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณความอัธยาศัยดีหรือความแอ๊บน่ารักของตัวเองดี ที่ทำให้เพื่อนๆ มันเอ็นดู จนฉันมีเพื่อนโคตรเยอะ แถมเป็นเพื่อนผู้ชายทั้งหมดเลยด้วย แถมหล่อเกือบหมดอ่ะ

เอาจริงๆ คณะฉันมีฉันเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว แต่อย่าเพิ่งอิจฉาฉันนะ ถึงรอบตัวฉันจะมีหนุ่มหล่อสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็แต่มองเป็นอาหารตาเท่านั้นแหละ ไม่ได้คิดจะกิ๊กกั๊กกับใครเลย แล้วพวกผู้ชายมันก็เห็นฉันเป็นผู้ชายด้วยมั้ง มันถึงได้แกล้งๆ เอา ทำไม่เหมือนว่าฉันเป็นผู้หญิงเท่าไหร่หรอก

“น้องงง! อย่าลืมยกกล่องนั่นด้วยนะ”

            “เออ...ค่า ได้ค่า”

            ฉันเกือบหลุดพูดปกติแล้วไหมล่ะ ไอ้ จอร์จ คนที่ออกคำสั่งเมื่อกี้มันแอบขำฉันด้วย ใช่สิ! สนุกมากใช่ไหม ไอ้เจ้าจ้อยยย ( โมโหมัน เปลี่ยนชื่อมันซะ! )

            ฉันก็โกรธไปงั้นแหละ ที่จริงฉันกับจอร์จเป็นเพื่อนโคตรสนิทกันเลย มันถึงแกล้งฉันมากกว่าใครไง เหอๆ

            พอสั่งเสร็จ จอร์จก็ไปช่วยทางอื่นต่อ ส่วนฉันก็หันไปมองกล่องที่มันบอก อื้อหือออ ไอ้จ้อย! ( เปลี่ยนชื่อมันอีกรอบ ) นั่นกล่องหรือตู้คอนเทนเนอร์วะ โคตรใหญ่เลย!

            ฉันยืนมองลังอยู่ห้าวินาทีแล้วตัดสินใจก้มลงไปกะอุ้มกล่องขึ้นมา ฉันเอามือทั้งสองข้างสอดเข้าไปใต้กล่อง โชคดีที่ตรงนี้มันเป็นพื้นทราย เลยสอดมือเข้าไม่ยาก แล้วก็

            “หนึ่ง...สอง...ฮึบ!

            ฉันนับให้สัญญาณตัวเองแล้วออกแรงยก จากนั้นกล่องก็...

            ฉิบหาย! ไม่เขยื้อนสักนิด!

            ฮึบ! ฮึบ!! ฮึบบบ!!!

            มันก็ยังไม่ขยับ!

            ใส่อะไรไว้ในกล่องเนี่ย ทำไมมันถึงนักขนาดนี้! ฉันชักหมั่นไส้ไอ้กล่องบ้านี่เลยตีมันไปทีหนึ่ง ( ไม่รู้ตีไปทำไมแค่รู้สึกหมั่นไส้มัน ) แล้วก็ก้มลงไปพยายามยกอีกรอบ

            ฮึบ!

          ฮึบบ!!

          ฮึบบบ!!!

          พลั่ก!

            “โอ๊ย!

            นอกจากจะยกกล่องไม่ได้แล้วฉันยังออกแรงมากไปจนหงายหลังล้มก้นกระแทกทรายอีก ไอ้กล่องบ้านี่ จะลองดีกับฉันใช่ไหม ได้! ฉันจะยกแกให้ได้เลยคอยดูสิ!

            พรึบ!

            “เอ๊ะ?”

            ฉันตั้งใจจะลองยกกล่องอีกรอบแต่ก็ต้องชะงักเพราะอยู่ๆ กล่องก็ลอยขึ้น ไม่สิ...กล่องมันไม่ได้ลอยเอง มันถูกใครบางคนยกขึ้นต่างหาก ฉันนั่งกะพริบตาปริบอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะรีบยืนตัวตรงมองคนที่เข้ามายกกล่องให้ แล้วก็เห็นว่าเป็นผู้ชายหน้าตาน่ารัก ดูเนิร์ดใสๆ เขากำลังส่งยิ้มมาให้ อา...มีลักยิ้มด้วยแฮะ น่ารักจังเลย~

            “เอ่อ...มาช่วยเหรอ” ฉันรีบถามเพราะกลัวเขาจะไม่ช่วย พอเห็นเขายังยิ้มอยู่ ฉันเลยพูดต่อ “ขอบใจนะ”

            หนุ่มน่ารักพยักหน้าแล้วเดินไปแต่เดินไปสองสามก้าวเขาก็หยุดเดิน

            “จะให้ผมเอากล่องนี่ไปไว้ไหนครับ” เขาหันมาถาม

            “...”

            “ไม่คิดจะบอกผมเหรอ?”

            “...อ๊ะ! อ๋อๆ ไปทางนี้เลยๆ”

            “เป็นปีหนึ่งแต่รู้ทางด้วย”

            “เอ๊ะ?”

            “ทางนั้นสินะครับ”

            แล้วเขาก็เดินไปตามทางที่ฉันบอก แต่เมื่อกี้เหมือนเขาพึมพำอะไรเลย หรือว่าฉันหูฝาดไปเองนะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง?

 

            หนุ่มน่ารักช่วยฉันยกลังมาวางตามที่บอก พอเอาลังออกไปจากตัวแล้ว ฉันเลยเห็นป้ายชื่อที่คล้องคอเขาอยู่ เขาชื่อ เทวา สินะ ชื่อเหมาะกับนิสัยเลยแฮะ พ่อเทวดาแสนใจบุญของฉัน

            “ขอบใจนะ” ฉันบอกเขาอีกรอบ “นายชื่อเทวาใช่ไหม ฉันชื่อ...”

            “สร?”

            “เอ๊ะ?”

            “ก็มีป้ายชื่ออยู่” เขาบอกพลางยิ้มๆ แล้วก็เดินออกไปเลย

            ฉันก็ดันตกใจไปก่อนว่าเขามีพลังพิเศษหรือไงถึงได้รู้ว่าฉันชื่อ สรที่แท้ก็ดูป้ายชื่อที่คล้องคออยู่...เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนนะ! ฉันยังไม่ได้คล้องป้ายชื่อตัวเองไม่ใช่เรอะ คือไอ้จ้อย ( ยังเรียกแบบนี้อยู่ ) มันบอกจะทำมาให้แล้วมันก็ไม่ได้ทำมา ฉันเลยไม่ป้ายเนี่ย

            แล้วเทวารู้ชื่อฉันได้ยังไง!?

 

            แล้วก็ถึงงานตอนกลางคืน

            ฉันเก็บความสงสัยเรื่องเทวาเอาไว้จนกระทั่งถึงเวลาเล่นรอบกองไฟ ไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกหรืออย่างไร ฉันถึงได้อยู่กลุ่มเดียวกับเทวา ดูเพื่อนๆ ของเทวาก็ชอบใจเหมือนกันที่ฉันได้อยู่กลุ่มนี้ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง ก็ทั่งคณะมีฉันเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว ฉันเลยสวยที่สุดและเป็นอาหารให้กับพวกหนุ่มๆ ไง

            แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจใครทั้งนั้นแหละ ฉันสนใจแต่เทวาเนี่ย ตกลงเขารู้ชื่อฉันได้ยังไง?

            “...น้อง”

            หรือหมอนั่นจะมีพลังพิเศษจริงๆ?

            “น้องครับ!

            อืม...ยังไงกันแน่นะ

            “เฮ้ย! ไอ้น้องสรครับ!

            เฮือก!

            พอได้ยินชื่อตัวเองเลยสะดุ้งตัวโยนแล้วก็ปะทะกับสายตาทุกคู่ที่มองมาทางนี้ ส่วนคนเรียกก็คือไอ้จอร์จคนเดิม เพิ่มเติมคือฉันจะเรียกมันว่าไอ้จ้อย โทษฐานทำให้ฉันตกเป็นเป้าสายตา!

            “ไอ้...อ่ะแฮ่ม พี่เรียกหนูเหรอ?”

            “ก็ใช่สิครับ ออกมาข้างหน้านี่มา”

            “...”

            “เร็วๆ สิครับ หรืออยากให้เพื่อนโดนทำโทษ?”

            พรึ่บ!

            ฉันนี่รีบลุกไปข้างหน้าเลย ขืนฉันทำให้ทุกคนโดนทำโทษ จากที่ต้องทำให้สมานกลมเกลียวกัน มันจะกลายเป็นแตกคอกันน่ะสิ

            “เอ้า! เลือกมาใบนึง” พอฉันเดินมาถึงจอร์จก็ยื่นไหมาให้ ( มันไปหาไหมาจากไหนฟะ )

            “อะไรขอแกวะ” อันนี้ฉันแอบกระซิบถามมัน แล้วมันก็แสยะยิ้ม ยิ้มโคตรชั่วร้ายเลยอ่ะ

            “ให้แกสร้างสีสันไง” แล้วมันก็กระซิบตอบ

            “หา?”

            “รีบๆ หยิบเหอะน่า”

            “ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้จ้อย กลับไปเมื่อไหร่แม่จะตบกบาลให้หน้าหล่อๆ หันเลย”

            “เออ จะรอ แต่ตอนนี้หยิบก่อนสิวะ แล้วฉันชื่ออจร์จเว้ย"

            “ชิ!” ฉันสบถใส่จอร์จไปทีหนึ่งพลางลงลงไปในไห ใครอุตะริเอาไหมาให้ให้ลวงฟะ โคตรน่าสงสัยเลย

            ขวับ!

            ฉันลวงไหอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษที่อยู่ในนั้นขึ้นมาหนึ่งใบ ฉันคลี่ดูแล้วก็เห็นว่ากระดาษเขียนว่า...

            “เทวา?” ฉันอ่านคำที่เขียนอยู่บนกระดาษ ไอ้จอร์จยิ้มแฉ่งทันทีก่อนที่มันจะหันไปหาพวกรุ่นน้อง

            “ใครชื่อเทวาออกมาได้ข้างหน้าเลยครับ!

            ฉันได้แต่มองเพื่อนตัวเองอย่างงงๆ จนเทวาเดินออกมายืนข้างๆ ฉัน แล้วจอร์จก็ให้ฉันกับเทวาลวงไหอีกใบที่ไม่ใช่ใบเมื่อกี้

            “หยิบมาคนละใบนะ”

            “ฉันโคตรอยากจะถามเลยว่าจอร์จมันทำอะไร แต่ก็ได้แต่จำใจหยิบแล้วคำทีเขียนอยู่บนกระดาษของฉันคือ เต้นลีลาศ

            อะไรอีกเนี่ย?

            ก่อนที่ฉันจะไปหันไปถาม จอร์จก็ประกาศโพล่งออกมา “หยิบได้อะไรก็ทำตามที่เขียนไว้นะ”

            “...”

            “ถ้าทำไม่ได้ ทุกคนในที่นี้จะโดนลงโทษไปด้วย”

            โห~!!!

            เสียงโห่ร้องดังขึ้นทันที ฉันมองกระดาษในมือแล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าจะให้ฉันเต้นลีลาศกับเทวาสินะ ถึงได้ให้ทำทีเนียนเรียกออกมา ถ้าให้เดานะ ในไหใบที่สองอาจจะมีแต่ใบที่เขียนว่าเต้นลีลาศก็ได้

            หึ! ไอ้จ้อย เอ็งจะดูถูกข้าเกินไปแล้วย่ะ เห็นกะโหลกกะลาอย่างนี้ฉันก็เต้นลีลาศเป็นนะ

            ฉันยิ้มกริ่มในใจแล้วรีบหันไปหาเทวาทันที “เอ่อ เต้นลีลาศด้วยกันหน่อยสิ”

            “...”

            “นายได้ใบที่เขียนว่าอะไรเหรอ เต้นลีลาศเหมือนกันไหม?”

            เทวายังแต่ยิ้มจนเห็นลักยิ้มเหมือนเดิม เขาเก็บกระดาษที่จับได้ไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วทำท่ารับคำเชิญชวนของฉัน ฉันเลยยิ้มรับแล้วเข้าไปเต้นลีลาศกับเขาทันที

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเทวาเต้นเก่งโคตรๆ เก่งเหมือนมืออาชีพเลย พวกเราเต้นเข้าคู่กันดีมากแม้ว่าเพียงที่จอร์จมันหามาจะโคตรเก่าแก่เลย ทุกอย่างลงตัว จนมาถึงช่วงสุดท้ายที่ฉันต้องหมุนตัวแล้วเทวาจะต้องรับฉันไว้

เอาล่ะ! ถึงช่วงหมุนแล้ว

            พรึบ...ขวับ...พรึบ!

            รับฉันไว้นะเทวา! ( ตะโกนในใจ )

            “หึ”

            ขวับ...ปั้ก!

            ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ แทนที่เทวาจะรับฉัน เขากลับปล่อยให้ฉันเซจนล้มก้นกระแทกพื้น ( รอบสองของวัน ) ทุกคนตกอยู่ในความเงียบแล้วก็...

            ฮ่ะฮ่าๆๆๆ

            หัวเราะกันลั่นเลย! ไม่เว้นแม้แต่ไอ้จอร์จ แกนะแก ลากฉันออกมาแล้วยังทำให้ขายหน้าอีก แต่ที่น่าโมโหสุดคืออีตาเทวานี่แหละ เมื่อกี้เหมือนเขาหัวเราะก่อนที่จะปล่อยให้ฉันล้มด้วย ฮึ้ย!

            ฉันยังทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่นั่งนิ่งๆ ฉันเห็นนะว่าเทวาแอบกลั้นขำด้วย แต่ไมกี่วินาทีต่อมาเขาก็ยื่นมือมาให้ ตอนแรกฉันก็ลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมให้เขาช่วยพยุงขึ้น แล้วเขาก็ยิ้มละลายใจอีกแล้ว!

            “ขอโทษนะ ฉันต้องทำตาที่เขียนไว้”

            “เอ๊ะ?”

            เทวาหยิบกระดาษแผ่นที่พับใส่กระเป๋าเสื้อขึ้นแล้วคลี่ให้ฉันดู มันมีคำว่า แกล้งอีกฝ่าย เขียนไว้อยู่ โอ๊ยยย! ใครมันช่างคิดเนี่ย

            แล้วแบบนี้ใครจะไปโกรธเทวาลงเล่า!

            จากนั้นฉันกับเทวาก็กลับมานั่งที่เหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนคือหลายๆ คนเข้ามาทัก ส่วนใหญ่ก็จะชมกันทั้งนั้นว่าพวกฉันสุดยอดที่ทำให้ไม่โดนลงโทษ

            อืม...แบบนี้เรียกว่ารวบรวมให้สามัคคีกันได้หรือยังนะ?

            เอาเถอะ คิดแบบนั้นก่อนแล้วกัน

 

            [ Tewa part ]

            ผมมองสรที่นั่งยิ้มกริ่มภาคภูมิใจที่สามารถทำให้ไม่โดนลงโทษได้ เมื่อกี้ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยเธอหรอกนะ แต่มันจำเป็นน่ะสิ

            เอาเถอะ เธอคงเข้าใจ เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งในหน้าที่ของเธออยู่แล้ว หน้าที่ที่ทำให้ทุกคนกลมเกลียวกัน

            ใช่ไหมล่ะสร...ไม่สิ ต้องพูดว่า ใช่ไหมล่ะครับคุณพี่เนียน

            ผมรู้ตั้งแต่เห็นหน้าเธอแล้วล่ะว่าเธอเป็นรุ่นพี่ ของผมเคยเจอเธอตอนวันมาสมัครเรียนนี่นา แต่เธอคงจำไม่ได้

            เอาเถอะ ผมจะค่อยๆ ทำให้เธอจำได้เองแล้วกัน หึๆ




ผลงานอื่นๆ ของ แป้งโกกิ,ฮารุฮิเมะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น