FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

ตอนที่ 17 : ขาเตียงไม่มีทางหัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,375 ครั้ง
    10 พ.ค. 64






-17-

ขาเตียงไม่มีทางหัก

[ฟิวส์ คติพจน์]




ผมกระชับกอดพี่อนาเข้ามาหาตัวเอง พี่เขายังหลับสนิทไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ผมคนที่นอนอิ่มและกินอิ่มมากพอแล้วเลยทำได้แค่ตื่นมามองพี่เขาในตอนเช้าแบบนี้ เนื้อตัวที่แดงเป็นจ้ำ อีกหน่อยมันคงช้ำ แม้ว่าผมจะทายาให้แล้วแต่รอยมันก็ยังไม่ได้จาง ส่วนใหญ่มันไม่ใช่รอยจูบเหมือนครั้งนั้น แต่มันคือรอยฟันของผม


ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำรุนแรงกับพี่เขามากแค่ไหนก็ตอนที่เห็นรอยพวกนี้ มือผมสั่นไปหมดตอนที่เช็ดตัวให้พี่อนา ดีที่พี่เขาไม่เป็นอะไรมากไปกว่าการขึ้นรอย รอบขาของพี่อนาก็แทบจะไม่เหลือพื้นที่ว่าให้เห็นผิวขาวๆ คิดไปถึงส่วนนั้นแล้วหน้าผมก็ร้อนแต่เช้า ผมซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอมๆ ของอีกคน เมื่อวานทั้งลงโทษ ทั้งขอโทษ ทั้งบอกรัก ทั้งหมดนั่นรวมกันแล้วมันมากมายเหลือเกิน


ผมจูบคางสวยๆ ของพี่อนา แล้วกดจมูกลงกับซอกคอหวานๆ ที่ผมชอบชิม ซุกหน้าเข้าไปอย่างนั้นเพื่อสูดดมเอากลิ่นของแฟนอย่างกับคนโรคจิต ผมชอบกลิ่นของพี่อนา ผมชอบรอยยิ้มของพี่อนา ผมชอบพี่อนาไปทั้งตัว แค่กลิ่นก็ทำให้ผมรู้สึกดี แค่ยิ้มก็ทำให้โลกของผมสดใส


“อือ…พี่จะนอน” พี่อนาว่าแล้วพลิกตัวมาหาผม พี่เขายังเบลอๆ พึมพำเบาๆ ผมต้องผละออกแล้วปล่อยให้อีกคนกอดแขนผมไว้ คางสวยที่ผมเพิ่งจูบไปวางแนบเข้ากับหัวไหล่ผม เปลือกตาขยับเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมตื่นดีๆ

“จะไปเรียนไหมครับ” ผมถาม วางมือบนหัวอีกคนแล้วลูบเบาๆ

“เมื่อย”

“ผมก็เมื่อย” ผมบอกแล้วจูบที่ผมของพี่อนาเพื่ออ้อนเอาคำตอบที่ว่าจะนอนกอดกันอยู่บนเตียง

“อือ…ไม่อยากลุกเลย” ปากว่าอย่างนั้นแล้วตัวบางๆ ก็เลื้อยขึ้นมาที่ตัวผม ค้างหัวไว้ที่หน้าอกผมก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งดีๆ ทุกอย่างมันเชื่องช้าเหมือนภาพสโลว แต่มันช่าง...

“น่ารักจังวะ” ผมว่าขณะที่นอนมองแฟนตัวเอง

“น่ารักอะไรเล่า…คนเพิ่งตื่นเนี่ย” พี่อนาหันมาว่าผม

“อืม…คนเพิ่งตื่นแหละ โคตรเซ็กซี่เลย” ผมสำรวจหัวไหล่ที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของผม เลือกสีนี้ให้พี่เขาใส่นอนเพราะคิดว่าพี่เขาต้องน่ารักแน่ๆ แต่ไม่น่าเชื่อว่าตอนตื่นแล้วหัวยุ่งๆ แบบนี้มันจะมากกว่าคำว่าน่ารัก

“หยุดมองหื่นๆ แบบนั้นเลย” พี่อนาว่า

“พี่ลองส่องกระจก นอนมองเฉยๆ ผมก็ไม่อยากให้พี่ไปเรียนแล้ว” ผมว่า ควานหาโทรศัพท์ของตัวเองที่ทิ้งไว้ไหนไม่รู้มาถ่ายพี่เขาผ่านกระจก

“ไม่ได้นะ!” พี่อนาหันมาบอกให้หยุดก่อนจะค่อยๆ คลานมาแย่งโทรศัพท์จากผม

“นิดเดียว” แต่ผมก็ลุกขึ้นนั่งแล้วยืดขึ้นสุดแขน นั่นทำให้คนที่เข้ามาแย่งต้องพยายามหน่อย

“ฟิวส์ มันน่าเกลียด อ๊ะ!...” รู้ตัวอีกทีคนที่บอกว่าตัวเองน่าเกลียดก็ถูกผมรวบลงมานั่งอยู่ที่ตักแล้ว เสื้อที่หลุดออกจากไหล่มันพอหมิ่นเหม่มันทำให้พี่เขาดูเซ็กซี่ ไล่สายตาลงไปกางเกงขาสั้นที่ร่นขึ้นมานั่นมันเหมือนไม่ได้ใส่เลยเถอะ เมื่อคืนผมคิดว่าเลือกเสื้อที่มันดีกับกางเกงที่จะไม่เซ็กซี่มากแล้วนะ กลัวอดใจไม่ไหวตอนตื่น แล้วพอจมูกโด่งๆ นี่มาหยุดอยู่ข้างแก้มพร้อมกับลมหายใจหนักถูกเป่าออกมาโดนผิวหน้าผม

“ฟอด~” ห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยก็ขอหอมแก้มล่ะวะ

“เด็กหื่น! ปล่อยพี่เลยนะ เอาโทรศัพท์มาด้วย” พี่อนาว่าแต่กลับนั่งลงบนตักผม มือน้อยๆ นั่นแบออกเพื่อขอโทรศัพท์

“ขออัปรูปหนึ่งแล้วจะปล่อยไปอาบน้ำ” ผมว่า “นะครับ”

“มะ…ไม่เอา” พี่อนาบอก ตาสวยนั่นหรุบลงต่ำ จนผมต้องคลี่ยิ้ม

“นะ…” ผมอ้อนต่อ จูบที่หน้าผากกับผมหอมๆ ของพี่อนาย้ำๆ

“ไม่หวงหน่อยเหรอ”

“หวง…แต่อยากอวด”

“…” พี่อนาก็เงียบไป ส่วนผมก็นั่งกอดเอวแฟนแล้วมองตาปริบๆ เหมือนโดนพี่อนาสะกดไว้ให้ค้างด้วยสายตาแบบนี้ ดวงตาคมเฉี่ยวแต่มองมาแบบใสซื่อ คงจะนานหลายนาทีที่ดวงตาคู่นี่เปลี่ยนเป็นวาววับ ปากสวยคลี่ยิ้มให้ผม แล้วผมก็รู้ตัวอีกทีตอนที่โทรศัพท์ของผมไปอยู่ในมือพี่เขา

“ไม่ให้ไป!”

“อื้อ! ปล่อยนะ” ผมกอดพี่อนาเข้ามาชิดอก แม้ว่าพี่เขาจะหมุนตัวออกไปแล้ว รีบเข้าไปนั่งซ้อนหลังแล้วยึดเอวอีกคนไว้ ลูบเอวเบาๆ จนพี่อนาชะงัก ก่อนจะวางคางลงที่ไหล่เล็กๆ ของพี่อนา

“ดูสิ…” ผมบอกแล้วมองไปที่กระจก “พี่น่ารักขนาดนี้มาถามได้ไงว่าผมหวงไหม? ผมหวงพี่มากๆ อยู่แล้ว แต่ผมอยากอวดให้พวกมันได้รู้ว่าไอ้สิ่งที่พวกมันจินตนาการอะ ไม่ถึงครึ่งของตัวจริงด้วยซ้ำ พวกมันทำได้แค่คิดถึงพี่ ส่วนผมได้กอดพี่” ผมบอกแล้วกระชับกอดเข้ามาอีก

“ก็คืออยากอวดเขา อยากชนะเขาว่างั้นเถอะ” พี่อนาบอกแล้วสบตาผมผ่านกระจก

“อือ…เด็กป้ะ?”

“เด็กมาก” พี่อนาว่า แต่มือน้อยๆ นั่นกลับยกโทรศัพท์ขึ้น สลับกล้องไปทางกระแล้วถ่ายแค่ช่วงล่างของเราลงไป เห็นมือผมที่กอดเอวประสานอยู่หน้าท้องของพี่เขาโดนมีมืออีกข้างของพี่เขาจับไว้ ด้านล่างคือพี่เขานั่งตักผม ชุดมันอาจจะเรียกเลือดไปหน่อยแต่ดูเหมือนเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจอะไร ผ้าห่มที่ไม่เป็นระเบียบนี่ดูเหมือนจะเป็นตัวประกอบฉากที่ดี พี่อนาเปลี่ยนฟีลเตอร์ภาพให้เป็นขาวดำแล้วยัดโทรศัพท์ใส่มือผม

“ให้?”

“อือ…ชอบตามใจเด็ก” ปากหวานว่าแล้วประทับลงมาที่ริมฝีปากผม คนที่ยังอึ้งอยู่แบบผมได้แต่มองรอยยิ้มนั้นจนพี่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำ รู้ตัวอีกทีก็เสียงปิดประตูห้องน้ำแล้ว

“ผมอัปแล้วนะ!” ผมตะโกนบอก

“แท็กด้วย!” อีกคนตะโกนกลับมาให้ผมได้ยิ้ม


ผมบอกแล้วไงว่าพี่อนาน่ารักเท่าจักรวาล


ผมซุกตัวลงกับหมอนอย่าทำตัวไม่ถูก เขินเว้ย! ขอซึบซับโมเมนต์แฟนตามใจแป๊บ ผมกดเข้าไปดูรูปแล้วก็คิดอีกทีว่าอัปดีไหม ก็คือหวง…หวงมาก แต่คิดถึงหน้าไอ้เวรนั่นมือก็สั่นระริกแล้วไง นี่กดแท็กพี่อนาด้วย เผื่อคนที่ชอบผมทั้งหลายอยากจะมาแย่งผมไปจากพี่อนาอีก


Future Forfun

Just now

ขาเตียงไม่มีท่าทีว่าจะหักเลยครับผม with Ana Future

21 likes 10 comments


เหมือนปรากฏการณ์ที่ควรจดจำ ทั้งๆ ตอนนี้แปดโมงเช้าแต่ยอดกดไลก์ก็พุ่งโคตรเร็ว คอมเมนต์เข้ามาอย่างรัวจนโทรศัพท์ผมสั่นไปหมด กดตอบไม่ทัน ได้แต่อ่านมันด้วยรอยยิ้ม


Supapa pon : ฮือออ ต้องขอเลือดหมอแต่เช้าเลยค่ะ

Rawipa leesuk : แท็กแม่มาดูอีก Yiwaa

Yiwaa : อกอียี่หวาแตกแล้ว

Safe You : OMG! ขอภาพจริงสีจริงครับ

Pond Pawee : น้องผมครับน้องผม

คำผาน ที่บ้านมีโคมไฟใหญ่กว่ารถถัง : เคลียร์กันยังไงให้เตียงไม่หัก

Masa Mark : ค่อยพูดค่อยจา

Vee Vivis : ค่อยจับค่อยจูบ

Pandora : เหมือนกูอยู่หลังเขาเลย เลือดกำเดาออกเหมือนกูนั่งดูอยู่ข้างหลังเขาเลยยย

Guy Danai : คือดีกันแล้ว?

Polla tears : มันทะเลาะกันเหรอ?

Bar Sarawut : เมื่อวานน้องผมมันหวงเพื่อนพี่ แต่ดีกันแล้ว Polla tears

ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก : ทะเลาะกันไม่ถึงวันเลยค่ะแม่

TOSSAKAN : ใช้เตียงยี่ห้ออะไรครับ


ผมไม่ได้ตอบสักคอมเมนต์ แค่กดเข้าไปในกลุ่มแชทแล้วบอกขอบคุณที่เมื่อวานรับฟังผม ขอบคุณไอ้คำผานด้วยที่มารับผม พวกพี่เขาก็บอกให้ค่อยๆ พูดกัน บอกผมลดอารมณ์ตัวเองลงบ้าง ผมก็รับฟัง และแน่นอนว่าผมจะทำตาม

“ไปอาบแล้วไปส่งพี่เลย” พี่เขาว่าแล้วเดินเข้ามาหาผมช้าๆ

“ส่งอะไร ไปเรียนไหวเหรอ?” ผมถามกลับ “ผมไม่ให้ไปอะ”

“ไม่ไปได้ไงวันนี้มีควิซ ลืมเหรอ?” พี่อนาว่าให้ผมนึกได้ว่าเมื่อวานเราไปอ่านหนังสือกัน อ๋อ…ควิซนี่หรอกเหรอที่ทำให้เราต้องออกนอกห้องไปเจอไอ้ท็อป แล้วนี่เหรอที่ทำให้ผมอดนอนกอดพี่อนา

“ผมไปยืมเงินไอ้กัณฐ์มาซื้อคณะทันตะดีไหม แล้วผมจะบอกอาจารย์ว่าห้ามควิซ ไม่ได้สิ…ยืมเงินพี่เหนือเลยดีกว่า ซื้อมหา’ลัยไปเลย พี่ผมรวย”

“เพ้อเจ้อ”

“ให้ช่วยไหมครับ” ผมว่าแล้วขยับเข้าไปหาเมื่อเห็นพี่อนาเดินเซๆ

“ช่วยอะไรเล่า ตัวเองอะไปห้องน้ำได้แล้ว!” พี่อนาบอก ตาหวานๆ มองต่ำลงมาแล้วหยุดอยู่ที่ตัวผม หน้าผมค่อยๆ ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่อย่างว่าแหละ ผมอายไม่ค่อยเป็นหรอก

“ใครใช้ให้พี่น่ารักเองล่ะ” ผมบอก

“ไปได้แล้ว!” ผมจำเป็นต้องบังคับตัวเองให้เดินเข้าห้องน้ำเมื่อถูกมือนิ่มๆ นั่นฟาดลงมา


------


ผมมาส่งพี่อนาที่คณะของพี่เขา วันนี้รถคันสวยๆ ของพี่เขาคือยานพาหนะของเรา เมื่อวานที่หนีมาคือเดินออกมาหน้าร้านแล้วล้วงหากุญแจ อยู่กับพี่อนาเฉย จะเดินกลับไปเอาก็ไม่ได้เลยโทรให้คำผานมารับเพราะไอ้มาร์คคือติดพี่วี พอคำผานมามันเลยปลอบผมอยู่พักใหญ่ อารมณ์นั้นคือกำลังนั่งสำนึกผิดแล้วก็เถียงกับมัน กลัวพี่เขาทิ้งแต่ก็โกรธพี่เขาอยู่ แล้วพอคำว่าเลิกออกจากปากสวยๆ นั่นเท่านั้นแหละ ผมก็เอาอารมณ์ทั้งหมดไปลงกับพี่เขาเลย


อารมณ์ที่โกรธตัวเอง โกรธพี่เขา กลัวพี่เขาไปจริงๆ เพราะรักพี่อนามากๆ ผมคงยอมไม่ได้ เมื่อก่อนผมใช้ชีวิตไปวันๆ เรียนก็เรียน อ่านหนังสือก็อ่าน กิจกรรมก็ทำไป ให้ทำอะไรก็ทำ ไม่มีความคิดว่าพรุ่งนี้อยากทำอะไร วันต่อๆ ไปมันไม่ได้มีความหมายสำหรับผมเพราะมันก็เหมือนเดิมทุกวัน พ่อแม่ผมตามใจผม และพวกท่านไม่ได้หวังให้ผมกลับไปเลี้ยงดู ทุกอย่างมีพร้อมหมดแล้ว ขอแค่ผมเรียนจบแล้วทำตามที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น


เมื่อก่อนผมไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าอนาคตผมอยากทำเพื่อเขา อยากเป็นคนที่ดีของพี่อนา เป็นที่พึ่งพาของเขาในทุกเวลา เป็นคนที่มีเขาอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม และเป็นคนที่ทำให้เขามีความสุขเหมือนทุกๆ วันที่ผมมีพี่เขาเข้ามาในชีวิต พี่เขาคือส่วนเติมเต็มหลุมที่ใหญ่มากๆ ของผม เป็นเหมือนสิ่งยึดเหนี่ยวและแรงผลักของผม จากคนที่มีครบทุกอย่างแล้ว ไม่ต้องการอะไรแล้ว ตอนนี้ผมต้องการพี่เขา อยากรักพี่เขา อยากอยู่กับพี่เขา แม้ว่าเรื่องของเรามันจะเป็นไปได้ยากก็ตาม


“เรียนเสร็จกี่โมงครับ” ผมถามคนที่กำลังจะก้าวลงจากรถ

“เรียนเสร็จหกโมง แต่ว่าคิดว่าจะต้องเข้าคลินิกพ่อต่อ” พี่อยาบอกแล้วยู่หน้าให้ผม

“ไหวเหรอ? จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า” ผมบอกแล้วมองสำรวจอีกคนด้วยความเป็นห่วง

“ได้น่า…สามทุ่มก็ปิดคลินิกแล้ว” พี่อนาว่า

“งั้น…เดี๋ยวผมมารับนะ เดี๋ยวจะซื้อข้าวเย็นมาให้ด้วยเลย” ผมบอกแล้วพี่เขาก็พยักหน้า

“ฟิวส์ไม่ได้ไปทำอย่างอื่นใช่ไหมช่วงนั้น?” พี่อนาถามต่อ

“อืม…ความจริงก็มีกิจกรรมนี่แหละ แต่ผมมาหาพี่ดีกว่า” ผมว่าเมื่อนึกถึงโปรแกรมหลังเลิกเรียน มันก็มีกิจกรรมของคณะ แต่ผมขอโดดมาหาพี่อนาหน่อยเถอะ ห่วงแฟนอะครับไม่ได้ห่วงพี่ห่วงน้อง

“โดดเก่ง”

“รักพี่อนามากกว่ารักเรียนก็งี้” ผมว่าแล้วยิ้มให้ คนที่ได้ฟังอ้าปากค้างก่อนที่แก้มใสๆ นั่นจะขึ้นสีแดง


นั่นคือสิ่งยืนยันได้อีกครั้งว่าว่าแฟนผมน่ารักที่สุดในจักรวาล


ผมจอดรถในพื้นที่โล่งๆ อย่างสบาย มาเรียนเช้าก็งี้ที่ว่างเยอะ แล้ววันนี้ก็คือกำลังใจดีและมีความสุขด้วย ให้นั่งรอเข้าเรียนเป็นชั่วโมงก็ไหว ผมเดินไปนั่งที่เดิมที่เคยเป็นที่ของพวกพี่บาร์ ทุกวันนี้ยังมีการรวมตัวอยู่บ้าง แม้ว่าทุกคนจะมาเรียนสาย มาช้า หรือบางคนอาจจะไม่มาเลย แต่พื้นที่ตรงนี้ก็ยังเป็นที่ที่สำคัญสำหรับพวกผมอยู่ดี

“มาเช้าจังวะ” มาร์คเดินเข้ามาถามผม

“มึงก็เช้า” ผมบอก

“พี่วีนัดพบอาจารย์”

“กูว่าไม่ใช่แล้ว อาจารย์อะ นัดพบพี่วี” ถ้าจะมาขยันนัดพบอาจารย์ตอนนี้นี่คือสุดๆ เลยนะ ใครจะมีสมองมาคิดงานเช้าขนาดนั้น

“แฟนกูขยันเรียน เขาเรียนเก่งและมีความรับผิดชอบ ใส่ใจในงานที่ทำและไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า” ผมนั่งกะพริบตามองไอ้มาร์คปริบๆ เมื่อก่อนคือพูดเป็นประโยคไม่ได้ แต่ทุกวันนี้คือพูดเป็นเรียงความแล้ว โอ้! ขอบูชาอำนาจแห่งรัก

“คือ…อวดผัว?” ผมเลิกคิ้วถาม มันกระแอมเล็กน้อยก่อนที่หน้าขาวๆ นั่นจะขึ้นสี

“มึงก็ชอบอวดเมีย”

“อ้าว! ก็พี่อนาน่ารัก น่าอวด” ผมบอก

“เออ พี่วีก็น่ารัก น่าอวด” มันบอกกลับ

“อื้อหือ…อวดกันเก่ง เมื่อวานเพิ่งหาเรื่องพี่เขามา มึงลืมเหรอ?” คำผานส่งเสียงมาจากข้างหลัง

“เรื่องธรรมดา หึงหวงอะมึง ค่อยๆ คุยกันดิวะ มึงจะโกรธข้ามวันข้ามคืนไม่ได้นะเว้ย มัน…ทรมาน” ไอ้มาร์คบอก ส่วนผมถอนหายใจใส่มันเอือมๆ

“กูดีกันแล้ว รักกันกว่าเดิมมาก โกรธกันแค่สองชั่วโมง ง้อกันแค่คืนเดียว ไม่ได้ข้ามวันข้ามคืนแล้วข้ามน้ำข้ามทะเลไปง้อเหมือนมึง” ผมบอกแล้วยิ้มให้เพื่อนอย่างเป็นต่อ

“เพื่อนเหี้ย” มาร์คว่า

“ดีกันเร็วฉิบหาย ตอนอยู่กับกูนี่โกรธเขาจะเป็นจะตาย” คำผานบอกแล้วนั่งลงตรงที่ว่างข้างมาร์ค

“ก็กูทนไม่ได้แม่ง ความจริงกูโกรธตัวเองมากกว่าพี่เขาอีก แล้วพี่เขาก็…เหมือนยอมกูด้วยอะ” ใช่…ผมรู้สึกว่าพี่อนายอมเป็นฝ่ายอ่อน ในตอนที่ผมกำลังโกรธมากๆ และรุนแรงมากๆ พี่เขากลับยินยอมรับความรุนแรง และมอบความอ่อนโยนให้ผม เมื่อวานพี่อนาไม่ได้ดูอ่อนแอสำหรับผม พี่เขาดูเหมือนผู้ใหญ่ที่ยอมเสียสละและเอาใจเด็กอย่างผม นั่นทำให้ผมคิดได้ว่าพี่อนาก็รักผมมากเหมือนกัน

“หน้านี่มีความสุขมาก สำนึกผิดได้กี่นาทีกูถาม” คำผานว่าแล้วมองค้อนผม “กูไม่อยากด่าแม่ง เมื่อวานกูกำลังจะกินไอติมของกูดีๆ แล้วมึงก็โทรมา พอกูไปส่งแล้วก็ไม่ให้กลับ อ้าว…เมียมาหาเสือกจับมือกูอีก ก็รู้อยู่ว่าเขาหวง”

“ก็ตอนนั้นกูอยากมีเพื่อนนี่ กลัวเขาเลิกกับกูอะ” ผมว่ากลับ

“เออแล้วไป กูจะเข้าใจก็ได้ว่ามึงรักเมียมาก แล้วไอ้นี่…” มันหันไปหามาร์คที่กำลังกดโทรศัพท์อยู่ “ไอ้มาร์ค”

“หะ?”

“เมื่อวานมึงทำอะไร มึงไม่มีอะไรทำ ทำไมไม่ไปหามัน จะบอกว่าอยู่กับพี่วีก็ไม่ใช่ว่าจะยุ่งสักหน่อย แล้วพี่วีก็น่าจะเข้าใจว่ามึงต้องไปหาเพื่อน เพื่อนกำลังเดือดร้อน” คำผานบ่นต่อ

“นี่ตี๋…” มาร์ควางโทรศัพท์แล้วหันไปหาคำผาน “เพื่อนเนี่ยมีเป็นสิบ ไม่มีกูมันก็มีมึง แต่แฟนกูนี่มีแค่พี่วีคนเดียว มึงต้องเข้าใจกูนะ”

ผมต้องไปฝึกอวดแฟนมาอีกไหมวะ คือเห็นพัฒนาการของเพื่อนแล้วดูเหมือนว่าตัวเองจะดรอปลงยังไงยังงั้น ผมคิดว่าผมหลงพี่อนามากๆ แล้วนะ แล้วไอ้เพื่อนผมนี่เรียกว่ามากกว่าหลงเหรอ ขั้นกว่าของหลงคืออะไร หรือแค่อยากทำให้ไอ้คำผานมันหมั่นไส้ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ไอ้มาร์คมันทำสำเร็จครับ

เรียนภาคเช้าเสร็จภาคบ่ายผมก็ล่องลอยแล้วครับ อาจารย์ยกเลิกคลาสบ่ายเพราะท่านติดสัมมนาอะไรสักอย่างที่นักศึกษาอย่างพวกผมไม่ได้ใส่ใจ แค่รับรู้ว่าบ่ายนี้ว่างแล้วภาวนาเวลาเรียนของเช้านี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วก็พอ เนื้อหาที่เข้าสมองบ้างไม่เข้าสมองบ้าง มันไม่ได้น่าใส่ใจเลยสักนิด เพราะสำหรับผมแล้วการนั่งดูรูปพี่อนาคือสิ่งที่ดีต่อใจผมมากกว่าสไลด์ตัวเล็กๆ ของอาจารย์



Pollar Tears

5 min

เพื่อนบอกไม่สบายกายแต่สบายใจ กายไม่ไหวแต่ใจแดงมาก with Ana Future

23 likes 6 comments


โซ่ โซเซ : พี่อนาไม่สบายตรงไหน รับหมอตรวจไข้ไหมครับ

Ana Future : วิศวะตรวจแล้ว

ก้อนขาวๆ แพรวพราวบนฟ้า : มึงงง มีสาขาตรวจไข้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กูจะตกงานไหม ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก

ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก : ตกเพราะแห่มาตอบคอมเมนต์นี่แหละ

Guy Danai : วิศวะตรวจแล้ว วิศวะกัดด้วย

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : คิดดีไม่ได้เลยยย


ผมขมวดคิ้วทันทีที่เห็นคอมเมนต์ของพี่กาย ตอนแรกก็งงกับพี่โซ่ ช่วงกลางๆ คือเขินแฟนตัวเอง แต่ช่วงหลังๆ นี่คืออะไรวะ เห็นรอยกัดนี่คอถอดเสื้อเหรอ?


Future : ถอดเสื้อเหรอ?

อนา : ทำไมเร็วจัง

Future : พี่อนา

อนา : น้ำบะหมี่ของกายมันหกใส่เลยต้องถอด

Future : แล้วตอนนี้อยู่ไหน ใส่อะไรอยู่

อนา : ใส่เสื้อคลุมของกาย

Future : ผมจะไปหา

อนา : พักเที่ยงค่อยมา เอากาวน์สั้นมาให้ด้วย

Future : อาจารย์ปล่อยแล้ว

ที่ผมบอกไม่ใช่เรื่องโกหก อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาพัก แล้วมันก็คือโชคดีของผมที่อาจารย์สอนเนื้อหาหน้าสุดท้ายของชีทจบพอดี

“พรุ่งนี้ปรินท์ชีทใหม่มากันด้วยนะ มีคำนวณในนั้นจะได้ลองทำกัน วันนี้พอแค่นี้ เชิญครับ” ผมได้ยินคำว่า ‘วันนี้พอแค่นี้ เชิญครับ’ ตอนที่ตัวเองอยู่หน้าห้องแล้ว เสียงของคำผานดังมาไล่หลังแต่ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันพูดว่าอะไร


ผมเดินเข้ามาในคณะทันตแพทยศาสตร์ที่คิดว่ามาตอนเย็น มองไปรอบๆ เห็นคนชี้มาทางตัวเองแต่ก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น แค่มองหาพี่อนาเท่านั้นแหละตอนนี้ พี่เขาบอกว่าอยู่ที่โรงอาหาร แต่คือโรงอาหารก็เล็กแค่นี้แล้วพี่อนาอยู่ไหนวะ


“ฟิวส์” เสียงเรียกจากข้างหลังทำให้ผมหันไปมอง คนที่ผมเพิ่งบอกรักไปเมื่อเช้ายิ้มแฉ่งอยู่ไม่ไกล เสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่อยู่บนตัวพี่เขา เจ้าของเสื้อคลุมเองก็ยิ้มแหยๆ ให้ผม ส่วนพี่พอลล่าน่ะเหรอ หน้าแดงทันทีที่ผมหันไปสบตา

“ไปเปลี่ยนเสื้อกัน” ผมว่าแล้วคว้าเอาแขนพี่อนา

ผมพาพี่เขาเดินไปทางห้องน้ำ และแน่นอนว่าพี่เขาเองก็เดินตาม มันอาจจะดูงี่เง่าไปหน่อยแต่ผมไม่ค่อยชอบที่พี่อนาต้องใส่เสื้อของผู้ชายคนอื่น แล้วพี่เขาก็บอกเองว่าต้องเปลี่ยนเสื้อเป็นกาวน์สั้นเพราะต้องลงภาคปฏิบัติตอนบ่าย ผมยืนรอพี่อนาไม่นานอีกคนก็เดินออกมา น่าตีจริงๆ ที่ตอนนี้ก็ยังยิ้มได้อยู่

“หน้าดุจังเลย” พี่อนาว่าแล้วเอานิ้วมาจิ้มที่จมูกผม

“ไปเปื้อนยังไงให้เขาเห็นรอยกัด” ผมถามแล้วหน้าพี่อนาก็ขึ้นสีแดง

“ก็…มันรีบถอด มันร้อน”

“คือถอดที่โรงอาหารนี่เหรอ? ใครเห็นบ้างวะเนี่ย” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ ในประโยคหลัง

“ก็ยังไม่ได้ถอดตอนนั้นเลยหรอก กายมันก็เช็ดๆ ให้แล้วมันก็เห็นอะ…ก็ฟิวส์ทำไว้เยอะเอง”

“อือ ผมไม่รู้เลยว่าควรรู้สึกอะไรก่อน ระหว่างโกรธพี่กายกับเขินเพราะเห็นหน้าพี่ตอนนี้” ผมว่าแล้วค่อยๆ หลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

“อย่ามาพูด ฟิวส์ทำ”

“ดีแล้วที่ทำ ไหน…ยังเจ็บอยู่ไหม?” ผมเดินเข้าไปแล้วจับที่ไหล่ของพี่อนา พยายามจะดูผิวที่อยู่ใต้ผ้าหนาๆ นี้ มันจะร้อนแค่ไหนกันนะ ผิวสวยๆ ของแฟนผมจะพองหรือเปล่า

“ทายาแล้ว ดีที่กาวน์มันไม่บางมาก” พี่อนาบอก

“อืม…งี้ผมก็จูบตรงที่เป็นแผลแรงๆ ไม่ได้ดิ” ผมว่าแล้วทำหน้าเศร้า

“เด็กหื่น! ใครเขาจะมาให้จูบกัน”

“พี่ไง” ผมตอบกลับทันทีที่พี่เขาพูดอย่างนั้น

“ไม่พูดด้วยแล้ว จะไปกินข้าว” ผมส่ายหัวเล็กน้อยกับความคิดของตัวเอง รีบเดินตามอีกคนที่ดูจะเขินบ่อยเหลือเกินในวันนี้


ผมเดินมาถึงที่โต๊ะ พี่อนากับเพื่อนก็นั่งรออยู่แล้ว พี่กายกับพี่พอลล่ากินไปได้สักพัก ส่วนตรงหน้าพี่อนาก็มีข้าวราดแกงวางอยู่ ผมสอดตัวนั่งลงข้างพี่อนาเหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติ

“เด็กมึงกลับไปเอากาวน์มาให้เหรอ?” พี่กายถาม

“ไม่ใช่เด็กกู แฟนกู” พี่อนาบอกแล้วกินข้าวต่อ ปล่อยให้พี่พอลล่าค้างอยู่อย่างนั้น พี่สาวเขาหันมามองผมแล้วหันไปมองพี่อนา ก่อนจะหันมาหาผมอีก ผมเลยยิ้มให้อย่างไม่รู้จะทำยังไง

“ทุ่มเทสุด”

“หมายถึงฟิวส์?”

“หมายถึงมึงอะ” พี่อนามองค้อนเพื่อนก่อนจะหันมาหาผม

“ไม่กินเหรอ? เอาอะไรไหม?”

“ไม่เป็นไร ตอนบ่ายผมไม่มีเรียน เดี๋ยวค่อยกิน” ผมตอบแล้วพี่เขาก็พยักหน้าให้

บางทีความสุขของคนที่มีแฟนมันก็เกิดขึ้นได้ง่ายๆ อย่างเช่นได้ทำอะไรเพื่อเขา ได้เป็นคนที่เขาคิดถึงเป็นคนแรกเวลาที่เดือดร้อน เป็นคนที่เขาอวดกับใครๆ หรือไม่ก็…เป็นคนที่ได้นั่งมองเขากินข้าวกลางวันแบบนี้

“ตอนเย็นขอกินหมี่คลุกตลาดมอได้ไหม?” พี่อนาหันมาถาม

“ได้สิ เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้” ผมบอก

“กาย…มึงว่ากูควรมีผัวหรือยังวะ” พี่พอลล่าพูดขึ้น

“ควรมีนานแล้วนะ กูเองก็ควรมีเมียแล้ว” พี่กายตอบ

“แล้วกูอยากมีแบบฟิวส์กูต้องไปหาที่ไหนวะ” พี่พอลล่าหันมาหาแล้วผมก็ยิ้มให้เหมือนเดิม

“ข้างอนา”

“ข้างอนาจะมีคนแบบฟิวส์?”

“ข้างอนาจะมีฟิวส์ แต่ข้างมึงไม่มีใคร เอาจานไปเก็บแล้วขึ้นห้องครับ” พี่กายบอก พี่พอลล่าเลยตวัดสายตามองเพื่อนที่เดินออกไปเก็บจาน

“มึงดู ถ้ากูมีแฟนก็จะมีคนเก็บให้กู” พี่พอลล่าบอก

“ตอนนี้มึงไม่มีไง ทำใจนะ” พี่อนาบอกก่อนจะวางช้อนลงเมื่อกินคำสุดท้ายเสร็จ

ผมหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเวลาที่พี่เขากวนเพื่อน นี่ก็เป็นอีกมุมหนึ่งที่ผมมองว่าพี่อนาน่ารัก แม้คำพูดจะไม่ได้เพราะมากแต่มันไม่ได้ขัดหู ประโยคนั่นเหมือนจะเห็นใจแต่พี่เขาตั้งใจทำให้พอลล่าหมั่นไส้ชัดๆ พี่อนาคือพี่บาร์เวอร์ชันอ้อยรวมกับไอ้มาร์คเวอร์ชันหลงพี่วีอะ ผมลุกขึ้นแล้วเอาจานไปเก็บให้พี่อนา พี่เขาแค่พยักหน้ากับยิ้มให้ ส่วนพี่พอลล่านี่คือแร็ปอย่างกับจะพ่นไฟแล้ว ถ้าแฟนผมมีความสุขกับการกวนเพื่อน ผมก็จะช่วยแฟนกวนเพื่อนอย่างเต็มที่ครับ


FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

#ขอหมอเป็นเมีย


18/8/2019

มันเกินไปแล้วนะหนิ มันจะขาเตียงไม่หักไม่พอ ยี่ห้อเตียงไม่บอกก็ไม่พอ มาอวดกันเวอร์วังแบบนี้อีกเหรอ หวงแค่ไหนถึงจะพอถามก่อนนน แค่เพื่อนเห็นรอยจูบนี่ต้องโวยวายขนาดนี้เลยเหรอ วินสุดบอกเลยว่าคือมาร์ค จุดนี้ทศสกัณฐ์กับน้องมาร์คคือเอาซีนไปเต็มๆ ส่วนพระเอกกับนายเอกเหรอ? ก็บอกแล้วว่ามันเกินปายยยย

16/8/2019

ไงล่ะ? ขาเตียงเกือบหักแต่รักกันดีนะคะ เตียงแน่นหนาแม้ว่าคุณฟิวส์เขาจะรุนแรงมากก็ตาม กลับมาอวดแล้วนะ พวกคนคุยเก่า หรือคนจ้องจะมาคุยเพิ่มก็อ่านนะ

ทวิตเตอร์ : @pflhzt

เฟซบุ๊ก ; faddist

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.375K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,574 ความคิดเห็น

  1. #1509 rungtawanpholcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 11:51

    มาสะรักเพื่อนมากกแต่รักพี่วีมากว่า..เพราะพี่วีมีคนเดียว..น่าคบจริงๆ55

    #1,509
    0
  2. #1455 ThitiyaLove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:55
    อวดกันเก่งนะ5555
    #1,455
    0
  3. #1416 Bung2007- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:43
    อวดเก่งงงงงง
    #1,416
    0
  4. #1324 Saaree6612 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 09:54
    คนนึงอวดผัว คนนึงอวดเมีย เอ่ออออได้555555
    #1,324
    0
  5. #1257 Biekps99 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:53
    เตียงขาไม่หัก เรือไม่รมนะครับ
    #1,257
    0
  6. #1210 Saguramio (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 21:42

    ฟิวส์กับมาร์คนี่ฝึกสกิลการอวดแฟนหรอ?
    #1,210
    0
  7. #1105 KiHaE*129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:23

    หมั่นไส้ความขาเตียงแข็งแรง

    อวดกันเก่งงงงงงงงงงงงงงงง

    #1,105
    0
  8. #1039 Aomkom1981 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 05:06
    ขี้อวดมากกกกกกก....
    #1,039
    0
  9. #938 maybee23 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:22
    ขาเตียงแข็งแรงดีจังน้าาา
    #938
    0
  10. #807 Miki_milky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 01:42
    อวดแฟนจนน่าหมั่นไส้
    #807
    0
  11. #652 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 09:27

    อวดกันเก่งไปหมด ยัยมาร์คนี่คือหนูสกิลอัพขึ้นเยอะนะลูก555555

    #652
    0
  12. #651 golf8 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 05:26
    อวดกันจางงง
    #651
    0
  13. #650 GGUBGIF (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 03:54
    น่าหมั่นใส่จังค่าาาา
    #650
    0
  14. #649 AlisAlisAlisa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 01:15
    น้องฟิวส์ทำให้พี่อยากมีแฟนเลย^^
    #649
    0
  15. #648 yisan2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:35

    สนุกตัง สนุกในความขิง ข่า..บลาๆๆๆฮามากกกก
    #648
    0
  16. #647 PleVirojsakul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:58
    อยากบอกว่าเอาที่พี่อนา กับฟิวส์สบายใจ ส่วนเราพอลล่าได้แสดงออกแทนไปแล้ว 555
    #647
    0
  17. #646 MeMinTen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:47

    ไม่มีใครยอมใครเลยอ่ะ
    #646
    0
  18. #645 Jang2459 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:45

    รักกันจนน่าอิจจจจอ่ะ ????​

    #645
    0
  19. #642 qw12345678 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:29
    เลือดท่วมตัวแร้วววววว......
    #642
    0
  20. #641 manejanb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 15:00

    ฟินนนน
    #641
    0
  21. #640 dang24 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 10:35

    อ่ะ ฟินกระจายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    #640
    1
    • #640-1 qw12345678(จากตอนที่ 17)
      18 สิงหาคม 2562 / 21:41
      พี่พอลล่าอยากมี ผออัวผัวแบบฟิวส์ต้องไปหาที่ไหนเนี่ย....เฮ้อผู้ชายแบบฟิวส์จะมีเหลือไหมน๊อ 😀😀😀
      #640-1
  22. #639 Loveinthemyst (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 06:02
    ขาเตียงไม่หักจิงเด รุนแรงขนาดนั้น
    #639
    0
  23. #638 dapper22 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 02:39
    โหห พี่เหนือรวยกว่าพี่กัณฐ์อีกอ่ะ
    #638
    0
  24. #637 Fernnunthiya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:51
    โอ๊ยยย ซังเด้เนาะ พอเซ่าเคียดไห่กันกะหวานคักแหน่ ใจบางเบิ่ดแล้วววว
    #637
    0
  25. #636 Noknoy2525 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:44
    ขี้หวง ขี้อวดพอกัน
    #636
    0