นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] Cafe Latte (Infinite Woohyun,,Sungyeol)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


[SF] Cafe Latte

Characters : Woohyun,,Sungyeol ft. Sunggyu,,Hoya

Author : Honey*K





 
 
 
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ก.พ. 56 / 15:41


 

“Café Latte “

 

“ความหวานที่เขาไม่เคยรู้จัก..

กับอีกคนที่เข้ามาเติมเต็มให้รู้จักกับความหมายที่แท้จริงของความหวานนั้นว่า

... มันเป็นอย่างไร ...”

 

 

ในเวลายามบ่ายอย่างนี้ แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านบางๆเข้ามาทางหน้าต่างทรงสูง สายลมที่พัดอ่อนๆ เข้ามาทำให้ผ้าม่านบางพริ้วไหวเสมือนกำลังเต้นระบำไปกับเสียงเพลง....  บรรยากาศแบบนี้ช่างเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนจริง ๆ

 

ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเดินไปเดินมาเพื่อหาหนังสือที่ตัวเองชอบ บางคนก็นั่งฟังเพลงโปรดพร้อมจิบกาแฟร้อนๆในมืออย่างสบายใจ ขณะเดียวกันก็พลางฮัมเพลงเบาๆในลำคอ  ช่างดูมีความสุขสำหรับคนความเป็นส่วนตัวซะเหลือเกิน

 

 

....... แต่..... คนอย่างอี ซองยอล มานั่งทำอะไรในห้องสมุดที่เต็มไปด้วยหนังสือ ผู้คนที่มีความสุขอยู่กับตัวเองแบบนี้ล่ะ....

เหตุผลน่ะหรอ  มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขา... ยอมนั้นในที่แห่งนี้อย่างไม่อึดอัด 

 

 

“นัม อูฮยอน”  เพราะเขาคนเดียว คนเดียวเท่านั้น

 

 

เวลา.. ทำไมช่างผ่านไปเร็วซะเหลือเกิน  ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่อีซองยอลต้องเข้ามานั่งดูคนคนนี้ในห้องสมุดเป็นประจำ พร้อมกับอเมริกาโน่แก้วโปรดที่เขาชอบดื่ม ถัดไป 4 โต๊ะ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือพร้อมกับรอยยิ้มและ เขาอ่านไปพลางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงที่เปิดไว้ต้อนรับแสงแดดในฤดูที่อบอุ่นเช่นนี้

 

อา... เขาคิดอะไรอยู่นะ ทำไมท่าทางเขาดูมีความสุขแบบนั้น  ซองยอลคิดกับตัวเองที่สงสัยในรอยยิ้มของคนคนนั้นมานาน

 
 

แต่เพราะรอยยิ้มนี้ไม่ใช่หรอ รอยยิ้มที่เปรียบเสมือนคาราเมลที่หอม หวาน ละมุน  คอยเป็นส่วนเติมเต็มให้กับเขา อีซองยอลผู้ที่ชอบดื่มแต่อเมริกาโน่ ได้รับรู้ถึงความหอมหวานเหล่านั้น  และรอยยิ้มนี้เอง.. ที่ทำให้เขาต้องเข้ามานั่งรอชายคนนี้เกือบทุกวัน  ที่โต๊ะตัวเดิม..

 

 

อูฮยอนอา.. รอยยิ้มของนายช่างทำให้โลกสดใสอะไรแบบนี้ เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่ที่นายจะหันมายิ้มให้ฉันบ้าง

 


 

“เฮ้ นาย.. “

“....”

“นายนั่นแหละ ฉันพูดกับนาย”

“เอ่อ.. มะ มีอะไรหรอ?”

“ฮ่า ๆ ๆ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ฉันเห็นนานนั่งจ้องฉันมาหลายครั้งแล้วนะ”  คนที่มาเยือนพูดพร้อมฉีกยิ้มสวย ยิ้มนั้น..ที่ซองยอลหลงใหลมันเหลือเกิน

“.....”

“ถ้าไม่รังเกียจ..ฉันจะนั่งตรงนี้นะ”  ...นัมอูฮยอน... เขาคือนัมอูฮยอน ผู้ชายที่ซองยอลหวังมาตลอดว่าขอแค่เขาหันมายิ้มให้ แค่ยิ้มให้เท่านั้น

 


อูฮยอนพูดจบพร้อมกับชี้เก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงกันข้ามกับซองยอล  ยังไม่ทันที่ร่างบางจะตอบอะไร อูฮยอนก็ถือวิสาสะนั่งลงตรงกันข้ามกับร่างบาง ทำไม... ทำไมเขาถึงมายืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้

 


“นายคือ อีซองยอล  ปี 2 เอกภาพยนตร์สินะ  ฉัน อูฮยอน ..นัม อูฮยอน เราเรียนเอกเดียวกัน” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่ยถามว่าเขารู้ได้อย่างไร อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงสีหน้าอันเต็มไปด้วยคำถามของร่างบาง เขาหัวเราะเบาๆ พร้อมตอบข้อข้องใจของร่างบางอย่างที่ร่างบางไม่กล้าแม้จะเอ่ยถาม

 


“ถ้านายจะถามว่าฉันรู้เรื่องของนายได้ยังไง ?.. คำตอบมันอยู่บนสมุดโน้ตของนายไง นั่นน่ะ” อูฮยอนชี้ไปที่สมุดโน้ตเล่มสวยปกสีชมพูอ่อน หน้าปกดูสะอาดสะอ้าน ที่ตรงมุมปกเจ้าของสมุดเล่มนี้ได้แสดงความเป็นเจ้าของไว้โดยการเขียนชื่อพร้อมสาขาที่ตัวเองเรียน

 


ร่างบางหลุดหัวเราะออกมาอย่างดังกับความคิดของตัวเอง เขาคิดไปไกลแล้วว่าอูฮยอนก็คงจะแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน แต่มันไม่ใช่เลย...  ทำไมเขาถึงกล้าคิดอะไรน่าอายแบบนี้นะ ทำไมกล้าหวังว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนตัวเอง

 



“งั้นหรอกหรอ.. ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกันอูฮยอน”  ร่างบางพูดแต่เพียงคำทักทายเท่านั้น

“นั่นนายดื่มแต่ไอ้นี่ทุกวันเลยหรอ มันไม่ขมรึไง ?”

“นี่น่ะหรอ ... ฉันติดน่ะ ดื่มแต่อเมริกาโน่  นายล่ะ ชอบดื่มอะไร?” ร่างบางถามพร้อมกับชี้ไปที่แก้วในมืออีกฝ่าย ที่ร่างบางมักจะเห็นเขาดื่มมันพร้อมรอยยิ้มเสมอ..

 

“อ๋า... ลาเต้  ฉันชอบดื่มลาเต้ล่ะ  มันไม่หวานไปไม่ขมไป ให้ความรู้สึกนุ่มนวลทุกครั้งที่ดื่มเลยล่ะ” ว่าแล้ว..อูฮยอนก็ค่อยๆ ยกแก้วในมือขึ้นชิมรสชาติที่เขาเพิ่งได้บรรยายให้ร่างบางฟัง

 

“อยากลองมั๊ย  มันรสชาติดีทีเดียวล่ะ” อูฮยอนยื่นแก้วในมือให้ร่างบางพร้อมกับทำหน้าเชิญชวน  ร่างบางรับแก้วในมือเขามาอย่างลังเล  แต่เดี๋ยวนะ.. นี่หมายถึงร่างบางกำลังจะได้จูบกับเขาทางอ้อม !!!!  เอ๊ะ.... เมื่อกี้เขาถามว่า ดื่มนี่ทุกวันไม่ขมหรอ งั้นหรอ ?? ทุกวัน ??

 

 

 

เขา...รู้ได้ยังไง

 

 

 

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉัน .. ฉัน.. ฉันดื่มนี่ทุกวันน่ะ ?”

“.......”  ไม่มีคำตอบออกจากปากของอีกฝ่าย มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ บนในหน้าอันแสนมีสเน่ห์นั้นเท่านั้น  ให้ตายเถอะ.. ใจของซองยอลเต้นไม่เป็นจังหวะเลย นี่มันอะไรกัน...  ซองยอลตัดสินใจยกแก้วของอีกฝ่ายที่อยู่ในมือขึ้นมาดื่มอย่างช้า ๆ  แล้วอีกฝ่ายก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นมา มันเป็นประโยคที่ซองยอลฟังแล้วเกือบทำให้หัวใจหยุดเต้น....

 

 

 

“เพราะว่า...  ฉันก็มองนายอยู่ทุกวันไง”   

 

 

 

.........นี่มัน... ...นี่มันอะไรกัน ร่างบางรู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป มองทุกวัน ? นี่ความรู้สึกของร่างบางถูกส่งไปถึงอีกฝ่ายจริงๆ หรอ

 

 

ขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ยืนขึ้น.. เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้กับร่างบางที่ยังอยู่ในสภาพที่ตกตะลึงกับคำพูดที่ร่างบางไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของคนที่ได้แต่เฝ้ามองอยู่ทุกวัน ทั้งๆที่ไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย  .. ร่างบางสะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ถึงปลายจมูกได้รูปสวยงามของอีกฝ่ายที่เคลื่อนมาแตะกับจมูกของตัวเอง  ทันใดนั้น..ริมฝีปากอุ่นของอีกฝ่ายก็ค่อยๆประทับลงมาเบา ๆ บนริมฝีปากของร่างบาง

 



โลกทั้งโลกเหมือนหยุดหมุนไปในฉับพลัน.. เสียงผู้คนรอบข้างเงียบหายไป เสมือนว่าโลกนี้มีเพียงเขาสองคนเท่านั้น แสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านเข่ามาผ่านบานหน้าต่างสูงบานนี้ พร้อมกับลมที่ผ่านอ่อนเข้ามาทำให้รอบตัวเขาทั้งสองทำให้รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์

 


อูฮยอนถอนริมฝีปากออกจากร่างบางช้า ๆ  พร้อมเอ่ยถามเบา ๆ

 

 

“เป็นยังไง ลาเต้.. หวานดีใช่มั๊ย?” ........

 

 

มาถึงตอนนี้ไม่คงต้องมีคำพูดใด ๆ ทั้งนั้น   ใช่... หวาน มันหวานมากจริง ๆ ร่างบางไม่เคยคิดเลยว่า ลาเต้เพียงแก้วเดียว จะทำให้เขาลืมรสชาติของอเมริกาโน่ไปเสียสนิท



 

“อื้มมมม.... “ ร่างบางตอบรับพร้อมพยักหน้าอย่างเขินอาย ..... ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมหัวเราะเบา ๆ ให้กันอย่างรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

“เฮ้ซองยอล...... ซองยอล  อีซองยอล !!!

“หืม...... “

“นาย  ตื่นได้แล้ว.. เป็นบ้าอะไรมานั่งหลับในห้องสมุดแบบนี้น่ะ”

“หลับไป... งั้นหรอ?”  ร่างบางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ตามคำเรียกของเพื่อนรัก อีโฮวอน ... เสียงผู้คนอื้ออึงมาจากทั่วทุกสารทิศ สายลมอ่อนพัดมาประทะกับแก้มอิ่มเบา ๆ แสงแดดส่องผ่านม่านบางมาประทะกับดวงตาเป็นสัญญาณปลุกให้ร่างบางตื่นขึ้น

 



“ดื่มแต่ไอ้นี่ทุกวัน.. แต่แกก็หลับ หลับลงได้ยังไง ตลกมาก”  เสียงโฮวอนเพื่อนรักยังคงคอยบ่นอยู่ข้าง ๆ หู เตือนให้เขารู้ว่า
เขา.... ฝันไป
ทุกอย่างที่ร่างบางได้สัมผัสเมื่อกี้ ความหอมหวานจากลาเต้แก้วนั้น และความหวานจากสัมผัสนั้นด้วย ทุกอย่าง เขาเพียงแค่ฝันไปสินะ

 


อี ซองยอล เงยหน้าขึ้นมามองข้างหน้า ไปยังโต๊ะตัวนั้น..โต๊ะตัวที่เจ้าของรอยยิ้มที่ซองยอลเฝ้ามองตลอดมานั่งอ่านหนังสืออย่างมีความสุข ... แน่นอน เขายังอยู่ เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น.. ที่ที่เขาคนนั้นนั่งอยู่เป็นประจำกับกาแฟแก้วโปรดของเขา และที่สำคัญ กับคนสำคัญของเขา .... คิม ซองกยู .... รุ่นพี่เอกขับร้อง  คนรักของเขานัม อูฮยอน  ซองยอลนั่งมองเจ้าของรอยยิ้มนั้นยิ้มและพูดคุยหยอกล้อกับคนรักอย่างมีความสุข

 




 นี่สินะ.. เหตุผลที่ทำให้เขามีรอยยิ้มที่มีความสุขเสมอ

 



สักวัน... ซองยอลได้เพียงหวังต่อไปว่าสักวัน  รอยยิ้มอันแสนหอมหวานนั้นจะเป็นของเขาได้จริง ๆ สักวัน

 



“ฉันว่านะซองยอล นายควรเลิกดื่มนะอเมริกาโน่เนี่ย... ฉันว่ามันแรงเกินไป นายควรเปลี่ยนบ้าง”  สิ้นเสียงเพื่อนตัวดีผู้ซึ่งปลุกเขาตื่นจากภวังค์อันแสนหวานนั้น  ร่างบางเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว  



“ความหวานของลาเต้........ งั้นหรอ” 

เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ แตะริมฝีปากตัวเอง  ความรู้สึกหวานติดปากแบบนี้มันคืออะไร ร่างบางยิ้มกับตัวเองเงียบ ๆ






 

“ห๊ะ... นายว่าอะไรนะ”

 

 

“ ได้... ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ฉันจะลองความหวานของ..ลาเต้ ดู”

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Honey*K

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 nomkhon
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 23:11
    เดี๋ยวนะๆๆ
    ไรท์จบได้ฆ่ากันจริงๆเลย โหยยยยยยยยยยยย
    สรุปยอลเคะแล้วแอบมองเคะ 555
    น่าจะมีต่ออ่ะ
    มันค้างๆไงไม่รู้ อิอิ
    #6
    0
  2. #5 สอง
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 01:12
    เดี๋ยวนะสรุปฝันมั้ย~ ตายแล้ว นัมอูมีช...ช...ชู...

    ไม่ๆๆๆๆๆ ต้องไม่ใช่แบบนั้นสิ

    นัมจะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อมีกยูอยู่แล้ว

    โธ่~ ยอลจ๋า สงสารแกอ่ะ

    แต่แกเป็นแบบนี้ก็น่ารักดีน้า แอบมอง ผช ในห้องสมุด 5555

    พรอตน่ารักมากเลยค่ะไรเตอร์ เป็นกำลังใจนะคะ แต่งอีกๆๆๆ

    #5
    0
  3. #4 eedpola
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 21:53
    ยอลจะรู้ได้ไงว่าลาเต้จะหวานหรือขม ไรเตอร์มาต่อด่วน
    #4
    0
  4. #3 nOng
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:08
    ไม่ได้ฝันหรอก ใช่มะ T^T



    กิกิ
    #3
    0
  5. #2 phoon
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 15:30
    นัมยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล~

    โอ่ยยยยยยย ต้องบอกก่อนว่าชอบเพลงของวงนี้อยู่แล้ว และยิ่งเพลงนี้คือ แงๆ



    ซองยอลเรื่องนี้พลิกคาแรคเตอร์มากๆ เลยค่ะ จากเด็กประถมที่ดูซนๆ โลนๆ

    ก็ดูเงียบๆ แถมยังทำตัวเหมือนสโตรคเกอร์อีกต่างหาก ๕๕๕ น่ารักจังเลยน้า~



    นัมอูฮยอนนนนน จริงๆแล้วก็แอบชอบซองยอลเหมือนกันใช่ไหม?

    ถึงจะพูดว่าอ่านจากปกสมุดแต่ว่าซองยอลคงไม่เขียนตัวใหญ่เท่าหม้อแกงหรอกจริงไหม?



    จริงด้วย! เห็นมั้ย เราว่าแล้ววาอูฮยอนต้องแอบชอบซองยอลแน่ๆ โอ๊ยยยยย น่ารัก >///<

    อหหหหหห ลาเต้แก้วนี้คงโคตรจะหวานมากๆแน่เลย เป็นลาเต้ในห้องสมุดที่ซองยอลคงไม่ลืม



    อะไรรรรรรรรรรรร อะไรเนี๊ยะะะะะะะะะ ทำไมทำแบบนี้ ที่แท้แค่ฝันไปงั้นหรือ?

    แถมอูฮยอนก็มีพี่กยูแล้วด้วย อหหหหหหห โคตรทำร้ายเลยป่ะจ๊ะไรเตอร์ - -



    โอ๊ยยยยยยยยย คือมันละมุนมาแต่เริ่มเลยนะ เราหลงยิ้มหน้าบานมาเสียตั้งนาน

    แล้วสุดท้าย ชีวิตแค่โดนทำร้ายยยยยยยย~ แงๆ *หนีไปกินลาเต้กับซองยอล*



    ขอบคุณสำหรับฟิคฮะ ^^~

    ปล.ได้โปรดแต่งภาคต่อเรื่องนี้ให้นัมยอลสมหวังด้วยเถอะค่ะ~!







    #2
    0
  6. #1 TFSS
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 12:14
    สนุกค่า ไฟท์ติ้งค่ะไรท์เตอร์
    #1
    0