คัดลอกลิงก์เเล้ว

ขอเป็นเพียงกำลังใจ(ห่างๆ)ของเธอ

ภาพนั้นทำให้หัวใจฉันเจ็บแปลบทันที แต่ตาเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมละไปจากภาพตรงหน้า และคงจะเป็นอย่างนั้นอีกนาน หากไม่มีใครมาหันหน้าของฉันกลับมาที่เดิม

ยอดวิวรวม

154

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


154

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ส.ค. 53 / 15:03 น.
นิยาย §ѧ(ҧ)ͧ ขอเป็นเพียงกำลังใจ(ห่างๆ)ของเธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtml1\03\clip_filelist.xml" />

คุณเคยเป็นไหมที่ต้องคอยมองเขาอยู่กับคนอื่นโดยที่เราไม่สามารถเข้าไปหาได้เลย

หากเคยคุณจะรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกไหม


นี่เป็นเรื่องเเรกที่เเต่ง  หากสำนวนมันแปลกๆก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
เเละสุดท้ายนี้ขอให้เพลิดเพลินกับเรื่งอนี้นะคะ


ปล. ถ้าให้ดี เม้นให้ด้วนน้าคร้า

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ส.ค. 53 / 15:03


ขอเป็นเพียงกำลังใจ(ห่าง)ของเธอ

 

คุณเคยเป็นไหมที่ต้องคอยมองเขาอยู่กับคนอื่นโดยที่เราไม่สามารถเข้าไปหาได้เลย

หากเคยคุณจะรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกไหม

ณ โรงเรียนพิพัฒนาการ เวลา 06.45 น. บริเวณโรงอาหาร

หวัดดีเพื่อนๆทุกคนฉันเอ่ยขึ้นหลังจากเดินมาที่โต๊ะทานข้าวประจำกลุ่ม

หวัดดีบุย วันนี้มาสายไปหน่อยนะสาว สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มฉันทักขึ้น หลังจากที่ฉันหาที่ว่างนั่งได้แล้ว

ใช่ๆ ดีนะเนี้ยที่พี่เค้ายังไม่มานะเจน เพื่อนที่คนหนึ่งพูดขึ้น พลางทำหน้าล้อเลียนฉัน

“>//////< ยังไม่มาหรอ เย้ นึกว่าเช้านี้จะไม่ได้เห็นกำลังใจเสียแล้ว อิอิฉันพูดไปหน้าแดงไป ดีนะเนี้ยที่ยังทัน ไม่งั้นวันนี้คงห้อเหี่ยวน่าดู

เงียบๆได้แล้วน่าบุย แล้วกันไปด้านซ้ายซะ กำลังใจบุยมาแล้วนะ ถ้าไม่หันไปตอนนี้ระวังจะไม่ทันนะสาวพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น และเพราะคำพูดนั้นทำเอาฉันหันควับไปตามทิศที่สาวบอกทันที

สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างหน้าฉันก็คือ ผู้ชายตัวสูงหล่อ ผมสีดำตัดกับผิวขาวละเอียดเป็นอย่างดี  นัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้ จมูกโด่งเป็นสันเรื่อยลงมาเป็นเรียวปากบางได้รูป รับกับใบหน้าเรียวยาวได้เป็นอย่างดี ผู้ชายคนนั้นก็คือ พี่อาร์ต เจ้าของตำแหน่งผู้ชายที่ป็อปปูล่าห์เป็นอันดับ 3 ของโรงเรียนนั้นเอง   นั้นทำให้ฉันเคลิ้มได้อีกนาน ถ้าหากไม่มีร่างบางเดินควงมากับพี่อาร์ตละก็นะ   พี่จอมเจ้าของตัวและหัวใจของพี่อาร์ต พี่จอมเป็นเจ้าของตำแหน่งผู้หญิงที่ป็อปปูล่าห์ที่สุดในโรงเรียน ภาพนั้นทำให้หัวใจฉันเจ็บแปลบทันที แต่ตาเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมละไปจากภาพตรงหน้า และคงจะเป็นอย่างนั้นอีกนานถ้าหากไม่มีใครมาหันหน้าของฉันกลับมาที่เดิม

เฮ้ออ รู้ว่ามองแล้วต้องเจ็บ แล้วยังจะดื้อมองอยู่ได้นะยัยบุย เจ้าของเสียงนั้นก็คือ เปอร์ เพื่อนสนิทอีกคนจองฉัน จะเรียกว่าสนิทที่สุดกูคงได้ เพราะเขาเป็นคนที่คอยช่วยให้ฉันไม่เจ็บปวดอยู่เสมอ

“……”ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาของฉันเอง

เฮ้ย Xหายแล้ว สาว เจน มาดูยัยขี้แยเร็ว   มันจะทำน้ำท่วมโรงเรียนอีกแล้วเปอร์รีบพูดด้วยนำเสียงร้อนรนพลางดึงเจนกับสาวให้มาขนาบฉันทันที จะโวยวายอะไรมากมาย ฉันแค่ร้องไห้เองนะ

ไม่ต้องเดือดร้อนหรอกน่า แปปเดียวเดี๋ยวก็หาย พูดอะไรเพ้อเจ้อไปได้ฉันพูดพลางใช้มือปาดน้ำตาบนใบหน้าออก

หรออ ฉันเห็นเธอพูดอย่างงี้ทีไรนะ ก็เป็นเหมือนเดิมทุกทีแหนะ พูดไปยังทำหน้าล้อเลียนใส่ฉันอีก เดี๋ยวแม่ก็ตบคว่ำเลยนิ - -

ยะ นายมันจะไปเข้าใจอะไร นายไม่เคยแอบรักใครนิ มีแต่คนมารุมรักนายจนต้องเอาฉันไปเป็นไม้กันหมาทุกทีฉันพูดถึงเรื่องที่ฉันไปเป็นไม้กันหมาให้ ก็นายเปอร์ หรือเปอร์เซ็นต์เป็นหนุ่มป็อปฯอันดับ 2 ของโรงเรียนหนิ หน่อยแหนะ บังอาจป็อปกว่าพี่อาร์ตได้นะ ชิ

อะไร แค่นี้ก็ช่วยเพื่อนไม่ได้หรือไง ชิชิชิชิเปอร์พูดพลางทำท่างอนใส่ฉัน คนอื่นอาจจะดูว่ามันน่ารัก (โดยเฉพาะพวกที่หลงใหลหมอนี่) แต่สำหรับฉันพูดได้ทันทีเลยว่า สตอเบอร์รี่ได้โล่จริงๆ - -

ไม่ต้องมาสตอเลย - - ฉันรู้ว่านายแกล้ง

โห ไม่ง้อหน่อยหรอบุยเปอร์พูดขึ้น พลางทำสายตาเหมือนเด็กอยากได้ขนม 

 ไม่ละ ขี้เกียจ ฉันพูดเพลางทำหน้าเหนื่อยหน่าย

เอาล่ะๆๆ พอเถอะขึ้นห้องได้แล้วสาวพูดจบฉันก็รู้สึกเหมือนโดนปีศาจลากขึ้นตึก และก็เข้าแถว แล้วก้เข้าเรียนจนกระทั่ง......

 

กลางวัน บริเวณสนามโรงเรียน

นี่ๆๆ ทุกคนไปกินกันตรงสนามบาสเถอะ นะๆๆๆๆฉันพูดเสร็จก็กึ่งจูงกึ่งลากสาวกับเจนไปที่สนามบาสเพื่อไปดูพี่อาร์ตแข่ง

ไม่ไปได้ไหม ขี้เกียจอ่าเจนพูดพลางขืนตัวเต็มที่ แต่ก็สู้แรงฉันไม่ได้อยู่ดีนั้นละยัยเจนเอ่ยยยยย

ทำไมอะ ฉันอยากไปหนิ น้า*^*”ฉันพูดพลางทำตาบ้องแบ๊วใส่เจน

เธออยากไปเจอภาพบาดตาบาดใจก็เชิญเลยคนที่ตอบไม่ใช่เจนแต่เป็น....แตนแต๊นแต่นนน นายเปอร์นั้นเอง - - ทำไมตามรังควานฉันจริง - -

ใครถามนายกันยะ ฉันถามเจนกับสาวต่างหาก เนอะเจน สาวฉันพูดพลางหันไปหาเจนกับสาวเพื่อนหาแนวร่วม

ฉันว่าที่เปอร์พูดก็ถูกนะบุย ฉันว่าอย่าไปเลยนะสาวพูดขึ้นพลางทำหน้าเห็นด้วยกับเปอร์เต็มที่ เชอะ ฉันถามเจนก็ได้

เจะ....พูดไม่ทันจบเจนก็พูดขัดขึ้นมาว่า

ฉันก็ไม่ไปนะ ฉันขี้เกียจไปนั่งดูเธอร้องไห้แล้ว ฉันเอาเวลานั้นไปอ่านหนังสือยังดีกว่าเยอะ - -เจนพูดพลางแกะมือฉันออกจากแขนของเธอ

งะ.. ไม่ไปกับเค้าจริงหยอ *^*”เอาน่า เจนอาจจะแกล้งพูดเล่นก็ได้มั่ง

ไม่ไป!!!”สามเสียงชนะหนึ่งเสียง - - ขาดลอยเลยค่ะ - -

งะ งั้นเค้าไปคนเดียวก็ได้ฉันพูดพลางวิ่งไปที่สนามบาสทันที ก็ใกล้เวลาที่พี่อาร์ตจะลงสนามแล้วหนิ

เฮ ฮ ฮ ฮ   เสียงเฮดังกระหึ่มทั่วสนามบาส  ฉันหันไปดูที่สกอร์ทันที  13-12   โหยยย แต้มสูสีชะมัดเลยแฮะ ยังดีที่ทีมพี่อาร์ตนำ แต่ท่าทางใกล้จบแล้วแฮะ ฉันคิดพลางใช้สายตาสอดส่องไปทั่วเพื่อหาที่ว่างนั่งดู 

ทำไมมันเยอะแยะอย่างนี้เนี้ย โอ้ย สักที่ก็ยังดีน่าฉันพูดจบก็เห็นที่ว่า แต่เมื่อเห็นว่าข้างใครก็ทำเอาฉันนิ่งไปเลย

พี่จอม  นั้นสินะ ก็แฟนกันก็ต้องมาเชียร์กันสินะ

ปรีด ปรีด ปรี๊ดดดดดดดด  เสียงเวลาหมดการแข่งกันดังขึ้น  ผลการแข่งขันคือ ทีมพี่อาร์ตชนะ 

ดีแล้วละ  มองดูตรงนี้ก็ดีแล้ว    ฉันคิดในใจ พลางหันหลังกลับแล้วเดินไปที่โรงอาหาร

อ้าว ไม่ยักกะร้องแฮะเปอร์พูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ทำไมยะฉันไปหาพี่อาร์ตแล้วต้องร้องทุกครั้งเลยหรือไงยะ (ก็จริงไหมละ - -)

ก็ไม่ร้องแล้วจะทำไม - -

เป็นไงละผลบาสนะ พี่อาร์ตชนะใช่ไหมสาวพูดในขณะที่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวที่อยู่ตรงหน้าอยากตั้งใจ

อืม ใช่แล้วละ ดีใจจัง ^^”ว้าย คิดแล้วตัวจะลอยยยยย

อืมมม เรื่องนั้นชั่งมันก่อนได้ไหม ไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็หมดเวลาก่อนหรอกสาวเตือนฉันหลังจากเห็นว่าถ้าไม่กู่ตอนนี้มันคงไปไกลแน่

จ้า อิอิอิอิอิอิอิฉันตอบรับพลางเดินฮัมเพลงไปซื้อข้าวด้วยจิตใจเบิกบาน วันนี้ก็ขอให้พี่มีความสุขมากๆนะคะ และขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป

หากเธอเป็นจันทรา ฉันขอเป็นเพียงดวงดาราที่อยู่เคียงข้างเธอ

หากเธอเป็นดอกฟ้า ฉันขอเป็นเพียงหมาวัดที่ได้เมียงมองเธอ
หากสิ่งสิ่งนั้นทำให้เธอเป็นสุขเเล้วละก็ ถึงเเม้ต้องเเลกมาด้วยความเจ็บปวดฉันก็ยอม

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ผลงานอื่นๆ ของ จันทราเเห่งความเหงา

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น