คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Halloween Kids | taohun Halloween Kids | taohun | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ต.ค. 56 / 19:58


title : Halloween Kids
ps , ชอตฟิคยาว(?)


.

.

เด็กชายตัวน้อยสวมผ้าคลุมสีดำยาวคลุมช่วงไหล่ คอปกของผ้าคลุมนั้นตั้งสูงขึ้นปิดลำคอยาว แก้มนิ่มใสขึ้นสีแดงระเรื่อเนื่องด้วยอากาศหนาวเย็นในช่วงพลบค่ำ จมูกโด่งเชิดเป็นสันถูกขยี้ด้วยมือน้อยเพราะอาการคัดจมูก ดวงตาคมมีรอยคล้ำเล็กน้อยที่ใต้ตาถูกแต้มด้วยสีดำทำให้สายนั้นดูน่ากลัวมากขึ้นไปอีก



ร่างเล็กของเด็กชายเดินลัดเลาะไปเรื่อยท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าซีดเซียวหันซ้ายหันขวาเพื่อมองดูบางอย่างรอบกายก่อนจะรีบก้าวเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก สายตาคมจ้องมองไปที่เป้าหมาย ปากยักคลี่ยิ้มร้ายโชว์เขี้ยวแหลมยาวสีขาวทั้งสองข้างพร้อมคราบเลือดที่ติดอยู่ที่มุมปาก เท้าเล็กก้าวเดินสลับกับวิ่งน้อยๆจนมาถึงที่หมาย

 


แหงนหน้ามองประตูบานใหญ่ตรงหน้าอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะยกมือเล็กข้างหนึ่งขึ้นเคาะที่ประตูบานหนานั้น


รอเพียงไม่นานบานประตูก็เปิดแง้มออก..


"ทริก ออ ทรีท!"ร่างป้อมตรงหน้าบานประตูยิ้มกว้างโชว์เขี้ยวทั้งสองข้างพร้อมกับยื่นกระบะรูปฟักทองที่หิ้วมาด้วยต่อหน้าคนตัวเล็กกว่าของเจ้าของบ้าน


ร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวใสมีอาการตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะฟาดมือลงไปที่คนตรงหน้า "เล่นอะไรน่ะหวงจือเทา"ปากสีชมพูเปล่งเสียงใสต่อว่าคนขี้แกล้งตรงหน้า พร้อมกับเบ้ปากใส่


"คิกๆ แกล้งเล่นนิดหน่อยเองเซฮุนน่า ขอเข้าไปข้างในหน่อยซี อากาศข้างนอกมันเย็นนะ"ร่างป้อมพูดติดตลก พร้อมกับถูมือไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับตัวเอง


ร่างบางชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะเปิดบานประตูให้กว้างขึ้นแล้วเดินนำเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ร่างป้อมพาตัวเองเข้าไปด้านในบ้านก่อนจะปิดบานประตูใหญ่แล้วรีบเดินไปให้ทันคนตัวขาว


"คุณน้า สวัสดีครับ"ส่งเสียงเจื้อยแจ้วทักทายผู้เป็นแม่ของคนตัวขาว ก่อนจะพาร่างป้อมของตัวเองปีนขึ้นไปบนโซฟาข้างๆอีกคน


"นี่ เซฮุนน่า งอนเราเหรอ"สะกิดเบาๆที่แขนของคนที่หลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่


อื้อ!"คำตอบที่ออกมาจากปากคนร่างบางกว่าไม่สามารถจับความรู้สึกได้


แต่อย่างไรซะคนขี้แกล้งที่แคร์คนตรงหน้ามากกว่าใครก็คงยังกังวล กลัวว่าคนตรงหน้าจะโกรธจึงฟุบหน้าลงบนหน้าตักเล็ก "เซฮุนน่า~ อย่าโกรธจื่อเทานะครับ~" หัวทุยๆถูไปมาบนตักทำให้เจ้าของตักรู้สึกจั๊กจี้ ร่างบางขยับขยุกขยิกจนโดนผู้เป็นแม่เอ็ดใส่


"เทาอ่า~ อย่าเพิ่งกวนซี๊~"มือบางดันหัวทุยที่อยู่บนตักเบาๆเพื่อให้อีกคนลุกออกไป แต่ทว่าคนตัวหนากลับกว่าพลิกตัวและจ้องสบสายตา









....กว่ารู้สึกตัวหัวใจดวงน้อยก็เต้นไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว





"คุณน้าฮะ...เมื่อไหร่จะเขียนหนวดให้เซฮุนเสร็จฮะ? จื่อเทาอยากไปเที่ยวกับน้องฮุนแล้ว"เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยเร่งด้วยความรีบร้อน ผู้ที่ถูกเรียกว่าคุณน้ายิ้มขำเล็กน้อย ขณะที่มือยังคงขีดเส้นเล็กๆสามเส้นบนแก้มลูกชายตัวบางทั้งสองข้าง ก่อนจะเช็ดดูความเรียบร้อยแล้วเอ่ยบอกให้เด็กทั้งสองออกจากบ้าน


ร่างบอบบางอยู่ในชุดขนสัตว์แขนสั้น ขายาว มือทั้งสองข้างสวมมือแมวเหมียวที่มีปุ่มสีชมพูนุ่มนิ่มติดอยู่ที่ฝ่ามือ กลุ่มผมสีบลอนด์อ่อนมีหูแมวสองข้างติดอยู่ดูน่ารัก แก้มใสทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อเนื่องจากความหนาวเย็นของเดือนตุลาคมประดับด้วยหนวดเส้นเล็กสีดำสามเส้นที่คุณแม่เพิ่งวาดให้ เช่นเดียวกับปลายจมูกเชิดที่ถูกเขียนด้วยสีดำเป็นวงกลมคล้ายกับจมูกแมว มือเล็กข้างหนึ่งถือกระบะรูปฟักทองสีส้มที่เหมือนกับคนข้างกายแน่น


ดวงตากลมใสก้มลงมองมืออีกข้างของตัวเองที่ถูกคนข้างกายกอบกุมไว้ ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสโชว์เขี้ยวคมอันเล็กทั้งสองข้าง...เด็กน้อยพากันจับมือเดินลัดเลาะไปเคาะตามประตูบ้านหลังอื่นๆในระหว่างทางเดินไปยังที่นัดหมายกับกลุ่มเพื่อน แสงไฟหลากสีส่องประกายแข่งกันจากทุกบ้านที่นำมันมาประดับตกแต่งให้เข้ากับเทศกาลฮัลโลวีน


เด็กๆในหมู่บ้านล้วนออกมาร่วมฉลองเทศกาลฮัลโลวีน บ้างก็แต่งตัวเป็นผี บ้างก็สวมเสื้อผ้าเป็นสัตว์ตัวน้อยจับกลุ่มกันไปเคาะประตูตามบ้านต่างๆ ทั่วบริเวณจึงดังระงมด้วยเสียงเจื้อยแจ้วที่พากันตะโกนถาม 'ทริก ออ ทรีท' กันอย่างสนุกสนาน


เด็กน้อยทั้งสองจูงมือกันเดินไปจนถึงสนามกลางหมู่บ้าน ไฟสีส้มและฟักทองลูกใหญ่ที่ถูกแกะสลักให้มีตาและปากเหมือนปีศาจร้าย ที่ด้านในผลฟักทองนั้นถูกติดตั้งด้วยไฟสีส้มส่องสว่าง วางตกแต่งประปรายไปทั่วบริเวณสวนกว้าง


ที่มุมหนึ่งของสนาม กลุ่มเด็กน้อยรุ่นราวเดียวกันกำลังถกเถียงอะไรบางอย่างส่งเสียงดังไปทั่ว เด็กน้อยทั้งสองเริ่มจับใจความได้ทีละนิดทีละหน่อยตามย่างก้าวที่เดินเข้าใกล้


"เน้! เราไปทางบ้านคุณควอนก่อนเถอะได้ยินมาว่าแถวนั้นขนมเยอะ"เสียงทุ้มของเด็กชายอู๋อี้ฝานเอ่ยขึ้น กลุ่มผมสีทอของเจ้าตัวสะท้อนกับแสงไฟสีส้มยิ่งขับให้สีผมสว่างเด่นกว่าเด็กคนอื่นๆ บนขมับของเด็กชายมีตัวนอตติดไว้ทั้งสองข้าง นอกจานั้นที่บริเวณหน้าผากเหนือคิ้วข้างซ้ายและแขนข้างซ้ายพร้อมทั้งข้อนิ้วมือเรียวมีรอยขีดเขียนที่ดูคล้ายกับการเย็บแผล


ใบหน้าที่แต่งให้ซีดเซียวยิ่งทำให้ใบหน้าคมดูเคร่งขรึมขึ้นเป็นเท่าตัว อี้ฝานสวมเสื้อสีขาวที่มีรอยเปรอะเปื้อนและกางเกงสีดำดูมอมแมมเล็กน้อยเพื่อให้ดูสมกับการแต่งตัวเป็นแฟรงค์เกนสไตน์ ในมือถือถังขนาดใหญ่ที่พ่นสีด้วยสีเทา ก็มันเป็นถังใส่ขนมสำหรับสองคนนี่น่า


ข้างๆกันนั้นเป็นเด็กชายที่มีตากลมใสเหมือนลูกกวางตัวน้อย ปากเล็กเป็นกระจับถูกทาด้วยสีแดงสด ชุดคลุมสีแดงที่สวมใส่อยู่นั้นมีขนาดใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยและสวมกางเกงขายาวสีดำที่อี้ฝานเป็นคนเลือกให้เพื่อป้องกันอากาศหนาว หมวกฮู้ดของชุดคลุมที่มีเขาสีแดงติดไว้ทั้งสองข้างถูกดึงมาสวมไว้ มือเล็กข้างหนึ่งของเด็กชายเกาะชายเสื้อของอี้ฝานไว้หลวมๆ ส่วนมืออีกข้างก็กระชับไม้สามง่ามสีแดงไว้แน่น


อี้ฝานบอกว่า แม้เขาจะแต่งเป็นเดวิลให้ดูน่ากลัวอย่างไรก็ยังดูน่ารักน่าแกล้งอยู่ดี...


ยืนปล่อยความคิดให้นึกย้อนถึงคำพูดของคนตัวโตกว่าได้ไม่นาน เจ้าของตากลมใสก็รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังจ้องมองตนอยู่จึงเงยหน้าขึ้น เจ้าตัวเอียงคอมองอีกคนด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาถามเป็นนัยว่า 'มีอะไรเหรอ?' ก่อนที่จะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงทุ้มใหญ่ของเด็กอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล


"ไปทางบ้านคุณยางก่อนดีกว่า ฝั่งนั้นมีขนมแปลกๆเพียบเลย"เด็กชายปาร์คชานยอลเอ่ยด้วยเสียงทุ้มใหญ่พร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันถามคนตากลมใสอย่างหาเสียงสนับสนุน "เนอะลู่หานเนอะ~"

 

ลู่หานในชุดเดวิลตัวน้อยทำเพียงแค่หัวเราะคิกคักไม่ตอบคำถามอีกคน


"ไม่เอาหรอก ไปแถวบ้านเราก่อนดีกว่าตอนเดินผ่านมาเล็งขนมไว้เพียบ ถ้าไม่รีบไปเอามันต้องหมดแน่ๆเลยอ่า~"เสียงเล็กใสเจื้อยแจ้วของบยอนแบคฮยอนดังขึ้น


คนตัวเล็กสวมชุดคลุมสีส้มสดใส บนเสื้อคลุมช่วงอกและหน้าท้องมีรูปตาและปากสกรีนอยู่ มันดูเหมือนกับลูกฟักทองแกะสลักที่วางตกแต่งอยู่รอบๆ ซ้ำบริเวณปกเสื้อคลุมยังมีผ้าสีเขียวรูปทรงใบฟักทองติดตกแต่งไว้ให้ดูเหมือนฟักทองจริงๆอีก ศีรษะเล็กสวมหมวกทรงปีกกว้างและแหลมสูง ในมือเล็กถือถังสีส้มรูปฟักทองที่เหมือนกับเสื้อคลุมไว้ด้วย


"ไม่เอาหรอกแบค ไปบ้านคุณยางก่อนดีกว่า"ชานยอลเอ่ยอย่างขัดใจ


"ไม่เอา! เราจะไปแถวบ้านเราก่อน"


"ก็แล้วทำไมก่อนเดินมานี่ไม่เอาขนมมาก่อนเล่า!"


"ก็ใครโทรมาบอกให้รีบมาเจอกันล่ะ ไอ้มัมมี่บ้า!"ฟักทองตัวน้อยเอื้อมไปดึงเศษผ้าที่ผันรอบๆหัวของคนที่ถูกเรียกว่ามัมมี่แรงๆสองที


"โอ๊ยๆ! อย่าดึงซี๊เดี๋ยวมันก็หลุดหมดหรอก"ชานยอลรีบยกมือขึ้นจับเศษผ้าบนหัวไว้ก่อนที่มันจะร่วงหลุดลงมา

 

 

เศษผ้ายาวๆสีขาวหม่นผันอยู่รอบศีรษะ เสื้อและกางเกงสีขาวหมองๆถูกเย็บด้วยเศษผ้าเส้นยาวสีเดียวกันรอบๆด้วยฝีมือของคุณแม่คนสวยของเค้าที่ลงแรงตัดเย็บและแต่งตัวให้เขาตามที่ร้องขอ แต่กระนั้นใบหน้าที่ดูแช่มชื่นแจ่มใสของเจ้าตัวนั้นช่างขัดกับบทบาทเสียเหลือเกิน



"อ๊า~ เทาเทากับฮุนฮุนมาแล้ว"ลู่หานพูดขัดขึ้นก่อนที่ชานยอลและแบคฮยอนจะถกเถียงเสียงดังกันอีกครั้ง



ในที่สุดก็มากันครบเสียที


















เด็กน้อยทั้งหกคนเดินเกาะกลุ่มกันออกมาจากสวนกลางหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปแถวๆบ้านแบคฮยอนตามที่เจ้าตัวออดอ้อน และเมื่อพบเป้าหมายแบคฮยอนก็ลากชายอลเดินนำไปที่ประตูบานเล็กของบ้านหลังสีฟ้า มือเล็กเคาะประตูก่อนมันจะถูกเปิดออกด้วยมือของเจ้าของบ้านใจดี


"ทริก ออ ทรีท~~~"เด็กน้อยทั้งหกส่งเสียงถามประโยคอันเป็นสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีนอย่างสดใสเรียกให้คุณนายเจ้าของบ้านหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหยิบตะกร้าขนมมายื่นให้เด็กทั้งหก "หยิบเอาตามใจชอบเลยนะจ๊ะ"


เด็กน้อยยิ้มกว้างเมื่อสิ้นคำของเจ้าของบ้านผู้ใจดี มือเล็กแย่งกันหยิบขนมที่ตัวเองชอบแค่พอดี ไม่มากไปหรือน้อยไป


"ขอบคุณะคร้าบ~"เด็กน้อยทั้งหกกล่าวขอบคุณก่อนที่จะถอยออกมาและมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายต่อไป


ระหว่างทางได้พบกับคิมจงอิน เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันในหมู่บ้านที่แต่งตัวเป็นหมาป่าและคยองซูที่ดูเหมือนจะแต่งตัวเป็นหนูน้อยหมวกแดงเดินเคียงข้างกันมาจึงเอ่ยชวนให้มาร่วมแก๊งด้วยกัน

 

 

 



ใช้เวลานานพอสมควรกว่าเด็กน้อยทั้งแปดคนจะพากันเดินเล่นสนุกจนรอบหมู่บ้าน เด็กน้อยทั้งแปดตกลงกันเดินกลับไปที่สนามกลางหมู่บ้านอีกครั้งหลังจากได้ขนมมามากพอ บรรยากาศระหว่างทางดูเงียบเหงาขึ้นมากกว่าช่วงหัวค่ำอยู่พอสมควรแต่กระนั้นก็ยังพอมีผู้คนในหมู่บ้านที่ยังร่วมฉลองเทศกาลกันอย่างครื้นเครงอยู่บ้าง


"เน้ เอาขนมมาแบ่งกัน~"ฟักทองน้อยแบคฮยอนพูดขึ้นก่อนจะดึงแขนมัมมี่ตัวโตข้างๆให้มารวมกลุ่มกัน


"งั้นเอาไปเทรวมกันตรงนู้นเถอะ"หนูน้อยหมวกแดงตากลมโตคยองซูชี้ไปที่ลานคอนกรีตที่ปูรองด้วยแผ่นกันกระแทกข้างๆสไลด์เดอร์สีสดใส...ทุกคนจึงเดินไปนั่งจุ้มปุ๊กกันที่นั่น


"เทล่ะน้า~"ปากเล็กสีขมพูหวานของแมวน้อยโอเซฮุนพูดขึ้นพร้อมเทขนมต่างๆออกจากกระบะรูปฟักทอง เห็นดังนั้นทุกคนจึงเทขนมรวมกัน มันเยอะเสียจนกลายภูเขาขนมขนาดย่อมๆ


"งั้นก็เลือกกันเลยซี๊"หมาป่าผิวเข้มที่นั่งอยู่ข้างๆหนูน้อยหมวกแดงพูดขึ้นด้วยตาลุกวาวเมื่อเห็นภูเขาขนมตรงหน้า ทุกคนจึงเริ่มเลือกขนมที่ตัวเองอยากกินใส่กระบะของตัวเอง


"นี่ๆ.."เดวิลตัวน้อยกระตุกชายเสื้อแฟรงเกนสไตล์ที่นั่งข้างๆกัน "..อี้ฝานอ่า หยิบชิ้นนั้นให้เราหน่อย"

 


เมื่อถูกขอร้องด้วยดวงตากลมใสมีหรือที่อู๋อี้ฝานจะปฏิเสธ แต่ถึงคนตัวเล็กจะไม่ขอร้องอี้ฝานก็เต็มใจทำให้อยู่แล้ว












การแบ่งขนมเสร็จสิ้นเรียบร้อยดีแม้จะเกิดสงครามเล็กๆในการแย่งชิงขนมที่ชอบบ้างก็ตาม เด็กๆทั้งแปดจึงส่งเสียงบ๊ายบายโบกมือลาก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม


มัมมี่ชานยอลแย่งกระบะรูปฟักทองของบอกว่าฟักทองตัวน้อยแบคฮยอนมาคล้องไว้ที่แขนและเอ่ยบอกว่าตนจะไปส่งที่บ้านก่อนจูงมือให้อีกคนเดินไปด้วยกัน พร้อมๆกับหมาป่าจงอินและหนูน้อยหมวกแดงคยองซูที่เดินแยกกันไปอีกทาง

 


อี้ฝานและลู่หานก็เช่นเดียวกัน แฟรงเกนสไตล์จึงจูงมือเดวิลตัวน้อยเดินกลับด้วยกันเพราะบ้านของพวกเขานั้นอยู่ข้างกัน






 



"เซฮุนน่า~ กลับบ้านกันเถอะ"เมื่อเห็นเพื่อนคนอื่นๆเดินจับมือกันออกไป แวมไพรขี้แกล้งจึงหันไปจับมือแมวตัวน้อยกลับบ้านด้วยกัน


ดูเหมือนว่าจะถึงเวลานอนของแมวน้อยเซฮุนแล้ว เจ้าตัวถึงได้ยกมือขึ้นขยี้ตาพร้อมกับอ้าปากหาววอดๆเด็กน้อยทั้งสองเดินออกมาจากสนามกลางหมู่บ้านได้ไม่ไกลนัก จื่อเทาก็เอ่ยเรียกอีกฝ่ายทำลายความเงียบ


"เซฮุนน่า.."เด็กชายตัวน้อยตื่นจากภวังค์ นัยน์ตาหวานปรือปรอยหันมองคนข้างกาย


"มีอะไรเหรอเทา?"สิ้นคำถามที่ฟังดูงัวเงีย จื่อเทาก็หยุดเดินพร้อมหันมองคนง่วงงุนด้วยสายตาออดอ้อนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนไม่ต่างจากสายตามากนัก


"วันนี้ไปนอนกับเราได้มั้ยอ่า?"


"..."


"นะ.. นะ.. น๊า~~"


"แต่ว่า.."


"ไปเถอะนะ... ก็บ้านเซฮุนถึงก่อนบ้านเราใช่ไหมล่ะ ถ้าเราไปส่งเซฮุนแล้วเราก็ต้องกลับบ้านคนเดียวน่ะสิ มันไกลนะ...เรากลัว"แวมไพรก้มหน้างุด


"เฮ้อ~ ก็ได้"


"เย้!!!!!"ก้มปั้นน้อยๆชูขึ้นเหนือหัวพร้อมกับกระโดดตัวลอยอย่างดีใจ

















แวมไพรน้อยเปิดประตูบ้านสีขาวแล้วจูงมือคนข้างกายเข้าไปด้านใน เสียงเจื้อยแจ้วตะโกนบอกคุณแม่คนสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี


"คุณแม่คร้าบพี่เทากลับมาแล้วคร้าบ~~"เด็กน้อยนั่งลงและวางกระบะใส่ขนมไว้ข้างตัวก่อนจะลงมือถอดรองเท้าของตนก่อนจะเอื้อมมือแก้เชือกผูกรองเท้าให้แมวตัวน้อย


"วันนี้พี่เทาพาเซฮุนมานอนด้วยนะฮะ"เอ่ยบอกผู้เป็นแม่พร้อมจูงมือเจ้าของชื่อเข้าไปด้านในห้องนั่งเล่น ไม่ลืมหยิบกระบะขนมมาด้วย


"โทรบอกคุณแม่เซฮุนก่อนนะ ใช้โทรศัพท์บ้านตรงนั้นเลย"มือป้อมชี้ไปที่โต๊ะตัวเล็กด้านข้างโซฟาที่มีโทรศัพท์วางอยู่


หยิบกระบะขนมจากมือคนตัวเล็กกว่าและของตัวเองเดินเข้าไปในครัวแล้วจัดการยัดหาขนมทั้งสองกระบะเข้าไปวางตรงที่ว่างในตู้เย็นหลังใหญ่ เดินกลับมาอีกครั้งกลับมาก็เห็นคุณแม่คนสวยกับแมวน้อยคุยกันสนุกสนาน มองไม่เห็นทางที่จะเข้าไปขัดได้ จึงยืนขมวดคิ้วและกอดอกจ้องอยู่แบบนั้นจนทั้งแม่และคนตัวบางเริ่มรู้สึกตัวและหันมามอง


"เซฮุน ขึ้นห้องกันเถอะ"รอให้ร่างบางเอ่ยลาผู้เป็นแม่ของตัวเองก่อนจะจูงมืออีกคนเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนของตน

















มือของเจ้าของบ้านผลักประตูบานสีฟ้าครามเข้าไป ภายในห้องนอนขนาดกลางมีเตียงหลังกว้าง ตู้เสื้อผ้าตั้งติดกับผนังห้องด้านหนึ่ง ข้างๆกันตู้ที่เอาไว้เก็บของเล่นมากมายตั้งเรียงกันสามตู้ และชั้นหนังสือตั้งอยู่อีกด้านหนึ่ง ดูเป็นห้องที่เรียบร้อยไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของเจ้าของห้องเลยสักนิด


"อาบน้ำด้วยกันนะ"จื่อเทายิ้มกว้าง จัดการหาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวให้เซฮุนเสร็จสรรพก่อนที่จะลากอีกคนให้เข้าไปอาบน้ำพร้อมกัน


เด็กตัวน้อยสองคนยืนล้างหน้า แปรงฟันที่หน้ากระจกบานใหญ่พลางแกล้งกันไปมา ก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าออกแล้วกระโดดลงอ่างน้ำที่คุณแม่ใจดีรองน้ำอุ่นพอดีไว้ให้ก่อนแล้ว มือเล็กสองข้างถูผิวตัวเองไปถั่วด้วยน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่สีขาว ก่อนที่เด็กตัวโตกว่าจับให้อีกคนนั่งหันหลังให้ตนและหยิบฟองน้ำนุ่มขึ้นถูหลังให้อย่างเบามือ

 


"สบายจังเลย"เสียงเล็กเอ่ยสดใสขณะที่เล่นฟองสบู่ในอ่างอาบน้ำไปด้วย


"สระผมมั้ยเซฮุน?"


"ไม่เอา สระตอนนี้ก็ต้องรอผมแห้งอีก เราง่วงแล้ว...ถ้านอนทั้งผมเปียกๆเดี๋ยวจื่อเทาก็ดุเราอีก"ส่ายหัวปฏิเสธจนเส้นผมนุ่มกระจายฟูฟ่องพร้อมเอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยเสียงแง่งอน


"ก็มันจะทำให้เซฮุนไม่สบายนี่...เอ้า! ไปล้างตัวได้แล้ว"ดันหลังอีกคนเบาๆหลังจากถูหลังให้เสร็จเรียบร้อย


"แล้วจื่อเทาไม่ถูหลังหรอ?"เซฮุนหันกลับมาถามอีกคนตาแป๋ว


"นายทำเป็นหรือไง? ฮะๆ...ไปล้างตัวได้แล้งครับเซฮุน"คนถูกไล่ยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะลุกออกจากอ่างอาบน้ำไปที่ฝักบัวใกล้ๆ



จื่อเทาเห็นแบบนั้นจึงรีบฟอกสบู่ให้ตัวเองบ้างแล้วจึงลุกขึ้นเปิดที่ปิดทางระบายน้ำออกจากนั้นจึงเดินไปล้างตัวในขณะที่เซฮุนเช็ดตัวอยู่ที่อีกฝั่งของห้องน้ำ












ท้ังคู่ใช้เวลาไม่นานก็อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยไร้คราบของแวมไพรและแมวเหมียวตัวน้อยเมื่อตอนหัวค่ำอย่างสิ้นเชิง เด็กชายจื่อเทาจัดการลากคนตัวเล็กกว่าให้ออกมาจากห้องน้ำทันทีก่อนที่จะเกิดสงครามปะแป้งขึ้น เนื่องจากเขาแกล้งปะแป้งที่แก้มเซฮุนจะเลอะเทอะไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูน่ารักมากกว่าอยู่ดี


แต่ความคิดที่ว่าจะสงครามปะแป้งจะสงบลงเมื่ออกจากห้องน้ำได้กลับกลายเป็นศูนย์เมื่อคนตัวเล็กกว่าพยายามจะเอาแก้มของตนมาถูไถกับแก้มของอีกคนเพื่อแก้แค้น


แกล้งกันไปหยอกกันมาบนเตียงขนาดกลางจนเหนื่อยอ่อน ก่อนที่เซฮุนจะทิ้งตัวลงนอนที่หมอนใบใหญ่...เห็นดังนั้นจื่อเทาจึงเอื้อมมือเปิดไฟที่โคมไฟข้างเตียงแล้วค่อยเดินไปปิดไฟดวงใหญ่ก่อนจะเดินกลับมานอนข้างๆคนตัวขาว...


เสียงไฟสีนวลส่องสว่างพอได้เห็นใบหน้าหวานใสของคนข้างกาย มือเล็กเกาะกุมกันไว้แน่นในความมืดมิด


"จื่อเทารักเซฮุนนะ"จู่ๆเด็กน้อยจื่อเทาก็โพล่งขึ้นมาท่ามกลางความมืด คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งเล็กน้อย สายตาที่สบตากันอยู่หลุบลงต่ำก่อนจะก้มงุดเพื่อซ่อนใบหน้าสีแดงระเรื่อที่ลามไปถึงใบหูเล็ก


"...อื้อ"


"จื่อเทารักเซฮุนมากๆ สัญญาด้วยว่าจะรักเซฮุนคนเดียวเล้ย"เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาคมหยีลงอย่างน่ารัก


"รู้แล้วน่า ก็บอกตั้งหลายรอบแล้วนี่!"มือเล็กเอื้อมไปปิดปากคนช่างพูด แต่ก็มิวายได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากอีกคน


ใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีระเรื่อ แต่หัวคิ้วกลับขมวดมุ่นอย่างแง่งอนก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้อีกคน


"เซฮุน่า อย่าเขินจนงอนแบบนี้สิ คิกๆ"ยกมือขึ้นสะกิดที่หัวไหล่มนเพื่อจะง้อให้อีกคนหันกลับมาแต่ก็อดที่จะหัวเราะกับท่าทางของอีกคนไม่ได้อยู่ดี เป็นผลให้ร่างบางขยับตัวออกห่างอีกเล็กน้อย


คนตัวโตกว่าจ้องมองแผ่นหลังเล็กด้วยรอยยิ้มอ่อนที่ระบายอยู่บนใบหน้า ก่อนจะเอื้อมมือหยิบตัวช่วยในการง้ออีกคนขึ้นมา


"เซฮุนครับ หันมาหาจื่อเทาหน่อยนะ"น้ำเสียงออดอ้อนปนงอแงทำให้เซฮุนต้องหันไปหาอีกคนอย่างเสียไม่ได้


แต่เมื่อหันกลับไปก็พอตุ๊กตาตัวโปรดของตนเอง คนขี้งอนจึงคลี่ยิ้มออกมาในเสี้ยววิก่อนจะหุบยิ้มลงอย่างรวดเร็ว 'ไม่หายโกรธจื่อเทาง่ายๆหรอก!'


//จุ๊บ//


ตุ๊กตาแพนด้าตัวนุ่มนิ่มของเด็กชายถูกยื่นไปจุ๊บปากคนตัวเล็กก่อนจะชักกลับมาและใช้มันปิดใบหน้าตัวเองไว้ให้เห็นเพียงดวงตาคู่คม ก่อนจะยกแขนมันขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงยอมแพ้

"หายโกรธพี่เทานะครับ"คำเรียกแทนตัวเองที่ไม่ได้ใช้บ่อยนัก มันมักจะถูกเอ่ยออกจากปากหยักเล็กในเวลาสำคัญเท่านั้น...และตอนนี้การง้ออีกคนให้หายโกรธก็สำคัญมากเสียด้วยสิ


เซฮุนตัวน้อยหน้าแดงฉ่าไปถึงหู มันเป็นคำที่เซฮุนชอบเหลือเกิน...


"ครับ เซฮุนหายโกรธพี่เทาแล้วก็ได้"คนตัวเล็กตอบอ้อมแอ้มด้วยเสียงเบา



"..พี่เทาครับ"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยพร้อมช้อนนัยน์ตาหวานขึ้นมองอีกคน









"เซฮุนก็รักพี่เทานะครับ รักพี่เทามากๆด้วยเหมือนกัน"รอยยิ้มหวานและดวงตารูปจันทร์เสี้ยวที่แสนสดใสถูกส่งมอบให้อีกคน




ไม่อาจมีสิ่งใดจะเทียบเท่ากับความรักที่แสนบริสุทธิ์ที่เด็กน้องทั้งสองมอบให้กัน

 

 

 


จื่อเทายิ้มหวานให้อีกคน เป็นรอยยิ้มน่ารักและอบอุ่นที่เซฮุนชอบ รอยยิ้มที่มักจะมีให้เขาคนเดียวเสมอ ก่อนที่จื่อเทาจะดึงอีกคนเข้ามากอดแน่น ลูบเส้นผมนุ่มเบาๆกล่อมให้อีกคนหลับสบาย


"ฝันดีนะครับเซฮุนของพี่เทา"


"ครับ...ฝันถึงเซฮุนด้วยนะครับพี่เทาของผม"










ราตรีที่แสนยาวนาน ดวงดาวที่ส่องประกายระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน พระจันทร์กลมโตที่ส่องแสงกระจ่างในคืนเดือนมืดทอดแสงผ่านหน้าต่างในห้องนอนกว้างแสนอบอุ่น เด็กน้อยทั้งสองที่นอนกอดกันบนเตียงหนานุ่มกับรอยยิ้มที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้า






แม้ใครจะมองความรักของเด็กๆเป็นเพียงเรื่องไม่จริงจัง แต่สำหรับเด็กน้อยทั้งสองแล้ว พวกเขายืนยันที่จะเรียนรู้มันไปด้วยกันทีละเล็กทีละน้อย และหวังว่าสักวันข้างหน้าพวกเขาจะเข้าใจความรักที่แท้จริงที่ผู้ใหญ่ชอบพูดถึงกัน หวังว่าความรักของเขาทั้งสองจะมีให้แก่กันและกันแบบนี้...ตลอดไป ดั่งเช่นดวงจันทร์กับผืนฟ้าที่ไม่เคยแยกจากกัน












.happy halloween.











.
.
.
talk ;
จากที่ได้อ่านไปทุกคนคงจะบอกว่าเป็นชอตฟิคที่ยาวมากเลยจริงมั้ย? ฮ่าๆ
 
สวัสดีคะ นี่เป็นฟิคเรื่องแรกของเราเลย T T 
หลังจากที่อ่านฟิคคู่นี้มาเยอะก็เลยเริ่มอยากแต่งเองดูบ้าง ปรากฎว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด Orz
ฟิคเรื่องนี้ก็คิดพล็อตไว้นานแล้วว่าอยากเห็นแวมไพรน้อยหวงจื่อเทาดูบ้างก็เลยแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา แล้วก็ใกล้กับเทศกาลฮาโลวีนพอดิบพอดี ก็เลยเกิดเป็นฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา
ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคใสๆแบบเด็กๆที่เทาฮุนดูเหมือนจะไม่ค่อยมีสไตล์นี้ #เอ๊ะ? 555
หวังว่าจะชอบนะคะ มีอะไรติชมก็เขียนคอมเม้นไว้บ้างนะ 

ฟิคเรื่องนี้ต้องขอขอบคุณ KAPAM_Y เป็นอย่างมาก เพราะช่วยเกลาฟิคให้เราทั้งเรื่อง ขอบคุณมากๆนะคะ T T 

#talkยาวเกินไปแล้ว ต้องขอลาไว้ตรงนี้
#ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องหน้ารึป่าว คงอีกนานเลยละมั้ง
#ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านนะคะ <3

ใครจะติชมในทวิตก็ติดแทก #แวมไพรจื่อ ให้เราด้วยนะ ขอบคุณมากๆเลยคะ >< 

 

ผลงานอื่นๆ ของ -thp

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:48
    น่ารักมากกกกชอบแบบเด็กน้อยเวอร์ชั่นแบบนี้ โอยน่ารักสุดๆเทาฮุนน่ารัก คือมีชวนไปนอนบ้านอาบน้ำปะแป้งมันดูละมุนมากๆโอยยยแยากจับมาฟัดแก้มทั้งคู่เลย มีแต่ชึดแวมไพร์ด้วยน้อวฮุนเป็นบันนี่น่ารักกกกแง ขอบคุณนะคะ
    #6
    0
  2. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 14:11
    น่าร้ากกกกกกก เป็นละมุนๆ ค.รักของเบบี้เซฮุนแะเบบี้จื่อเทา55555555
    #5
    0
  3. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 16:01
    น่ารักกกกกก เขินอ่าาา ถึงจะเป็นเด็กแต่ก็รักกันได้ อ๊ายยยยย อิจฉาเด็กกกก
    #4
    0
  4. วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 22:31
    แงงงงงงงงงงงงงงงง น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่าร๊ากกกกกก

    แวมไพร์พี่เทากับแมวน้อยตัวขาวน้องฮุน

    น่ารักทกคนเลย เด็กผู้ชายตัวโตนี่มันสุภาพบุรุษกันทู๊กคน อิอิอิ

    ชอบพี่เทาไถตักน้องฮุน แงงงงงง




    ขอบคุณค่ะ
    #3
    0
  5. วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 09:15
    เย้ๆ!! มาแล้วๆ ><

    แวมไพรเทาน่าจะกัดคอแมวเหมียวเนอะ
    ...เดี๋ยวแกก ในฟิคน้องยังเด็ก 555555

    อ่านกี่ทีก็น่ารักก ฮือออออ
    นึกถึงเด็กชายจื่อเทาตัวน้อยๆไถหัวบนตักเซฮุนแล้วหัวยุ่ง มันแบบ...
    งื้อออออออออ -/////////-

    สู้ๆน้าาา~ แต่งอีกๆ ^0^
    #2
    0
  6. วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 00:49
    งื้ออแมวน้อยเซฮุนกับแวมไพร์จื้อเทาทำไมน่ารักหยังนี้นะอยากจับมาฟัดชะมัดเลย>\\\\\\\\<เทาฮุนหวานกันตั้งแต่ยังเด็กเลยเหะน่ารัก
    #1
    0