นั่นไง นางร้าย...!?

ตอนที่ 11 : เยื่อรายใหม่ของริวกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    7 มี.ค. 63

ยี่สิบกันยา ขยับตัวไปมา ยื่นแขนขาเพื่อบิดขี้เกียจก่อนตื่นนอน รีบหดแขนขาเมื่อฝ่ามือสัมผัสของแข็ง ที่นอนนุ่มๆจะมามีของแข็งโป๊กอย่างกำแพงวัดได้ยังไง


กระพริบตาปรับภาพข้างหน้า ยังงงๆว่าคืออะไร ไล่สายตาและเงยหน้ามองสูงขึ้น จนกระทั้งสบสายตาของใครบางคน บางคนที่เธอตั้งใจหนีลงเรือเร็วเพื่อขึ้นฝั่งกลับบ้านหรือคอนโดที่พัก


"อรุณสวัสดิ์ คนสวย"


"อ๊ายยย!!!" ร้องเมื่อนึกได้ว่าไม่ได้นอนที่ห้องพักตัวเองก้มมองชุดไม่ใช่ชุดนอนตัวเอง "ว๊ายยย!!...ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต" ไม่ด่าเปล่ากระโดดเข้าหาหวังตระกุยหน้าหล่อๆ และจิ้มลูกตาคนที่นอนตะแคงมองเธอ สายตาเป็นประกายวาววับไม่ใช่สำรวจเธอไปถึงไหนต่อไหนแล้วหรือเมื่อกระดุมเสื้อนอนหลุดจากรังดุมไปสองเม็ด เธอคิดผิดที่กระโดนเข้าหาเมื่อเสือร้ายเตรียมตั้งท่าอ้าแขนรอรับตั้งแต่เห็นตาเธอลุกเป็นไฟแล้ว


"หมับ!!"


"หึหึหึ!!!"


"ว๊ายปล่อยนะ ปล่อยฉัน!"


"ใช่เรื่อง เธอเข้าหาอ้อมกอดฉันเองนะ ฟอด! ฟอด! อืมม ขนาดยังไม่อาบน้ำแก้มยังหอมขนาดนี้ถ้า...โอ๊ยย" สะดุ้งก่อนร้องเมื่อคนกระโจนเข้ามาหาอ้อมกอดกัดหัวไหล่จนจมเขี้ยว


โกรธก็โกรธ เจ็บก็เจ็บ ขำก็ขำ เมื่อเธอกัดแล้วยังส่ายหัวเหมือนหมาที่บ้านเขาไม่มีผิด ที่กัดอะไรไม่ขาดแล้วสบัดหัวไปมา


"ฮ่ะๆๆ"


ยี่สิบกันยา คลายปากและหยุดกัด เมื่อแปลกใจกับเสียงหัวเราะ 


นี้เธอใช้ฟันทั้งปากกัดจนจมเขี้ยวนะ ไม่ใช่ใช้มือจั๊กจี้เพื่อยอกย้อเล่น


"อ้าว ไม่กัดเหมือนหมาอีกเหรอ หึหึหึ" ริวกิถามป่นเสียงขำ เมื่อเขาคลายอ้อมแขนมาแตะเพียงเอว มองสบตาคนสวยที่จ้องมองเขาด้วยสายตาแปลกใจและเหมือนจะถาม


"เจ็บสิ แต่ขำเธอเพราะท่ากัดของเธอเหมือนหมาที่บ้านฉัน หึหึหึ"


"ฉันไม่ใช่หมา นะ!!"  เธอร้องแวดเข้าให้


"รู้ว่าไม่ใช่..."


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"แม่บ้านค่ะคุณเหว่ย"


"เข้ามาสิ" ริวกิหยุดยอกล้อเล่นสนุกกับสาวสวยทันที ตีสีหน้าเคร่งครึมตามปกติ


"ตื่นแล้วหรือค่ะคุณผู้หญิง หน้าคุ้นๆ นะคะ เหมือน เอ๋..."


"ฉันต้องการเข้าห้องน้ำ" รีบพูดหาทางออกห่างคนโรคจิต และกลัวแม่บ้านจะจำเธอได้ และไม่อยากถามให้มากความว่าทำไมเรียกเธอ ว่า คุณผู้หญิงต่อหน้าคนโรคจิต


ฟอด!


"นี้ ไอ้ ไอ้..." ยี่สิบกันยายกมือข้างหนึ่งปิดแก้ม อีกข้างชี้หน้าพร้อมคำด่า และต้องหุบปากเมื่อคนถูกด่าออกท่าทางเหมือนจะเข้ามาหาเธอ และได้แต่โมโหที่เธอถูกขโมยหอมแก้มอีก


ริวกิยกมือทำท่าปิดปากและส่ายหัว ก่อนหัวเราะร่วนแล้วดีดตัวลุกออกจากห้อง


ก่อนออกจากห้องสั่งแม่บ้านเป็นภาษาญี่ปุ่นรั่วเร็ว


ยี่สิบกันยามองคนโรคจิตเดินเปลือยท่อนบน เธอยังประทับใจซิกแพคของเขาไม่หาย ยกมือปิดจมูกเลือดกำเดาคงไม่ไหลนะ!


"เชิญคุณผู้หญิง ห้องน้ำอยู่ทางนี้ค่ะ คุณผู้หญิงต้องเช็ดตัวเฉยๆนะคะ เมื่อคืนคุณผู้หญิงตัวร้อนมาก ดิฉันเลยถูกตามตัวมาเช็คตัวให้และคุณเหว่ยสั่งให้นอนเป็นเพื่อน.... หากอาบน้ำกลัวจะเป็นไข้อีก" เดินนำหน้าและเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังยาวเหยียน


"อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ" นึกว่าเป็นคนโรคจิตที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ถือว่ายังพอมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้าง ที่เห็นตอนตื่นนอนที่แท้เพิ่งมานอนตะแควข้างเพื่อดูเธอตอนตื่นนี้เอง หึ! คนบ้าทำเอาใจหายใจคว่ำ


"ให้ดิฉันช่วยไหมค่ะ"


"ไม่ค่ะขอบคุณ แค่นี้ก็รบกวนและลำบากคุณแย่แล้ว ต้องขอโทษด้วย และขอบคุณที่ช่วยดูแล นะคะ"


"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ลำบากอะไรเลย และเดี๋ยวดิฉันจะเอาชุดมาให้นะคะ"


ยี่สิบกันยานึกได้ รีบถาม "กระเป๋าเดินทางของฉันละค่ะ และกระเป๋าสะพ่ายด้วยค่ะ"


"กระเป๋าเดินทางของคุณผู้หญิงดิฉันจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนกระเป๋าสะพ่ายเดี๋ยวดิฉันจะถามหาให้นะคะ"


เธอพยักหน้ารับ แล้วหันตัวเดินเข้าห้องน้ำ เธอต้องการมือถือเพื่อติดต่อเจ้ ชุดไทยก็ยังไม่ได้ 'เฮ่ยยย! คงจะชวดเงินแสนแล้วแน่ๆ



ริวกิ นั่งอ่านประวัติของสาวสวยหลังอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ ห้องพักบนโรงแรมมีสามห้องนอน ห้องที่เธอนอนนั้นคือห้องนอนของเขาเอง เขาจึงเลือกมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกห้อง


ขมวดคิ้วย่นหลายครั้งเมื่ออ่านข่าวฉาวของเธอแต่ละเรื่องแต่ละเล่ม และไม่มีข่าวไหนที่เธอแถลวข่าว ลูกน้องหาข่าวมาว่างที่โต๊ะทำงานให้ได้เร็วและมากทันใจ


ข่าวที่อ่านผ่านสื่อ กับภาพตลอดวันที่พบเห็นชั่งขัดแย้งกัน 


หากเธอเป็นดังข่าวที่ดังไปทั่ว และหากเธอเป็นผู้หญิงหิวเงินคว้าแต่หนุ่มหล่อพ่อรวยไม่สนใจว่ามีเมียหรือไม่มี เขาน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่เธอกลับวิ่งหนีท่าเดียว หรือเธอจะแสดงละครตบตา หรืออาจประเภทที่ว่า วิ่งหนีจะวิ่งตาม เธอคิดแบบนั้นหรือเปล่า?


สวยๆแบบนี้นี่เอง ถึงได้เป็นดาราและนางแบบดังระดับแนวหน้า แต่ทำไมเลือกรับแต่งานแสดงเป็นตัวร้ายๆทุกเรื่อง อย่างเธอเป็นนางเอกได้อยู่แล้ว หรือชอบเป็นนางร้าย เพราะนางร้ายมักได้ทั้งพระเอกและตัวร้ายของเรื่องเป็นสามี หึหึหึ!


"บอสครับ"


"ว่ามาสิ มีอะไรสีหน้าถึงแย่"


"มีสิบกว่าคนที่มีภาพของเธอ นี่ครับผมได้มาภาพหนึ่ง" ไปวางกลางโต๊ะทำงานมองเจ้านายหยิบขึ้นไปดู จึงพูดต่อ


"เป็นภาพที่ได้จากกล้องวงจรปิด สิบกว่าคนเป็นลูกน้องของเสี่ยและภรรยาเป็นญาติห่างๆของคุณแรนมาร่วมงาน ผมให้ลูกน้องไล่ดูวงจรตั้งแต่ที่เธอเข้ามาถึงโรงแรม จนเข้ายังห้องที่ว่าง และมายังห้องเจ้านายทางระเบียง เดาว่าเธอเข้าห้องผิด ห้องนั้นเสี่ยแอบนัดสาวไซท์ไลน์ไว้ มีภาพที่เสี่ยนั้นหัวแตกเลือดอาบและกุมเป้ากางเกงถูกห้ามออกทางบันไดหนีไฟและนั่งรถออกไปเดาว่าน่าจะไปโรงพยาบาลครับ หึหึหึ!" ที่ขำและพยายามกั้นขำเพราะเป็นภาพเหมือนเจ้านายตัวเองไม่มีผิด


"ขำ ก็หัวเราะออกมาสิวะ จะกั้นไว้ทำสากหรือไง" ริวกิยั่ว


"ฮ่ะๆๆๆ" ขำจริงๆและรีบวิ่งออกจากห้องแถบไม่ทันเมื่อถ้วยกาแฟดำลอยละลิ่วเป้าคือหัวตัวเอง ถ้าไม่หนีไม่หลบมีหวัง


"เพล้งงงง"


"ฮ่ะๆๆ"










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #29 Dakatee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 09:49
    ต้องสืบเยอะๆนะ จะได้รุ้ว่าน้องไม่ใช่คนแบบนี้น
    #29
    0
  2. #28 Notty Home (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 09:08
    ปลื้ม พระเอกเรื่องนี้ไม่โง่
    #28
    0
  3. #27 Minimeaey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:34

    มาเฟียสายฮาเหรอ

    #27
    0
  4. #26 chaichana01 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 22:31
    รู้ยัง
    #26
    0