นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (VKOOK) friend #͹ʹԷ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีคนที่(หลง)เข้ามาอ่าน
นี่เป็นฟิคเรื่องสั้นเรื่องแรกของไรท์นะไม่รู้ว่าจะแต่งสนุกไหม
กดให้กำลังใจคอมเม้นติชมได้นะค่ะ

"จะได้เจอกันอีกไหมนะ"




กดของการอ่านเรื่องนี้ไม่มีเช่นเคย

คอมเม้นติชมได้นะค่ะอยากรู้ว่าแต่งเรื่องสั้นแล้วสนุกไหม5555+

GOODBYE

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มิ.ย. 61 / 07:15


1 กันยายน 2560

เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใส แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องของชายหนุ่มวัยครบรอบ28ปี 

"เช้าแล้วหรอเนี่ย"

เค้าลุกขึ้นมาจากเตียงและก็บิดขี้เกียจและเตรียมตัวอาบน้ำแปรงฟันจนเสร็จเรียบร้อยเพื่อจะเตรียมตัวไปทำงานในบริษัทของเค้าซึ่งแน่นอนว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ใครเค้ามีนานว่า "จอน จองกุก"นั่นเอง 

"สวัสดีครับ"

จองกุกเข้าไปทักทายเลขาสาวสวยของตนเอง

"สวัสดีค่ะ คุณจอน จองกุก"

"เคลียร์เอกสารเรัยบร้อยแล้วหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"โอเค"

หลังจากนั้นจองกุกก็เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองและก็หยิบรูปอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเค้า




จองกุกมองดูรูปนี้และน้ำตาไหลพรากออกมาในทันที

ย้อนกลับไปเมื่อ10ปีที่แล้ว

วันนี้เมื่อ10ปีที่แล้วมันเป็นวันเกิดของจอน จองกุก เด็กหนุ่มมาดเท่ห์แห่งชั้นม.6 ซึ่งแน่นอนว่าเค้ามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งมีชื่อว่า"คิม แทฮยอง" เพื่อนสนิทที่ไปไหนก็ไปด้วยกัน เวลามีปัญหากันก็ปรึกษาด้วยกันตลอด

"จองกุก"

"หืม"

"หลับตาสิ"

แทฮยองบอกให้จองกุกหลับตาลง จองกุกก็หลับตาลงตามที่แทฮยองบอกและแทฮยองก็จูงมือจองกุกให้เดินจามเค้าไป

"มึงจะพากูไปไหน"

"เดี๋ยวมึงก็รู้เอง"

จองกุกก็เดินตามแทฮยองไปเรื่อยๆ 

"จองกุก มึงลืมตาได้แล้ว"

"อืม"

จองกุกลืมตาขึ้นมาแต่ก็ต้องตกใจกับเค้กก้อนโตๆที่วางไว้ตรงหน้าของตนเอง ที่เขียนว่าHappy birthday jungkook!! ซึ่งมันเป็นธรรมดาที่วันเกิดจองกุกแทฮยองจะทำแบบนี้ให้จองกุกทุกปี ซึ่งแน่นอนว่า เค้กก้อนนี้มันมีค่ากับจองกุกมากๆ เพราะว่า...

มันเป็นเค้กที่มาจากฝีมือของเพื่อนสนิทของตนเอง...

แต่สำหรับแทฮยองมันไม่ใช่อย่างนั้น ที่แทฮยองคิดว่ามันสำคัญก็เพราะว่า

มันเป็นเค้กที่แทฮยองทำให้คนที่เค้ารักจนหมดหัวใจ...

แทฮยองแอบรักจองกุกมาตั้งหลายปีแล้ว แทฮยองรู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นได้แค่เพื่อนสนิทขิงจองกุกเท่านั้น

"เป่าเทียนเลย"

"ฟู่"

จองกุกจัดการเป่าเทียนบนเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ขอพรหรือยังอ่ะ"

"ขอแล้วล่ะ"

"ขอว่า"

แทฮยองเขยิบหน้าเขเาไปใกล้จองกุกมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ใจของจองกุกในตอนนี้เต้นแรงมาก จนมันสามารถจะระเบิดออกมาได้แล้ว แต่แทฮยองก็นึกได้ว่า ตัวเองคงเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น แทฮยองเลยเขยิบหน้าออกออกจากจองกุกในทันที

"ขอโทษ..."

แทฮยองพูดขอโทษขึ้นมามันทำให้จองกุกถึงกับงงว่าชอโทษเรื่องอะไร ขอโทษทำไม?

"มึงจะชอโทษกูทำไม"

"เปล่าไม่มีอะไร"

"อยากรู้หรือไม่ว่ากูขอพรอะไรไว้"

"อยาก"

"กูขอให้มึงกับกูเป็นเพื่อนสนิทด้วยกันแบบนี้ตลอดไป"

จองกุก...ไม่เอาแค่เพื่อนสนิทได้ไหม?

กูเป็นอย่างอื่นได้ไหมนอกจากเพื่อนของมึง? ให้กูอยู่ดูแลมึงได้ไหม ขอให้คนที่มึงชอบมึงรักเป็นกูได้ไหม จองกุก....

"อืม...."

"จองกุก?"

"หืม?"

จองกุกหันหน้ามาสบตาแทฮยอง

"คืนนี้ไปดูดาวด้วยกันไหมจองกุก"

"ได้สิ"

จองกุกตอบตกลงแทฮยอง

สนามหญ้ากว้าง

20.00น.

จองกุกเดินเข้ามาและเห็นแทฮยองนอนอยู่บนเสื่อ 

"แทฮยอง"

"อ่ะ มาแล้วหรอ?"

"อืม"

"นอนตรงนี้นี่"

แทฮยองขยับเว้นที่เพื่อให้จองกุกนอน และจองกุกก็ล้มตัวนอนลงข้างๆแทฮยอง

"ดาวดวงนั้น..สวยจังเลยนะ"

จองกุกชี้ไปที่ดาวดวงหนึ่งที่ส่องสกาวสดใส ทำให้แทฮยองหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

"กูก็ชอบดาวดวงนี้เหมือนกับมึงแหล่ะ....แต่กูชอบมึงมากกว่าว่ะ"

"...."

จองกุกนิ่งไม่ตอบอะไร ได้แต่อึ้งกับคำพูดของแทฮยอง

"มึงหมายความว่า....อย่างไง?"

"กูรักมึงจอน จองกุก!"

คำพูดของแทฮยองทำให้จองกุกอึ้งไชั่วคราว แทฮยองรักเราหรอ?จองกุกได้แต่ดแบบนี้อยู่ในหัวแบบไม่มีใครห้ามได้ นี่เค้าไม่เคยรู้เลยหรอว่า 

....มีเพื่อนคนหนึ่งที่รักเค้า

.....มีคนๆหนึ่งที่รักเค้าเต็มหัวใจ

....มีคนๆหนึ่งที่พร้อมจะดูแลเค้าอยู่ตลอดเวลาและตลอดไป

"มึงรักกูจริงๆหรอวะ?"

"จริงสิ"

แทฮยองตอบจองหุกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อเป็นดารยืนยันถึงความบริสุทธิ์ใจของความรีกของเค้า

"...."

จองกุกไม่ได้ตอบอะไรออกไป

"แทฮยอง ...คือ กูขอโทษนะที่กูไม่สามารถรับรักมึงได้"

"...."

ตอนนี้แทฮยองพยายามกลั้นน้ำตาเาไว้ เพื่อที่ไม่ให้มันไหลออกมา...ความรู้สึกของแทฮยองตอนนี้คือเหมือนกับจองกุกเอามีดมาแทงที่หัวใจของตนเองเพื่อให้แทฮยองนั้นตาย ....การโดนปฏิเสธรักนี่มัน....

โครตเจ็บ!

ท้อใจ

เหนื่อยใจ

เสียใจ

"...อืมไม่เป็นไรกูเข้าใจเว้ย...ฮึก"

แทฮยองพูดออกมากับจองกุกด้วน้ำตาไหลพราก

"ดีแล้วล่ะ...."

วันจบการศึกษา

วันนี้เป็นวันที่ทุกคนต้องรับใบปัจฉิมกัน ซึ่งแน่นอนว่าเด็กนักเรียนในระดับชั้น ม.6 คงต้องมาร่วมงานนี้กันทุกคน

หลีงจากการรับใบปัจฉิม

"จองกุก..."

"หืม..."

"ไหนๆกูกับมึงก็จะไม่ได้เจอกันแล้วกูขอออะไรมึงอย่างนึงได้ไหม"

"ได้ว่ามาสิ"

"ถึงกูกับมึงจะไม่ได้เจอกันแล้ว...แต่กูก็รักมึงเสมอนะ...ฮึก...มึงสัญญากับกูได้ไหมว่ามึงกับกูจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปถึงกูออยากจะเป็นมากกว่า....ฮึก...นั้นก็เถอะ"

แทฮยองพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลกับเสียงสะอื้น ทำให้จองกุกรู้สึกเจ็บแปลกๆตรงหน้าอกข้างซ้าย

"ได้สิกูสัญญา"

"อือ"

"กูไปก่อนนะ..."

"เออ"

จองกุกเดินออกไปจากตรงนั้น รู้ไหมว่าจองกุกไปเรียนเมืองนอก ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกแต่เพราะว่า

.....เค้ากำลังพยายามหนีเพื่อนสนิทของเค้าอยู่

วันไปเรียนเมืองนอก

"จองกุก?"

"อะไรล่ะแทฮยอง"

"มึงจะกลับมาเยี่ยมกูอีกไหม?"

"...."

"ตอบสิ"

"กลับมาสิ...แต่ไม่รู้ว่าตอนไหน"

"....อืม"

"กูไปนะแท"

จองกุกเดินขึ้นไปที่เครื่องบิน

"ลาก่อน"

หลังจากนั้นเครื่องบินก็ออกจาดสนามบินไปและ ก็พบจดหมายซองหนึ่งอยู่ในกระเป๋าของตนเอง จองกุกรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูและพบเพียงข้อความสั้นๆแค่นั้นและอ่านเนื้อหาของมันในทันที

ถึง จองกุก
                
                  ถึงมึงจะให้กูเป็นแค่เพื่อนของมึงแต่กูก็รักและคิดถึงมึงเสมอนะ กูจะรักมึงคนเดียวนะ

แทฮยอง

จองกุกอ่านข้อความในจดหมาและน้ำตาไหลพรากในทันที ทำให้จองรู้หัวใจตัวเองซักทีว่ารู้สึกอย่างไงกับแทฮยอง

 .....นี่เค้าทำอะไรลงไป

.....นี่เค้าทิ้งคนที่เค้ารักได้ลงคอเลยหรอ

"...นี่กูทำอะไรลงไป"

จองกุกพูดกับความรู้สึกผิดของตนเองที่ตัดสินใจทุกอย่างผิดพลาด

ขอโทษนะแทฮยอง

ขอโทษทุกอย่าง

ขอโทษนะที่กูพึ่งรู้หัวใจตัวเอง

มันทำให้รู้ว่า

กูรักมึงมากขนาดนี้แทฮยอง

.
.
.
กลับมายังปัจจุบัน

"จะได้เจอกันอีกไหมนะ....ออกเดินทางเลยดีกว่า"

จองกุกได้นำรูปของตัวเองกับแทฮยองใส่ไว้ในดระเป๋าแล้วรีบเดินทางออกจากบริษัทนี้ในทันที

"ประธานจะไปไหนค่ะ"

เลขาถามจองกุก

"เดี๋ยวมาน่ารอก่อน"

จองกุกรีบขับรถออกจากบริษัทและก็มุ่งตรงไปที่บ้านของแทฮยอง..บ้านของคนรักของตนเองที่ตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ยังรักเค้าอยู่เหมือนเดิม

ไม่เคยแปรเปลี่ยนเป็นอื่น....


บ้านแทฮยอง

จองกุกเดินเข้าไปในบ้านและพบกับแม่ของแทฮยองกำลังทำกับข้าวอยู่

"สวัสดีครับคุณน้า"

จองกุกเข้าไปทักทายแม่ของแทฮยองด้วยความสุภาพ

"อ้าว...ตากุกนี่เอง"

"แทฮยองอยู่บ้านไหมครับ..."

"นี่เธอยังไม่รู้อีกหรอ?"

"รู้ว่าอะไรครับ"

"แทฮยองเสียชีวิตไปตั้งแต่10ปีที่แล้วแล้วล่ะ"

"ห๊ะ?"

จองกุกได้แต่อึ้งกับคำพูดชองแม่แทฮยองในตอนนี้ ไม่จริงมันต้องเป็นแค่ความฝัน

"ไม่จริงใช่ไหมครับ.."

"จริง วันที่แทฮยองไปส่งตากุกที่สนามบินอ่ะและระหว่างกลับแทฮยองก็ถูกรถชนในทันทีและก็เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ"

แม่ของจองกุกพูดขึ้นมาพร้อมน้ำตาไหลพราก จองกุกก็เช่นกัน....

ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

แต่ทุกอย่างมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

แต่ถึงอย่างไร

จอนจองกุกคนนี้ก็จะรักและคิดถึงคิมแทฮยองคนนี้ตลอดไป

รักนะแทฮยอง

END

TALK

เป็นไงบ้างกับเรื่องสั้นเรื่องแรกของไรท์ ถึงมันจะสั้นไปหน่อยแต่ไรท์ก็ตั้งใจแต่นะรีด คอมเม้นกดไลค์เพื่อเป็นกำลังใจในการแต่งนิยายต่อไปด้วยนะBYE

ผลงานอื่นๆ ของ PPB2547

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 *_*
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:53

    โโอ้ยยยยไรท์แต่งไรเนี้ยยยยเราปวดใจนร้าาาาาาฮื่ออออ

    #4
    0
  2. #3 Kookvcreamy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 17:55
    คืออ่านแล้วฟังเพลงThe Truth Untoldของบังทันแล้วมันโครตเจ้ากับเรื่องนี้เลยอ่าา เกือบร้องไห้แล้วน่ะเนี้ย ฮือๆๆ
    #3
    1
    • #3-1 PPB2547
      24 มิถุนายน 2561 / 09:51
      มากอดกัน
      #3-1
  3. #2 Ironmanwithjk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 15:50
    อห.หน่วงงงงงง ;-;
    #2
    1
    • #2-1 P1808
      8 มิถุนายน 2561 / 17:03
      มากอดกัน
      #2-1
  4. #1 Wirunchana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 08:10
    แต่งสนุกมากอ่าา สงสารทั้งคู่เลย T_T
    #1
    1
    • #1-1 P1808
      8 มิถุนายน 2561 / 10:09
      มากอดกันTT
      #1-1