คัดลอกลิงก์เเล้ว

{NamxJong} Waiting For You

โดย GraXiah_Nuna

ไม่มีอะไรเลยค่ะ นอกจากไรท์เตอร์คิดถึงคู่นี้เท่านั้นล่ะ ^^ ฟิค นัมจง น้อย แต่จริงๆ คู่นี้แอบน่ารักนะ คู่กัดกันตลอด

ยอดวิวรวม

184

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


184

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ส.ค. 58 / 21:37 น.
นิยาย {NamxJong} Waiting For You {NamxJong} Waiting For You | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ห่างหายจากการเขียนฟิคไปนานมากกกก ภาษาอาจจะไม่ค่อยดี และบรรยายไม่รู้เรื่องสักเท่าไหร่นะคะ


... ทั้งหมดเขียนจากความรู้สึกและจินตนาการล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับข้อมูลใดๆ เลย ... 

ดังนั้นงดคำถามและดราม่านะคะ


PS. ฟังเพลงระหว่างอ่านกันไปเพลินๆ ด้วยก็ดีนะคะ

 



ถ้าขี้เกียจเม้นต์ แต่อยากกรีดร้อง ก็ลอง แท็ก #WaitForNam ในทวิตละกันนะคะ

ขอบคุณผู้อ่านทุกคนค่ะ ^^


เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ส.ค. 58 / 21:37




แกร็ก ..

เสียงบานประตูค่อยๆ ถูกเลื่อนออกอย่างแผ่วเบา แสงสลัวตรงทางเดินด้านนอกลอดเข้ามาก่อนที่หลอดไฟหน้าชั้นวางรองเท้าจะเปิดขึ้น


.. บ้านที่เคยรู้สึกคุ้นเคยตอนนี้กลับให้ความรู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก


ชายหนุ่มร่างสันทัดค่อยๆ ถอดรองเท้าผ้าใบเขรอะฝุ่นออก แล้วสลัดมันทิ้งไปเบาๆ

เขาหายตัวไปจากหอพักเสียหลายวัน จนใจนึงพาลนึกอยากจะไม่อยากกลับเอาซะดื้อๆ

แต่คงเพราะข้อความมากมายทางโปรแกรมโซเชียลต่างๆ นานา ที่ขยันส่งหาเขารัวระดับทุก 1- 2 นาที

ไม่หรอก เขาไม่ได้อ่านมันทั้งหมด .. ในช่วงก่อนหน้านั้น

แต่ก็ตั้งใจเอาไว้ว่า จะกลับมาอ่านย้อนใหม่ในตอนที่เขาพร้อมอีกครั้ง

สองเท้าที่ย่างลงบนพื้นบ้าน แผ่วเบาดุจกลัวว่าจะมีใครตื่นขึ้นมารับรู้ ทั้งที่ดึกขนาดนี้

นาฬิกาบอกเวลา ตี 4 เป็นช่วงเวลาปกติที่พวกเขากำลังง่วงและเพลียจัดจากการซ้อมเต้นและเตรียมงานก่อนหน้านี้พอดี


ชีวิตไอดอลไม่ใช่เรื่องง่าย ที่ใครๆ ก็ทำได้ .. แต่เป็นเพราะเขาเลือกแล้วที่จะเป็นแบบนี้ เขาจึงต้อง 'ทำให้ได้' ต่างหาก


ความคิดวุ่นวายมากมายผุดขึ้นเร็ว และรุนแรง ดุจเม็ดฝนที่กระทบหน้าต่างยามฝนตกหนัก

ฤดูฝน .. ช่างเป็นฤดูที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลยจริงๆ 


ความง่วงจัดเริ่มตีสมองต้องการออกซิเจนไปเลี้ยงอย่างเร่งด่วนจนต้องหาวปากกว้างแบบที่พี่กยูชอบทำโดยไม่แคร์สายตาใคร


... จะมีใครคิดถึงเขาบ้างมั้ยนะ? ...


สองเท้าที่กำลังจะมุ่งไปยังประตูห้องนอนของตนเองชะงักลงเล็กน้อย เมื่อประจันหน้ากับใครอีกคนที่เปิดประตูห้องนอนออกมาท่าทางงัวเงีย

... เจ้าเด็กแสบ ... อี ซองจง


"ฮ้าววว .. อ้าว! ฮยอง กลับมาแล้วเหรอครับ?" 

เสียงเล็กๆ ของซองจงเอ่ยทัก ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง 

ในความมืดแบบนี้ แถมเจ้าเด็กนี่ก็สายตาไม่ค่อยดี ยังมองออกด้วยรึไง?

"อืม"

"ทุกอย่างโอเครึยัง?" ร่างสูงเปรียวนั้นก้าวเข้ามาใกล้

ตลกดีที่เท้าข้างนึงของเขาถอยผงะไปโดยอัตโนมัติ

"ก็ .. โอเค ... ประมาณนึง"



หมับ!!

สองแขนยาวรวบร่างอีกฝ่ายเข้ามากอด แล้วซุกหน้าลงตรงหัวไหล่

"ดีแล้วล่ะที่ทุกอย่างโอเค ผมดีใจจังที่ฮยองกลับมา"

"ปกตินายชอบบ่นว่ารำคาญฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงดีใจล่ะ?" เขาถาม

"ก็เวลาไม่มีคนน่ารำคาญอย่างฮยองคอยแกล้ง มันก็น่าเบื่อน่ะสิ"

"กยูฮยองแกล้งคนเดียวไม่พอรึไง?" เสียงทุ้มถาม

"ก็ไม่เหมือนกันอ่ะ น่ารำคาญคนละแบบ"

"เฮอะ! เจ้าเด็กนี่ .. แล้วนี่นายออกมาข้างนอกทำไม ยังไม่นอนเหรอ?"

"ผมหิวอ่ะ ก็เลยจะออกมาทำรามยอนกิน .. ว่าแต่ฮยองกินอะไรมารึยัง?"

ร่างเพรียวยกหัวขึ้นจากไหล่พี่ชายตัวเล็กกว่า อีกฝ่ายส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่อ่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยอยากกินอะไร"

"งั้นเดี๋ยวผมทำรามยอนให้กิน เวลากินอิ่มๆ แล้วจะได้หลับสบาย" 

ไม่ใช่แค่พูดเปล่า แต่นิ้วเรียวทั้งห้ายังกำรอบข้อมือกลมของคนเป็นพี่แล้วพาลากไปยังครัว



ซองจงเปิดตู้เย็นสอดส่ายสายตาหาวัตถุดิบแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ขอบคุณพระเจ้า ที่รายการนั้นไม่เลือกตู้เย็นชั้นของเราไปออกรายการ"

"ฮ่ะๆ ทำไมล่ะ ฉันว่าตู้เย็นของพวกเราน่าพิสมัยกว่าของพวก กยูฮยอง กับดงอูฮยองซะอีกนะ"

น้องเล็กหันกลับมามองจอมเถียง

"ก็ใช่หรอกครับ แต่พวกเราก็ใช่ว่าจะคอยดูแลความสะอาดหรือเคลียร์ของในตู้กันอยู่บ่อยๆ สักหน่อย"

"เคลียร์สิ .. ก็ฉันนี่ไงคนคอยเคลียร์ตู้เย็นให้พวกนาย"

"โด่ อย่าทำโม้สิ ก็ฮยองไม่อยู่หลายวัน มันก็รกเหมือนห้องข้างบนละอ่ะ .. อืมม เอาเป็นว่า เรากินแค่รามยอนเหอะเนอะ ดูเหมือนว่ากิมจิจะหมดแล้วด้วยล่ะ แหะๆ"

"นายกินไปเถอะ ฉันไม่หิว" เขาคนนั้นตอบ

"แต่ผมอยากให้ฮยองกินด้วยอ่ะ" จู่ๆ เจ้าน้องเล็กก็ปั้นตาใสบุ่ยปาก ทำหน้าน่ารักขึ้นมาเสียดื้อๆ

... แม้ว่าเขาจะรู้สึกเพลียมาก แต่เอาเข้าจริงๆ เขาก็รู้สึกคิดถึงน้องเล็ก และเมมเบอร์มากเหมือนกัน

"มั่นใจเหรอว่าจะทำอร่อยสู้ฉันได้อ่ะ .. ฉันกินแต่ของอร่อยนะบอกไว้ก่อน"

"ผมก็ทำอร่อยตามแบบข้างซองน่ะล่ะ อย่าทำบ่นหน่อยเลยน่า"



5 นาทีหลังจากนั้น รอมยอนในหม้อทองเหลืองส่งกลิ่นหอม ควัยฉุย ก็ถูกยกลอยมาวางตรงหน้าชายหนุ่มนัยน์ตาเศร้า

"กินกันๆ" ซองจงส่งตะเกียบให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

พวกเขาผลัดกันคีบบะหมี่เส้นหนานุ่ม เข้าปากคนละคำสองคำ

"ถ้ามีไข่ดาว หรือ กิมจิ แกล้มด้วยคงจะดีเนาะ" เจ้าเด็กหัวแดงบ่น

ดวงตาเล็กหรี่มองคนเป็นน้องอย่างรู้ทัน แต่เจ้าของตากวางกลับเจ้าเล่ห์ร้ายกาจยิ่งกว่า 

.. ซองจงส่งสายตาอ้อนกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จนดวงตากลมโตที่น่าอิจฉาหรี่ลงเป็นรูปเคียว

... รอยยิ้มที่ซองจงมักจะมีให้กับพี่ๆ เสมอ


"เออออออ ก็ได้ๆ"

"เย้ๆๆ ไข่ดาว! ไข่ดาว!" เด็กหัวแดงยกสองมือขยับไปมาทำท่าสนุกสนาน

"ชู่ววว นี่มันตี 4 นะ เดี๋ยวก็โดนด่ากันอีกหรอก"

"ซองยอลฮยอง กับ แอลฮยอง เพิ่งหลับก่อนผมไม่นานหรอก คงไม่ตื่นง่ายๆ แต่ละคนขี้เซาจะตาย"

"แล้วสรุปว่านายยังไม่นอนรึไง?"

"ก็ .. ผมรอฮยองกลับมา"

มือที่ขยับกระทะใบเล็กชะงักลงชั่วครู่

"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะกลับมา .."

"แล้วทำไมฮยองจะไม่กลับมาล่ะ? .. ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฮยองจะไม่กลับมา ผมมั่นใจ"

"ทำเป็นรู้ดี"

"ก็ผมเป็นเมมเบอร์ของอินฟินิทนี่นา ที่สำคัญพวกเราก็มีแฟนเป็นอินสปิริทเหมือนกันด้วย จริงมั้ย?"

ร่างสันทัดหันหน้ากลับเข้าเตาไฟฟ้าอยู่ครู่ใหญ่ กลิ่นไข่ดาวหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูก

"โหหห คุ้มค่ากับการรอคอยยยย" ซองจงทำจมูกฟุดฟิดแล้วสูดกลิ่นอาหารกรุ่นร้อนนั้นเข้าปอด

"... ขอบใจนะที่รอ" เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ

"ขอบคุณนะครับที่กลับมา" ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบสายตาแบบตรงๆ

"ฉันจะไม่กลับมาได้ยังไงล่ะ .. ก็ฉันเป็นเมมเบอร์ของอินฟินิท แล้วก็มีแฟนเป็นอินสปิริททั่วโลกนี่นา"

"แต่ผมว่า อินสปิริทรักผมมากกว่าฮยองอ่ะ" จู่ๆ น้องเล็กก็โอ่ขึ้นมา

"ไหนๆ มีหลักฐานมั้ยล่ะ? อินสปิริทน่ะแฟนฉันนะ"

"อ๊ะ! ถ้าฮยองไม่เชื่อล่ะก็ คอนเสิร์ตครั้งถัดไป เรามาปาหัวใจแข่งกันมั้ยล่ะ ว่าใครจะมีแฟนกรี๊ดเยอะกว่า"

"ท้าเหรอ? คิดว่าจะเอาชนะ เครื่องปาหัวใจนัมอูฮยอนคนนี้ได้รึไงกัน?"

"ของแบบนี้ก็ต้องลองแข่งกันดู ถึงจะรู้ใช่มั้ยล่ะครับ?"


พี่ใหญ่กับน้องเล็กเชิดหน้าแข่งกันอย่างไม่ยอมใคร แล้วก็หลุดหัวเราะให้กัน


"ขอบใจนะซองจง .. ขอบใจจริงๆ นายช่วยเพิ่มพลังความร่าเริงให้กับพี่ได้มากเลย" มือหนาเอื้อมไปขยี้ผมสีแดงของน้องชายคนเล็กของวงเบาๆ


"พี่รู้ใช่มั้ย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็ยินดีจะรอพี่กลับมาเสมอ .. อินสปิริทก็ด้วยนะ แฟนๆ ของพวกเราทุกคนต่างก็รอคอยพี่เสมอ .. พวกเรารักพี่นะ และไม่อยากให้พี่รู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวเพียงลำพัง"

"รู้แล้วล่ะน่ะ .. ฉันรู้ .."

"เฮ้ยยย!! บะหมี่เย็นหมดแล้วอ่ะ รีบกินกันดีกว่า ผมง่วงจะแย่แล้วเนี่ย" 

ซองจงบ่นเสียงดัง แล้วก้มหน้าคุ้ยเส้นรามยอนซู้ดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

"ได้ไง! ไข่นี่ฉันทอดมานะ ห้ามกินคนเดียวดิ!" 

อูฮยอนส่งเสียงดุโวยวาย แล้วแกล้งใช้ตะเกียบของตัวเองดันตะเกียบของซองจงออกจากเป้าหมาย

เสียงหัวเราะเบาๆ ของพี่ใหญ่ในหอกับน้องเล็กดังแว่วขึ้นเป็นระยะจนจัดการกับรามยอนหม้อเล็กนั้นหมด




End.


^^ ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเราก็ยินดีรอนายกลับมาเสมอนะ นัม อูฮยอน ... ^^

ผลงานอื่นๆ ของ GraXiah_Nuna

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lovee
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 22:47
    เราเป็นคนชอบนัมจงอยู่แล้ว พอมาเจอนี่ไม่ลังเลที่จะเข้ามาอ่านเลย พอเข้ามาแล้ว ความรู้สึกคือ โหยไม่ผิดหวัง เน่น่ารัก อิพี่นัมก็น่ารัก ถึงไม่ซึ้งมาก แต่รับรู้ด้วยใจ

    #ขอบคุณคนแต่ง #รักคนแต่ง
    #2
    0
  2. #1 จงจง
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 21:32
    นึกถึงอารมณ์ตอนนัมอูหายไปได้เลยอ่ะไรท์ ถ้าอ่านตอนนั้นคงอินกว่านี้



    แต่เรื่องนี้ก็แบบมุ้งมิ้งอ่ะ เหมือนไม่มีอะไร ไม่ได้หวานเวอร์ แต่ยิ้มตามได้

    แล้วก็นึกภาพอินัมออกเลย คำพูดแบบนี้"ฉันกินแต่ของอร่อยนะ บอกไว้ก่อน" 55555555

    พออ่านจบเป็นความรู้สึกแบบ เออออ นัมจงก็น่ารักจริงๆด้วย

    สู้ๆนะคะไรท์
    #1
    0