คัดลอกลิงก์เเล้ว

Somebody For Love 4 [ Fic.SNSD Yoonseo] Yuri

โดย kungchiz

คนอย่างผู้หมวดอิม ยุนอา..คนนี้นะเหรอ..จะหลงรักเธอ...ยัยเด็กกบ...ไม่มีวันซะหรอก!!!! จบแล้วครับ 100%

ยอดวิวรวม

8,020

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


8,020

ความคิดเห็น


86

คนติดตาม


44
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ก.พ. 54 / 11:27 น.
นิยาย Somebody For Love 4 [ Fic.SNSD Yoonseo] Yuri Somebody For Love 4 [ Fic.SNSD Yoonseo] Yuri | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






"ไม่จริ๊ง!!!!!!!ฉันไม่ได้ชอบเธอใช่มั้ย!!!!ยัยเด็กกบ!!" 

"แล้วอย่ามาหลงรักฉันทีหลังแล้วกัน....คุณผู้หมวดหน้ากวาง"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ก.พ. 54 / 11:27




Somebody For Love 4 [ Fic.SNSD Yoonseo ] Yuri


        

         “แล้วเจอกันนะคะ...ยุน.......”

         

“อืม........หวังว่าคงจะเป็นแบบนั้นนะ”

 

          ร่างสูงสวมเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อยพร้อมกล่าวคำบอกลากับนางแบบสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่เขาเจอที่ไนท์คลับเมื่อคืน....ก่อนที่หญิงสาวจะจุมพิตไปที่แก้มของเขาหนึ่งครั้ง....และเดินไปส่งร่างสูงที่หน้าห้องในสภาพที่ยังเอาผ้าห่มพันอยู่ที่ตัว.....

 

          ผู้หมวดอิม ยุนอา...เดินออกมาจากคอนโดที่พักของหญิงสาวก่อนจะยกมือมาเช็ดที่แก้มของตัวเอง....พร้อมกับเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะถอดเอาซิมการ์ดออกและเอาไปทิ้งและใส่ซิมการ์ดที่เป็นเบอร์ประจำของตัวเองใส่แทน....ร่างสูงที่ทิ้งซิมการ์ดโทรศัพท์เสร็จก่อนจะยิ้มอย่างสบายใจ.....ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

          “ลาก่อนนะจ๊ะ....แม่นางแบบผู้เร่าร้อน.....”

         

          ผู้หมวดอิม ยุนอาเป็นคนสวยหน้าตาดี...ที่ใครเห็นไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายต่างก็หลงใหลกันทั้งนั้น.....แต่ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งและสไตร์การแต่งตัวที่ดูทะมัดทะแมงแบบนั้น....ทำให้ผู้หมวดอายุน้อยคนนี้ดูเท่ห์และหล่อมากกว่าในสายตาของสาว ๆ ที่ได้พบเจอมากกว่า.....

 

อีกทั้งนิสัยที่เข้าคนง่าย..ทะเล้น....ขี้เล่น....ทำให้ผู้หญิงหลายต่อหลายคนต่างหลงเสน่ห์ผู้หมวดคนนี้เอามาก.....จึงทำให้คนอื่นมองว่าเป็นคนเจ้าชู้เพราะยุนอานั้นมักจะเปลี่ยนคนควงอยู่บ่อยครั้ง.....และแต่ละคนก็ไม่ซ้ำหน้ากัน...

 

ด้วยเหตุผลที่ว่า.......เขานั้นยังไม่เจอเธอคนนั้น.....คนที่ทำให้เขารักได้เท่านั้นเอง....

 

“วันนี้ผู้การบอกว่ามีงานสำคัญให้เราทำด้วย...ถ้าไปสายมีหวัง...อิมยุนแกได้วิ่งรอบสนามสิบรอบแน่.....”

 

ร่างสูงขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์สีดำของตนเอง.....ก่อนจะยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา.....เพื่อรีบไปทำงานให้ทัน.....ยุนอาจึงตัดสินใจใช้ทางลัดเพื่อเป็นการเสียเวลา....โดยการลัดไปใช้ถนนในมหาวิทยาลัยโซวอนที่อยู่ใกล้ ๆ กับสถานีตำรวจที่เขาทำงานอยู่.......

 

“ใกล้ถึงแล้วนะครับ...คุณหนู.......”

 

เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนผู้เป็นคนขับรถเอ่ยบอกอย่างสุภาพ....ทำให้หญิงสาวตากลมโต...หน้าตาน่ารัก....ที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถลีมูซีนสีดำสุดหรูซึ่งบ่งบอกถึงฐานะได้เป็นอย่างดี....และไหนจะตราของกระทรวงการต่างประเทศของเกาหลีที่ติดอยู่ด้านหน้าสุดของรถด้วยแล้ว.............ใคร ๆ ในมหาวิทลัยต่างก็รู้ว่า....

 

รถลีมูซีนคันนี้เป็นรถของท่านรัฐมนตรีต่างประเทศของเกาหลี...และก็เป็นรถส่วนตัวของลูกสาวคนสวยของท่านรัฐมนตรีซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยโซวอนแห่งนี้นี่เอง....

 

ซอ จูฮยอน...หรือซอฮยอนลูกสาวคนเดียวของท่านรมต.ซอ...ต้องหยุดจากการหนังสือ...และถอดแว่นตาออกมา...ก่อนจะส่งยิ้มไปให้ชายวัยกลางคนที่เธอนับถือเหมือนกับคุณพ่อคนหนึ่ง....ก่อนจะเดินลงจากรถโดยที่ชายสูงวัยเป็นคนเปิดให้....

 

“วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วสินะคะ....ที่ลุงจุนวูจะไม่ได้มารับส่งซออีก...”

 

“ครับ...คุณหนู...เห็นว่าท่านรัฐมนตรีขอไปทางกรมตำรวจ...ให้ส่งนายตำรวจมาคุ้มกันคุณหนูระหว่างที่หาเสียง.....เห็นว่าเป็นผู้หญิงด้วย..เก่งนะครับผู้หญิงสมัยนี้....เป็นตำรวจคุ้มกันด้วย”

 

“เหรอคะ....งั้นเอาไว้หลังหาเสียง...ลุงจุนวูคงจะได้มาขับรถให้ซออีก”

 

หญิงสาวนัยน์ตากลมพูดจบก่อนจะโค้งให้กับชายวัยกลางคน..ซึ่งชายวัยกลางคนก็ทำตัวไม่ถูกที่คุณหนูผู้เป็นเจ้านายทำแบบนี้....

 

สายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองหญิงสาวตากลมด้วยความชื่นชม....เพราะซอฮยอนไม่เคยถือตัวว่าตัวเองเป็นลูกคนใหญ่คนโตของประเทศ.....และยังสามารถเข้ากับเพื่อน ๆ ได้เป็นอย่างดี....จึงทำให้มีชายหนุ่มมากมายต่างหมายปองเธออยู่.....

 

แต่ซอฮยอนนั้นยังไม่คิดที่จะคบกับใคร...เพราะเธอยังไม่เจอใครคนนั้นคนที่สามารถทำให้เธอรักได้........

 

“อ๊ะ!!!สิบโทหล่นไปไหนเนี่ย......”

 

หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาเมื่อไม่เห็นพวงกุญแจรูปสิบโทเคโรโระที่เธอนั้นแสนจะคลั่งไคล้นั้นไม่ได้อยู่ในกระเป๋าอย่างที่คิด......ซอฮยอนจึงเดินหาตุ๊กตากบสีเขียวนั้นตามริมถนนก่อนจะไปสะดุดตา...กับบางสิ่งที่กำลังอยู่กลางถนน.....

 

หญิงสาวยิ้มออกอย่างสดในก่อนจะเดินเข้าไปเก็บตุ๊กตากบสีเขียวนั่น...โดยที่ไม่ได้มองว่ากำลังมีรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบท์สีดำคันหนึ่งกำลังแล่นมา...ซอฮยอนที่กำลังหันไปมองด้วยความตกใจ...แต่จะหลบก็ไม่ทัน....เธอจึงยกมือมาปิดที่ตา.....

 

โครม!!!!!! สิ้นเสียง....ผู้คนในมหาลัยต่างพากันมองตามเสียง..ซอฮยอนที่กำลังปิดตาอยู่ก็ลดมือบางลง....ก่อนจะมองไปที่ร่างสูงที่กำลังพยุงตัวเองขึ้นด้วยความทุลักทุเล.....ซอฮยอนรีบวิ่งเข้าไปหาร่างสูงนั้น....

 

ยุนอาพยุงด้วยเองลุกขึ้นก่อนจะหันไปมองที่หญิงสาวตากลมต้นเหตุของอุบัติเหตุในครั้งนี้....ด้วยความโมโห....ก่อนที่จะต่อว่าหญิงสาว....ยุนอาก็ต้องถึงกับอึ้งตะลึงในความสวยของหญิงสาวตรงหน้า....

 

หัวใจของร่างสูงกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ....เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใย.....ยอมรับว่าคนอย่างยุนอาเจอผู้หญิงสวย ๆ มาก็เยอะมากแล้ว......แต่ไม่มีใครสามารถทำให้เขาหัวใจเต้นแรงได้แบบนี้เป็นครั้งแรก.......เพราะอะไรกัน......

 

          ก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงไปมากกว่านี้....ยุนอารีบส่ายศีรษะสะบัดความคิดออก....ก่อนที่จะเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อที่จะไม่ให้เห็นใบหน้าที่น่ารักนั้นอีก......

 

          ซอฮยอนเหลือบไปเห็นรอยถลอกที่แขนของร่างสูง.........ก็รีบเข้าไปเอาผ้าเช็ดผ้าสีเขียวอ่อนในกระเป๋าถือแบนด์เนม.....มาเช็ดให้กับยุนอาที่ตอนนี้กำลังหน้าแดงอยู่......เมื่อหญิงสาวเข้ามาปะชิดตัวเขาซะขนาดนี้.....และพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษอย่าจริงใจ....

 

          “ขอโทษนะคะ....ฉันไม่ทันมองว่าคุณกำลังขับมา..ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ.....”

 

          ภายในหน้าอกข้างซ้ายของยุนอาเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง....เมื่อได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนของหญิงสาวตากลมคนนี้...ก่อนที่หญิงสาวจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา.....

 

ยุนอาค่อยถอยตัวออกจากหญิงสาวโดยที่ไม่ทำจนน่าเกลียดเกินไป....ก่อนจะเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเพื่อปกปิดความตื่นเต้น....

 

“นี่คุณ.....เป็นบ้าหรือเปล่า...มายืนทำอะไรกลางถนนแบบนี้.....ถ้าฉันขับรถชนคุณเข้าจะทำยังไง.....หัดมองทางซะบ้างสิ!! นี่ถ้าฉันขับรถยนต์มา...คุณคงไม่ได้ยืนอยู่แบบนี้หรอก!!!

 

          “เอ๊ะ!!!นี่คุณ...ฉันก็ขอโทษคุณแล้วไง....ฉันบอกว่าฉันไม่ทันมอง....”

 

          หญิงสาวเหลืออดกับยุนอาที่กำลังต่อว่าให้เธออย่างไม่มีที่สิ้นสุด.....ตอนแรกก็กะว่าจะประทับใจอยู่หรอก....แต่พอยุนอาพูดกวนประสาทแบบนี้..หญิงสาวตากลมถึงกับโมโหขึ้นมาบ้าง......

 

          “ไม่ทันมอง....มัวแต่มองอะไรอยู่....หรือว่ามัวมองแต่ไอ้ตุ๊กตากบสีเขียวนั่นอยู่.....เลยไม่ทันมองทาง....”

 

          “อย่ามาเรียกสิบโทเคโรโระว่า...กบสีเขียวนะ.....”

 

          “ไม่รู้ละ....นั่นมันกบสีเขียวชัด ๆ ....เพราะเจ้ากบนั่นมันเกือบทำให้ฉันเกือบตายแล้วนะ.......รู้มั้ย!!!!!.....เฮ้ย!!สายแล้วสายแล้ว. ครั้งนี้ถือว่าฉันไม่เอาความก็แล้วกัน...แล้วคราวหลังเธอก็อย่าสนใจไอ้กบสีเขียวนั่น....จนไม่ได้มองทางอีกล่ะ...”

 

          ยุนอายังคงเถียงยียวนกับสาวตากลมแบบไม่มีที่สิ้นสุด....แต่ไม่ทันที่จะพูดจบก็นึกอะไรได้.....ยุนอารีบยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะรีบไปพยุงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์สีดำของตัวเองและรีบใส่หมวกกันน๊อกและสตาร์ทรถออกไปทันที.....

 

          ซอฮยอนมองตามคนปากร้ายที่กำลังขับรถออกไป....ก่อนที่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์คันนั้นจะย้อนนกลับมาหาเธออีกครั้ง....

 

          “หวังว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีกนะ...ยัยเด็กกบ!!!!55555

     “ดะ....เด็กกบ.....งะ...งั้นเหรอ.....อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ.....ไอ้คนหน้ากวาง....”

 

           แต่ดูเหมือนสิ่งที่ซอฮยอนพูดนั้นร่างสูงคงจะไม่ได้ยินเพราะว่า....ยุนอานั้นได้ขับรถออกไปไกลแล้ว....แถมยังโบกมือให้เธออีกด้วย.....ทิ้งให้ซอฮยอนยืนโมโหอยู่คนเดียวเมื่อคิดถึงใบหน้าที่กวนประสาทนั้น....

 

     “ฉันก็จะภาวนาไม่ให้เราได้พบกันอีกเหมือนกัน..ไอ้คนหน้ากวาง”


“เฮ้ย!!!!ไอ้ยุนนั่นแกไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย.......”

 

          ซูยองผู้กองในสถานีตำรวจเดียวกับยุนอาซึ่งเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนด้วย....เอ่ยทักรุ่นน้องจอมกระล่อนเมื่อเห็นสภาพที่มีแต่รอยแผลถลอกที่แขนและขา...

 

          “ไม่ได้ฟัดกับหมามาพี่.....แต่ไปฟัดกับกบมา....แถมยังเป็นกบสวยซะด้วย.....”ถ้อยคำหลังได้แต่นึกในใจ

 

          “กบเหรอ......พูดอะไรของแก.....ไป ๆ ท่านผู้การเรียกพบแล้ว...เกือบสายเลยนะแก....เมื่อคืนไปที่ไหนมาล่ะ...ฉันโทรหาก็ไม่ติด....”

 

          “ธุระนิดหน่อยพี่...นอกราชการ...อิอิอิ”พูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์

 

          “ธุระกับสาวที่ไหนอีกล่ะแก....เดือนนี้คนที่เท่าไหร่แล้ว....แกนี่จริง ๆ เลย...เมื่อไหร่แกจะเลิกนิสัยกระล่อนแบบนี้ซะที....”บ่นเป็นชุด

 

          “โธ่....พี่.....ยุนโสดอยู่นี่....ไม่ได้แต่งงานแบบพี่นี่น่า...พอเลิกงานก็ต้องรีบกลับบ้านไปหาภรรยาสาวสวย....ว่าแต่เมียพี่ก็สวยดีเนอะ...โอ้ย!!!!

 

          “น้อย ๆ หน่อยไอ้ยุน...อย่ามาเจ้าชู้ใส่เมียฉันแบบนี้....เดี๋ยวได้เจอกันหลังเลิกงานแน่แก......สาธุ...ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงล่ะก็...ช่วยรับฟังคำขอจากฉันด้วยเถอะคะ...ว่าช่วยส่งคนมากำราบปราบความเจ้าชู้ของไอ้เหม่งยุนนี่ด้วยเถอะคะ....เพี๊ยง!!!!

 

          “เฮ้ย!!!!....พี่ซูมาแช่งยุนแบบนี้ได้ไง....พี่ซูแช่งยุนเหมือนกับพี่แทงกูเลยง่ะ.....สิ่งศักดิ์ทั้งหลายคะ....อย่าไปเชื่อพี่ซูกับพี่แทงกูนะคะ...อิมยุนคนนี้เพียงแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่เท่านั้นเอง....ยังไงเห็นใจอิมยุนด้วยนะคะ”

 

          ยุนอายกมือมาทาบไว้ที่หน้าอกก่อนจะเอ่ยคำขอบ้าง....ไม่รู้ว่าทำไม่รู้เขาถึงกลัวกับคำขอของรุ่นพี่สองคนที่เหมือนกันแบบนี้นัก....

 

          “สิ่งศักดิ์สิทธ์คงจะไม่ฟังคนเจ้าชูอย่างแกแล้วล่ะ..ไอ้ยุน...ไป ๆ เข้าไปพบท่านผู้การได้ล่ะ....เห็นว่ามีงานสำคัญจะให้แกทำน่ะ.....”

 

          “งานสำคัญเหรอ....แล้วพี่พอจะรู้มั้ยว่าเรื่องอะไร.......”

 

          “ก็งานคุ้มกันลูกสาวคนเดียวของท่านรัฐมนตรีต่างประเทศ...ระหว่างที่เลือกตั้งเท่านั้นเอง.......”

 

         

เสียงบรรเลงเปียโนที่ไพเราะได้ดังมาจากห้องฝึกซ้อมทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาละแวกนั้นต่างพากันหยุดฟังเสียงเพลงที่ไพเราะนั้น....และยิ่งได้เห็นหญิงสาวตากลมหน้าตาน่ารัก..เรียบร้อย...เป็นคนบรรเลงแล้วภาพนั้นเธอดูราวเป็นเจ้าหญิงไปเลยจริงๆ.....

 

           “อย่าลืมนะ...ผู้หมวดงานของคุณก็คือ...คุ้มกันตัวของลูกสาวท่านรมต.ระหว่างที่หาเสียง....เป็นเวลาสองเดือน...เพราะฉะนั้นคุณอย่าทำให้กรมตำรวจต้องผิดหวังล่ะ.......”

       

               “แล้วฉันจะต้องเริ่มงานเมื่อไหร่คะ....ท่าน”   

 

          “เย็นนี้เลย....คุณจะต้องไปรับและส่งลูกสาวของท่านรมต.ที่มหาวิทยาลัย.....และคุณอาจจะต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของท่านรมต.ชั่วคราวด้วย....”

 

          เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้บังคับ....ยุนอาก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้เป็นชุดที่ดูสุภาพกว่าที่เขาใส่อยู่เข้าไปรายงานตัวกับท่านรัฐมนตรีซอที่กระทรวงการต่างประเทศก่อนจะได้รับมอบหมาย......

 

          ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัว....ซึ่งทำให้ยุนอาดูดีมาก...หญิงสาวหลาย ๆ คนที่เดินผ่านมาต่างพากันมองร่างสูงและส่งยิ้มให้ในความดูดีและเท่ห์แบบนั้น...

       ยุนอาที่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกมอง......ด้วยความเป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดี.....หรือจะเรียกอีกอย่าง....ก็คือ.....การเป็นคนเจ้าชู้......ร่างสูงก็ส่งยิ้มไปให้สาว ๆพวกนั้นทำให้พวกหญิงสาวก็พากันกรี๊ดไปใหญ่.....

 

ยุนอายกมือขึ้นมาดูนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยก่อนจะพิงไปที่รถยนต์สุดหรูที่ท่านรมต.เป็นคนบอกให้ว่าเอารับลูกสาวคนเดียวของท่านแทนลีมูซีนคันใหญ่

 

         

สายลมพัดตอนเย็นพัดมาเบา ๆ พาเอาเสียงเพลงจากเปียโนที่แสนจะไพเราะมาด้วย.....ยุนอาเอียงหูฟังด้วยความเคลิ้ม....เห็นท่านรมต.บอกว่าลูกสาวของท่านมาเรียนเล่นเปียโนที่นี่....และสั่งให้เขามารับ.....

 

          “เห็นท่านรมต.บอกว่าลูกสาวมาเรียนเล่นเปียโนที่นี่....งั้นเพลงนี้....เธอคงจะเป็นคนเล่นล่ะสิ....เพราะจังเลยน้า....ชักอยากจะเห็นหน้าแล้วสิ”


       ผ่ายไปเกือบหนึ่งชั่วโมง....และตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนสอนเปียโนแล้ว....บรรดานักเรียนเปียโนต่างพากันเดินออกมาจากห้องเรียนและต่างพากันกลับบ้าน....ยุนอาซึ่งตอนนี้ก็รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเพื่อรอลูกสาวท่านรมต.เดินออกมา.....อย่างตื่นเต้น....

 

ร่างสูงล้วงโทรศัพท์เครื่องบางเบาออกมาดู...เพราะว่า...ท่านรมต.นั้นได้ให้เบอร์ของเขากับลูกสาวของท่านเพื่อสะดวกในการติดต่อสื่อสาร.....เพราะคนทั้งคู่ยังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนนั่นเอง....

 

แต่ที่รู้อย่างเดียวนั่นก็คือ....ลูกสาวท่านรมต.ชื่อว่า ซอ จูฮยอนเท่านั้น

 

ตื้ด..........ตื้ด........เสียงสั่นของโทรศัพท์ของยุนอาดังขึ้น.....ร่างสูงก็นึกตื่นเต้นแปลก ๆ.....เมื่อมีเบอร์โทรที่โทรเข้าเป็นเบอร์โทรที่ไม่ได้บันทึกชื่อผู้โทร..

 

“หรือว่าจะเป็นลูกสาวท่านรมต. จะพูดกับเธอยังไงดีให้ดูสุภาพ....เอาไงเอากัน......”ยุนอามองดูโทรศัพท์ก่อนจะกดรับด้วยความตื่นเต้น..

 

“สวัสดีค่ะ....ดิฉัน..ร้อยตำรวจโทอิม ยุนอา...รับสายค่ะ...”น้ำเสียงสุภาพ

 

“สวัสดีค่ะ...ฉันซอ จูฮยอนนะคะ...ตอนนี้ฉันเรียนเปียโนเสร็จแล้วนะคะ...ไม่ทราบว่าผู้หมวดอยู่ตรงไหนคะ...ฉันจะลงไปหา.....”

 

น้ำเสียงหวานของคนตอบกลับมาช่างเพราะอะไรอย่างนี้....ทำเอาหัวใจของยุนอาที่ฟังถึงกับเต้นระรัว....อีกทั้งเสียงที่ฟังแล้วดูไม่ถือตัว...ดูเรียบร้อย..แล้วทำให้ยุนอาชักอยากจะเห็นหน้าเธอแล้วจริง ๆ...

 

“ตอนนี้ดิฉัน...จอดรถอยู่ที่ด้านหน้าของโรงเรียนน่ะคะ...”ยังคงสุภาพ

 

“งั้นรออีก...5 นาทีนะคะ...เดี๋ยวฉันจะลงไปหา...แล้วรถที่ผู้หมวดเอารับรับเป็นรถอะไรเหรอคะ.....ฉันจะได้ไปหาถูกคัน.....”

 

ยุนอาบอกยี่ห้อและสีของรถยนต์ให้กับหญิงสาว...ก่อนที่จะวางโทรศัพท์ไป.....ยุนอาก็รีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอีกครั้ง....ความรู้สึกเกร็งและอึดอัด.....และตื่นเต้น...ผสมปนเปกันไปหมด...ไม่รู้จะทำตัวยังไง....ในการพบกันครั้งแรกระหว่างเขากับลูกสาวของท่านรมต. อีกทั้งความรู้สึกอยากเจอสาวเสียงหวานนคนนี้....ว่าหน้าตาจะเป็นยังไง.....

 

ซอฮยอนเดินออกมาจากโรงเรียนเปียโนก่อนจะมองหารถยนต์ที่มารับตัวเอง....ก่อนที่จะไปสะดุดสายตากับร่างสูงในชุดสูทพอดีตัว....ดูไกล ๆ แบบนี้แล้วคนๆ นั้นถึงแม้ว่าจะเป็นผู้หญิง....แต่ว่าเขากลับดูดีมากเลย...

 

หญิงสาวตากลมยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะเดินไปที่ร่างสูงที่กำลังจัดเสื้อสูทของตัวเองอยู่......

          “ขอโทษค่ะ....ผู้หมวดอิม ยุนอาใช่หรือเปล่าคะ...”

 

          “ค่ะ...ฉันเอง.....”

 

ยุนอาที่กำลังจัดเสื้ออยู่ยังไม่ทันสังเกตว่าหญิงสาวตากลมกำลังเดินมาใกล้ ๆ....แต่ก็หยุดการกระทำทั้งหมดและหันไปตามน้ำเสียงหวานนั้น...ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความไม่คาดฝัน....ไม่ต่างจากซอฮยอนที่ก็อ้าปากค้างด้วยความคิดไม่ถึงด้วยเช่นกัน....

 

“เฮ้ย!!!!!!!เธอ....ยัยเด็กกบ!!!!

 

“คุณ.....ไอ้คนหน้ากวาง!!!!!



ตอนนี้บรรยากาศรอบ ๆ ตัวของคนทั้งคู่เงียบสนิท....ผู้คนที่ผ่านไปมาแถวนั้นต่างไม่กล้าที่เดินเข้าใกล้ทั้งสอง....ยุนอาและซอฮยอนต่างคนต่างจ้องหน้ากันเขม็งราวกับจะฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง....

 

“นี่คุณ!!!...ฉันไม่ใช่เด็กกบนะ....ฉันชื่อซอ จูฮยอน....จำไว้ด้วย...ไอ้ผู้หมวดหน้ากวาง.....”ซอฮยอนขึ้นเสียงเล็กน้อย

 

“ไม่ใช่เด็กกบได้ไง....ก็เห็น ๆ อยู่ว่าในตัวเธอมีแต่กบทั้งนั้น.....แล้วอีกอย่าง...ฉันคือผู้หมวดอิม ยุนอา...ถ้าจะให้ดี...ฉันก็อายุมากกว่าเธอซะอีก..ไม่งั้นก็เรียกฉันว่า....พี่ยุนแล้วกัน.....ไม่ใช่ผู้หมวดหน้ากวางแบบที่เธอเข้าใจ”

 

ร่างสูงเถียงซอฮยอนขึ้นมาบ้าง....และพลางสำรวจหญิงสาวที่ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ....สมุด....พวงกุญแจของเธอ...ทั้งหมดล้วนแต่เป็นรูปของเจ้ากบตัวสีเขียว.....ซอฮยอนรีบเอามือมาปิดสิ่งของที่ยุนอากำลังมอง....

 

“ยี้....ไม่เอาหรอก!!!จะให้เรียกกวางว่าพี่....คุณน่ะจะไม่ใช่ผู้หมวดหน้ากวางได้ไง....คุณน่ะมันหน้ากวางชัด ๆ.......”ซอฮยอนพูดขึ้นมาบ้างทำให้ยุนอาถึงกับงง

 

“กวางยังไง...ไม่ทราบยัยเด็กกบ...หน้าแบบฉันเนี่ยสาว ๆ น่ะติดฉันเป็นขบวนนะจะบอกให้......”ยุนอากอดอกอย่างภูมิใจ

 

“แหวะ!!!หลงตัวเองชะมัด....หน้าแบบคุณน่ะเหรอสาว ๆ ติดกันเป็นขบวน.....สงสัยแม่สาว ๆ พวกนั้นของคุณสงสัยจะขาดวิตามินบำรุงสายตา....ถึงได้พากันตามติดชีวิตกวาง..คิกๆๆๆ”

 

“นี่ยัยเด็กกบ......จะมากไปแล้วนะ........หน้าฉันไปเหมือนกวางตรงไหน...ไม่ทราบ...ห๊ะ!!!!

 

“นี่....คุณผู้หมวดหน้ากวาง...นี่คุณไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่....ก็หน้าผากคุณน่ะ...เหมือนกวางเลยแหละ....อิอิอิ”

 

“ยัยเด็กกบ....นี่เธอกล้าว่าฉันเรอะ.......”

 

ไม่ทันที่ยุนอาจะต่อคำ....เสียงโทรศัพท์ของซอฮยอนก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียงก่อน....หญิงสาวตากลมแลบลิ้นใส่ยุนอาก่อนจะกดรับสาย......ทำให้ร่างสูงต้องเอามือมาพัดไล่ความร้อนที่ใบหน้า...ก่อนที่เขาจะโมหาไปมากกว่านี้

 

สาบานได้.....ตั้งแต่เกิดมาอิม ยุนอาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน....ผู้หญิงที่บอกว่าเขาหน้าเหมือนกวาง..ไม่เคยมีใครเคยว่าให้เขาแบบนี้เลย....ทั้งๆที่มีผู้หญิงหลายต่อหลายคนพากันหลงใหลใบหน้าที่งดงามนี้....ซ้ำยังเป็นเด็กสาวที่อายุน้อยกว่า...และดูเรียบร้อยยังกับผ้าพับไว้ด้วยแบบนี้........

 

แต่นิสัยนี่ขัดกันสุด ๆ....ตอนแรกก็ว่าจะประทับใจอยู่หรอก.....หน้าตาก็สวยดีอยู่....ยุนอาเสือผู้หญิงเจอคนแบบนี้ก็ขอบายก่อนล่ะ....

 

ขอสาบานต่อฟ้าดินตรงนี้เลย.....ยังไงอิม ยุนอาคนนี้ก็ไม่ขอเอายัยเด็กกบนี่มาเป็นแฟนเด็ดขาด..........


        
         “นี่คุณหน้ากวาง....เดี๋ยวคุณต้องพาฉันไปซื้อเสื้อผ้าหน่อยนะ...พอดีคืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่อ......”

 

ซอฮยอนวางโทรศัพท์และหันไปมองยุนอาที่กำลังแกะเอาเนกไทออกมาหลวม ๆ.....ไหนจะถอดเสื้อสูทออกมา...แล้วพับแขนเสื้อขึ้นมาอีกยิ่งทำให้ร่างสูงดูเท่ห์ขึ้นไปอีก.....หญิงสาวตากลมมองร่างสูงด้วยหัวใจเต้นระรัว....ยอมรับว่ายุนอาเป็นคนหน้าตาดี......รูปร่างดีคนหนึ่ง....แต่ดูท่าทางจะเป็นคนเจ้าชู้..กระล่อนมาก....ดูจากการพูดที่บอกว่าสาว ๆ ติดเป็นขบวน...แล้วท่าจะจริง....เพราะตอนที่เธอยืนทะเลาะกับร่างสูง....

 

สังเกตได้ว่ามีผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่เดินผ่านมาและส่งยิ้มให้ร่างสูงบ่อย ๆ........แต่ว่ายุนอาคงจะไม่ทันสังเกตเพราะมัวเถียงกับเธออยู่......ใบหน้าเรียวได้รูป...ขาวใส...นั่นมันก็ทำให้เธอใจสั่นได้เหมือนกัน

 

“นี่!!!ยัยเด็กกบ...เธอจะจ้องฉันอีกนานมั้ย...ฉันรู้ว่าฉันหน้าตาดี....จะไปหรือเปล่าซื้อของน่ะ”

 

“คะ...ใครจ้องคุณกัน....หลงตัวเองชะมัด...ไปเปิดประตูรถสิ...”

 

ซอฮยอนออกทำเป็นออกคำสั่ง....เพื่อปกปิดใบหน้าที่กำลังขึ้นสีเพราะเธอเผลอไปมองร่างสูง.....ทำเอาใจเต้นสั่นไหว.......ยุนอาก็เบะปากก่อนหนึ่งครั้งก่อนจะเปิดไปเปิดประตูรถให้หญิงสาวตากลม.....

 

          ในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินอยู่นั้น...ส้นรองเท้าของเธอก็หักขึ้นมา...ซอฮยอนที่กำลังจะหกล้ม...ยุนอาหันไปมองหญิงสาวด้วยความตกใจ...เขาจึงรีบวิ่งไปรับตัวของซอฮยอน....ทำให้หญิงสาวทรงตัวอยู่ได้.....

 

          แต่อยู่ในอ้อมกอดของยุนอา.....ซอฮยอนที่กำลังจับไหล่ทั้งสองข้างของร่างสูงที่พยุงตัวเธอให้ลุกขึ้น.......สองสายตาสอดประสานกันแบบลึกซึ้ง.......ยุนอามองใบหน้าที่ขาวเนียนของหญิงสาวตากลม....กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของซอฮยอนลอยมาติดที่จมูกของร่างจมูกยิ่งทำให้เขานั้นยิ่งเคลิ้มในความน่ารักของหญิงสาวตากลม......

 

          ไม่ต่างจากซอฮยอนที่ตอนนี้เหมือนกับว่าตัวเองกำลังหลงใหลในสายตาที่มีเสน่ห์ของยุนอา.....ใบหน้าของคนทั้งคู่เริ่มเข้ามาใกล้กันเรื่อย ๆ....จนเหลืออีกไม่กี่เซ็นที่ริมฝีปากของทั้งสองจะแตะกัน.....

 

          ก่อนที่ซอฮยอนจะเป็นคนผลักยุนอาออกเบา ๆ..ทำให้ยุนอาตื่นจากภวังค์ทันที.....ความเงียบเริ่มครอบคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง.....

 

          ซอฮยอนหันหน้าไปอีกทางหนึ่งเพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำของตนเองไม่ให้ยุนอาได้เห็น.....ในขณะที่ยุนอาก็เบือนหน้าไปอีกทางด้วยใบหน้าสีระเรื่อเช่นกัน......

 

          “ทำไมกัน...เมื่อกี้มันคืออะไร....เรากำลังจะจูบยัยเด็กกบนั่นเหรอ....แกเป็นอะไรอิม ยุนอา.....ทำไมหัวใจเต้นแรงแบบนี้....ทั้ง ๆ ที่เราไม่เคยเป็นมาก่อน........”

 

        “ระ..เรากำลังจะจูบกับ...ผู้หมวดหน้ากวางนั่นเหรอ...ทำไมใจถึงสั่นแบบนี้นะ.....ไม่ ๆๆๆ ซอฮยอน...เธอจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ”



           “นี่....ยัยเด็กกบ.....เธอจะซื้ออะไรมากมายขนาดนี้เนี่ย...ฉันไม่มีมือจะถือแล้วนะ.....”

 

          ยุนอาที่ตอนนี้กำลังบ่นอุบอิบกับซอฮยอนที่กำลังเดินตัวปลิว....ส่วนเขากลับต้องมาถือถุงใส่ของที่หญิงสาวซื้อมาหลายเกือบนับสิบถุง.....ซอฮยอนปลายตาร่างสูงที่กำลังหิ้วถุงพะรุงพะรังอย่างขำ ๆ....

 

          “จะบ่นอะไรมากมายผู้หมวดหน้ากวาง....มีหน้าที่หิ้วก็หิ้วไปสิ....”

 

          หญิงสาวตากลมพูดจบก็ไม่สนใจยุนอาที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาอาฆาตมายังเธอ.....หญิงสาวยิ้มนิด ๆ ก่อนจะพาเขาเข้าร้านนู่นร้านนี่.....จนยุนอาถึงกับเข่าอ่อน...ด้านซอฮยอนก็นึกยิ้มอย่างสะใจที่ได้แกล้งผู้หมวดร่างสูง...

 

          ก่อนที่เธอจะเข้าไปในร้านขายสูทของผู้หญิงต่อ......ยุนอาที่ไม่ยอมเดินต่อก็นั่งลงตรงเก้าอี้รับรองแขกที่ทางร้านจัดไว้รับรองลูกค้า....ยุนอาโยนถุงใส่ของทิ้งอย่างหัวเสีย.....ก่อนจะมองไปที่ซอฮยอนที่ตอนนี้กำลังเลือกเสื้อสูทอย่างเอาจริงเอาจัง....พลางมองไปมาที่ตัวของเขาด้วย....

 

          ตึก....ตึก...ตึก....เสียงหัวใจของยุนอาเริ่มเต้นดังขึ้น...เมื่อสายตาของซอฮยอนกับเขาได้สอดประสานกันอีกครั้ง.....ก่อนที่หญิงสาวจะเบือนหน้าไปเลือกเสื้อใหม่อีกครั้ง...ส่วนยุนอาก็ทำเป็นลุกขึ้นไปที่หน้าร้าน.....

 

          ไอ้หัวใจบ้า....จะเต้นแรงทำไมขนาดนี้...ยัยนั่นก็แค่ยัยเด็กกบนะ....แต่ว่า....นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราเป็นแบบนี้....ทำไมกัน....ยัยเด็กนั่นก็น่ารักดีนะ...ไม่เคยมีใครกล้ามาเถียงเราแบบนี้เลย.....ดู ๆ ก็น่ารักดี....

 

          ไม่ ๆๆๆๆๆ ไม่จริ๊งใช่มั้ย.....ฉันไม่ได้ชอบเธอใช่มั้ย!!!!ยัยเด็กกบ....

 

          “คุณผู้หมวดหน้ากวางมาทำอะไรที่นี่....ว้าย!!!!.

 

          ยุนอาสะบัดศีรษะไปมาเพื่อให้ความคิดไร้สาระนั่นออกไปจากหัว...โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าซอฮยอนกำลังเดินมาประชิดด้านหลัง.......ทำให้ยุนอาและซอฮยอนเสียหลักด้วยกันทั้งคู่.......หญิงสาวตากลมจะกำลังสะดุดล้ม......แต่ยุนอาก็เข้าไปรับตัวเธอเอาไว้ทัน....ทำให้ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอีกครั้ง.......ซอฮยอนรีบพยุงตัวเองขึ้นก่อนจะรีบออกจากอ้อมกอดของคนร่างสูง..ส่วนอีกคนที่กำลังหน้าแดงก็รีบหันหน้าไปทางอื่นทันที.....

 

          “เอ้า!!!นี่ของคุณ....คืนนี้ใส่ชุดนี้ล่ะ...ถ้าคุณไม่ใส่ฉันจะฉีกอกคุณแน่...แล้วจะยืนที่นี่อีกนานไหม...ฉันจะรีบกลับไปแต่งตัว.....”

 

          ซอฮยอนยัดถุงสีแดงใส่มือของยุนอา....ก่อนที่จะรีบเดินนำหน้าไป....ยุนอาที่กำลังอยู่ในภวังค์ความน่ารักของซอฮยอนเมื่อกี้....ก็สะดุ้งตื่น...ก่อนจะเปิดดูถุงพบว่าเป็นเสื้อสูทสีฟ้าอ่อนกับเสื้อและกางเกงสีขาว.....

 

          “นี่...เธอซื้อให้ฉันเหรอ........”

 

          ยุนอาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะอมยิ้มด้วยความสุข......เฮ้ย!!!นี่เราจะยิ้มทำไมเนี่ย.....แค่ยัยนั่นซื้อของให้เราแค่นี้เอง.....มีสาว ๆ หลายคนก็เคยซื้อให้เรานะ....แต่ทำไมกับคนนี้....เราถึงมีความสุขขนาดนี้....เพราะอะไรกัน!!!!

 

          ยุนอาในชุดเสื้อสูทสีฟ้าอ่อนที่หญิงสาวตากลมซื้อให้....ได้มายืนรอซอฮยอนที่หน้าบ้านเพื่อรอรับเธอไปงานเลี้ยงคืนนี้....ส่วนท่านรัฐมนตรีซอนั้นได้ไปก่อนแล้ว.....ร่างสูงยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจ....

 

          “แต่งตัวแค่นี้..ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยเหรอ.....ยัย...เด็ก...กบ..”

 

          ยุนอาที่กำลังหงุดหงิดเพราะต้องรอหญิงสาวมานานเกือบชั่วโมงก็พูดลอย ๆ ขึ้นมา...ก่อนจะลากเสียงยาวเพราะอึ้ง...ทึ่ง...และตะลึง....อ้าปากค้าง

 

          ซอฮยอนเดินออกมาจากตัวบ้านในชุดเดรสเกาะอกสีขาว....และไหนจะทรงผมดัดลอนเล็ก ๆ นั่นอีก.....ทำให้ผู้หมวดร่างสูงถึงกับตะลึงและหัวใจเต้นแรงในความสวย...น่ารักของหญิงสาว.....

 

          ซอฮยอนที่ตอนนี้เดินมาใกล้ ๆ ยุนอาก็อดขำในท่าทางตะลึงของยุนอาไม่ได้....หญิงสาวจึงยกมือมาโบกผ่านใบหน้าของยุนอาไปมา...พร้อมกับส่งเสียงเรียก....

 

          “นี่...ผู้หมวดหน้ากวาง!!!เป็นอะไรไป!!”ซอฮยอนเสียงหวาน

 

          “ปะ...เปล่า.....”พูดไปหน้าแดงไป

 

          “เปล่าได้ไง...แล้วหน้าแดงทำไม....อ๋อ...รู้แล้ว....เพราะฉันสวยล่ะสิ...เลยอึ้ง...”

 

ซอฮยอนล้อเลียนก่อนจะเอียงคอนิดนึงและส่งยิ้มไปให้ร่างสูงที่ตอนนี้ยิ่งเขินจนหน้าแดงไปอีก.....ยุนอาจึงต้องเบือนหน้าหนีหญิงสาวตากลมที่กำลังจับผิดอยู่.....

 

“ถึงเธอจะสวยยังไง....เธอก็เป็นเด็กกบอยู่ดี...”

 

ยุนอาพูดพลางเปิดประตูรถให้หญิงสาว.......ก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงอีกครั้งเพราะหญิงสาวตากลมกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆและขยิบส่งสายตาวิ้งไปให้เขาที่กำลังยืนตัวแข็งอยู่.....

 

“แล้วอย่ามาหลงรักฉันก็แล้วกัน...ผู้หมวดหน้ากวาง”



         ภายในงานเลี้ยงของรัฐบาล....ไม่แปลกที่จะมีแต่แขกคนใหญ่คนโตระดับผู้นำประเทศอยู่ในงานเต็มไปหมด.....ยุนอามองไปที่หญิงสาวตากลมซึ่งตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่เคียงข้างกับคุณพ่อของเธอ...ที่กำลังคุยกับท่านรมต.อีกคนอย่างออกรสออกชาติ....

 

          รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของร่างสูง...เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังยิ้มหวานอยู่.....และไหนจะกิริยามารยาทที่แสดงต่อหน้าผู้ใหญ่ที่ดูเรียบร้อยนั้นอีก.....แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังโค้งอย่างนอบน้อมให้กับชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนคู่กับท่านรมต.อีกคนหนึ่ง....

 

          ชายหนุ่มส่งยิ้มหวานไปให้ซอฮยอน.....ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มกลับไปให้...ในขณะนั้นได้มีนักข่าวขอถ่ายรูปทั้งคู่เป็นจำนวนมาก.....ชายหนุ่มขยับตัวชิดกับหญิงสาวเล็กน้อย....ก่อนทั้งคู่และท่านรมต.ทั้งสองท่านจะส่งยิ้มให้กับบรรดาช่างภาพที่ถ่ายรูปอยู่....

 

          “จะยืนใกล้ทำไมนักหนา....ยืนห่าง ๆ ก็ได้นี่...ไอ้หน้าจืด...”

 

          ยุนอาที่ยืนมองอยู่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาชักสีหน้าไม่พอใจ...ที่ได้เห็นภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด....ไม่สบอารมณ์...บอกไม่ถูก....ก่อนจะสะดุ้งหันไปมองตามเสียงหวานที่เอ่ยทักข้างหลัง....

 

          “สวัสดีค่ะ....มาคนเดียวเหรอคะ...ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนได้มั้ยคะ”

 

          ยุนอาหันไปมองตามเสียงหวาน....สาวเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังส่งยิ้มไปให้เขาอย่างสดใส.....ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มตอบกลับไปให้ตามประสาคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดี....เฉพาะกับมนุษย์ผู้หญิง.....

 

          ยุนอาและสาวเซ็กซี่ยืนคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนที่...ยุนอาจะทราบชื่อของเธอ...คู ฮาร่า...เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของท่านรมต.การคลัง....แต่ดูท่าทางสาวน้อยคนนี้จะไม่ค่อยชอบงานเลี้ยงสักเท่าไหร่....

 

          “เพิ่งจะรู้นะเนี่ย....ว่าลูกสาวของท่านรมต.ของประเทศของเราจะมีแต่คนน่ารัก....เกือบทุกคน......”ยุนอาพูดพลางมองไปที่ซอฮยอน

 

          “อะไร..นะคะ...พี่ยุนว่าไงนะ.....”ฮาร่าถามขึ้นมา

 

          “ปะ..เปล่าจ๊ะ......”

 

          ยุนอาตอบตะกุกตะกัก....ก่อนที่จะหันไปคุยกับฮาร่าอีกครั้ง....ร่างสูงมักจะมีเรื่องมาให้ฮาร่าหัวเราะอย่างไม่ขาดสาย.....ท่าทางที่ดูสนิทสนมกันเกินไปนั้น...มันได้อยู่ในสายตาของหญิงสาวตากลมตลอดเวลา.....

 

          ซอฮยอนมองดูผู้หมวดหน้ากวางของเธอ????ที่ตอนนี้กำลังถูกหญิงสาวเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังใช้มือปัดอะไรบางอย่างออกจากเสื้อของคนร่างสูง.....ก่อนที่ร่างสูงจะส่งยิ้มหวานขอบคุณกลับไปให้.....

 

ความรู้สึกหงุดหงิด....ไม่พอใจ...ที่เห็นหญิงสาวแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนกับร่างสูง...ได้เกิดขึ้นกับซอฮยอน.....อย่างบอกไม่ถูก....

 

“จะยิ้มให้ยัยนั่น..อีกนานมั้ย....ไอ้คุณผู้หมวดหน้ากวาง...”

หลังจากงานเลี้ยงของรัฐบาลผ่านไปหนึ่งสัปดาห์....ยุนอาก็ทำหน้าที่ไปรับไปส่งอย่างไม่มีบกพร่อง......และคนทั้งคู่ก็ยังชอบทะเลาะกันอยู่เรื่อย ๆ....

 

แต่คนที่แพ้.....ส่วนมากจะเป็นยุนอามากกว่า....ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ยอมหญิงสาวตากลมคนนี้ซะทุกครั้ง....และก็แอบหัวใจเต้นสั่นไม่เป็นจังหวะตลอดเวลาที่ซอฮยอนชอบแกล้งมาอยู่ใกล้ ๆ หรือไม่ก็เอามือเอาไม้มาแตะนั่นแตะนี่เขาบ้าง....

 

ทำเอาคนเจ้าชู้อย่างยุนอาต้องหน้าแดงบ่อย ๆ.....และดูเหมือนว่าหญิงสาวดูจะชอบใจที่เห็นยุนอาเป็นแบบนี้....และซอฮยอนก็แอบใจเต้นด้วยเช่นกันเมื่อบางครั้งยุนอาก็เทคแคร์เธอด้วย.....ถึงแม้ว่าเขาจะชอบบ่นก็ตาม...

 

 โดยที่ทั้งสองฝ่ายต่างเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆที่ตรงหน้าอกข้างซ้าย...เหมือน ๆกัน......ใจสั่นเมื่อพบกัน....และเขินเมื่อต้องใกล้ชิดกันด้วย

 

และยิ่งใกล้ถึงวันเลือกตั้งเข้าไป.....ก็ต้องยิ่งระวังยิ่งมากขึ้น....เพราะอาจจะมีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นก็ได้.....

 

ยุนอาก้มลงมองนาฬิกาก่อนจะเงยหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม......เมื่อเห็นซอฮยอนกำลังเดินมา.......

 

ไอ้ปากบ้าทำไมต้องยิ้มด้วย...แค่ยัยเด็กกบเดินมาแค่นี้...ยุนอายกมือมาตบปากตัวเองเบา ๆ.....ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกครั้ง....แต่ครั้งนี้กลับเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ในมือถือดอกไม้ไว้ข้างหลังเพื่อซ่อนหญิงสาว....จำได้ว่าเคยเห็นในงานเลี้ยงกำลังเดินเข้ามาทักหญิงสาวด้วยรอยยิ้มหวาน......

 

ส่วนซอฮยอนเมื่อเห็นชายหนุ่มก็รีบโค้งให้นิด ๆ.....ก่อนที่จะส่งยิ้มกลับไปให้...ชายหนุ่มพูดคุยกับซอฮยอนก่อนจะเอาดอกไม้ออกมา...

 

“พี่ขอมอบดอกไม้นี่ให้....น้อง..ซอ...ครับ.....”

 

“อ้าว!!!!ที่รักมาอยู่ที่นี่เองเหรอ”

 

ด้วยเพราะอารมณ์อะไรก็ไม่ทราบที่ทำให้ยุนอาถึงกับหงุดหงิดที่เห็นคนอื่นจะมอบดอกไม้ให้กับหญิงสาวตากลม......มันทำให้ยุนอาอารมณ์ร้อนขึ้นมา.....ยุนอาเหลือบไปเห็นดอกไม้สีขาวที่อยู่บนต้นไม้......เขาจึงรีบเด็ดดอกไม้นั่นมาและพุ่งตรงไปที่หญิงสาวตากลม...

 

“ที่รัก.....สามีมารับแล้วจ๊ะ.....อ๊ะ....พี่มีดอกไม้มาให้ด้วย...หวังว่าคงจะถูกมากกว่า...คนอื่น....เอาให้นะจ๊ะ....ขอโทษนะคะคุณ...ตอนนี้ฉันขอตัวภรรยาสุดที่รักกลับบ้านก่อน....เดี๋ยวต้องรีบไปทำอะไรอย่างอื่นอีก......”

 

          ร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมกับหอมไปที่ขมับของหญิงสาวตากลมหนึ่งครั้งต่อสายตาชายหนุ่มหน้าตาดี...และยังไม่พอคว้าเอวขอดมากอดอีกด้วย....หญิงสาวตากลมจ้องตาของร่างสูงอย่างโมโห.....ก่อนที่ร่างสูงจะพาเธอออกไปจากที่นั่น...อย่างอารมณ์ดี

 

          ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ผู้หมวดหน้ากวาง!!!!!

 

เมื่อเดินลับตาจากชายหนุ่มมาไกลแล้ว.....ยุนอาก็ยังคงกอดซอฮยอนไว้อย่างเดิม.....ทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าแดงไปกับการกระทำเหล่านี้ของยุนอา..แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นและเอามือหยิกที่แขนของร่างสูง....ทำให้เขาร้องออกมา...

 

“โอ้ย!!!ยัยเด็กกบ....ฉันเจ็บนะ...มาหยิกฉันทำไมเนี่ย...”

 

“ก็คุณ...มากอดฉันทำไม....แล้วไหนจะเมื่อกี้อีก....คิดจะแกล้งกันหรือไง...เดี๋ยวพี่ยงฮวาเขาก็เข้าใจผิดหรอก.......”ซอฮยอนบ่นเป็นชุด

 

“เข้าใจผิดนะสิดี....ไอ้หน้าจืดนั่นจะได้เลิกยุ่งกับเธอซะที....”ยุนอาพูดน้ำเสียงประชดประชัน

 

“อะไรนะ!!!...เมื่อกี้คุณผู้หมวดหน้ากวางว่าไงนะ!!!

 

“ปะ...เปล่านี่....จะกลับมั้ย...บ้านน่ะ....หรือจะยืนทะเลาะกันต่อที่นี่”

 

ยุนอาบอกปัดไปด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ.....ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถให้กับหญิงสาว.....ซอฮยอนที่เมื่อกี้ได้ฟังที่ร่างสูงพูด....เธอไม่ได้ฟังผิดไปแน่นอน.......

 

ยุนอาบอกว่าไม่อยากให้ชายหนุ่มมายุ่งกับเธอ.......และไหนน้ำเสียงประชดประชันนั่นอีก.....เหมือนกับว่าเขากำลังหึงเธออยู่ยังไงยังงั้น.....เมื่อได้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของยุนอาอีก.....หญิงสาวตากลมถึงกับอมยิ้มออกมา...และมองดอกไม้สีขาวที่ยุนอาให้มาด้วยรอยยิ้ม

 

น่ารักดีเหมือนกันน้า.......คุณผู้หมวดหน้ากวาง....


หงุดหงิด.....ทำไมรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้.....

 

ซอฮยอนที่ตอนนี้กำลังแอบมองยุนอาที่กำลังยืนคุยกับหญิงสาวเซ็กซี่คนหนึ่งข้าง ๆ รถที่เขาเอามารับเธอ.....ถ้าจำไม่ผิดผู้หญิงคนนั้นเธอเคยเจอที่งานเลี้ยงคืนนั้น....หญิงสาวเซ็กซี่มีการยกมือมาจับที่เส้นผมของยุนอาบ้าง...จับที่ปกเสื้อบ้าง....จัดเนกไทให้บ้าง....โดยที่มีการส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้เป็นระยะ....

 

โดยที่ยุนอาก็ส่งยิ้มหวานหยดส่งกลับไปให้...ทำให้หญิงสาวเซ็กซี่ถึงกับหน้าแดง.....แต่คนที่หน้าแดงอีกคน....คงจะหนีไปไม่พ้น....ซอฮยอนที่กำลังหน้าแดงเพราะความหงุดหงิดที่มีคนมายุ่งวุ่นวายกับคนหน้ากวางอยู่....หญิงสาวเดินเข้าไปหาทั้งคู่ทันที.....

 

“ผู้หมวดหน้ากวาง....เอ้ย!!!!!ที่รักมาทำอะไรที่นี่คะ....ซอหิวแล้วไปหาอะไรทานเถอะค่ะ....แล้วนี่ใครคะ......ขอโทษนะคะขออนุญาตพาตัวสามีกลับไปก่อน....หวังว่าคงจะไม่ว่านะคะ.......”

 

        แล้วหญิงสาวตากลมพาเดินเข้าไปควงแขนร่างสูงที่กำลังเหวออยู่...ส่วนหญิงสาวสวยเซ็กซี่คนนั้นก็ได้แต่มองตามทั้งคู่ไป....ทำให้ร่างสูงมองหญิงสาวเซ็กซี่คนนั้นด้วยความเสียดาย..

 

 “แสบนักนะยัยเด็กกบ....ลาก่อนนะจ๊ะ....ฮาร่าที่รัก.....



ซอฮยอนเดินลากแขนร่างสูงไปที่รถ....ก่อนที่จะเปิดประตูยัดยุนอาไปนั่งข้าง ๆ คนขับเอง....ส่วนเธอก็เป็นคนขับเองด้วยใบหน้าที่กำลังบึ้งตึง...ยุนอาที่ได้แต่นั่งเงียบ ๆ เท่านั้น....ไม่กล้าที่จะปริปากพูด....เพราะดูท่าทางหญิงสาวนั้นน่ากลัวจริง ๆ...

 

ว่าแต่ว่า....ยัยเด็กกบนี่...ไปโกรธใครมานะ....หรือว่าจะโกรธที่เราอยู่กับฮาร่า......ไม่หรอกมั้ง.....ยัยเด็กกบนี่คงจะแกล้งเราเท่านั้นเอง...

 

“บ้านคุณอยู่ที่ไหน.......”น้ำเสียงเย็นเอ่ยท่ามกลางความเงียบ

 

          “ฉะ...ฉันไม่ได้อยู่บ้าน...ฉันอยู่คอนโด...”เอ่ยเสียงเบา ๆ

 

          “จะบ้านหรือคอนโดก็เหมือนกันนั่นแหละ.....”เอ่ยอย่างหงุดหงิด

 

          “พูดดี ๆ ก็ได้นี่.....ทำไมต้องดุด้วย”อุบอิบในลำคอ

 

         

 

ยุนอาบอกที่อยู่คอนโดของเขาก่อนที่ซอฮยอนจะเลี้ยวรถด้วยความเร็ว...ทำเอายุนอาถึงกับต้องรีบคาดเข็มขัด.....เหลือบมองหญิงสาวตากลมที่ตอนนี้กำลังจดจ้องมองถนนอย่างหวั่น ๆ ........นัยน์ตาของซอฮยอนนั้นดูน่ากลัวชอบกล.....ไม่เหมือนซอฮยอนที่คอยทะเลาะกับเขาเลย....

 

“พี่ไม่คิดจะชวนฉันขึ้นไปที่ห้อง...หน่อยเหรอ...”

 

ถ้อยคำพูดที่เรียกสรรพนามที่ดูเปลี่ยนไป....ทำให้ยุนอาถึงกับหันไปมองซอฮยอนที่กำลังยิ้มอยู่.....แต่เป็นยิ้มแบบเจ้าเล่ห์

 

ยุนอากลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งครั้ง.....จะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ยยัยเด็กกบ...อยู่ดี ๆ ก็เรียกเราว่าพี่....แต่ว่า.....พอยัยเด็กกบนี่เรียกเราว่าพี่แล้ว....ก็ดูน่ารักไปอีกแบบ.....

 

“ตะ....แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน...เคยได้ไปในห้องฉันเลยนะ...”

 

“แล้ว......ซอ....ขึ้นไปไม่ได้เหรอคะ...พี่ยุนอา

 

“ดะ....ได้ก็ได้สิ....วันนี้ทำไมเธอดุจัง.....”

 

ซอฮยอนเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองกับยุนอาอีกครั้ง....และด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูดุดัน....ทำให้ยุนอาต้องยอมแพ้และพาหญิงสาวตากลมขึ้นไปบนคอนโดของตัวเอง....ทั้ง ๆ ที่ยุนอาไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับห้องตัวเองด้วยซ้ำ.........

 

หญิงสาวตากลมเดินเข้ามาในห้องของยุนอาแล้วพลางเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ.....ยุนอาโยนเสื้อสูทไว้บนโซฟาสีแดงกลางห้อง...ก่อนจะเดินลับไปในห้องครัวเพื่อไปเอาน้ำมาต้อนรับหญิงสาวตากลม.....พลางส่ายหน้าเบื่อหน่ายไปด้วย......

 

“ผู้หญิงอะไรเอาแต่ใจชะมัด....แต่ก็แปลก...อยู่ ๆ ยัยเด็กกบนั่นดันพูดดีกับเราซะงั้น.....”

 

ยุนอาบ่นพึมพำคนเดียวพลางหยิบเอาแก้วน้ำมาเทใส่น้ำในตู้เย็น....ก่อนจะหันหลังกลับไปหาหญิงสาว...

 

ซ่า...............เสียงน้ำในแก้วที่ยุนอาตั้งใจเอาไปให้หญิงสาวตากลมกับต้องหกไปเสียก่อน.......แต่มันดันไปหกใส่ซอฮยอนที่กำลังเดินมาหาเขา....

 

นัยน์ตาของยุนอาเบิกกว้างราวกับตกใจในสิ่งที่เห็น.....เสื้อสีขาวตัวบางของซอฮยอนที่เปียกน้ำนั้นมันทำให้เห็นรูปร่างของหญิงสาวเกือบทั้งหมด....

 

ยุนอาที่กำลังเบิกตากว้างถึงกลับหน้าขึ้นสี......และรีบเบือนหน้าไปทางอื่นก่อนที่หญิงสาวจะเห็นใบหน้าแดงก่ำของยุนอาผู้เจ้าชู้คนนี้.....หัวใจเต้นระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะ.....

 

เห็นผู้หญิงมาก็มากมาย...แต่ทำไมกับเด็กคนนี้...ทำไมถึงตื่นเต้นแบบนี้

 

“ขะ...ขอโทษนะ...เดี๋ยวฉัน..จะไปเอาเสื้อมาให้เปลี่ยน..”

 

ยุนอาพูดเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด....และขณะที่เขากำลังเดินเลี่ยงเพื่อจะไปหยิบเสื้อให้ซอฮยอนเปลี่ยนและหลบเลี่ยงใบหน้าที่แดงก่ำและเสียงหัวใจที่เต้นแรง....

 

ยอมรับครั้งแรกก็แล้วกัน....ว่าอิม ยุนอาคนนี้เริ่มจะหวั่นไหวกับหญิงสาวตรงหน้าแล้ว........แต่หญิงสาวตากลมกลับเดินเข้าไปกอดเขาจากด้านหลังและเอ่ยคำพูดที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเงียบ.......

 

“แล้วช่วยเปลี่ยนเสื้อให้ซอด้วยนะคะ......”

 

“ซะ....ซอฮยอน.....”

 

 

 

ยุนอาที่เงียบงันค่อย ๆ หันหน้าไปเผชิญกับซอฮยอน.....หญิงสาวกำลังก้มหน้าเพื่อหลบใบหน้าที่แดงระเรื่ออยู่....ก่อนหญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับยุนอา...นั่นมันยิ่งทำให้เขาต้องเขินมากขึ้น...

 

ทั้ง ๆ มีผู้หญิงมากมายที่เคยทั้งยั่วยวนเขา.....แต่กลับหญิงสาวที่คอยกวนประสาทเขาคนนี้ทำไมหัวใจมันเต้นแปลก ๆ....คิดได้ไม่นาน....มือบางของหญิงสาวก็ค่อย ๆ ยกขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าของยุนอาอย่างอ่อนโยน.....

 

“พี่ชอบฉันมั้ย.....หรือพี่ชอบยัยหน้าหวานนั่นมากกว่า...บอกฉันได้มั้ย”

 

ซอฮยอนเอ่ยถ้อยคำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงยั่วยวน...และไหนจะเสื้อที่เปียกนั่นอีก.....มันยิ่งทำให้ยุนอาแทบจะคลั่งในภาพที่เห็น...

 

เสียงหัวใจเต้นดังโครมครามอีกครั้งเมื่อหญิงสาวเอ่ยถ้อยคำถาม.........ยุนอาเงียบอยู่สักพัก....ก่อนคิดจะประมวลผลถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา....

 

ทำไมเขาต้องอมยิ้มทุกครั้งที่เจอซอฮยอน...ทำไมต้องยอมผู้หญิงคนนี้ซะทุกครั้ง....ทำไมต้องรู้สึกแปลก ๆ ไม่พอใจที่เห็นหญิงสาวอยู่กับคนอื่น....เมื่อคิดทบทวนหัวใจของตัวเอง....ยุนอาก็เพิ่งจะเข้าใจว่า....

 

ตัวเองคงจะหลงรักยัยเด็กกบนี่เข้าแล้ว.......

 

ยุนอาส่งยิ้มหวานไปให้ซอฮยอน...ทำเอาคนที่ได้รอยยิ้มถึงกับหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง.....ก่อนที่มือของยุนอาจะค่อย ๆ ลูบไปที่เส้นผมนุ่มของเธอ...

 

“ฉันยอมแพ้เธอแล้ว....ซอฮยอน....ฉันยอมรับว่าฉันหลงรักเธอเข้าแล้ว....แล้วเธอล่ะ......คิดยังไงกับฉัน”สิ้นคำพูดซอฮยอนถึงกับตาโต

 

“ยังจะให้พูดอะไรอีกเหรอคะ..งั้นซอจะแสดงให้ดูว่าซอคิดยังไงกับพี่”

 

พูดจบหญิงก็ค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากของตัวเองเข้าไปประกบกับริมฝีปากของยุนอาเบา ๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะมอบรสจูบที่นุ่มนวลให้แก่กันและกัน.....ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นจูบที่ร้อนแรง....หญิงสาวค่อย ๆ ผลักยุนอาลงไปที่โซฟาสีแดงกลางห้อง....ทำเอายุนอาถึงกับตกใจในท่าทางที่เซ็กซี่นั้นของซอฮยอน.....

 

          “พี่ต้องการ....ซอมั้ย.....”

 

ยุนอาไม่ตอบคำถามของหญิงสาวตากลมแต่เขากลับเป็นฝ่ายผลักซอฮยอนลงกับโซฟาบ้าง....รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าของทั้งสองฝ่าย...

 

“พี่รักเธอนะ...ซอฮยอน....”

 

“ถ้าพี่รักฉันจริง ๆ พี่ต้องสัญญาอะไรกับฉันก่อนได้มั้ย....”

 

“สัญญา....ได้สิ...เพื่อซอฮยอนพี่ทำได้หมด......”

 

“พี่สัญญาก่อนว่าต่อไปที่จะเลิกเจ้าชู้....จะมีแต่ซอคนเดียว...จะรักษาความรักที่ซอมอบให้.....ไม่ทำให้ซอเสียใจ....”ซอฮยอนจริงจัง

 

“พี่สัญญา...ด้วยเกียรติของตำรวจเกาหลีเลย....ไม่พี่ไม่ทำตาม...ขอให้พี่ตาย......อุ๊บ....”

 

“อย่าพูดถึงเรื่องตายได้มั้ย....แค่พี่ทำตามสัญญาที่พี่ให้ซอก็พอ....ถ้าพี่ไม่ทำตามสัญญาล่ะก็.......”

 

ทิ้งถ้อยคำพูดให้อีกฝ่ายลุ้นไปด้วย.....ยุนอาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังมีสีหน้าจริงจัง.......

 

“ถ้าพี่ไม่ทำตามล่ะก็...ซอจะบอกให้พ่อ..จับพี่โปกปูนแล้วถ่วงน้ำเลย..คอยดู......”

 

ยุนอาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับสะอึกไปเลย..เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า..ซอฮยอนที่เห็นคนด้านบนมีสีหน้าหวาดกลัวก็ขำออกมา....

 

จากนั้นซอฮยอนใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าอีกคนมาใกล้ๆ ก่อนที่จะกระชากเข้ามาเล็กน้อย จากนั้นริมฝีปากที่บางของเธอก็เริ่มทำงานอีกครั้ง...และจากนั้นบทรักของคนทั้งคู่ก็ดำเนินต่อไป....อย่างร้อนแรง.....

 

ผ่านการเลือกตั้งไปได้ด้วยดี...พรรคของท่านรัฐมนตรีพ่อของซอฮยอนก็ได้คะแนนเสียงและได้เป็นรัฐบาลต่อไป.....ยุนอาที่วันนี้ทำงานเป็นตำรวจคุ้มกันให้กับซอฮยอนเป็นวันสุดท้าย...ยืนส่งยิ้มให้กับเธอที่กำลังยืนเคียงข้างคุณพ่ออย่างอ่อนโยน....ก่อนที่หญิงสาวจะส่งยิ้มให้เขาตอบกลับมา...ก่อนที่จะหันไปให้นักข่าวถ่ายรูปต่อไป....

 

ยุนอาที่ยืนอยู่คนเดียว.....ด้วยความเป็นคนหน้าตาดี...บรรดานักข่าวสาว ๆ ต่างพากันเข้าไปสนิทสนมกับเขามากเกินไป....ทำให้หญิงสาวคนรักถึงกับอยู่ไม่เป็นที่....ยุนอายังคงส่งยิ้มให้นักข่าวสาวสวยเป็นระยะเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท......

 

“ขอโทษนะคะ...พี่ ๆ นักข่าว....คุณตำรวจคนนี้เป็น สามีของซอ..เองนะคะ...กรุณาอยู่ห่าง ๆ ด้วย.....”

 

ซอฮยอนกระซิบนักข่าวที่เนียนมาจับแขนของยุนอา....พร้อมกับน้ำเสียงที่ดุดันราวกับว่าจะฆ่าคนได้....นักข่าวสาวถึงกับเหงื่อตกและรีบขอตัวกลับไปก่อน....

 

“พี่ยุน...ไปเจ้าชู้กับแม่พวกนั้นอีกแล้วนะคะ...หรือว่าอยากโดนโปกปูนจริง ๆ ซอจะได้บอกคุณพ่อให้....”ซอฮยอนพูดเสียงแข็ง

 

“เฮ้ย!!!มันไม่ใช่แบบนั้นนะซอ...เห็น ๆ อยู่ว่าพวกนั้นมายุ่งกับพี่เอง”

 

“ซอไม่เชื่อ....ซอจะฟ้องพ่อ...ว่าพี่ยุนนอกใจซอ”

 

“ไม่ๆๆๆๆนะซอ....ซอที่รักของพี่ยุน”

 

ยุนอารีบตะโกนเสียงดัง.......แต่ซอฮยอนที่ไม่สนใจคำพูดของร่างสูง....ทำให้ยุนอาต้องรีบวิ่งไปหาหญิงสาวคนรักเพื่อรีบอธิบาย.....

 

ใคร ๆ ก็รู้ว่าซอฮยอนลูกสาวท่านรมต.เธอเป็นคนที่หวงอะไรที่เป็นของตนเองมาก......ยุนอาที่ตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบากที่ดันไปรักหญิงสาวที่หน้าตาเรียบร้อยคนนี้....แต่นิสัยนี่สิ...น่ากลัวสุด ๆ

 

หรือว่าที่ซูยองกับแทยอนแช่งยุนอาไว้จะเป็นความจริง....ใครก็ได้ที่ช่วยมาปราบคนเจ้าชู้อย่างยุนอา.....

 

“แง ๆ ใครก็ได้ช่วยยุนทีเถอะคะ.....ยุนไม่อยากถูกโปกปูน....สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พี่ซูกับพี่แทงกูเคยขอไว้.....ต่อไปยุนจะไม่เจ้าชู้แล้วค่า........แงๆๆๆพี่แทงกู.....กับพี่ซู....จำไว้เลยนะ....แช่งยุนไว้.....แงๆๆๆ...ต่อไปยุนจะรักน้องซอคนเดียวเท่านั้นค่า...........

.............................................................................................................

จบแล้วครับ

เหม่งยุนคงเลิกเจ้าชู้ไปตลอดกาล

หวังว่าคงจะถูกใจรีดเดอร์นะครับ

ขอบคุณครับที่ติดตามและเม้นท์ให้นะครับ

แล้วเจอกันครับ.......

 

ผลงานอื่นๆ ของ kungchiz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

86 ความคิดเห็น

  1. #86 Ple Tarapan (@plerockgun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:15
    แต่งอีกเยอะๆนะค้าไรเตอร์ สนุกมากค่าาา
    #86
    0
  2. วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 20:25
    อ่านแล้วยิ้มตาม น่ารักมากๆเลย >//<
    #85
    0
  3. วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 12:22
    โอ้วว
    แทงกูกับซูขอกับอะไรอ้ะ??

    สนุกอ่ะๆๆๆน้องซอหึงรุนแรง>.<
    #84
    0
  4. วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 20:18
    น่ารักอ่าๆๆๆ >////< คู่นี้ด้วยยิ่งรักกกก

    แต่งได้น่ารักจริงๆ ค่ะ

    ปรบมือๆ // ^^

    เหม่งคงไม่กล้ามองใครเลค่ะ คราวนี้ อิอิ
    #83
    0
  5. #82 Pang
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 22:28
    น่ารักกกกกกมากกกกกกกคู่นี้ถูกใจมากๆ



    ซอมีงอนพี่ยุนด้วยแหละน่ารักที่สูดดดดดเลย



    รักไรเตอร์ที่สุดเลยยยยย
    #82
    0
  6. #81 bal
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 15:31
    ลูกกวางในกำมือกบชัดๆ ^_^b
    #81
    0
  7. วันที่ 24 กันยายน 2554 / 10:41

    อิอิน้องซอโหดกับพี่ยุนจังเลย

    #80
    0
  8. #79 7@7
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 20:37
    ลูกกวางในกำมือกบ 55+
    #79
    0
  9. วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 23:09

    จุดจบเขาเจ้าแล้ว กวางยุน

    #78
    0
  10. #77 PangPond
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 11:19
    555+ วิธีลงโทษโบราณได้อีกอ่ะ โบกปูนถ่วงน้ำ 555+
    #77
    0
  11. #76 7@7
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:38
    ยกนิ้ว ให้น้องซอ งาม ๆ เลย เยี่ยมมากจ้ะ
    #76
    0
  12. #75 HBK^O^
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:39
    สมน้ำหน้าเหม่งมันจริงๆ

    เอามันหนักๆ เลยซอ
    #75
    0
  13. #74 ken_snsd_YS
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2554 / 05:26
    ฮ่าๆๆๆๆ นี่น้องซอเราก็แรงใช่เล่นนะเนี่ย



    ทีแรกนึกว่าจะเรียบร้อย



    ฮิๆๆๆ แต่ก็ถูกใจรีเดอร์มากๆเลยค่ะ



    จะได้มีคนปราบอิมยุนไปได้ตลอด ฮิๆๆๆ





    รออ่านเรื่องต่อๆไปของไรท์เตอร์จ้า
    #74
    0
  14. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:07
    ชอบๆๆ

    ยุนซอน่ารักกกก
    #73
    0
  15. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:33
    55555

    ยุนเลิกเจ้าชู้เลย

    ซอสุดยอด !
    #72
    0
  16. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:34

    น้องซอแอบโหดนะเนี่ยะ จัดเต็มๆ

    #71
    0
  17. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:09
    สมน้ำหน้า ไอเหม่ง

    เจอเด็กปราบซะ
    #70
    0
  18. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:47
    น้องซอเริ่ดอ่ะ
    ปราบพี่ยุนอยู่หมัดเลย ><
    งานนี้พี่ยุนไม่ไปเจ้าชู้ที่ไหนแล้วล่ะนะ
    #69
    0
  19. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:38
    555+
    สุดยอดรุยซอ ปราบยุนได้อยู่หมัดจิงๆ
    #68
    0
  20. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:08
    เลิกเจ้าชู้ซักที 555 มันส์มากไรเตอร์
    #67
    0
  21. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:44
     สมน้ำหน้าแก ยุน อยากเจ้าชู้ดีนัก
    555+
    สมควร
    #66
    0
  22. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:49
    555555555+    เอาไปโบกปูนถ่วงน้ำเรยสิซอ หุหุ
    #65
    0
  23. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:39

    เลิกเจ้าชู้ถาวรเลยดิ...เจอซอฮยอน 55555555

    #64
    0
  24. #63 1414
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:35
    เจอจัดเต็มไปเลยยุน 555 เลิกไม่ได้ก็โดนโบกปูนแน่ๆ 555
    #63
    0
  25. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:31
    ฮิฮิ ^^ น้องซอปราบยุนยุนซะอยู่หมัดเลย
    #62
    0