นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] Thank you for teaching me how to love : Park Siyeon X Kang Kyungwon

โดย orange_june22

เรื่องแบบนี้มันสอนกันได้จริงๆ หรอ

ยอดวิวรวม

840

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


840

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 60 / 12:18 น.
นิยาย [OS] Thank you for teaching me how to love : Park Siyeon X Kang Kyungwon

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องราวของคุณครูสอนเปียโนสุดสวยกับนักเรียนที่แอบหลงรักครูสาว 
โดยเธอคิดมาตลอดสองปี ว่านั่นเป็นรักฝ่ายเดียว



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เด็กก็แบบเนี่ย ไม่รู้อะไรบ้างเลย

.
.
.
.
.
.
.


สวัสดีค่ะ 
ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ
อ่านแล้วชอบไม่ชอบก็เม้นบอกกันได้ค่ะ ^^ ขอบคุณค่าาา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 60 / 12:18


ชียอนเองก็เหมือนกับหลายๆ คนที่แอบปลื้มครูคยองวอน คุณครูสอนเปียโนสุดสวย ครูสาวในลุคผมสั้นสีออกน้ำตาล รูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีน้ำผึ้ง เชิ้ตสีขาวพับแขนเล็กน้อย ไทด์เส้นเล็กๆ กระโปรงสีดำเอวสูง แค่นี้ทุกคนก็แทบจะละสายตาจากครูคนนี้ไม่ได้ ชียอนจำเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนได้ดี ตอนนั้นครูพึ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ แต่ครูกลับยื่นมือมาช่วยเหลือชียอนจากการถูกครูฝ่ายปกครองทำโทษเพราะเข้าใจผิดว่าชียอนมีเรื่องทะเลาะวิวาท ตั้งแต่นั้นมาชียอนก็ประทับใจและค่อยๆ กลายเป็นความรักในที่สุด แต่ชียอนก็ทำอะไรได้ไม่มาก เพราะคำว่าครูกับลูกศิษย์ ชียอนกลัวว่าถ้าเธอแสดงความรู้สึกของเธอต่อคุณครูมากจนเกินไป นั่นอาจจะทำให้คุณครูเดือดร้อน ซึ่งเธอคงทนให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้

ทุกเช้าชียอนต้องเอาดอกไม้หรือขนมไปวางไว้บนโต๊ะครูคยองวอน เธอทำแบบนี้มาสองปีแล้ว เอาไปวางแล้วก็มานั่งอมยิ้ม จนแทฮาแซว และวันนี้ก็เช่นเดียวกัน

“แกทำแบบนี้มาสองปีแล้ว ไม่เบื่อบ้างไง”   แทฮาพูดไปพลางกินขนมแก้มตุ่ย

“ก็ไม่นะ” 

“ทำไมแกไม่บอกครูเค้าไปหละ ว่าแกชอบ”

“ชั้นเปล่า”

“ฉันพูดผิด แกรักต่างหาก”


คำพูดของเพื่อนอ้วนทำให้ชียอนไปไม่เป็น  แทฮายังไม่หยุดเปิดประเด็น

“แกรู้ป่าววว ตอนนี้เหมือนครูเค้าจะเข้าใจผิดว่า รุ่นพี่มินกยองเป็นคนเอาขนมไปวางไว้บนโต๊ะนั่น แกจะปล่อยให้ครูเค้าเข้าใจผิดหรอ”

“ชั้นไม่รู้อะ ฉันพูดไปก็เท่านั้น”

“แกก็บอกครูเค้าไปสิ อีกแค่เทอมเดียวเราก็จะไปเรียนมหาลัย สถานะครูกับนักเรียนก็จะหมดไป  แกไม่เสียดายบ้างหรอ ที่จะให้จบแบบนี้ สายลมที่หวังดีแบบแก เห็นแล้วสงสารจริงๆ” แทฮาพูดไปโดยไม่คิดอะไร


แต่นั่นทำให้พัคชียอนนิ่งคิด ถูกของเพื่อนที่พูด จะให้เรื่องจบไปแบบนี้จริงๆ หรอ


เมื่อก่อนเธอเขินจนไม่กล้าพูดกับครู  ได้แต่แอบมอง จนวันนึงครูยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอ มันทำให้เธอรู้สึกดีและประทับใจครูมากขึ้น แต่พอเห็นครูใจดีกับทุกคน เธอก็บอกไม่ถูก ได้แต่น้อยใจ แต่ก็ออกมาจากตรงนั้นไม่ได้อยู่ดี เธอสับสนจนไม่รู้จะทำยังไง ถามว่าเรียกรักได้มั้ย เธอก็ไม่แน่ใจ แค่อยากเห็นหน้า อยากคอยเฝ้ามอง อยากแค่จะปกป้องครูบ้าง แบบที่ครูเคยทำให้เธอ ชียอนควรจะถอยหรือจะไปต่อ เธอเองก็ไม่แน่ใจ



พักกลางวันระหว่างทานอาหาร แทฮาก็เปิดประเด็น

“แกเห็นปะ ครูคยองวอนขาเจ็บ” 
“ครูเค้าเป็นอะไร แล้วแกรู้ได้ไง” ชียอนถาม
“เค้ารู้กันทั้งโรงเรียนปะ”    ยุนซอตัวเล็กพูดบ้าง

“วันนี้คาบเปียโน แกถามครูเค้าสิ กล้าป่าว”



---คาบเปียโน----

ชียอนใจไม่ค่อยดี ห่วงก็ห่วงครูเค้า อีกใจก็ไม่กล้าจะถามกลัวครูจะดุเอา หาว่ามาละลาบละล้วง แต่ในที่สุดพอเกือบๆ หมดคาบก็เดินไปหาครูที่นั่งอยู่ และถามขึ้น

“ครูเป็นอะไรมากมั้ยคะ”
“นึกว่าจะไม่ถามครูซะแล้ว ยัยผักชี”  คยองวอนพูดล้อๆ
ไม่พูดเปล่ายังยีหัวชียอนเล่นอย่างเอ็นดู

ชียอนเขินแทบบิด เพื่อนอ้วนกับเพื่อนตัวเล็กพากันขำ
“แกหน้าแดงไปมั้ย” ยุนซอพูด
“ตกลงแกหรือครูที่ไม่สบาย” แทฮาซ้ำไปอีก
“พวกแก” ชียอนทำท่าจะลงไม้ลงมือกับเพื่อนๆ จนหนีกระเจิง
ตอนนี้เหลือเธอกับครูคยองวอนสองคนในห้อง
“เมื่อกี้ที่ถาม ครูไม่เป็นไรมากหรอกนะ ไม่ต้องห่วง หรือไม่ได้ห่วงอยู่แล้ว”
“ห่วงสิคะ” ชียอนคิดในใจวันนี้ครูมาแปลก แต่ก็รีบตอบ
“งั้นตอนเย็นไปส่งครูหน่อยละกัน ได้นะ”

ชียอนพยักหน้าหงิกๆ งงๆ  ออกมาหยิกตัวเอง นึกว่าฝันไป

 

ตอนเย็นจนใกล้ค่ำ ชียอนมารับครูคยองวอนที่หน้าตึก เพราะครูบอกว่าจะขอเคลียร์งาน

ชียอนยิ้มออกทันทีที่เห็นครูเดินออกมา รีบวิ่งไปรับของมาช่วยถือ พร้อมกับยื่นมือไปให้ครูยึดเอาไว้

“ไม่เป็นไรหรอก ครูเดินเองได้ “ 

ชียอนถอยมาอย่างหงอยๆ  โดยที่ไม่รู้ว่าครูสาวแอบอมยิ้ม

“ครูคะ” ชียอนตกใจที่เห็นครูทำท่าจะสะดุด  จากนั้นจึงรีบก้าวเข้าไปประคอง

“ขอบใจนะ เธอโตแล้วจริงๆ ฉันพึ่งรู้ก็วันนี้”


คยองวอนจ้องลงไปในดวงตาของเด็กสาว เป็นคำกล่าวขอบคุณ
ชียอนทำตัวไม่ถูกเพราะตอนนี้ครูเหมือนอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ไหนจะดวงตาคู่นั้นที่มองมาแต่เธอ ชียอนเขินจนต้องหลบตา


“ค่อยๆ เดินนะคะ” เด็กสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

คยองวอนนั่งลงบนเบาะท้ายจักรยานสีแดงของชียอน แปลกมากที่เธอไว้ใจเด็กคนนี้ ทั้งที่เป็นแค่นักเรียน คยองวอนก็ไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่ไม่ปกติของตัวเอง


“อย่าทำครูหล่นนะ”
 คยองวอนพูด

“ค่ะครู”  ชียอนรับคำเสียงใส

ชียอนพาครูคยองวอนมาจนเกือบถึงปลายทาง เธอค่อยๆ ปั่นช้าลง เหมือนกับไม่อยากให้ถึงที่หมาย

 จู่ๆ คยองวอนก็พูดขึ้น

“ปั่นช้าจัง”

“หนูเหนื่อยค่ะ” เด็กสาวให้เหตุผล
“ครูหนักหรอ”

“ป่าวนะคะ”

“หรือไม่อยากให้ถึงบ้านครู” ครูสาวกล่าว

“ครูว่าอะไรนะคะ”

“เปล่า ครูบอกว่าใกล้จะถึงบ้านแล้วนะ”

“ออๆ ค่ะๆ”  ชียอนรับคำมางงๆ


คยองวอนอยากแกล้งเจ้าเด็กผักชี ที่ทำเป็นนิ่งขรึมตั้งแต่ออกจากโรงเรียน คยองวอนจึงตัดสินใจใช้มือข้างนึงโอบไปรอบๆ เอวคอดของชียอนแบบไม่ให้ชียอนตั้งตัว

“ครูคะ” ชียอนตกใจ

“มีอะไร”

“มือครูค่ะ”

“ครูเกาะหน่อยไม่ได้หรอ ครูกลัวตก”

“ครูกลัวตกทั้งที่จะกำลังจะถึงบ้านครูแล้วเนี่ยนะคะ”

“ครูมึนหัวนิดหน่อย” 

“งั้นครูโอเคมั้ยคะ”

คยองวอนไม่ตอบ เธอกระชับแขนของตัวเองกับเอวคอดๆ ของชียอนเพื่อลดช่องว่างระหว่างเธอและเด็กสาว จากนั้นค่อยๆ แนบศีรษะไปกับแผ่นหลังของเด็กสาวและหลับตาลง

ชียอนอยากเอื้อมมือไปสัมผัสมือครูเหลือเกิน แต่เธอก็ได้แต่หยุดไว้แค่ความคิด 


-------------- เช้าวันต่อมา --------------------

"ชียอน แกดูนั่น"   แทฮาพูดเสียงดัง

"อะไร" 

"ก็ครูคยองวอนกับพี่มินนี่ มินกยองไง " ยุนซอเสริม

"แล้วไง" 

"เฮ้ยยยย แกอย่าทำเฉยแบบนี้ดิ ฉันว่าครูเค้าเข้าใจผิดแน่ๆ ว่ารุ่นพี่เป็นคนให้ของ" 

"แล้วฉันต้องทำไง " 

"ต้องให้บอกหรอ ชียอนคนเก่ง " แทฮาส่ายหัว

"แกเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้  ทำตามหัวใจแกไง ทำไงก็ได้เพื่อบอกครูเค้า ว่าแกคิดอะไร " ยุนซอหนักใจแทน

ชียอนเก็บคำเหล่านั้นมาคิดทบทวน ถ้าเธอทำตามหัวใจแล้วมันจะทำร้ายครูแสนรัก เธอจะไม่ทำเด็ดขาด 

แต่ถ้าเธอเงียบแบบนี้ ต่อไปเธอจะเสียใจ จะรับได้มั้ยกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น 

การได้มองครูมีความสุขคือความสุขของชียอน 

แต่ทำไมเวลาครูมีความสุข ครูยิ้มให้คนอื่น เธอกลับไม่มีความสุขเอาซะเลย 


--------------- ตอนเย็นวันเดียวกัน ---------------


"ก๊อกๆ"    ชียอนเคาะประตู

"เข้ามาสิ"        ครูสาวกล่าว 

"ครูคะ หนู ...."

"มีอะไร ครูกำลังยุ่ง "

"คือหนู "

"ไว้วันหลังได้มั้ย ชียอน "

"ค่ะ"  ชียอนพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดและรีบวิ่งมากจากตรงนั้น


หลังจากที่เข้าไปขอพบครูคยองวอนแล้วถูกปฏิเสธ ชียอนก็มาร้องไห้อย่างหนักหลังตึก เธอสับสนไปหมด ทั้งที่เมื่อวานเธอพึ่งไปส่งครูที่บ้าน ภาพที่ครูอยู่ในอ้อมกอด ภาพที่ครูกอดเอวเธอไว้แน่น มันยังอยู่ในความทรงจำของเธอ  ทำไมครูถึงไม่พูดกับเธอเหมือนเธอทำอะไรผิด ชียอนสับสน น้อยใจ ได้แต่โทษตัวเอง 


"ชียอน ยังไม่กลับหรอ"   ครูสาวเดินเข้ามาใกล้

"ยังค่ะ"        เด็กสาวพยายามเลี่ยงครู


คยองวอนเดินมาเผชิญหน้าเด็กสาว เธอค่อยๆ เชยคางชียอนอย่างเบามือที่สุดราวกับจับต้องสิ่งที่หวงแหน เด็กสาวหลบตาที่จ้องมา แต่นั่นไม่อาจซ่อนรอยน้ำตาที่เปียกปอนได้ 


"ร้องทำไม" 


"หนูเปล่า "


"บอกครูมา "


"ไม่มีอะไรค่ะ  ครูเข้าใจผิด" 


"โกหกครูทำไม "


ชียอนได้แต่เงียบ เธอจะบอกครูยังไง ในเมื่อสาเหตุที่ทำให้เธอร้องไห้อย่างหนักคือคนที่อยู่ตรงหน้า นึกได้แค่นั้นน้ำตาที่ฝืนไว้ก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว 


ครูคยองวอนตกใจกับภาพตรงหน้า เธอพยายามใช้นิ้วเรียวปาดน้ำตาของเด็กสาว นิ้วเรียวสัมผัสไปที่แก้มใสที่ตอนนี้เจือไปด้วยสีแดงเรื่อ ครูสาวใช้มือประคองใบหน้าเด็กสาวขึ้นมา และทันใดนั้น ก็ค่อยๆ จูบไปที่เปลือกตาของชียอนหวังว่าจะปิดกั้นทำนบน้ำตาได้บ้าง เธอจูบเด็กสาวอย่างแผ่วเบาไล่จากเปลือกตา จมูกรั้นๆ และแก้มที่นุ่มนิ่มน่าสัมผัส 


ครูสาวเห็นชียอนค่อยๆ สงบลง เธอจึงใช้สองมือกระชับร่างของชียอนเข้ามาหาตัวเองเพื่อลดช่องว่าง ร่างเล็กและร่างสูงแนบชิดกันแบบที่คยองวอนต้องการ ครูสาวโน้มหน้าเข้าไปใกล้ จากนั้นจึงใช้จมูกของเธอจรดไปที่จมูกรั้นๆ ของเด็กสาว คลอเคลียไปมาเหมือนปลอบใจเจ้าเด็กตัวน้อยๆ ให้ผ่อนคลาย 


ชียอนเผลอโอบรอบคอครูสาวแบบไม่รู้ตัว เธอได้แต่หลับตาและรับสัมผัสอบอุ่น โดยนึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความฝัน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ครูเอ่ยขึ้น 


"บอกได้รึยังว่าเป็นอะไร "


"คือหนู "


"เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ ชียอน "


"หนูพูดได้มั้ย ว่าหนูรักครู"


" เธอกลัวอะไร "


"หนูกลัวค่ะ กลัวว่าถ้าหนูแสดงออกมากเกินไป มันจะทำร้ายครู กลัวคนมองครูไม่ดี"


ทันทีที่ได้ฟัง คยองวอนก็ค่อยๆ น้ำตาซึม พร้อมเอ่ยบ้าง


"เด็กโง่เอ๊ย ฉันก็อยากถามเธอเหมือนกันนะ"


"ใครกันนะ คอยเอาแต่เอาขนมมาวางบนโต๊ะครูทุกวัน  บางวันก็กระถางยิปโซ จนครูอายคนอื่นที่ต้องขนกระถางต้นไม้กลับบ้าน"


"คอยแอบมองครูเวลาครูสอน  แล้วก็อมยิ้ม เวลาครูชม คอยช่วยครูทำโน่นทำนี่ไม่เคยปฏิเสธ"


"ใครกันนะ .... ที่ตอนนั้นครูอยู่เวรคนเดียว แล้วมีเจ้าเด็กที่ไหนเตะบอลใส่ครูจนครูล้ม  ... ใครกันนะที่อาละวาดโรงเรียนแทบแตก โดยไม่สนว่าเจ้าพวกนั้นจะเป็นนักเลงโตขนาดไหน ถลกแขนเสื้อเตรียมจะมีเรื่องเพียงเพราะพวกนั้นไม่ขอโทษครู "


"ใครกันที่บอกเพื่อนๆ ว่าเป็นวันเกิดครู ให้ช่วยกันร้องเพลงอวยพรให้ครู จนครูร้องไห้ขี้มูกโป่ง" 


"ใครที่ชอบทำเป็นเล่นเปียโนไม่เป็น ทั้งที่เรียนเปียโนมาตั้งแต่ห้าขวบ เพียงเพราะจะได้ใกล้ชิดครู  แล้วก็แอบสูดกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของครู"


"ใครที่ชอบแอบมองเวลาครูเล่นเปียโน แถมยังพูดอีกว่าตอนครูเล่นเปียโน ครูสวยที่สุดในโลก"


"ใครที่ทำเป็นปั่นจักรยานช้าๆ เพราะไม่อยากให้ถึงบ้านครู "


"ใครที่ชอบแอบมาร้องไห้ น้อยใจเวลาครูให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า "


"ครูรู้หรอคะ" 


"สองปีมันนานนะ นานพอที่จะทำให้ครูรู้จักเธอ นานพอที่จะทำให้ครูกล้า ทำอะไรแบบนี้ 

นานพอที่จะสอนครูว่ารักมันเป็นยังไง  คราวนี้รู้แล้วนะ" 


"ครู"    ชียอนกอดคนตรงหน้าอย่างตื้นตัน และซุกใบหน้ากับอกอุ่นของคยองวอน


คยองวอนใช้มือค่อยๆ ลูบศีรษะชียอนเบาๆ และพูดขึ้น 


"ขอบคุณนะ"




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วค่ะ 


-- เรื่องนี้ดูหมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมมาก เพราะสถานะครูกับนักเรียน แต่เราเชื่อว่าหลายคนคงเลยมีปสก.แอบปลื้มครูที่โรงเรียน ปลื้มเพราะน่ารัก เพราะเก่ง เพราะขี้บ่น เราก็เป็นหนึ่งในนั้น แอบปลื้มครูจีน ตอนม.ปลายๆ 


---เมนน้องชียอนค่ะ ได้โอกาสเขียนอะไรถึงน้อง เรื่องอื่นๆ น้องจะเป็นวัยต่อต้าน ดื้อ แต่เรื่องนี้น้องใสๆ 


----แต่งต่อจนจบ และหวังว่าโชว์เคสวันสุดท้าย น้องจะหายดี กลับมาบนเวทีอีกครั้ง 


คิดถึงเจ้าผักชี คิดถึงเสียงแรปห้าวๆ 


สุดท้าย หายไวๆ นะหนู  ป้าๆ แม่ยกจะทนไม่ไหวแล้วลูก


#GetwellsoonMyBabySiyeonie






ผลงานอื่นๆ ของ orange_june22

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 12:10
    หู้ยยย แทฮา กะ ยุนซอ นี่คือคนที่ไม่เคยโผล่จากฟิคไหนน เลยย รักไรท์ที่สุดถึงจะออกไม่นานก็เถอะ
    ผักชีเด็กผีไปไหนเเล้วว555
    #4
    1
    • 11 มิถุนายน 2559 / 14:17
      ขอบคุณนะคะ คือแทฮากับชียอนนี่ตามกันมาสองเพลง เลยแบบเอาซะหน่อย ส่วนยุนซอนี่ชอบเฉยๆ ดูซนๆ ขำๆ ยังเด็กน้อยมาก 555 ก็เลยสองคนนี้ละกัน
      #4-1
  2. #3 TeenHyo
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 20:31
    ตลอด2ปีที่ผ่านมาครูคยองวอนก็รับรู้อยู่ตลอดเลยนะเนี่ย
    ผักชีก็นะ ทำทุกอย่างให้ครูเลยนะ กว่าจะสารภาพนะลูก
    ลูกมีความน้อยใจที่ครูไม่ฟัง โถ่ว!ลูกตอนนั้นครูเค้างานเยอะอยู่ลูก

    แล้วคือตรูคยองวอนต้องละมุนขนาดนี้มั๊ยคะ โอ๊ยๆๆ อยากได้คุณครู!
    จมูกจรดจมูกคือ... ทำไมครูทำเขิลล รู้สึกแขนแทนยัยหนูผักชี 

    สุดท้ายนี้ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่แต่งกวอนผักชีมาให้ได้อ่านกัน🙏🏻💞
    #3
    1
    • 7 มิถุนายน 2559 / 06:04
      ดีใจที่ชอบค่ะ เราก็แค่มือใหม่ลองเขียน
      แค่มาเม้นให้ก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ 😊😊😊😊
      #3-1
  3. วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 17:15
    กรี๊ด ผักชีขา หนูน่ารักจังค่ะ รอต่อนะคะะะ
    #2
    1
    • 5 มิถุนายน 2559 / 00:11
      ขอบคุณค่าาาาาา
      #2-1
  4. #1 TeenHyo
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 20:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    เห็นฟิคกอนผักชีแล้วกรีดร้องอย่ารุนแรง!!!!ค่ะ
    ผักชีลูกจะเรียนจบแล้วจะเข้ามหาลัยแล้วด้วย!!

    ไหนๆก็ไหนๆแล้วบอกครูเค้าไปเถอะลูก บอกไปเลย!
    ครูคยองวอนคะ อย่าแกล้งเด็กสิคะ แหมมมมมมมม
    ครูเองก็หวั่นไหวแล้วยังจะไปแกล้งให้เด็กหวั่นไหวอี๊ก!

    แล้วรุ่นพี่มินคยองนี่มาไง? อย่าค่ะ พี่อย่ามาเป็นมือที่3ค่ะ
    พี่ควรกลับไปหาเด็กบิ้นผมสั้น(เกี่ยวมั๊ย?? ไม่เกี่ยว!! ข้ามไปค่ะ)


    รอต่อนะคะ ไรท์สู้ๆๆ

    #1
    1
    • 1 มิถุนายน 2559 / 07:18
      ขอบคุณนะคะ ^^
      #1-1