เบิกตา - เบิกตา นิยาย เบิกตา : Dek-D.com - Writer

    เบิกตา

    ลองมองคนในอีกด้านสิ แล้วจะเห็นอะไรที่ไม่เคย

    ผู้เข้าชมรวม

    73

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    73

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  นิยายวาย
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  27 ส.ค. 53 / 13:30 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      เช้าวันจันทร์ กับ ป้าทำความสะอาดหอ
      ฉันชอบสังเกตคน และก็มีโลกส่วนตัวสูงเล็กน้อย บ่อยครั้งที่จะตัดสินคนจากพฤติกรรมของคนเหล่านั้น

      เช้าวันจันทร์วันเดิมๆ กับการแหกขี้หูขี้ตาตื่นมาอาบน้ำและรีดเสื้อผ้าที่ใส่แล้วเมื่อวานจากนั้นก้อเอาถ้วยใส่มาม่าเพื่อไปใส่น้ำร้อนที่มุมสุดทางเดินใกล้ๆห้อง

      ตามปกติ ..แต่บริเวณทางเดินชั้น4ไม่เหมือนเดิม มันเต็มไปด้วยเศษขยะ กับเศษผม ธรรมดาของหอหญิง ทุกคนเดินผ่านไปไม่สนใจเศษขยะกองเกือบเท่าผ้าห่มยังไงยังงั้น ฉันก็มองมันด้วยความรู้สึกหลายอย่าง
      1.คนที่ทำมันเป็นใครกันนะห้องไหน
      2.เราจะเก็บมันดีมั้ยเอ๊ะ ถ้าเราเก็บเค้าจะหาว่าเป็นของห้องเรารึปล่าว

      ยืนครุ่นคิด และมองดูกองขยะราวกับงานศิลปะมุมมืดแห่งอารยสังคมอยู่นาน

      ทันทีทันใดมีคนเดินผ่านตัวฉันไปอย่างช้าๆ ฉันจึงเบนตัวหลบเสี้ยววินาที เสื้อสีฟ้าปักลายบ่งบอกถึงยูนิฟอร์มของแก๊งทำความสะอาดประจำหอ
      -ป้าทำความสะอาดนั่นเอง-
      เราไม่รุ้ว่าเค้าอายุเท่าไร ไม่ได้รู้จักมักจี่กันเป็นการส่วนตัว ไม่ได้พูดคุยกันเท่าที่ควร ตั้งแต่อยู่หอมาเคยคุยกับป้า อยู่ไม่กี่ประโยค "แอบหน่อยค่ะ"กับ"ขอข้ามไปหน่อยค่ะ(ยามที่ป้าถูพื้น)"เท่านั้น

      ทันทีทันใดที่ป้าทำความสะอาดมองไปที่พื้นทางเดิน อันแสนรก เหมือนมีบรรยากาศมาคุมาโอบคลุมชั้น4
      "โว๊ะ โหย ไรวะนี่" ป้าตะโกนเสียงดังพร้อมกับหยิบไม้กวาดปาใส่กองขยะ
      "..." ฉันยืนนิ่งเงียบ พร้อมกับมองปฎิกริยาของป้ากับกองขยะเจ้าปัญหา
      "ทำไมไม่เก็บวะ *+#@//**-"และอีกหลายสิบประโยคด้วยสำเนียงบ้านเกิด


      ป้าทำความสะอาด กับ กองขยะ ทำไมป้าต้องแสดงท่าทางอย่างนั้นด้วย ตอนนั้นฉันรุ้สึกว่าป้าคนนี่นิสัยช่างไม่ดีเอาซะเลย เค้ามีสิทธ์อะไรกันนะที่มาตะโกนให้คนในหอเสียสุขภาพจิตเช่นนี้ ถึงแม้ไอ่เรื่องกองขยะมันจะน่าโมโหก็จริง แต่มันก็เป็นหน้าที่ของป้าไม่ใช่หรือไง
      พลันก็คิดได้เล็กน้อยว่าป้าอาจจะมาพาลใส่เราก็เป็นได้ จึงรีบเอาถ้วยมาม่ารสต้มยำเจไปใส่น้ำร้อนเพื่อหาทางรอด
      "....." เสียงป้าเงียบไปแล้ว
      ฉันใช้หางตา มองดูเงาสีฟ้าลางๆ พบว่าป้ากำลังหันมาทางนี้ และเคลื่อนตัวมาทางฉันอย่างช้าๆ

      ป้าจะทำอะไร ในสภาวะทางอารมณ์บูดตึงเช่นนี้
      1.ตะโกนด่าฉัน เพราะไม่มีใครให้ด่า อาจจะเพราะ เบื่อด่ากับกองขยะ
      2.ถามฉันว่า "กองขยะนี้มาจากห้องใครฮึ" ด้วยเสียงที่ขุ่นเคือง
      3.ป้าอาจจะโมโหจนคลั่งใช้ไม้กวาดตีฉัน เพื่อระบายอารมณ์
      หรือ4.ป้าจะมาทำความจะอาดตรงตู้ทำน้ำร้อน
      คุณเลือกข้อไหนล่ะ?

      ตึก ๆ ๆ ป้าเดินมาประชิดตัวฉัน พร้อมกับไม้กวาด (สงสัยเราคงจะโดนข้อ 2.) พร้อมกับพูดว่า

      "กินอะไรจ๊ะ" .....ด้วยเสียงหวานราวกับนางฟ้า . . . . . .ฉันหัวตื้อไป3วินาทีแล้วนึกขึ้นได้ว่า ต้องตอบบทสนทนาตรงหน้านี้แล้ว
      "อ๋อมาม่าจ๊ะ" ฉันตอบออกไป รู้สึกตัวเองว่าเสียงเบากว่าปกติเล็กน้อย
      "ป้าก้อกินมาม่า กินได้ทุกวัน เนอะ" ป้าถามให้ออกความเห็น
      "ค่ะ"

      นี่ เรามองป้าในแง่ลบเกินไปรึปล่าวนะ ความจริงแล้ว บุคคลที่นิสัยไม่ดีไม่ใช่ป้าทำความสะอาด แต่มันเราเองตังหากล่ะ ไม่ทันที่เราจะรู้จักป้า เราก็มองเค้าในแง่ลบเพียงเพราะเค้าตะโกนด่ากองขยะด้วยอารมณ์บูดเคือง เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง เหตุการณ์วันจันทร์ทำให้ฉันคิดได้ว่า
      บางทีพฤติกรรมที่เราเห็น ในสังคมเนี่ย อาจจะไม่ใช่อะไรทั้งหมดในความเป็นตัวตันของคนคนนั้น
      ป้าทำความสะอาดอาจไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่เราเห็น เพื่อนอาจไม่ได้นิสัยไม่ดีอย่างที่เราคิด หรือ พ่อกับแม่ก็อาจไม่ได้ ชอบขัดเราเพราะท่านอยากทำบ่อยครั้งที่ เราถืออารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่

      แล้วตัดสินคนคนนึง เพียงมองคนคนนั้นจากภายนอก ทุกคนล้วนมีดีซักเรื่อง ดังนั้นเวลาจะด่าใครว่าเลว ขอให้นึกตรองดูว่า
      เค้าก็ไม่ได้เลวทุกเรื่อง

      จริงมั้ย?

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×