(ฟิคแปล ; conan) Red ⎯ Gin x Sherry

โดย one_hundred

แม้จะถูกปืนเล็งที่หัว เชอร์รี่ก็ยังนิ่งเงียบ, นั่นทำให้ยินรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าที่คิดไว้

ยอดวิวรวม

111

ยอดวิวเดือนนี้

24

ยอดวิวรวม


111

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


8
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ธ.ค. 64 / 23:38 น.
นิยาย (Ԥ ; conan) Red ⎯ Gin x Sherry


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

 

 

แม้จะถูกปืนเล็งที่หัว เชอร์รี่ก็ยังนิ่งเงียบ, นั่นทำให้ยินรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าที่คิดไว้

 

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ธ.ค. 64 / 23:38


 

(แฟนฟิคชั่นแปล)

Tiltle : Red

Author : emicha

link : https://archiveofourown.org/works/11970576

note : เป็นฟิคยินเชอร์รี่ที่เราบังเอิญไปเจอมาค่ะ อ่านแล้วรู้สึกว่ามันดีมากเลยนำมาแปลให้ทุกคนได้อ่านด้วย เป็นการแปลฟิคเรื่องแรกของเรา ถ้าผิดพลาดหรือภาษาแข็งไปบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ ;-;

note note : ลงไว้อีกที่ที่ readawrite นะคะ ♥

* ได้รับอนุญาตให้แปลจากเจ้าของผลงานเรียบร้อยแล้วค่ะ *

 

 

Red

 

 

ในจินตนาการของยิน ผู้หญิงคนนั้นตายอย่างงดงามเสมอ เมื่อเขาลั่นไกยิง กุหลาบเลือดจะพลันเริ่มผลิบานบนเสื้อคลุมสีขาวพิสุทธิ์ของเธอ ยินคิดว่ามันเป็นภาพที่เหมาะสมแล้ว เพราะดอกไม้ที่เธอโปรดปรานคือกุหลาบ...โดยเฉพาะกุหลาบสีแดง และในทางหนึ่ง เชอร์รี่ก็ทำให้เขานึกถึงกุหลาบ เธอเป็นผู้หญิงที่ดูดี แต่ภายใต้ความสวยงามนั้นซ่อนเร้นหนามแหลมคมเอาไว้

ย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น― เขานำดอกไม้นั่นมาให้เธอมากมาย แต่ในอีกไม่ช้าก็จะถึงเวลาที่เธอจะต้องตอบแทนความรักของเขาด้วยเลือด

และเธอจะร้องขอชีวิตอย่างไร...ยินมองเห็นได้ชัดเจนด้วยตาของเขา วิธีที่เธอจะนั่งลงแทบเท้าแล้ววิงวอนขอความเมตตาที่เขาไม่มีทางยกให้

ในตอนแรกยินนึกภาพว่าจะให้อภัยเธอ พาเธอกลับไปและจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นให้เรียบร้อย แต่มันเป็นความคิดที่โง่เขลาและไม่มีวันเป็นไปได้ เขาได้เห็นแล้วว่าเชอร์รี่อ่อนแอขัดกับทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อมั่นในตอนแรกเพียงใด เธอไม่ได้แข็งแกร่งพอสำหรับองค์กรและสำหรับเขาด้วยเช่นกัน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรถ้าในเมื่อสุดท้ายเธอก็ต้องร่วงโรย องค์กรอาจเต็มใจให้อภัยต่อความอ่อนแอของมันสมองประจำองค์กร ทว่าตัวเขานั้นไม่อาจอภัยให้กับความไม่ซื่อสัตย์ของคนรักได้

ในจินตนาการของยิน เขาจะยิงเธอเป็นครั้งสุดท้าย และเชอร์รี่จะงดงามที่สุดภายใต้อาภรณ์สีแดงสดเช่นเดียวกันกับดอกกุหลาบ

 

 

ทว่าความเป็นจริงนั้นแตกต่างออกไป

ก่อนหน้านี้ยินได้บอกให้ตัวเองปล่อยเธอเอาไว้ในเตาผิงนั่น ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียวคือเขาต้องการจะเห็นใบหน้าแสนสวยของเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือเชอร์รี่สวมชุดที่ดูธรรมดากับแว่นตาที่ดูน่าเกลียดซึ่งปิดบังท่าทางปั่นป่วน ตึงเครียดของเธอเอาไว้เกือบทั้งหมด

เขาคิดเสมอว่าเธอสามารถใส่อะไรก็ได้― หรือต่อให้ไม่สวมอะไรอยู่เลย มันก็คงจะดูเข้ากับเธออยู่ดี แต่ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เขาคิดผิดไป

มีเพียงค่ำคืนอันหนาวเหน็บในฤดูหนาวเท่านั้นที่จะเป็นฉากอันสวยงามสำหรับความตายของเธอ ยินบอกเธอเช่นนั้น แต่มันทำให้เขาได้รับคำตอบที่ยิ่งกว่าไม่น่าประทับใจ แม้แต่ตอนที่กำลังจะเฉียดใกล้ความตาย เธอก็ยังคงมีฝีปากที่จัดจ้าน แต่อย่างไรเสียสิ่งนี้ก็กำลังจะเปลี่ยนไปในไม่ช้า

"นายรู้ได้ยังไง...ว่าฉันปีนปล่องควันหนีออกมา" เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ ยินรู้สึกว่าเธอถามอย่างใจเย็นมากเกินไป

"เส้นผมไงล่ะ ฉันเจอมัน...ในห้องเก็บไวน์นั่น" ยินเริ่มอธิบาย― มันใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าเส้นผมเส้นสุดท้ายของเธอจะหายไปจากผ้าปูที่นอนของเขาจนหมด จึงแน่นอนอยู่แล้วว่าเขาจะจำมันได้ในทันที และต่อให้เขาไม่พบผมเส้นนั้น เสียงหอบหายใจหนักๆ นั่นก็จะเป็นหายนะสำหรับเธออยู่ดี

"ตายจริง งั้นฉันคงต้องขอบคุณแล้วสินะเนี่ย ฉันหมายถึง...ที่อุตส่าห์มารอฉันในที่หนาวๆ แบบนี้น่ะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากสีซีดของเธอ

ยินรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร

ในฤดูหนาวปีที่แล้ว เขารอเธออยู่หน้าห้องทดลอง มันเป็นคืนหนาวเหน็บเช่นเดียวกับคืนนี้ เธอมาสายจนน่ารำคาญและเขาก็รู้สึกเหมือนคนงี่เง่าที่อดทนยืนอยู่ตรงนี้นานขนาดนั้น

แต่ในที่สุดเมื่อเธอมาถึง นิ้วมือและเท้าที่ชาของเขาได้รับการตอบแทนที่คุ้มค่า เพราะหลังจากนั้นเชอร์รี่ก็ทำให้เขาอบอุ่นขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ทว่าผลลัพธ์ของคืนนี้จะแตกต่างออกไป

ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ แต่เธอก็ยืนอยู่ทั้งที่แบกรับบาดแผลซึ่งเลือดกำลังไหลและยังมีความกล้าที่จะยิ้มเยาะใส่เขา

บางทีเธออาจเข้มแข็งกว่าที่เขาคิด แต่มันสำคัญตรงไหน? หากเขาปล่อยให้เธอมีชีวิตต่อไป, ความรู้สึกที่พวกเขาหยุดเอาไว้จะสามารถดำเนินไปต่อได้หรือไม่ ยินเองก็รู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกัน

เขาเกลียดเธอ เกลียดที่เธอทรยศความไว้วางใจของเขา เกลียดสำหรับทุกสิ่งที่เธอทำและ― เขากระซิบแผ่วเบากับความมืด― สำหรับทุกสิ่งที่เขาบอกให้เธอรู้

ยินต้องการให้เธอตาย

...ใช่ไหม?

 

 

อย่างไรก็ตาม มีคำถามหนึ่งที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

"เธอหนีออกมาจากห้องก๊าซขององค์กรได้ยังไงกัน" ความสงสัยต่อเรื่องที่ว่าเธอทำมันได้อย่างไรทำให้เขาตื่นขึ้นมาในแทบจะทุกกลางดึก ไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับความว่างเปล่าที่เธอทิ้งเอาไว้และมันทำให้เขาอยากรู้เกี่ยวกับวิธีการนั้นจนแทบบ้า

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไป เขารู้ทันทีว่าเธอปฏิเสธที่จะพูดและวอดก้าก็เป็นคนทำให้มันชัดเจนยิ่งขึ้นว่าเธอไม่มีทางจะพูดมันออกมา

แม้จะมีปืนจ่อที่หัว เชอร์รี่ก็ยังคงนิ่งเงียบ อย่างไรก็ตาม การกระทำนั้นทำให้ยินรู้สึกโมโหมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้

ผู้หญิงโง่เง่าคนนี้ไม่ได้พยายามอธิบายและปกป้องตนเองเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่— บางทีเขาอาจปล่อยให้เธอมีชีวิตต่อไปได้ ถ้าเพียงแต่เธอทำให้เขาเชื่อว่าเธอมีค่ามากพอจะได้รับมัน

เมื่อเขามองเธอ ยินก็เห็นว่าเธอไม่คาดหวังว่าตนเองจะรอดไปได้ในคืนนี้— เชอร์รี่รู้จักเขาดีเกินไปสำหรับเรื่องนั้น

แต่ในท้ายที่สุดแล้ว ความเงียบของเธอก็ทำให้เขานึกสงสัย เป็นไปได้หรือไม่ว่าเธอกำลังปกป้องใครบางคนอยู่? ทำไมเธอถึงเลือกที่จะตายมากกว่าที่จะสารภาพออกมากัน?

 

 

ยินยิงเธอหลายครั้ง ใช้เวลาเพียงไม่นานผ้าขี้ริ้วที่เธอสวมอยู่ก็เต็มไปด้วยเลือด แต่มันก็เป็นภาพที่ไม่ได้น่าพอใจแม้แต่น้อย และหลังจากกระสุนอีกนัดลั่นออกไป เธอก็สะดุด ก่อนจะล้มลงกระแทกกับพื้น

เธอยังคงไม่พูดอะไรออกมา หากเป็นสถานการณ์ที่แตกต่างออกไปเขาอาจจะบอกว่าความตั้งใจของเธอนั้นน่าชื่นชม ทว่าเมื่อเห็นเธอคลานผ่านไปในหิมะที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดราวกับสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ ยินก็พบว่าพฤติกรรมของเธอนั้นช่างน่าสมเพช

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากส่งเธอไปหาพี่สาวของเธอซะ..."

ในตอนนั้นยินพบว่าแววตาของเชอร์รี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง นั่นทำให้เขาตระหนักบางสิ่งขึ้นมาได้ เขาคือคนที่ฆ่าพี่สาวของเธอและเธอเองก็คงจะข้องใจกับการกระทำนั้นของเขาด้วยเช่นกัน น่าขันนัก— จู่ๆ เขาก็นึกสงสัยขึ้นมาว่าเธอต้องการให้เขาตายด้วยหรือไม่

 

 

เชอร์รี่หอบหายใจเร็วขึ้นเมื่อความกลัวตายเข้าครอบงำเธอในที่สุด

เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้ร่างกายที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยเลือดของเธอ ยินจะไม่เสี่ยงกับจิตใจที่พร้อมจะสั่นคลอนและทรยศต่อความตั้งใจของตนเองได้ทุกเมื่อ แต่ใบหน้าเจ็บปวดของเธอก็พลันผุดขึ้นมาในสมอง— บางทีเขาอาจต้องยอมรับว่าเขาถูกล่อลวงให้เข้าไปใกล้เธอเป็นครั้งสุดท้าย

ยินนึกตำหนิตัวเองขึ้นมาเงียบๆ และยกปืนขึ้นมาอีกรอบ แบบเดียวกับที่เขาเคยกระทำมาแล้วนับร้อยๆ ครั้ง การเหนี่ยวไกครั้งสุดท้ายควรจะเป็นเรื่องที่ง่ายดาย ทว่าเมื่อเขามองไปที่เธอ...มันกลับไม่ง่ายดายเช่นนั้น

ความจริงในข้อนี้ทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้นไปอีก

เหลือเพียงแค่การกระตุกนิ้วเล็กน้อย— เพียงครั้งเดียว —มันก็จะเสร็จสิ้นลง เขาบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเชอร์รี่กำลังจดจ่อไปยังบางสิ่งข้างหลังเขา

ทันใดนั้นยินก็ตระหนักได้ว่าเธอดูเหมือนกำลังทำบางอย่างอยู่ตลอด— เธอกำลังถ่วงเวลา ซึ่งอาจหมายความว่าเธอคาดหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเหลือเธอ...

 

มีบางอย่างกระทบที่ไหล่ของยิน ความเจ็บปวดที่มากับมันแผ่วเบาเสียจนในชั่วขณะหนึ่งเขานึกสงสัยว่ามันอยู่ที่ตรงนั้นหรือเปล่า

แต่จู่ๆ อาการวิงเวียนศีรษะก็พุ่งเข้ามาควบคุมเขา ยินเรียกสติตัวเอง เขาทรุดตัวลงกับพื้น จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

เสียงชายปริศนาดังขึ้นจากข้างหลังเขาและร้องบอกให้เชอร์รี่หนีไป

วอดก้าตะโกนอะไรบางอย่างออกมาแล้วยิงใส่เชอร์รี่ซึ่งกำลังจะหนีไปตามที่ถูกบอกไว้ ยินบอกไม่ได้ว่ากระสุนของวอดก้าโดนเธอที่กำลังปีนกลับเข้าไปในปล่องควันอย่างอ่อนแรงหรือไม่

รอบๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

ยินรู้สึกว่าจิตใจของตนกำลังล่องลอย คล้ายกับความรู้สึกก่อนจะดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองหลับได้ ดังนั้นยินจึงยิงไปที่จุดกำเนิดความรู้สึกแปลกประหลาด เพื่อหยุดยั้งสิ่งที่กำลังครอบงำร่างกายของเขา

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก่อนความวิงเวียนจะหายไป ทว่าความโกรธของเขากลับพลุ่งพล่านรุนแรงขึ้น

เชอร์รี่หนีไปแล้วและเขายังไม่สามารถเห็นหน้าของเจ้าคนที่มาช่วยเธอได้ แต่อย่างน้อยเขาก็พอจะมั่นใจได้ว่าในตอนนั้นเชอร์รี่ไม่ได้หนีไปได้ด้วยตนเอง นั่นหมายความว่ามีคนทรยศอย่างน้อยหนึ่งคนซ่อนอยู่ในองค์กร แต่ยินก็ยังนึกสงสัยว่าเจ้าหมอนั่นและเชอร์รี่รู้จักกันได้อย่างไร ในเมื่อเขาตรวจสอบคนที่อยู่รอบตัวของเชอร์รี่อยู่เสมอ

ที่สำคัญ― เขาไม่คุ้นเคยเสียงเจ้านั่นเลยสักนิด นั่นทำให้ยินรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่

 

ยินมุ่งตรงไปหาเชอร์รี่ที่ด้านล่างของปล่องควันทันทีที่เขาสามารถลุกขึ้นยืนได้อย่างไม่มีปัญหา เขาคิดว่าเธอคงจะหายตัวไปอีกครั้ง ใช่― เขากำลังกล่อมตัวเอง บาดแผลของเชอร์รี่ไม่ได้ร้ายแรงและหวังว่าคอของหล่อนจะไม่ได้หักในระหว่างที่ร่วงลงมาจากปล่องควัน อย่างน้อยถ้าเชอร์รี่จะตาย เขาก็อยากจะเห็นมันด้วยตาของตนเอง

และอย่างที่คาดไว้ คนเดียวที่อยู่ในห้องนั้นคือเจ้าโง่ปิสโก้ แน่นอนว่าเขากำจัดมันไปอย่างรวดเร็วก่อนจะออกจากโรงแรมไปพร้อมวอดก้าและเบลม็อท― ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็ไม่พลาดโอกาสที่จะเอ่ยปากพูดให้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นเท่าตัว

 

 

ภายในรถ อารมณ์ของยินดำมืดลงด้วยความคิดจำนวนมากที่เขาคิดเกี่ยวกับเชอร์รี่ อย่างน้อยมันก็ช่วยทุเลาความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ไหล่ของเขา

ยินก่นด่าตัวเองที่โง่เง่าจนไม่ยอมกำจัดเชอร์รี่ในตอนที่มีโอกาส ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธอเป็นจุดอ่อนและความอ่อนแอเพียงเล็กน้อยซึ่งไม่สมควรจะมีอยู่ในตัวของเขาและเขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้

ครั้งต่อไป การปลิดชีวิตเธอคงเป็นเรื่องง่ายกว่านี้ ยินรู้ดี― มันจะง่าย โดยเฉพาะเมื่อเขานึกถึงผู้ชายคนนั้นที่เธอคงจะกำลังอะไรๆ อยู่ด้วยในตอนนี้ เขาสาบานว่าถ้าครั้งต่อไปมาถึง เขาจะฆ่ามันทั้งคู่

ยินหลุดหัวเราะยามเหม่อมองออกไปนอกรถ นับตั้งแต่ที่เชอร์รี่หายตัวไป เขาพยายามจะเกลียดเธอ แต่ในที่สุดเธอก็ทำให้เขามีความคิดที่จะปล่อยให้เธอมีชีวิตต่อไป― ความหนักแน่นของเขาลดลง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ยัยผู้หญิงไม่ซื่อสัตย์คนนั้นหนีจากเขาไปได้ถึงสองครั้งสองครา

ยินกำเส้นผมสีน้ำตาลจนออกแดงเพียงเส้นเดียวในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่น― คนทรยศอย่างเชอร์รี่จะไม่มีทางหนีไปจากเขาได้อีกเป็นครั้งที่สาม

การพบกันในครั้งหน้าของเขาและเชอร์รี่จะต้องสิ้นสุดลงในห้วงสมุทรสีกุหลาบเลือด

 

และท้ายที่สุดแล้ว

...สีแดงก็เป็นสีที่เขาโปรดปรานยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

 

 

- end -

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น