นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ยอดวิวรวม

249

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


249

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 62 / 20:32 น.
นิยาย [OS] I Remember everything #ongdeep #ͧվ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Call Me By Your Name

หนังได้รางวัลที่ใครๆก็แนะนำให้ผมดูพร้อมกับพูดประโยคยอดฮิตจากในหนัง


“call me by your name and i'll call you by mine” 

— Call Me By Your Name (André Aciman, 2007)



Call Me By Your Name Movie Poster - Luca Guadagnino Film - With Armie Hammer Timothée Chalamet - Art






? cactus

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 62 / 20:32



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ call me by your name





call me by your name

หนังได้รางวัลที่ใครๆก็แนะนำให้ดู

ตอนแรกก็ว่าจะไม่ดู คิดว่าดูไปยังไงก็ไม่อินแต่มันเอาลง Netflix

แล้วดันว่างพอดีเลยกดดูสักหน่อย ผมไม่ค่อยเป็นคนอินหนังอะไรเท่าไหร่ก็ดูฆ่าเวลาไป

เนื้อเรื่องที่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็ทนๆดูไปเพราะภาพมันสวยดี


“I Remember everything”


ประโยคนี้โดนใจว่ะ


ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล


พอดูจบก็ไม่เข้าใจหรอก


รู้ตัวอีกทีแม่ ง


เหงาชิบหายเลย


อยู่ดีๆก็คิดถึง


รักแรก


ผมไม่รู้ว่าเรียกมันว่ารักแรกได้มั้ยแต่มันทำให้คิดถึงรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่า


ไอ่พี่อง

หน้าตาดี

เด็กกิจกรรม

รุ่นพี่ม.ปลายที่ใครๆก็รู้จัก

เพราะมันหน้าตาดีสมัยเรียนใครๆก็ชอบมัน ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

สมัยที่ผมอยู่ม.ต้นนะ ใครๆก็เอาแต่คุยเรื่องพี่อง

ขนาดมันลงสมัครประธานนักเรียน เพื่อนผมเลือกพรรคมันแบบไม่อ่านนโยบายเลย

ประโยคเด็ดในการหาเสียงของพรรคมันคือ

น้องๆเลือกพรรคพี่นะเบอร์2 พรรคพี่มีพี่องนะ เบอร์2นะน้องอย่าลืม

จำไม่ได้หรอกว่าสมัยนั้นนโยบายมันคืออะไรแต่พรรคมันก็ชนะได้เพราะมีหน้าตาของพี่อง


นึกถึงตอนคาบภาษาไทยวันนั้นอากาศร้อนมาก ครูเลยให้พวกเราไปเรียนที่ห้องสมุดเพราะมีแอร์เหมือนจะโชคดี 

ได้เรียนรวมกับห้องพี่อง ด้วยความเรียนรวมโต๊ะกลุ่มผมกับกลุ่มพี่องดันนั่งติดกันไปอีก 

เพื่อนผมก็เซ้าซี้อยู่ได้

แพๆๆ กูอยากได้รูปพี่องอะไปถ่ายมาให้หน่อย


จำไม่ได้ว่าทำไมตอนนั้นก็กล้าไปถ่ายให้เพื่อนเนอะ


พี่องครับ ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยครับ

รูปพี่เหรอ” 

ผมจำได้ดีหน้าพี่องมันง่วงสุดๆแล้วก็งงสุดๆมันคงสงสัยว่าถ่ายรูปกูไปทำไมวะ แต่มันก็ยอมให้ถ่ายนะ 


พี่องขยี้ตาสองสามทีแล้วชูสองนิ้ว


แชะ


ชิบหายลืมปิดแฟลช


โคตรอายเลยตอนนั้น


ทำอะไรกัน ทำงานที่ฉันให้เสร็จแล้วเหรอ

ยังครับ

ยังแล้วมาเล่นอะไรกัน หัวเราะคิกคัก ที่นี่ห้องสมุดนะ ห้ามเสียงดัง ทำงานของพวกเธอต่อได้แล้ว

สุดท้ายกูโดนด่าอยู่คนเดียวเพราะลืมปิดแฟลช 

ส่วนเพื่อนที่มันเซ้าซี้ให้ผมไปถ่ายรูป นั่งหัวเราะคิกๆทั้งที่ผมโดนด่า


สมัยม.3 คงเป็นช่วงปีสุดท้ายที่ผมได้เจอพี่องแล้ว

เป็นเรื่องที่โคตรซวยเพราะชมรมEnglish movie club ของผมปีนี้คนลงเต็มเพราะชื่อเสียงอันเลื่องลือว่าชมรมนี้ไม่ต้องทำอะไร วันๆก็ดูหนังไม่ต้องมาเข้าชมรมก็ได้ แถมได้ดูหนังในห้องแอร์ของพวกเด็กEPสบายสุดๆ 

แต่ผมลงไม่ทันไงใครมันปล่อยข่าววะ

ไอ่เพื่อนตัวดีคนเดิมชักชวนให้ผมไปเข้าชมรมถ่ายภาพ ตอนแรกว่าจะไม่ไปผมไม่ชอบอยู่ในชมรมอะไรที่มีสาระแค่เรียนก็จะตายห่าอยู่แล้วยังต้องมาถ่ายรูปอีก 

แต่มันบอกมาว่า


พี่องอยู่ชมรมนี้เลยนะเว้ย


ตกลงสิครับ


เข้าไปขอครูที่ปรึกษาชมรมถึงห้องทำหน้าอ้อนวอนเหมือนอยากเข้าชมรมถ่ายภาพสุดๆแต่ใจจริงกูอยากเข้า 

English movie club จะตายห่า ครูเขาก็ใจดีให้ผมอยู่ครับ

คิดว่าได้อยู่ชมรมเดียวกันคงจะได้สนิทกันแต่ที่ไหนได้เคยเจอพี่องมันแค่ครั้งเดียว 

ตอนคาบแรกของชมรมมันมาเช็คชื่อเพราะครูเข้า จากนั้นก็ไม่เคยเห็นมันอีกเลย

สมัยนั้นนะผมโดนแม่ด่าแทบทุกวันเพราะค่าอุปกรณ์โคตรแพงเลย

จะลงเรียนทำไมชมรมถ่ายรูปอะ เรียนไปแล้วถ่ายเป็นเหรอ ค่าอุปกรณ์ก็ไม่ใช่บาทสองบาท


ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงทนอยู่ชมรมถ่ายภาพจนเรียนจบม.ต้น ครูเขาให้ไปถ่ายอะไรก็ถ่าย ทั้งที่ผมไม่น่าจะเป็นเด็กขยันเรียนแบบนั้นและก็ตั้งตารอคอยคาบชมรมทุกวัน


คงหวังว่าวันหนึ่งพี่มันจะมาเข้าชมรมบ้าง


จนใกล้ๆวันปัจฉิมของพวกม.6 ผมคิดไว้แล้วว่ามันต้องมาแก้ร. วิชาชมรมแน่นอนเพราะชั่วโมงเรียนไม่พอ

ผมรีบไปห้องชมรมแต่เช้าเลยวันนั้นครูเขาก็ถามว่า


นักเรียนมาทำไมไม่ได้ติดร.ไม่ใช่เหรอ อีกอย่างวิชาชมรมนี้ไม่ให้ร.นะ


แห้งมากทำไมครูที่ปรึกษาชมรมถ่ายภาพต้องใจดีด้วย


ตั้งแต่วันที่พี่องมันเรียนจบม.6 ผมก็ไม่เคยได้เจอมันอีกเลย


ผมว่าเรื่องของผมมันน่าจะคล้ายๆ เรื่องสิ่งเล็กๆมากกว่าแต่ผมไม่ได้เป็นแฟนพี่เขาแบบในหนังหรอก 


ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันรู้จักผมหรือป่าว 


พี่องมันก็เป็นเหมือนรุ่นพี่ที่หน้าตาดีในโรงเรียนที่รุ่นน้องหลายๆคนแอบปลื้มและเป็นเหมือนรักแรกของใครหลายๆคน


รวมทั้งผมด้วย



ไม่รู้ตอนนี้พี่องมันจะเป็นไงบ้าง..ป่านนี้มันคงแต่งงานมีลูกสักสองคนไปแล้วมั้ง


แต่ก็ต้องขอบคุณมันนะ เพราะพี่องทำให้ผมลงชมรมถ่ายรูปตามมันทำให้ผมมีกินจนถึงทุกวันนี้




 

ไล๊น

ข้อความจ้างงานจากเพื่อนแสนรักก็ดังขึ้นมา


"แพมึง20นี้ว่างปะ รับถ่ายงานพรีเวดมั้ย"

"เป็นรุ่นพี่กูอะกูให้คอนแทคมึงไปแล้วเดี๋ยวเขาคงทักมึงไป"


ไม่นานก็มีข้อความจากคนแปลหน้าทักมา


สวัสดีครับ คุณช่างภาพ พอดีผมอยากติดต่องานถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง


นั่นไง


ไม่น่าคิดเลยว่าเหมือนสิ่งเล็กๆ


ดิสติดต่องานหน้าคล้ายพี่องรุ่นพี่ที่โรงเรียนเลย


มันเป็นเจ้าบ่าวแล้วเหรอวะ


รักแรกของผม

 







แล้วพบกันใหม่ในวันที่เหงาใจ :)

 


ผลงานอื่นๆ ของ oftenwithjaypd

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 nnp
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:15

    ฮืออออออ อย่านะ อย่าเพิ่งแต่งงานนนนน

    #2
    0
  2. #1 marvelius (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:01
    จะสุขหรือเส้า5555555สงสารน้องไว้ก่อนค่า จะใช่พี่องรึเปล่าน้า
    #1
    0