สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,996 Views

  • 131 Comments

  • 1,572 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,231

    Overall
    67,996

ตอนที่ 10 : คุณทำให้หัวใจฉันพองโต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    29 ส.ค. 61



ผิวขาวอมชมพูของวีรินทร์ยามต้องแสงแดดชวนให้มองเป็นอย่างยิ่ง หล่อนมีเชื้อสายคนจีนตามบรรพบุรุษทางมารดา แต่ญาติฝ่ายนั้นไม่ชอบบิดาหล่อนเพราะเป็นคนเลือดร้อน และมีนิสัยนักเลง พอมารดาท้องปองคุณ ทั้งคู่จึงเก็บของออกจากบ้านไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่กรุงเทพฯ

       แรกเริ่ม ครอบครัวทำธุรกิจฉายหนังกลางแปลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นบริษัทจัดจำหน่ายและเช่าวีดีโออย่างครบวงจร ซึ่งเฟื่องฟูในยุคหนึ่งก่อนจะปิดตัวลงตามความนิยมของคนในยุคสมัยที่เปลี่ยนไป

       เมื่อวีรินทร์เข้าอนุบาล มารดาก็เสียชีวิต นับแต่นั้น เรื่องราวของญาติฝ่ายมารดาจึงไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ จะมีก็แต่ความเป็นสาว

หมวยและอวบอัดเกินพิกัดที่บ่งบอกว่าหล่อนเป็นลูกหลานคนจีน รวมถึงความชอบส่วนตัวที่ติดตามมาในสายเลือดก็คือการชอบภาพยนตร์จีนกำลังภายใน และเรื่องชิงรักหักสวาทเป็นอย่างมาก

       ด้วยรูปร่างอวบ หน้าอกหน้าใจเย้ายวนสายตาผู้ชาย และเป็นที่อิจฉาของเหล่าชะนีนางอื่น พร้อมเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋ม ยามแต่งแต้มเครื่องสำอางจึงชวนให้หลงใหล หล่อนแต่งตัวเป็น วางตัวเหมาะสมกับอาชีพงานดูแลลูกค้า โดยเฉพาะลูกค้าหนุ่มโสดที่ต้องการที่พักหรือเรือนหอเอาไว้สำหรับเจ้าสาวในอนาคต ผิดแต่บ้านเก่าที่หล่อนเอามาย้อมแมวขาย ส่วนมากจะมีประวัติลี้ลับชวนสยองใจ

       บริษัทวีพีรักคุณ ก่อตั้งมาราวๆ ห้าปีเศษได้รับเงินทุนจากบิดา และหัวเรือใหญ่ที่ช่วยวีรินทร์ดูแลอีกคนก็คือพี่ชายสุดที่รักอย่างปองคุณ กระนั้นหญิงสาวก็ทำหน้าที่ทุกอย่าง โดยเฉพาะการสรรหาบ้านเก่านำมาปรับปรุงใหม่ และออกล่าลูกค้า เอ๊ย หาลูกค้าที่คู่ควรจะเข้ามาอยู่อาศัย ตลอดระยะเวลาที่ดำเนินการบริษัทวีพีรักคุณ สร้างผลกำไรให้หล่อนเป็นกอบเป็นกำ สาวอวบจึงกลายเป็นผู้มีอันจะกินไปโดยปริยาย

        อันที่จริง เรือนเก่าที่มานพบอกคืนนั้น เขาส่งคนมาข่มขู่หล่อนถึงบริษัทหลายหน และต้องการขายคืนให้หญิงสาว ตอนแรกหล่อนก็อิดออด พยายามหาช่องทางเพื่อเจรจากับมานพโดยตรง แต่พอทราบว่าเขาช็อกอยู่ในโรงพยาบาลและมีอาการหัวใจกำเริบ หล่อนเลยนึกสงสารยอมซื้อคืนแต่ไม่ใช่ในราคาเดิม หล่อนกดราคาเสียจนอีกฝ่ายแทบจะจ้างคนมาจับหล่อนไปเผานั่งยางเลยทีเดียว

       ตึกปูนกึ่งไม้ขนาดสองชั้นครึ่งนี้อยู่กับวีรินทร์มาอีกพักใหญ่ กระทั่งมันไปถูกตาต้องใจบุนซูโดยบังเอิญ และเป็นความบังเอิญที่หล่อนใช้มารยาเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหลอกล่อหนุ่มลูกครึ่งกล้ามโต

       “บ้านหลังนี้เป็นของคหบดีชาวจีนเก่าค่ะ อายุคงจะราวๆ ร้อยกว่าปีได้ แต่สภาพยังดีมาก ทุกอย่างตรงตามที่คุณบุนซูต้องการ เงียบสงบ และดูหรูหรา”

       “ขอบคุณที่เป็นธุระจัดหาให้นะครับ ผมอยากได้บ้านเก่าไว้เป็นที่พักผ่อนอยู่พอดี” เขาบอกสาวอวบ

       ก่อนหน้านี้บุนซูให้เลขาฯ ช่วยติดต่อบริษัทและเจ้าของบ้านเก่าหลายราย เขาต้องการซื้อบ้านไว้สำหรับพักผ่อนจากงาน แม้รสนิยมเขาจะประหลาดสักหน่อย กระนั้นก็ตรงใจวีรินทร์พอดี เมื่อโชคชะตาลิขิตให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน สาวอวบจึงไม่ยอมให้ลูกค้ากระเป๋าหนักคนนี้หลุดมือ

       “มีบ้านอยู่หลายหลังนะคะ แต่ที่อยากให้คุณบุนซูดูเป็นพิเศษ ก็หลังที่อยู่แถวภาคอิสานค่ะ ฟังดูเหมือนไกล แต่ไม่ต้องห่วง สถานที่สวยงาม อากาศดี และอาหารอร่อยมาก” หล่อนเชียร์ขายของเต็มที่

       หนุ่มเกาหลี-อเมริกัน-จีน ยิ้มกว้าง รอยยิ้มเขายั่วเสน่ห์เหลือเกิน พลอยให้วีรินทร์เผลอไผลไปด้วย

       “ผมชอบบ้านเก่าครับ ยิ่งเก่ามากๆ ยิ่งชอบ”

       “เหมือนกันเลยค่ะ วีรินทร์ก็ถูกชะตากับของเก่า...แบบนี้เหมือนเราเกิดมาคู่กันเลยนะคะ” หล่อนตีขลุมแล้วหัวเราะร่วน

       “บางที อาจเป็นฝีมือคนบนฟ้าที่ทำให้เราได้ใกล้ชิดกันนะครับ”

       หนุ่มหล่อว่าแล้วก็ขยิบตาให้ ผู้ชายแบบนี้ไงที่ทำให้วีรินทร์ดิ้นไม่หลุดมือเขา

       “อุ๊ย คุณบุนซูเนี่ย ชอบพูดให้แก้มอุ่นจั๊กจี้หัวใจ ขืนทำแบบนี้บ่อยๆ แก้มอุ่นบ้าจี้ตามไปด้วย มาโทษกันไม่ได้น้า” หล่อนว่าแล้วก็ส่งค้อนให้เขาแต่พองาม อาการหมาหยอกไก่แบบนี้มีให้ลุ้นทุกครั้งยามที่อยู่ใกล้เขา

       “ผมไม่ได้พูดเล่นๆ นะครับ จริงจัง จริงใจมาก แต่ขึ้นอยู่กับว่า คุณแก้มอุ่นจะยอมรับผู้ชายที่เคยแต่งงานมาก่อนหรือเปล่า”

       บุนซูทำหล่อนอึ้งอีกหน เมื่อเขาโยนหินถามทาง

       “ผู้ชายปากหวานนี่ร้อยทั้งร้อยเชื่อไม่ได้หรอกค่ะ”

       “ยังไม่ได้ชิม ทำไมรีบตัดสินผมเสียแล้ว เอาไว้ให้ชิมก่อนดีไหมครับ ถ้าไม่หวานจริง ผมจะมีของแถมพิเศษให้” เขาว่าจบก็นิ่งขึงไป คล้ายมีบางสิ่งผิดปกติ และการแสดงออกนั้นทำให้สาวอวบนึกสงสัย

       “มีอะไร หรือเปล่าคะ” เสียงหล่อนสั่น ดวงหน้าก็ซีดเผือดลง

       บุนซูยังนิ่งงัน มีเพียงแต่ดวงตาเขาที่บอกให้รู้ว่ามีสิ่งไม่น่าไว้ใจเกิดขึ้น

       “ว่าไงคะ แก้มอุ่นขนลุกไปหมดแล้ว” หล่อนถามเขาอีกหน เริ่มกอดตัวเองแน่น พลางมองไปรอบๆ ตัว เรื่องลี้ลับกับหล่อนเป็นของคู่กัน ยิ่งได้มาอยู่ใกล้ชิดบุนซูก็เหมือนจะมีความดำมืด และหลอนจัดติดตามอยู่ตลอด

       บุนซูยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้วีรินทร์ต้องประหวั่นใจ

       “เอ่อ...ผมคิดว่าบ้านเก่าหลังนั้น คงทำให้บรรดาอดีตภรรยาเก่าของผมไปสู่สุคติเสียที”

       วีรินทร์ต้องหัวหมุนอีกหน เมื่อบุนซูขอนัดพบหล่อนที่ทะเลบัวแดง สถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อประจำอำเภอแห่งนั้น ทั้งที่อยากปิดจ๊อบอย่างเร่งด่วนเพราะได้ข่าวว่าลูกค้าเก่านายมานพ ซึ่งนอนแบ็บอยู่ในโรงพยาบาลส่งคนมาก่อกวนแถวๆ บ้านเก่าหลังงามซึ่งหล่อนตั้งใจขายให้บุนซู

       ความรีบร้อนในตอนลงรถด้วยใกล้เวลานัดหมายเต็มแก่ หล่อนจึงปิดประตูรถทับนิ้วโป้งของตัวเอง

       วีรินทร์ร้องโหยหวน สีหน้าสีตาบิดเบี้ยว หล่อนเซแซดไปไปหาที่นั่ง ความรู้สึกปวดหนึบยังตามมาเล่นงานไม่หยุด จึงผลุนผลันเข้าไปในห้องน้ำหวังใช้น้ำช่วยลดอาการปวด แต่วันนี้อากาศเย็นจัดหล่อนจึงสะดุ้งโหยงรีบผละออกจากสายน้ำเย็นแทบไม่ทัน

       สาวอวบก้าวลิ่วๆ ตรงไปรอลูกค้าหนุ่มหล่อที่ห้องพักเก๋ไก๋แบบโฮมสเตย์ของชาวบ้านซึ่งมีร้านกาแฟอยู่ด้านหน้า นั่งรออยู่สักพักใหญ่ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ทั้งที่ไม่ใช่วันหยุด สองข้างทางมีร้านขายอาหารเช้าง่ายๆ ของท้องถิ่น ที่น่าสนใจเห็นจะเป็นสายบัวเชื่อมกับข้าวจี่ พร้อมเผือกย่าง กล้วยปิ้ง และหมูปิ้งซึ่งมีกลิ่นหอมชวนให้ลิ้มลอง

       ความที่หิวและยังไม่ได้มีอาหารตกถึงท้อง หล่อนจึงสั่งมารับประทานสองสามอย่าง กระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เสียงหล่อๆ ของบุนซูก็โทร.เข้ามือถือ เขาบอกว่าอยากนั่งเรือชมทะเลบัวแดงกับหล่อนก่อนเข้าไปดูบ้านเก่า

       ถึงจะขัดใจอยู่มากที่พ่อรูปหล่อลีลาเยอะ ไม่ยอมให้หล่อนรวบหัวรวบหางเพื่อเซ็นสัญญาซื้อขายง่ายๆ แต่ในความยืดยาดนั้นก็เข้าทางหล่อน อย่างน้อยวีรินทร์จะได้มีเวลาโปรยเสน่ห์ให้เต็มที่ และดอกบัวสีแดงและบรรยากาศหนาวเย็นคงทำให้หล่อนกับเขามีโมงยามหวานแสนโรแมนติก

ด้วยกัน

       “ขอโทษครับที่มาสาย” เขาเอ่ยและส่งยิ้มหล่อจับใจหล่อน

       “อุ๊ยไม่เลยค่ะ แก้มอุ่นก็เพิ่งมาถึง” สาวอวบว่าจบก็เดินนำหน้าเขา ทั้งที่จริงหล่อนรอเขาอยู่นานจนดื่มกาแฟหมดไปสองแก้ว

       ทั้งคู่เลือกนั่งเรือลำเล็กสำหรับสองคน แดดยามสายของวันนี้ไม่แรงนักและสายลมที่พัดผ่านร่างก็ทำให้สาวอวบกอดอกแน่น เมื่อเห็นฝ่ายหญิงมีทีท่าอย่างนั้น สุภาพบุรุษกล้ามโตเลยถอดเสื้อคลุมของตนให้หล่อน

       “ไม่ดีมั้งคะ เดี๋ยวคุณบุนซูหนาวแย่”

       “ที่บ้านผมอากาศเย็นกว่านี้มาก แบบนี้กำลังสบายเลย” เขาบอกแล้วก็หันไปสอบถามคนขับเรือที่ท่าน้ำ พูดคุยกันอยู่ประเดี๋ยว หนุ่มสาวจึงลงเรือสู่ผืนน้ำกว้างซึ่งเป็นทะเลสาบที่มีพื้นที่เกือบสามหมื่นไร่

       “แก้มอุ่นนึกไม่ถึงว่าคุณบุนซูจะสนใจที่นี่”

       “คือ...เมื่อต้นเดือน น้องสาวกับน้องเขยมาเที่ยวแล้วถ่ายรูปกลับไปสวยมาก พอมีโอกาสผมเลยอยากมาเห็นด้วยตาสักครั้ง แต่ถ้ามาคนเดียวคงเหงา...” เขาเกี้ยวหล่อนอีกครั้ง หากหญิงสาวอายุน้อยกว่านี้คงอ่อนเป็นขี้ผึ้งยามถูกไฟลน

       “ต่อไป พอมีบ้านพักอยู่ที่นี่ คุณบุนซูคงมีสาวๆ มานั่งเรือเป็นเพื่อนเพียบเลยค่ะ ถึงตอนนั้นคงลืมแก้มอุ่น” หล่อนแสร้งทำเสียงแง่งอน

       “เชื่อผมนะครับ ไม่มีสุภาพบุรุษที่ไหนลืมคนน่ารักอย่างคุณแก้มอุ่นแน่นอน”

       วีรินทร์ยิ้มหน้าบาน คำชมนั้นทำให้หัวใจพองโต และดอกบัวที่อยู่ในผืนน้ำกว้างก็เหมือนจะส่งความหอมหวานและงดงามเพื่อหล่อน

 

  ฉบับเต็มที่นี่ครับ 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น