01:00 AM เที่ยงคืนหนึ่งชั่วโมง (สนพ. Firework Publishing)

ตอนที่ 6 : เที่ยงคืนหกนาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,254 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

6

เที่ยงคืนหกนาที
 

//

จะอยู่หลังเที่ยงคืนยันห้าทุ่มของอีกวันเลย

 

         “ไปกินข้าวนอกคณะกันเถอะวันนี้ กูเบื่อคณะจะแย่แล้วไปหาส่องดูสาวๆซัก3นาทีเถอะกิง”

 

        มอสวางมือจากดินสอแล้วหันไปถามกิงที่กำลังสเกตซ์ภาพอยู่ พวกเขาสองคนมีโปรเจคใหญ่คือออกแบบคอนโดโดยโจทย์ก็คือสร้างคอนโดให้ตอบโจทย์คนซื้อมากที่สุด เรียกได้ว่างานหินของเด็กปีห้าแบบพวกเขาเลยก็ว่าได้

        แต่มอสเสนอมาแบบนี้เข้าทางกิงเลยสิ เจ้าตัวยิ้มเก่งของเขาบอกว่าวันนี้อยู่คณะ

 

         “มอสมึงเห็นงานไหม มึงดูงานมึงดูสิ่งที่กูกำลังจะสเกตซ์กูพึ่งวางตารางเก้าช่องเองนะไอ้ห่า”

 

อ่ะลองแถๆไปซักหน่อย จะเป็นฝ่ายชวนไปมันก็ยังไงอยู่ หึหึ

 

“เออกูรู้ๆ ไหนจะต้องออกแบบภายในอีกอันนั้นกูก็รู้ กูเบื่อกะเพราร้านป้าแล้วเข้าใจไหม”

“เสียเวลาออกไปชิบหาย”

 

ขอยอมเสียเวลาซักครั้งละกัน

 

        กิงบอกมอสไปแบบนั้นละหันมาสเกตซ์ต่อโดยไม่สนสิ่งที่เพื่อนเขากำลังแสดง มอสกำลังทำหน้าตาอ้อนๆใส่เขา มันคิดว่ามันน่ารักนักหรือไง ไม่ต้องอ้อนเขาก็จะไปอยู่แล้ว

       

        “กิงงงงงงง ที่โรงอาหารกลางอ่ะจะมีพวกช็อปเลือดหมูเดินไปเดินมาเต็มเลยนะเว้ย”

        “แล้วไงวะ”

        “เอ้า ไอ้สัสนี่โง่แล้วยังเสือกได้เป็นพระเอกอีกก็เด็กมึงไง เด็กมึงเรียนอะไรคิดดิ”

        “ก็เรียนวิศวะไงมึงไม่รู้หรอ” กิงตอบเพื่อนก็น้องอยู่คณะจะไปโรงอาหารกลางทำไม

        “โอ้ยยยยยยยยยยยยกูเป็นเพื่อนมึงมาจะห้าปีได้ไงวะ”

 

        มอสทึ่งผมตัวเองแล้วมองไปทางกิงที่ยังคงร่างภาพอย่างใจเย็น มอสคิดว่ากิงคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อ เขาเลยตัดสินใจม้วนกระดาษสเกตซ์เก็บใส่กระบอกใส่แบบเก็บดินสอปาก ยางลบ คัตเตอร์ ใส่กระเป๋าให้หมด กิงเห็นเพื่อนเก็บของจึงเงยหน้าขึ้นมาถาม

 

        “ทำไรของมึง”

        “ไปโรงอาหารกลางไง”

        “มึงนี่มันบอกไม่ฟังจริงๆเลยว่ะ”

 

        กูจะไปวิศวกรรมศาสตร์ไอ้สัส

       

        กิงม้วนกระดาษสเกตซ์ใส่กระบอกใส่แบบและสะพายไว้เป็นการบอกว่าเขาพร้อมออกไปด้วยแล้ว มอสเห็นกิงยอมเก็บของก็ยิ้มให้กับเพื่อนตัวเองทันที

 

        “กูพาไปเจอโลกใบใหม่เอง”

       

        มอสพูดจบแล้วกอดคอเพื่อนออกจากคณะทันที ทั้งสองเลือกที่จะเดินไปเพราะถ้าใช้รถคงไม่มีที่จอดแน่ๆ มอไซต์ของกิงมันก็ไม่ได้เอามาเพราะกิงติดรถเข้ามอมากับเขา

 

        “กูพึ่งรู้ว่ามอเราเป็นแบบนี้” มอสพูดขึ้น

        “แบบไหนวะ”

        “แบบที่ไปโรงอาหารกลางต้องผ่านคณะวิศวกรรมด้วยนี่ไงไอ้สัส!”

 

        มอสพูดพลางมอบไปรอบๆที่ตอนนี้เต็มไปด้วยประชากรวิศวะช็อบเลือดหมู ซึ่งไม่ใช่การเดินผ่านหน้าคณะธรรมดาแต่เป็นการเดินผ่านตึกเข้ามาเลย มอสไม่ค่อยชอบวิศวะเท่าไหร่กิงรู้

 

        “เอาน่ามึงกับกูไม่เคยเข้าวิดวะไงไหนๆสายงานก็เกี่ยวข้องกัน พาพบเพื่อนบ้านหน่อยก็ไม่เสียหาย” กิงพูดปลอบมอส

        “กูกับมึงจะเจอยำตีนน่ะสิไม่ว่า  มึงดูสัสนั้นมันมองมาดิ”

 

        วิศวะกับสถาปัตถ์มันไม่ค่อยถูกกันอันนี้ใครๆก็พอจะรู้ แล้วไอ้การที่กิงกับมอสที่ใส่เกงยินส์ขาดเข่า ภายกระบอกใส่แบบมาแบบนี้ เสื้อยับๆแบบนี้ ดูปาดเดียวรู้เลยว่าเรียนอะไร

 

ตายแน่กู

 

        มอสพูดในใจพลางส่งยิ้มให้หนึ่งในประชากรวิศวะ ที่เขาเดาว่าน่าจะเป็นพี่ติวหรืออะไรซักอย่างที่สอนน้องได้ เขาค่อยๆเลือนมือไปดึงชายเสื้อกิงให้รีบถอยออก

 

      “เดี๋ยวก่อนครับ!”

 

สัสมึงจะเรียกกูไว้ทำมายยยยยยย ปล่อยกูไปสเกตซ์ภาพที่คณะอย่างสงบสุขเถิดด

 

       “พวกคุณเอ่อ..รุ่นพี่ไหมครับ” พี่ติวเดินมาทางกิงกับมอสถามขึ้น

       “ปีห้าแล้วครับ” กิงตอบ ส่วนมอสทำหน้าตาพร้อมหาเรื่องใส่พี่ติวของวิศวะไปเรียบร้อยแล้ว

        “สวัสดีครับ พวกพี่มีอะไรรึเปล่า”

        ร่างผู้ชายที่สูงพอๆกับกิงยกมือไหว้ กิงกับมอสจึงยกขึ้นไหวตอบ ถึงมอสจะพร้อมบวกแค่ไหน แต่รุ่นน้องยกมือไหว้แบบนี้แสดงว่ามันไม่ได้มาร้าย

 

        “เปล่าหรอกกูกับเพื่อนหลงทาง จะไปละ” กิงพูดแล้วเตรียมเดินหนี

        “ไปทักทายน้องๆผมก่อนได้ไหมครับ”

        “ทักทายอะไร ไม่ได้จะมาสานสัมพันธ์เว้ย” มอสเถียง

        “แหมม เข้าง่ายออกยากนะครับวิศวะอ่ะ”

        “เข้าๆออกๆอะไรมึงเป็นรุกหรอ”

        “ไอ้มอส มึงอย่ามาโชว์ทะลึ่งดิวะ” กิงท้วงก่อนที่มอสจะพูดอะไรสองแง่สองง่ามไปมากกว่านี้

        “ไม่รู้สิครับผมได้หมด”

        “สองงงงงงงงงงงงงง”

 

        เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นร่างสูงตรงหน้ากิงหันไปตามเสียงแต่ไม่พบคนเรียก  เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างบางในเสื้อช็อปที่ไม่ได้ติดกระดุมแต่มีเสื้อสีกล้ามสีขาวข้างในก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน

        กิงเห็นร่างบางที่คุ้นตาก็ได้แต่ยืนนิ่ง ขาสองข้างไม่สามารถก้าวไปไหนได้เขาจ้องหน้าเจ้าตัวที่ตอนนี้เท้ามือไว้กับเข่าและหอบหายใจ

 

ทำไมชอบวิ่ง วิ่งแล้วก็มาหอบเหนื่อยแบบนี้

 

        “อะไรของมึงเสียงมาก่อนตัวตลอด มีอะไรว่ามา”

        “ป่าว กูตื่นมาไม่เจอมึงกูเลยหาเฉยๆ หิวอ่ะไปหาไรแดกกัน”

 

        ปั้นดินไม่ได้สังเกตเห็นคู่สนทนาของสองเลย ร่างบางยังคงมองตรงไปที่สองคนเดียว กิงเห็นแล้วก็ได้แต่หงุดหงิดหน่อยๆเพราะไม่ชอบให้น้องวิ่ง วิ่งแล้วเหงื่อออกมันทำให้เจ้าร่างบางตรงหน้าดูเซ็กซี่แปลกๆ

 

        “กิงเด็กมึงๆ”

        “กูเห็น”

 

        มอสยิ้มทันที เขาอยากให้กิงได้เจอน้องแบบไม่ต้องรอเที่ยงคืนถึงงานจะไม่เดินก็เถอะ แต่มอสจะไม่มีวันรู้ว่ากิงเพื่อนเขาเนี่ยเป็นคนหลอกให้มอสมาเอง

 

        “ไปดิ แต่เดี๋ยวบอกรุ่นพี่พวกนี้ก่อนหลงทางมาอ่ะ”

        “รุ่นพี่?”

 

        ปั้นดินตั้งใจมองคนที่ยืนข้างสองดีๆแล้วก็ต้องตกใจยืนตัวตรงทันที ตาสองข้างโตขึ้นกว่าปกติร่างบางมองตรงไปยังกิงไม่วางตา พลางเอามือสองข้างมาขยี้ตาตัวเอง เพล้งมองอีกรอบดีๆ แล้วก็ขยี้ตาตัวเองอีก จากนั้นยกข้อมือตัวเองขึ้นเพื่อดูเวลา

 

12:17 น.

 

เชี่ย…

 

        ล่าสุดเขานอนอยู่ห้องโปรเจค ใช่เขาฝัน ฝันแน่ๆพี่กิงจะมาอยู่คณะเขาได้ไง ขนาดไปหาที่คณะพี่เขาก็กว่าจะออกมา นี่มันต้องเป็นร่างแยกของพี่กิงแน่ๆ

 

พี่กิงตอนเที่ยงวัน

พี่กิงตอนที่ไม่ใช่เที่ยงคืน

ไม่ใช่ที่เซเว่น แถมมาหาเขาเองที่คณะ

เป็นไปไม่ได้ !

       

        ปั้นดินตบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อให้ตัวเองตื่น ลืมตาขึ้นพี่กิงก็ยังอยู่ ปั้นดินยกมือขึ้นเตรียมจะตบแก้มตัวเองอีกครั้ง แต่ไม่ทันโดนแก้ม มือของกิงก็ยื่นมาจับข้อมือเล็กๆนั้นไว้ หลังจากที่เห็นรอยแดงขึ้นข้างแก้มคนตรงหน้า

 

        “แก้มแดงหมดแล้ว”

        “อะ ไอ้สอง สอง ฮือออ”  

 

        ปั้นดินหันไปหาเพื่อนทันที หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ฝันไป แต่เขาจะตายแทน เขาจะตายมันตรงนี้เลย เมื่อวานพี่กิงมันจุ๊บเขาวันนี้มายื่นทำหน้าเฉยได้ไง

 

        “อะไร รู้จักพี่เขาหรอ”

        “เออรู้จักกัน ไปมึงไปติวน้องๆต่อกับกู อยากให้ไปไม่ใช่หรอ” มอสเดินไปหาสองแล้วดึงคอเสื้อสองออกมาจากกิงกับเด็กมัน

        “อะไรของพี่วะ จะเสือกไงพี่ พี่ไม่อยากรู้หรอ”

        “เออเดี๋ยวกูเล่าๆ”

 

        หลังจากทั้งมอสและสองออกไปปั้นดินก็จะเดินตามเพื่อนไป แต่ลืมว่าข้อมือตัวเองถูกคนพี่จับไว้อยู่

 

        “ไปไหน”

        “ผม เอ่อ… พี่กิงมาทำอะไรที่คณะผมครับ”

        “ก็เห็นบอกถ้าว่างก็ให้มาหากูไม่ว่างหรอกแต่อยากมา กินข้าวยัง ”

        “ผมยังไม่กินครับ”

 

        กิงมองแก้มแดงๆของน้องแล้วอมยิ้ม ตอนแรกก็แดงเพราะตบแก้มตัวเอง แต่ตอนนี้กิงคิดว่าน้องแก้มแดงเพราะเขา กิงยกมือขึ้นมาทาบตรงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงกว่าทุกครั้ง เต้นแรงกว่าเมือวานที่จุ๊บน้องเสียอีก เขาชอบ เขาชอบจังหวะการเต้นของหัวใจเขา น้องแก้มแดงไม่แปลกหรอกหัวใจเขายังเต้นแรงขนาดนี้เลย

 

        “กับข้าวที่คณะกูมันไม่อร่อยแล้วอ่ะ”

        “ครับ?”

 

        ปั้นดินเงยหน้าขึ้นมองกิงด้วยความสงสัย พี่เขาพูดอะไร กับข้าวไม่อร่อยแล้วมาบอกเขาทำไมกัน ปั้นดินมองกิงเพื่อรอคำตอบ แต่กิงกลับหลบสายตาน้องแล้วยืนหันหลังให้

 

        กิงเขินสายตาน้องใบหน้าขาวๆนั้นเอียงคอด้วยความสงสัยแบบนั้นเขาทนมองไม่ได้หรอก เพราะทีนี่ไม่มีห้องสตูดิโอให้ลากไปเหมือนคณะเขา กิงหายใจเข้าลึกๆแล้วกลับไปคุยกับน้องใหม่ เป็นคนจุ๊บน้องเองเขาจะมาเขินเองแบบนี้ได้ไงวะ

 

        “กินข้าวกันไหม”

        “ที่ไหนครับ”

        “กูไม่รู้จัก ไม่ค่อยไปไหน”

        “งั้นกินที่คณะผมละกัน”

 

        ปั้นดินพากิงเดินไปข้างตึก ร้านกับข้าวจะเป็นอาหารหารตามสั่งที่ตั้งอยู่ระหว่างคณะไอทีกับคณะวิศวะ ร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนส่วนกิงเดินไปตักน้ำแข็งใส่แก้วมาให้ปั้นดินด้วย

 

        “ที่นี่ไม่มีนมวัวแดงนะครับ”

        “ก็ไม่ได้จะเอานี่ อย่างกูมันต้องเท่ๆกินกาแฟเว้ย”

 

        ปั้นดินระบายยิ้มออกมาทันที ทุกครั้งก็เห็นซื้อมาสองอย่างแต่เลือกกินแค่นมวัวแดงรสจืดอยู่ดี ไม่รู้จะซื้อมาสองอย่างทำไม

 

        “อย่ายิ้มเยอะได้มะ”

        “ทำไมล่ะครับ”

        “เปล่า เห็นแล้วเมื่อยตาม”

 

        กิงพูดแล้วหันหน้าไปทางอื่น เพราะพอกิงบอกปั้นดินก็เอาแต่ยิ้มใส่เขาซะงั้น ยิ้มเก่งไม่พอจ้องเก่งด้วย มันแบบ มันอยากจูบ เข้าใจไหม

 

        “ยังจะยิ้มอีก จะเอามั้ยข้าวจะเขียนให้”

        “ให้ทายว่าผมจะกินอะไร”

        “กะเพราไก่ไข่ดาวสุก”

        “เฮ้ยยยยยรู้ได้ไงครับ”

        “กูสั่งของกู”

 

        กิงเขียนลงกระดาษเป็นสองจาน ส่วนปั้นดินได้แต่มุ้ยหน้าใส่กิงแล้วเอื้อมมือมาหยิบกระดาษไปเขียน แต่พอได้มาจึงเห็นว่ากิงเขียนให้เขาไปแล้ว

 

        “พี่กิงกินเหมือนผมเลย ชอบหรอครับ”

        “กูขี้เกียจคิดเมนูอื่นเอามานี่เดี๋ยวเอาไปเสียบให้”

       

        ปั้นดินมองตามแผ่นหลังของกิงแล้วได้แต่อุทานในใจ  พี่กิงเหมือนโดนแสงแล้วมันเปล่งประกาย ผมเซอร์ๆมีไรหนวดหน่อยๆมองไปมองมาเหมือนคนไร้บ้าน แต่พี่กิงส่องแสงได้มันเลยทำให้ตัวพี่กิงน่ามอง

       

       

        “ชอบกูมากขนาดนั้นเลย”

        “ใครบอกพี่กัน ผมแค่มองคนไม่อาบน้ำเฉยๆ”

        “รู้ได้ไง เดี๋ยวนี้เปลี่ยนจากนิสิตมาเป็นพวกถ้ำมองหรอ”

        “พี่กิงใส่ชุดเมื่อวานต่างหาก”

        “โธ่ น้อง คนเราบางทีมันก็ใส่เสื้อซ้ำเฉยๆปะวะ”

       

        กิงเอื้อมมือไปมะเหงกปั้นดินแรงๆ ทำให้เจ้าตัวทำหน้ายุ่งเข้าไปใหญ่ ระหว่างนั้นคุณลุงก็เอาอาหารที่สั่งไว้มาเสิร์ฟทั้งสองคน กะเพราะไก่เหมือนกันเดะๆ แต่ปั้นดินแทบอยากร้องไห้ ลุงจะผัดใส่ถั่วฟักยาวทำไม ทุกครั้งลุงไม่เห็นเอามาใส่ เขาไม่ชอบ

 

        “ลุงทำไมวันนี้ใส่ถั่วฝักยาวด้วยครับ”

        “ทำไมปั้น จะกินไม่กิน เมื่อวานก็ทักลุงว่าใส่หัวหอมใหญ่ทำไม วันนี้อีก”

        “ก็ปั้นต้องการแค่ไก่กับกะเพราอ่ะครับลุงงงง”

        “กินเข้าไปเยอะๆผักอ่ะจะได้โตไวไงปั้น”

        “ไปเลยลุง ไปเลยยยยยยย”

        “ไอ้เด็กนี่ แล้วคู่หูเองหายไปไหน ทำไมพาคนใหม่มา”

        “นี่รุ่นพี่ของปั้นเรียนถาปัตถ์ พี่เค้ามาลองร้านลุงครั้งแรกเลยนะ”

        “ถึงว่าคนหล่อคณะนี้มันไม่ค่อยมี”

        “ทำไมครับลุง” กิงที่นั่งเงียบมานานถามขึ้น

        “ก็มันไปอยู่ที่ถาปัตย์หมดน่ะสิ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

        “ลุงงงงงงงงงง ร้านลุงอยู่วิดวะอย่าลืมมมม”

        “เออๆทานให้อร่อยวันหน้ามาอีกล่ะไอ้หนุ่ม”

        “ครับ”

 

        ปั้นดินมองหน้ากิงแล้วเบะปากใส่คนพี่ทีนึง เขาใช้ซ่อมเขี่ยถั่วฟักยาวออกไว้ข้างจาน แล้วตักข้าวเข้าปาก

 

        “ฮื้มมมม อร่อยย ถ้าไม่นับถั่วนี่มันจะยอดมาก”

        “ผักไม่กิน งี้เลยไม่โตซักทีไง”

        “ผักไม่เคยอร่อย”

        “ไม่ลองแล้วจะรู้มั้ยฮึ”

        “ไม่อยากรู้ครับบบบบ”

 

        กิงส่ายหัวแล้วทานข้าวต่อ เรียนในมหาลัยมาตั้งสี่กว่าปีพึ่งรู้ว่าร้านกระเพราอร่อยๆแบบนี้ก็มี อร่อยแบบที่เจ้าตัวเค้าบอกจริงๆ ว่าแล้วก็แอบช้อนตาขึ้นไปมองคนน้องที่ตอนนี้เคี้ยวข้าวเต็มปากหมดแล้ว

 

        “ค่อยๆกินนี่มึงปีสามหรือปอสามกันวะ”

        “ปกติก็ปีสามอยู่กับพี่ไม่รู้ทำไมอยากทำตัวเป็นปอสาม”

        “เด็กยังไงก็เด็กนั้นแหละปั้น”

 

        กิงยื่นกระดาษทิชชู่ให้ปั้นดินแล้วทานข้าวต่อ เขารู้สึกเหมือนคนมองเลยหันไปตามทางของความรู้สึกนั้น จึงพบกับผู้ชายคนหนึ่งที่มองเขาอยู่

 

        “ปั้น ในคณะนี่มึงดังหรอวะ”

        “ไม่อ่ะ ผมไม่ค่อยจะออกมาให้เห็นนะ”

        “แล้วไอ้ข้างๆมันมองกูกับมึงทำไม”

       

        ร่างบางตรงหน้าหันไปมองตามที่กิงบอกแล้วได้แต่รีบหันกลับมาหากิงทันที นั่นมันอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจคเขา

 

        “เอ่อ…อาจารย์ผมเองพี่”

        “ฮะ ! อาจารย์แล้วทำไมไม่บอกวะ”

        “ก็ผมพึ่งเห็นนี่…อาจารย์สวัสดีครับ”

        “สวัสดีครับ”

        “ครับๆ โปรเจคไปถึงไหนแล้วธรณิน”

        “เรื่อยๆครับจารย์ ลาแล้วนะครับ”

       

        ปั้นดินเอื้อมมือไปจับมือหนาของกิงแล้งดึงให้เดินตามแรงออกมาจากร้านข้าวทันที โดยไม่ลืมวางเงินไว้ให้ลุงด้วย

         

        “ทำไมไม่พูดกับอาจารย์ก่อนล่ะ” 

        “อาจารย์เนี๊ยบเกินไปเดียวโดนดุ”

        “ดื้อล่ะสิ อาจารย์ถึงดุ”

        “ทำไมพี่ใช้คำน่ารักกับผมขนาดนั้นครับ”

        “ก็เรามันน่ารักไงครับ

 

        ไม่ทนแล้วนะ ปั้นดินดึงชายเสื้อขึ้นไปปิดหน้าทันทีด้วยความเขิน แต่ปั้นดินลืมไปแล้วว่าชายเสื้อที่เขาดึงขึ้นไปมันเผยให้เห็นเอวขาวๆบางๆ หน้าท้องมีกล้ามอยู่เล็กน้อยตามประสาผู้ชายที่ไม่ค่อยออกกำลังกาย

 

        กิงมองการกระทำน้องแล้วได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก มือไม้สะเปะสะปะไปหมด เล่นแบบนี้หมาป่าก็ไปไม่เป็นได้นะหนู

 

แล้วมึงจะมาเลิกเสื้อขึ้นอะไรตรงนี้วะปั้น!

 

        กิงหายใจเข้าลึกๆแล้วเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อน้องลง เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเด็กนี่มันไม่ค่อยระวังตัวเอง ไม่รู้จักเรือนร่างของตัวเองด้วยว่ามันชวนให้คิดเรื่องอย่างว่าแค่ไหน นิสัยน้องก็คือผู้ชายทั่วไปนั้นแหละ แต่ด้วยเรือนร่างของปั้นดินมันเป็นแบบนี้น้องไม่ควรทำ เพราะมันอันตราย อันตรายมาก อยู่กับกิงยิ่งอันตราย

        “จะเขินก็เขินให้มันเหมือนชาวบ้านเขาหน่อย จะดึงเสื้อขึ้นมาทำไมวะ”

        “พี่กิง อย่ามาเล่นแบบนี้นะปั้นไม่ไหวแล้วเนี่ย”

        “กูก็ไม่ไหวเหมือนกัน ไปห้องเลยมั้ย”

        “พี่อ่ะ ไม่ใช่แบบนั้นโว้ยยย !”

        ปั้นดินเดินหนีกิงออกไปทันที แต่เดินไปได้ไม่นานเท่าไหร่เขาก็ต้องเดินกลับมาหากิงที่ยืนอยู่ที่เดิมอีกครั้ง

 

 

 

 

“ถ้าอยากอยู่มากกว่าหนึ่งชั่วโมง ต้องไปอยู่กับพี่ใช่ไหมครับ”

//

 

ปั้นดิน

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.254K ครั้ง

877 ความคิดเห็น

  1. #847 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 14:20
    แต่ละคนนน เอาใหญ่เลยน้าาาาา 55555
    #847
    0
  2. #837 KoyJuthamas (@KoyJuthamas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:28
    พี่กิงตล้กกกกกไปอะ 55555555
    #837
    0
  3. #836 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:45
    แรงมาก5555555
    ปล.ส้อม ไม่ใช่ซ่อมนะคะ ตอนน้องกินข้าวๆ
    #836
    0
  4. #825 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    จะรีบไปอยู่กับเค้าแล้วหรอรู้กกก
    #825
    0
  5. #814 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 18:51
    555555555555 น้องงงงง
    #814
    0
  6. #793 mook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 13:06

    แม่ๆคนอื่นเค้าเตรียมก้านมะยมเอาไว้กันหมดแล้วเดี๋ยวของเราเอาแบบเบสิกๆหน่อยแค่ไม้แขวนเสื้อพอเสร็จแล้วค่อยเตรียมยาไว้ทาให้น้องปั้นทีหลัง555555

    #793
    0
  7. #771 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 12:38

    หนูอยากไปอยู่ห้องพี่เหรออออออ ปั้น

    #771
    0
  8. #754 reallmintt (@mixmintt_t) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 09:42
    รูดก้านมะยมรอเลยจ้าอิน้อง!!!!!
    #754
    0
  9. #734 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 08:29
    กระทรวงเวทมนต์ต้องจัดการเรื่องกระเพราใส่ถั่วฝักยาวนะคะ ยอมไม่ได้!
    #734
    0
  10. #698 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 11:31
    ก้านมะยมในมือสั่นไปหมด!!!
    #698
    0
  11. #690 Mela( ̄^ ̄)ゞ (@zebza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:31

    โอ๊ยยยย อิหนู หมั่นเขี้ยวอ่ะ
    #690
    0
  12. #675 fomeriam690 (@0924211827) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:21
    รักษาเนื้อรักษาตัวนะลูกก
    #675
    0
  13. #634 marser (@sqlitq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:11

    ร้ายทั้งคู่เลยอะ งื้ออ


    #634
    0
  14. #631 SandSeaSun (@babiejj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:49
    น้องงงงงมาให้ตีที
    #631
    0
  15. #608 ビール (@Beer1222) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 11:11
    เก็บของเลยรู้กกกก
    #608
    0
  16. #570 น่องขาหมู (@bellzatail) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:01

    น้องงงง จะรีบไม่ได้

    #570
    0
  17. #564 PuayPuayPloy (@PuayPuayPloy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 01:17
    ไปสิปั้นพี่เค้าชี้ทางแล้ว5555
    #564
    0
  18. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:12
    ลูกกุก็ขายอ้อยเก่งงงงงง อิพี่ก็จองจะลวนลามลูกกุเก่งงงงงง

    ส่วนอินี้ก็เขินก็ฟินทั้งๆที่ไม่ใช่ตัวเองเก่งงงงงงงงงง
    #545
    0
  19. #537 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:51

    ตามนั้น.
    #537
    0
  20. #519 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:03
    ใช่ครับ ไปเลยน
    #519
    0
  21. #498 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:44
    โอ้ยจะน่ารักไปไหนทั้งคู่
    #498
    0
  22. #486 toffy34 (@toffy34) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:25
    เนี่ยยย บทจะรุกเทอก็จู่โจมไม่หยุดกันเลยยย
    #486
    0
  23. #472 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 14:31
    น้องปั้นใจเย็นนะลูก
    #472
    0
  24. #459 kuwsij (@kuwsij) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:34
    ทางนี้ก็ไม่ไหวแร้ววววววว
    #459
    0
  25. #451 myeonx (@myeonz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 11:19
    ใจเย้นนะทู่กคนนนนน ชั้นมั่ยไหวแน่ว 5555555555555555555555
    #451
    0