เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 6 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    30 มิ.ย. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดด้วยค่ะ








Chapter 6

 

 

 

 

เมื่อฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ในเวลายามเย็นที่ท้องน้อยๆเริ่มต้องการอาหาร ร้านอาหารก็ถือว่าเป็นสถานที่ชั้นดีในการหลบฝน

 

            ดวงตากลมละจากการมองฝนจากกระจกผ่านนอก เหลือบมองคนตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังนั่งอ่านชีทเรียนอย่างตั้งใจระหว่างรออาหารที่สั่งมาเสิร์ฟ ปีสามแล้วคงเรียนหนักน่าดู จะจบแล้วหลังสอบคงต้องไปฝึกงานอีก เห็นเพื่อนในกลุ่มเฮไหนเฮกันแบบนั้นก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนะเนี่ย  ว่าแล้วริมฝีปากอิ่มก็แอบยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะเสตาออกไปมองข้างนอกอีกครั้ง

 

            เมื่อนึกถึงเหตุการณ์หน้านี้ที่หน้าร้านขายยา

 

            แก้มใสก็ขึ้นสีแดงจางๆขึ้นทันทีเมื่อนึกถึง ความอบอุ่นที่ได้รับพาให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็ว อีกทั้งดวงตาคมมีเสน่ห์ที่จ้องมองมาก็ทำให้มันเต้นรัวมากขึ้นจนเจ้าของมันรู้สึกกลัวว่าคนที่นั่งข้างๆจะได้ยิน แล้วเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้น พาให้ทั้งสองได้สติและเป็นคนตัวเล็กก่อนที่สะดุ้งขึ้นและรีบหลบตาออกไปพลางทำเป็นมองไปรอบๆเพราะไม่อยากจะไปสบตากับร่างสูงอีก แต่แน่นอนว่าแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นไม่สามารถหลบสายตาของคนข้างๆได้หรอก

 

            ร่างสูงกระแอมไอออกมาเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาออกจากดวงตากลมกับแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อแบบนั้นก่อนจะหลุบตามาตั้งใจกับการทายาให้คนตัวเล็กเหมือนเดิม รอยแดงที่เกิดขึ้นตามแขนที่เกิดจากการดึงรั้งและการบีบจนเป็นรอยมือ มันทำให้เขาหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงการกระทำที่ไร้เหตุผลของแฟนเก่าที่เลิกรากันมานานแล้ว

 

            เมื่อมือใหญ่ละออกจากแขนตัวเอง ใบไม้ก็รีบดึงแขนตัวเองกลับมาทันที ก่อนจะกล่าวขอบคุณทั้งที่ใบหน้าก้มงุดพยายามหลบซ่อนแก้มแดงๆของตัวเองเพราะกลัวว่าร่างสูงข้างๆจะเห็นและรู้ว่าตัวเองเขินมากเพียงใด คนพี่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเป็นคนฉุดรั้งร่างบางให้ลุกขึ้น พาคนตัวเล็กเข้าร้านอาหารข้างๆ แบบไม่บอกไม่กล่าวใดๆทั้งสิ้น ให้ร่างบางได้แต่เดินตามงงๆ

 

            คนอะไร คิดจะพาไปไหนก็ไป ไม่ถงไม่ถามกันสักคำ

 

 

            จอมทัพที่เลิกอ่านชีทเรียนแล้วท้าวคางมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะกำลังสนุกสนานกับการวาดรูปและเขียนคำต่างๆลงบนกระจกที่ขึ้นฝ้า  ท่าทางตั้งอกตั้งใจแบบนั้นก็ทำให้ร่างสูงยกยิ้มบางๆขึ้นมา ไม่อยากจะกวนเวลาสนุกของเด็กหรอกนะ แต่บังเอิญเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันด้วยนี่สิ เลยต้องเอยปากขัดความสนุกของคนตัวเล็กขึ้นมา

 

 

            “ขอโทษแทนเธอด้วยนะ”

 

            “ครับ?...”

 

เสียงคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพูดขึ้นมาเรียกให้ร่างเล็กที่ดูเหมือนจะล่องลอยไปไกลทั้งคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่นานและโลกจินตนาการกับการวาดรูปบนลงบนกระจก ทำให้ตากลมละสายตาหันกลับมามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม พลางส่งสายตาตั้งคำถามกลับไป

 

            “นุชน่ะ..ขอโทษแทนเธอด้วยที่ทำให้เจ็บตัวแบบนี้”

           

มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอก เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นมาสองถึงสามครั้งแล้ว เมื่อเขาไม่สนใจหรือเริ่มที่จะปฏิเสธและออกห่างเธอ เธอก็จะมาอาละวาดแบบนี้ทุกครั้งจนเพื่อนๆต่างเอือมระอาและบอกให้เขาจัดการให้เรียบร้อยสักที บางคนก็บอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็อย่ายุ่งกับเธออีก ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องไปหลายครั้งแล้วบางทีก็ต้องปฏิเสธให้ชัดเจน ไม่ใช่ให้ความเป็นเพื่อนเหมือนเดิมอีก หวังว่าครั้งนี้จะทำให้เธอคิดได้บ้างล่ะนะ

 

            “ครับ...ผมไม่ติดใจอะไรเธอหรอกครับ”

 

ใครว่า! ถ้ากลับมายุ่งกันอีกนะ เรื่องนี้ต้องถึงหูทั้งเอมมาลินและแม๊กซ์แน่ๆ และยัยปากแดงคนนั้นที่บังอาจทำให้ท่านเดวิดหงุดหงิดใจแบบนี้ต้องได้รับบทเรียนจากเพื่อนตัวดีทั้งสองคนอย่างแน่นอน คิดแบบนั้นก็กระหยิ่มยิ้มย่องในใจอยู่คนเดียว

 

“ตัวพี่เองก็ขอโทษด้วยนะ”

 

ร่างสูงก็รู้สึกผิดไม่เบาเหมือนกัน ใบไม้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรแบบนี้อยู่ดีๆก็โดนลากเข้าไปด้วย แถมยังเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กเจ็บตัวอีกต่างหาก แต่เมื่อได้รับรอยยิ้มน้อยๆจากคนตัวเล็กและบอกว่าไม่เป็นไร ก็ทำให้ความหนักใจนั้นเบาบางลงเหมือนกัน

 

            “เอ่อ..ขอโทษนะครับ...เธอ... เป็นแฟนเก่าพี่เหรอครับ?”

 

            “อืม...ก็เลิกกันมาได้ก็สักสี่ ห้าเดือนแล้วล่ะ”

 

            เมื่อถามแบบนั้น ร่างสูงก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกหนักใจอะไร ตอบกลับมาอย่างสบายๆไร้ความอึดอัดใดๆทั้งสิ้น เห็นแบบนั้นแล้วร่างเล็กจึงทำใจกล้าพูดออกไปอีกครั้ง

 

            “แต่ว่า...เธอดูเหมือนจะยังรักพี่อยู่นะ”

 

            จากการประเมินทั้งสถานการณ์ที่เกิดขึ้นและความเป็นไปได้ ยัยสาวปากแดงคนนั้นต้องโดนพี่จอมทัพคนนี้หักอกแน่นอน ถึงได้มาตามตื๊อให้กลับไปคบกันเหมือนเดิมแบบนี้ จากการประเมินนิสัยที่เธอแสดงความขี้หึง ขี้หวง และการกระทำที่เอาแต่ใจตัวเองขึ้นมาอย่างรุนแรงแบบนั้นคงทำให้พี่เขาอ่อนอกอ่อนใจอยู่เหมือนกันละนะ ถึงทำให้เลิกกัน

 

            “หึ...เธอเป็นคนบอกเลิกก่อนด้วยซ้ำ”

 

            คำตอบนั้นพาให้ร่างเล็กแปลกใจ ก่อนจะเป็นตากลมเบิกตาขึ้นมาเล็กน้อย การะประเมินความเป็นไปได้สักครู่ถูกลบออกไปหมด เมื่อได้ทราบข้อเท็จจริง ฉะนั้น พี่จอมทัพก็ถูกยัยปากแดงนั่นหักอกน่ะสิ แต่แววตาของพี่จอมทัพทั้งนิ่งและไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาทั้งสิ้น ไม่มีแววตาเสียใจและผิดหวังเลยสักนิด หรือเป็นที่พี่จอมทัพเป็นคนไม่ได้เรื่อง เป็นคนทำให้ยัยนั่นต้องบอกเลิกก่อนเพราะทนไม่ไหว ไม่น่า ไม่ใช่หรอก และมันเป็นแบบไหนกันล่ะ

 

            คิ้วที่ขมวดขึ้นเป็นปม กับดวงตากลมที่กรอกไปกรอกมาอย่างใช้ความคิด ทำให้ร่างสูงยิ้มขึ้นมานิดๆไม่ได้ ไม่รู้หรอกว่าร่างเล็กตรงหน้าคิดอะไร แต่หน้าตาของคนขี้สงสัยและใช้ความคิดแบบนั้นก็ดูน่ารักดี

 

            หืม??  น่ารักดี?? ร่างสูงหัวเราะกับความคิดตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเป็นคนหยุดร่างเล็กที่ดูจะคิดนู่นคิดนี่ออกไปไกลแล้วให้กลับมาเมื่ออาหารที่สั่งมาเสิร์ฟ

 

            “อาหารมาแล้ว กินสิ”

 

            “ห๊ะ?..เอ่อ..ครับ”

 

            ร่างเล็กที่ไม่หยุดความคิดตัวเองแม้กระทั้งตอนกินก็ได้แต่แอบเหลือบมองคนตรงหน้า เก็บข้อมูลรอบตัวแล้วเอามาประเมินผลอย่างจริงจัง ฉันต้องเก็บทุกอย่างและทุกความเป็นไปได้ เรื่องนี้ต้องมีการเรียกรวมพลซะแล้ว เอมมาลินกับแม๊กซ์นอกจากจะแสบใช่เล่นแล้ว ยังเป็นทีมสืบระดับคุณภาพอีกด้วย ขอรับประกัน และรูปพรรณสัณฐานของยัยปากแดงก็ถูกบันทึกไว้ในสมองทันที เรื่องนี้ต้องได้รู้ลายละเอียดมากกว่านี้แน่ๆ

 

            ร่างเล็กที่คิดกับตัวเองอย่างแน่วแน่บวกกับหน้าตาที่ดูจริงจังแบบนั้นก็ทำให้ร่างสูงหัวเราะแผ่วๆออกมา เรียกสายตาตั้งคำถามจากร่างเล็กตรงหน้าได้

 

            “มีอะไรเหรอครับ..หน้าผมเลอะเหรอ?” หน้าเหลอหลาและมือเล็กสะเปะสะปะลูบหน้าตัวเองไปมาแบบนั้นก็ทำให้ร่างสูงหัวเราะออกมาอีกครั้ง

 

            “เปล่าหรอก..”

 

            “เอ๋?..แล้วพี่หัวเราะผมทำไม”

 

            แววตาขี้สงสัยส่งมาก็ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาพลางส่ายหัวปฏิเสธเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงกินข้าวต่อ ทิ้งให้ร่างเล็กสงสัยกับทั้งเสียงหัวเราะและรอยยิ้มปริศนาต่อไป และรอยยิ้มขำๆแบบที่เจอกันวันแรก เลยทำร่างเล็กงงปนสงสัยเข้าไปอีก ขำอะไรเราอีกล่ะ แล้วก็ไม่บอก ทิ้งให้เราสงสัยไปแบบนี้อะนะ

 

            “พี่ดูยิ้มง่าย หัวเราะง่ายกว่าที่คิดนะครับ”

 

            “หืม..?” เสียงของคนตรงหน้าเรียกให้ใบหน้าคมละออกมาจากการตั้งใจกินอาหาร เงยหน้าขึ้นมามองร่างเล็กพลางเลิกคิ้วกลับไปให้

 

            “ตอนแรกผมคิดว่าพี่คงยิ้มยากและพูดไม่เก่งแน่ๆ”

 

            “ความจริงก็ เป็นแบบที่เราคิดตอนแรกนั่นแหละ”

 

            “เอ๋?... แต่ตอนนี้พี่ก็ดูไม่เป็นแบบนั้นนี่ครับ”

 

            เจ้าหนูขี้สงสัย ใช่แล้ว ตอนนี้ใบไม้ถูกร่างสูงเรียกว่าเจ้าหนูขี้สงสัย ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นเด็กดื้อแล้ว ตอนนี้ยังเป็นเด็กขี้สงสัยอีก ร่างเล็กที่ส่งสายตาทั้งตั้งคำถาม ทั้งสงสัยกลับมา กับท่าทางเอียงคอแบบนั้นก็ทำให้ร่างสูงหัวเราะออกมาน้อยๆอย่างอดไม่ได้

 

            “ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมัน”

 

            “เอ๋?...”

           

            หลังจากที่สงสัยกว่าเดิมก็สงสัยมากขึ้นไปอีก เสียงที่ดูน่ารักในความคิดของร่างสูงดังขึ้นมาอีกครั้งก็ทำให้เกิดรอยยิ้มที่มุมปาก เห็นอย่างนั้นแล้วใบไม้ก็ได้แต่คิดในใจว่าอะไรคือเหตุผลของมันกันแน่ แต่เหมือนร่างสูงก็คงจะรู้สิ่งที่ร่างเล็กคิด

 

            “เดี๋ยวเราก็รู้เอง” คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากส่งมาให้อีกครั้ง

 

            แล้วเมื่อไหร่ผมจะรู้ล่ะพี่จอมทัพ!

 

 


-----------------------------------------------------------------------------------------

 


 

            ทั้งคู่ออกมาอยู่ที่หน้าร้าน ก็พบว่าฝนที่ตกลงมาอย่างหนักก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแต่อย่างใด หลังจากคนขี้สงสัยไม่ได้รับคำตอบ คนตัวเล็กก็ก้มลงไปสนใจกับการกินอาหารตรงหน้า ที่ใบหน้านั้นยังคงมีความสงสัยติดอยู่ ก็ทำร่างสูงแอบยิ้มขึ้นมาอีกครั้งจนได้ จริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจแกล้งหรอก แค่คิดว่าใบหน้างงๆแบบนั้นมันก็น่ารักดี เลยอดจะแกล้งไม่ได้

           

            หืม?? น่ารักอีกแล้ว?? ความคิดนี้ก็ทำให้คนตัวสูงหัวเราะกับตัวอีกครั้ง

 

            อาหารมื้อนี้ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างของทั้งสองคน ทั้งใบหน้าคมที่มีรอยยิ้มเล็กๆติดที่มุมปากเสมอของจอมทัพ และใบหน้างงงวย ปนสงสัยของใบไม้ ที่ดูเหมือนจะขัดกัน แต่ก็ทำให้บรรยากาศในอาหารเย็นมื้อนี้ดูดีกว่าที่คิด

 

            จนเมื่อกระทั่งอาหารหมดลง และคนตัวเล็กเริ่มมีใบหน้าที่เปลี่ยนไป เริ่มงอง้ำเมื่อเจ้าตัวโดนปฏิเสธคำขอเพราะขอที่จะหารค่าอาหารมื้อนี้กับร่างสูง เถียงกันไปกันมาอยู่พอสมควร จนแล้วจนรอดค่าอาหารมื้อนี้ร่างสูงก็เป็นคนจ่าย หลังจากที่คนตัวเล็กถูกสายตาดุๆส่งมาอีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่เจ้าตัวโดนร่างสูงว่าว่า “ดื้อ” ก็ทำให้ใบหน้าของคนตัวเล็กเริ่มงอง้ำมากขึ้นกว่าเดิม เห็นแบบนั้นจอมทัพก็รีบบอกว่า “ถือเป็นการแทนคำขอโทษแล้วกันนะ”

 

            ถึงแบบนั้นสถานการณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้น เมื่อคนตัวเล็กหลบตาแล้วหันหน้าตัวเองออกไปมองข้างนอก ไม่สนใจร่างสูง ที่ดูเหมือนจะ “ยิ้ม” ออกมาให้ร่างเล็กตรงหน้า “อีกครั้ง”

 

 

            จนมาถึงตอนนี้เมื่อออกมาด้านนอก ฝนที่ตกลงมาตั้งแต่เย็นจนตอนนี้เริ่มค่ำแล้ว ก็ไม่มีทีท่าจะหยุด ร่างเล็กนั่งลงกับบันไดร้านภายใต้ผ้าใบหน้าร้านที่ยื่นออกมาพอที่จะหลบได้ จมูกโด่งรั้นถอนหายใจออกมาแรงอย่าเบื่อหน่าย ฝนนี่ก็ตกเอาตกเอาอย่างกับฟ้ารั่ว จะวิ่งไปหอที่อยู่ถัดออกไปหนึ่งช่วงตึกก็ดูเป็นไปได้ยาก ทั้งแรงลมแรงฝนรุนแรงแบบก็ไม่อยากเสี่ยงจะให้ทั้งตัวเองและเอกสารการเรียนในกระเป๋าเปียก

 

            ร่างสูงเหลือบมองคนที่นั่งอยู่กับบันไดหน้าร้าน ท่าทางดูเหมือนคงจะรอให้ฝนหยุดตก พลางยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาก็พบว่าค่ำพอสมควรแล้ว แต่กว่าจะหยุดก็คงจะค่ำกว่านี้แน่นอน ยกมือท้าวเอวอย่างใช้ความคิดสักพักก่อนจะส่งกระเป๋าใส่เอกสารใบบางๆให้คนตัวเล็กถือ คนตัวเล็กก็รับไปถือแบบงงๆ ขณะมองคนร่างสูงที่ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออก

 

            เห็นแบบนั้นตาโตๆก็เบิกกว้างขึ้น พร้อมกับที่มีความคิดบางอย่างวิ่งแล่นไปมาในสมอง ไม่นะ ไม่ ผมยังไม่ได้เตรียมพร้อมกับการวิ่งฝ่าสายฝนใต้เสื้อช็อปกับพี่นะ!!

 

            ก่อนที่ร่างเล็กจะพูดอะไรออกมา คนตัวเล็กที่ยังดูงงๆอยู่ก็ถูกคนที่ยืนอยู่ฉวยแขนให้ลุกขึ้น เสื้อช็อปของคนร่างสูงก็คลุมลงมาบนหัว บดบังทั้งแต่หัวลงมาเกือบครึ่งตัว เห็นอย่างนั้นแขนแข็งแรงที่กระชับเข้ามาที่ไหล่พร้อมเสียงที่บอกว่าให้วิ่งพร้อมกันที่ดังอยู่ข้างๆหู พาให้แขนเล็กกระชับของที่อยู่ในอ้อมกอดมากขึ้นและก้าวขาออกไปพร้อมกับร่างสูงที่คอยกระชับเสื้อช็อปของตัวเองไม่ให้ร่างเล็กได้เปียกฝน

 

            ทุกอย่างดูเชื่องช้าไปหมดในความคิดของใบไม้ ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ร่างสูงจะเป็นยังไงเพราะไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตาหรือหันไปมองแม้แต่น้อย ทุกอย่างเหมือนในนิยายที่ใบไม้เคยอ่าน แต่มันจะแตกต่างก็ตรงที่เสื้อช็อปนั้นถูกคลุมมาที่ตนคนเดียว ไม่ใช่วิ่งฝ่าสายฝนไปพร้อมกับจอมทัพใต้เสื้อช็อปแบบที่คิดไว้ตอนแรกเหมือนตามนิยายที่เคยอ่าน เพราะร่างสูงสละเสื้อของตัวเองให้มาคลุมคนตัวเล็กคนเดียว ส่วนตัวเองก็วิ่งตากฝนไปแบบนั้น

 

 

ร่างเล็กแก้มเห่อร้อนออกมา ก้มหน้าหงุดลงกับกระเป๋าในอ้อมกอด พลางวิ่งไปพร้อมกับร่างสูงตามทิศทางที่ถูกชักพา แรงกระชับที่ไหล่ก็พาให้ไหล่เล็กๆเกร็งขึ้นมาด้วยความเขิน มัน...ไม่ใช่อย่างที่คิด แต่แบบนี้ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเหมือนกัน คนที่คอยกระชับเสื้อเพราะไม่อยากเราเปียก คนที่เอาตัวเองบังฝนให้ คนที่เสียสละให้ตัวเองเปียกแบบนั้นน่ะ คนแบบนั้นน่ะ... รอยยิ้มกว้างของคนร่างเล็กที่เกิดขึ้นมาพร้อมๆกับความคิดแบบนั้นและหัวใจที่อุ่นวาบขึ้นมามากกว่าที่เคยเป็น....

 

 

นี่คงเป็นเรื่องที่ดีและสัญญาณที่ดีใช่ไหมนะ


TBC

__________________________________________________________________________________

Talk : เค้ามาแล้วววววว ตอนนี้ละมุนสมใจเลยนะคะ

ใช่คู่พระนางมาออกเดท เอ๊ย กินข้าวด้วยกัน

แน่นอนว่าพี่เดวิดของน้องใบไม้ก็แอทแทคไปเยอะ

กลัวใจน้องจะความดันขึ้นจริง


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #413 Mintty_ty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 09:33
    ยิ่งอ่านนนยิ่งงเขินนนนน
    #413
    0
  2. #407 #lotto04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:00
    เขินว้อยยยย ฮื่อออแ///
    #407
    0
  3. #356 M2607 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:28
    อ่านเรื่องนี้แล้วเหนื่อยอ่ะ เขินจนเหนื่อย
    #356
    0
  4. #328 Husky 'Baby (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 18:56
    ถ้าจอมทัพจะอบอุ่นขนาดนี้นะ!!!! ตายๆๆ
    #328
    0
  5. #290 Intelligence- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 18:33
    ฮื้ออออ ละมุนมากกกกกกก ยอมใจจจจจจจจจจจ อยากได้อย่างพี่สักคนจะมีมั้ยยย ><
    #290
    0
  6. #266 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:20
    รีดเดอร์ได้ตายลงไปกับความละมุนนี้เเล้วววว
    #266
    0
  7. #253 Au2524 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:42
    ตายเลยช็อตนี้ละมุนกว่านี้มีอีกมั๊ย
    #253
    0
  8. #230 -Bameverthing- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 15:43
    อือหือจิงอ่ะจิงแบบว่าคุมให้แค่น้องอ่ะฮือ
    #230
    0
  9. #214 Gu_Gil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 12:44
    อยากได้แบบนี้บ้างอ่ะ แง
    #214
    0
  10. #172 Therdsak_W (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 22:21
    มีแต่ฝ่ายเดียวท่เขิน ไม่ยุติธรรมเลย
    #172
    0
  11. #124 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 09:51
    ใบไม่ขี้สงสัย  
    ทัพยิ้มบ่อยเพราะ.บไม้ใช้ปะ
    #124
    0
  12. #17 นิจิคาตะ K.S.P (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 20:54
    โอยย แบบใสมาก น่ารักสุดๆ ใบไม้ของจอมทัพ จอมทัพของใบไม้ ตอนนี้ละมุนจริงๆ รักมากกกกกก มาต่อเร็วๆนะ
    #17
    0
  13. #15 FahSida (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 19:50
    เหมือนเรื่องจะไปได้ดีนะใบไม้จอมสงสัย 5555
    #15
    0
  14. #14 โซดาเองค่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 17:14
    แหนะ ๆ ๆ ปลาใบไม้เริ่มคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะนั่น 5555
    #14
    0