เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 5 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

 

 



Chapter 5

 



ผมได้แต่กุมหัวใจที่อกด้านซ้ายไว้ แล้วพยายามควบคุมลมหายใจให้ได้อย่างสุดความสามารถ แต่พอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างที่เดินอยู่ข้างหน้าเล็กน้อยไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก ก็พาให้ลมหายใจหยุดชะงักได้อยู่เรื่อย

 

ถ้าหัวใจวายหรือเป็นลมล้มพับขึ้นมาล่ะก็โทษยัยเอมมาลินกับแม๊กซ์ได้เลย!!

 

ยัยนั่นสนับสนุนส่งเสริมอย่างเต็มที่ อย่างกับถ้าผมกลับหอคนเดียวแล้วจะหลงทางหรือโดนฉุดดักปล้นอย่างนั้นแหละ ก่อนไปก็มีการยักคิ้วหลิ่วตาให้อีกต่างหาก ส่วนแม๊กซ์ก็ตัวดี!! บอกกับพี่จอมทัพก่อนจะแยกกันอีกด้วยว่า “พี่ครับ ฝากใบไม้ด้วยนะ เค้าข้ามถนนไม่เป็น

 

ฉันข้ามถนนเป็นเฟ้ย!!!

 

แล้วสองคนนั้นก็โบกไม้โบกมือให้อย่างอารมณ์ดี พวกแกนะพวกแก ไม่เคยคิดจะเข้าใจเพื่อนบ้างเลย แต่..ก็รู้นะว่าอยากให้เอ่อ...อ...อยู่กับพี่..จ..จอมทัพ แต่..แต่.. คนมันเขินนี่! เข้าใจกันบ้างเซ่! คิดแล้วได้แต่น้อยใจเพื่อน เดินกระทืบเท้าปึงปัง เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว

 

แต่พอเงยหน้ามองคนข้างหน้าก็ทำให้ขาทั้งสองข้างถึงกับหยุดชะงัก คนตัวสูงกว่าที่เดินอยู่ข้างหน้า หยุดเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใบหน้าคมหันมามองที่ร่างเล็กพลางทำสีหน้าตั้งคำถามกับพฤติกรรมแปลกๆของเพื่อนร่วมทาง

 

แต่ก่อนจะพูดอะะไรออกไป มือใหญ่ๆก็ยื่นมาอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

 

มาสิ เดี๋ยวจะพาข้ามถนน

 

“...!!!...”

 

 

ดวงตากลมก็มองมือที่ยื่นมาให้อย่างอึ้งๆ โดยที่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้ดี เมื่อคนร่างเล็กตรงหน้านิ่งเงียบไปแบบนั้น ร่างสูงก็เลิกคิ้วถาม พร้อมส่งเสียงทุ้มต่ำในลำคอ ให้คนตรงหน้าได้สติขึ้นมาอย่างละล้าละลัง

 

 

หืม?”

 

คือ..ค...คือ.. ผมข้ามเองก็ได้ครับ” มือเล็กกำมือตัวเองแน่น พอเงยหน้ามองก็ก้มหน้าลงทันทีหลบเลี่ยงสายตาของคนตัวสูงที่จ้องมองมาก่อนอยู่แล้ว

 

ไม่เป็นไร พี่จะพาข้ามเอง

 

ค..คือว่า..

 

มาเถอะ

 

 

ในช่วงอึดใจเดียว มือใหญ่ก็คว้ามือเล็กที่กำอยู่ข้างตัว ออกแรงดึงเล็กน้อย พาคนที่อึ้งอยู่ข้างหลังเดินไปที่ริมถนน มองซ้ายทีขวาที ก่อนจะกระชับมือเล็กที่กุมไว้แน่น แล้วพาเดินข้ามถนนไปทันที

 

หารู้ไม่ว่าคนที่เดินตามอยู่ข้างหลังมีสภาพจิตใจเลื่อนลอยเพียงใด สายตากลมจ้องมองที่มือแข็งแรงที่กุมมือตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ แรงกระชับจากคนตรงหน้าเหมือนจะให้ความมั่นใจกับคนที่เดินตามหลัง เห็นอย่างนั้น มือเล็กก็กระชับมือกลับไปอย่างไม่รู้ตัว

 

ถึงแม้จะเดินข้ามถนนมาแล้ว สองมือนั้นก็ยังคงไม่ละออกจากกัน

 

จอมทัพ..

 

 

เสียงเรียกที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้ใบไม้ได้สติขึ้นมาสะดุ้งก่อนจะดึงมือตัวเองออกจากฝ่ามืออบอุ่นทันที

 

หันไปตามเสียงก่อนจะเจอผู้หญิงท่าทางมั่นใจ เดินก้าวฉับๆเข้ามาก่อนจะยื่นมือเข้ามาควงแขนร่างสูงอย่างถือสิทธิ์ พลางปรายตามองใบไม้เล็กน้อยก่อนจะหันไปคุยกับร่างสูงที่กำลังทำหน้านิ่งๆอย่างเคย

 

 

ทำไมไม่รับโทรศัพท์

 

“.........”

 

พี่จอมทัพไม่ได้ตอบอะไร เค้าขมวดคิ้วใส่ผู้หญิงคนนั้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆดึงมือที่จับแขนตัวเองออก แล้วเดินหนีออกไปอย่างไม่สนใจ

 

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมแค่นั้น เธอเดินตามไปแล้วดึงแขนร่างสูงกลับมาอย่างแรงให้มาเผชิญหน้ากับตัวเอง แล้วตะโกนใส่ร่างสูงทันที อย่างไม่สนใจคนรอบข้าง

 

 

ถามทำไมไม่ตอบ!!

 

“...........”

 

 

ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรเหมือนเคย ดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดมากขึ้น มือก็พยายามดึงแขนตัวเองออก ท่าทางอารมณ์เสียของร่างสูงไม่ได้ส่งผลต่อคนที่พยายามมาชวนทะเลาะแต่อย่างใด

 

ใบไม้ที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินเข้าไปแล้ว ก็ได้แต่ยืนฟังอยู่ห่างๆ ด้วยความรู้สึกที่หน่วงไปกว่าทุกที ก่อนจะเดินก้มหน้าเลี่ยงออกมาอย่างเงียบๆ

 

ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นแฟนกับพี่จอมทัพแน่ๆ ดูเหมือนจะทะเลาะกันอยู่ด้วย แต่ถึงยังไง ถ้าเค้าเป็นแฟนกันเดี๋ยวเค้าก็คงกลับมาคืนดีกัน นึกแล้วเชียว ผู้ชายแบบนี้คงไม่เหลือมาเป็นชายโสดอยู่ถึงตอนนี้หรอก แกหมดหวังตั้งแต่แรกแล้วใบไม้ หยุดเพ้อหาแฟนคนอื่นสักที

 

แต่ก่อนที่จะเดินออกจากที่ตรงนั้นได้สำเร็จ แรงดึงกระชากจากข้างหลังอย่างรุนแรงทำให้ร่างเล็กเซไป ข้างหลังจนเกือบล้ม แรงบีบที่แขนทำให้ร่างเล็กนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อมองไปก็เห็นคนที่กระทำจ้องมาอย่างกินเลือดกินเนื้อ ใบไม้ถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงแล้วพยายามงัดมือของคนที่ไม่ได้รู้จักเลยแม้แต่น้อยออกจากแขนตัวเอง

อย่าลากฉันเข้าไปยุ่งได้ไหม ฉันไม่สู้คนนะ TT

 

เพราะไอ้นี่ใช่ไหม?!!!

 

พี่จอมทัพเห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้ามาแล้วแยกผมกับเธอคนนั้นออกทันทีแล้วจับผมไปยืนอยู่ข้างหลังเอาตัวเองบังผมไว้ ผู้หญิงคนนั้นเห็นแบบนั้นแล้วก็ยิ่งโมโห จ้องมองผมอย่างอาฆาตแค้นกว่าเดิม นี่เราจะโดนตบไหมเนี่ย อุตส่าห์หลบไปเงียบๆแล้วแท้ๆ ยังจะลากเราเข้ามายุ่งอีกนะ

 

จอมทัพจะปกป้องไอ้นี่ทำไม!!

 

เธอพยายามดึงแขนผมออกไป แต่ก็มีพี่จอมทัพบังอยู่และปัดมือเธอออก แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะเฟ้ยย ก็ถ้าไม่นับตอนที่เดินจับกันนิดๆหน่อยๆแบบเมื่อกี้ก็ไม่ได้คุยอะไรกับแฟนเธอเลยเลยนะ ฉันกับเค้าก็แค่คนรู้จักกันTT  อย่าทำร้ายกันแบบนี้เลย ฉันไม่เกี่ยว ฮืออ ผมทำปากเบะแล้วจ้องมองไปที่พี่จอมทัพอย่างขอความช่วยเหลือ เห็นอย่างนั้นแล้วเขาก็จับผมไว้แน่นกว่าเดิมอีก แล้วพยายามบังผมไว้ข้างหลังอย่างเต็มที่

 

หยุดสักที!

 

น้ำเสียงทุ้มพูดออกไปเป็นครั้งแรก แถมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงตวาดอีกต่างหาก ผมได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่ตัวลีบอยู่ข้างหลังพยายามทำตัวนิ่งที่สุด แบบ ก็รู้อะนะว่าไม่ได้โมโหตัวเอง แต่น้ำเสียงน่ากลัวๆแบบนั้นก็ทำให้ผมกลัวอยู่เหมือนกัน

 

ไม่หยุด!!

 

เธอไม่ยอมแพ้ จ้องกลับพี่จอมทัพอย่างท้าทาย แล้วแผ่แรงอาฆาตมาให้ผมที่แอบอยู่ข้างหลังด้วย พี่จอมทัพผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแรง แล้วพูดกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเหนื่อยหน่ายเหลือเกิน

 

เราพูดกันรู้เรื่องแล้วนะนุช

 

ไม่นายเป็นแฟนฉันนะ ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้!!

 

นุชเราเลิกกันนานแล้ว!

 

นั่นคือความจริงที่ทำให้ผมแอบยิ้มออกมาในสถานการณ์แบบนี้ คือคนมันต้องแอบดีใจหน่อยอะนะที่รู้ว่าตัวเองก็มีสิทธิเหมือนกัน ความผิดหวังที่ทำให้รู้สึกหน่วงอย่างหนักถูกสะบัดออกไปจากจิตใจอย่างไม่ใยดี อะ เดี๋ยวก่อนใบไม้ สนเรื่องตรงหน้าก่อน อย่าพึ่งมาละเมอเพ้อพก แกจะถูกตบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

ไม่นะจอมทัพ เรากลับมาคืนดีกันนะ นะจอมทัพ

 

ดวงตาที่กรีดอายไลน์เนอร์อย่างดีกำลังมีน้ำตาคลอขึ้นมาอย่างน่าสงสาร ผิดแผกจากคนที่มาอาละวาดเสียงดังเมื่อครู่อย่างลิบลับ เธอพยายามฉวยมือของคนที่กำลังยืนบังผมอยู่อย่างสุดกำลัง แต่ถึงอย่างนั้นคนตรงหน้าก็ดึงมือตัวเองออกมาไม่ให้เธอจับมือของตัวเองได้

 

ให้ความเป็นเพื่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะกลับมาเป็นแฟนกันได้นะ

 

“..........”

 

ก็เราคุยกันแล้วว่าเราทั้งคู่ไม่รู้สึกอะไรต่อกันแล้วนี่

 

“..........”

 

ถ้าเธอเป็นแบบนี้ก็อย่ามายุ่งกันอีกเลย

 

พูดเสร็จพี่จอมทัพก็คว้ามือผมให้เดินหนีออกมาทันที ไม่สนใจเสียงเรียกที่ตะโกนจากด้านหลัง มือแกร่งกระชับมือผมไว้แล้วพาเดินไปด้วยกัน ผมเงยหน้ามองก็ไม่ได้พบความผิดหวังหรือความเสียใจอะไรบนในหน้าและดวงตาสักนิด มีแต่แววตานิ่งๆที่ผสมกับความคุกกรุ่นเล็กน้อย พี่เค้าก็คงหงุดหงิดน่าดู คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรกหรอก ไม่เช่นนั้นพี่คงไม่โมโหขนาดนี้

 

นี่ละน้าคนหล่อ ถ้าไม่หล่อขนาดนี้คงไม่เกิดเรื่องขึ้นหรอก มีความอวยเบาๆ แต่พี่ก็ไม่ได้หล่ออย่างเดียวนะ พี่ก็ปกป้องผมที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างเต็มที่ เห็นมะสุภาพบุรุษเห็นๆ ไม่กล่าวคำว่าร้าย แล้วไม่ทำร้ายผู้หญิงแม้แต่นิดด้วย หล่อที่สุดเลยน้าพี่จอมทัพของใบไม้ ฮิฮิ

 

เจ็บมากไหม

 

เมื่อเราเดินออกมาสักพัก เสียงที่เงียบมานานก็ดังออกมาพร้อมกับคว้าแขนของผมขึ้นมาดู พี่หยุดเดินแล้วหันมาสำรวจแขนผมแบบทุกซอกทุกมุม ทำให้ผมหน้าร้อนนิดๆเหมือนกัน ที่เห็นสายตาคมสำรวจไปตามผิวผมแบบนั้น

 

หืม? เจ็บไหม?”

 

พี่ถามผมอีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองมาอย่างรอคำตอบ ผมดึงแขนที่ถูกพี่จับออกมาเบาๆ พลางเกาแก้มไปมาอย่างเขินๆ แหม่ เป็นใครก็เขิน เล่นจับมือถือแขนแล้วเอาไปดูซะละเอียดขนาดนั้น

 

เอ่อ.. ไม่เป็นไรหรอกครับ

 

ทายาหน่อยก็ดีนะ มาเถอะ

 

กว่าผมจะพูดอะไรออกมา พี่คว้ามือผมเดินออกไปอีกครั้งแล้วพาข้ามถนน พุ่งตรงไปที่ร้านยาฝั่งตรงข้ามโดยที่ไม่ฟังคำทัดทานใดๆของผมทั้งสิ้น ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรพี่ก็ไม่ฟังสักนิด แถมมีการหันมามองด้วยสายตาดุๆหนึ่งทีแล้วก็ไม่สนใจคำพูดของผมอีกเลย พอไปถึงก็ถามหายาแก้พกช้ำ แล้วยกแขนผมให้เภสัชกรประจำร้านดูครั้งนึง

 

คือ..คือ ผมจ่ายเองดีกว่า

 

ผมโพล่งออกไปทันที เมื่อเห็นมืออีกข้างที่ไม่ได้จับมือผมไว้ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทำท่าจะหยิบกระเป๋าตังออกมา แล้วหยุดมือข้างนั้นไว้ทันที พี่เห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วมองให้นิดๆ แล้วยกกระเป๋าขึ้นมาอย่างไม่สนใจคำพูดของผม

 

ไม่ต้องครับ..ผมจ่ายเองๆ

 

เดี๋ยวจ่ายให้

 

ได้ไงกัน เดี๋ยวผมจ่ายเอง

 

อย่าดื้อสิ..

 

ก่อนที่ผมจะหยิบเงินออกมาก็ต้องชะงักเมื่อพี่พูดพร้อมส่งสายตาดุๆมาให้อีกครั้ง ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็ล้วงเงินออกมาจ่ายอย่างไม่สนใจคนร่างเล็กที่เบะปากออกมาเล็กน้อย รอเงินทอนสักพักแล้วคว้าถุงยาพร้อมคว้ามือผมออกไปจากร้านทันที พี่หันมองไปรอบๆเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตรงบันได้หน้าร้านขายยาก่อนจะฉุดให้ผมนั่งลงไปข้างๆ

               

พี่จับแขนผมไปวางไว้บนตัก หยิบหลอดยาออกมา บีบยาออกมาป้ายที่แขนเล็กนั้นก่อนจะค่อยทาให้อย่างเบามือ ผมเห็นแบบนั้นก็ตกใจ ดึงแขนตัวเองออกมาแล้วจ้องตาอีกคนที่มองมาอย่างอึ้งๆ

 

พี่กะจะฆ่าผมเหรอครับอ่อนโยนขนาดนี้ก็คิดถึงจิตใจผมบ้างสิ แก้มผมเห่อร้อนออกมาอย่างหนัก พี่ไม่ยอมดึงมือผมไปอีกครั้ง ผมก็ไม่ยอมดึงแขนตัวเองกลับมาอีก ก่อนจะกอดแขนแน่นๆ หันหน้าออกไปอย่างทำอะไรไม่ถูก

 

ยื่นแขนออกมาสิ จะทายาให้

 

ผ..ผม..ทาเองได้

 

“.........” พี่ไม่พูดอะไร แต่ส่งสายตาที่ดูจะอ่อนใจมาให้แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

ผมทางเองได้จริงๆนะ

 

ดื้ออีกแล้ว

 

พูดแค่นั้น แล้วก็ส่งสายตาดุๆออกมาอีกครั้ง ผมค้อนใส่พี่อย่างงอนๆ ทำไมต้องทำท่าดุด้วย ดุมาสามครั้งแล้วนะ ไม่ทำอะไรผิดสักหน่อย ใบหน้าใสบึ้งตึงอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆที่ตังออกมาจากคนข้างๆ ปากอิ่มเม้มริมฝีปากแน่น แล้วยื่นแขนออกไปอย่างจำใจ พร้อมควบคุมลมหายใจและการเต้นของหัวใจอย่างสุดความสามารถ

 

แค่นี้ก็จบแล้ว ดื้ออยู่ได้

 

ทำไมต้องว่าด้วย

 

หึ...

 

พี่ไม่พูดอะไร แต่ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆออกมาจากลำคอ นั่นทำให้ผมหน้างอลงอีกครั้ง เชอะ คำก็ดื้อสองคำก็ดื้อ

 

พี่ค่อยทายาลงบนแขนผมเบาๆ ตามรอยแดงบนแขนที่เกิดจากแรงบีบและแรงกระชาก ความเงียบปกคลุมไปรอบๆตัวๆ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่ดูเย็นชา ถึงฝนจะตกลงมาแล้ว แต่ความเย็นไม่ได้แทรกซึมเข้ามาแม้แต่น้อย เพราะความอ่อนโยนของคนข้างๆที่ทำให้หัวใจเล็กที่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ไดรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

 

ลอบมองใบหน้าที่ก้มลงตั้งใจแบบนั้นอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ การลงแรงในการทายาก็แผ่วเบาราวกับว่ากลัวคนตัวเล็กจะเจ็บ แววตาที่นิ่งๆ บางครั้งก็ดูหงุดหงิด ก็ฉายแววประกายบางอย่างที่คนตัวเล็กไม่เคยเห็น

 

จนเมื่อหน้านั้นเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบดวงตากลมโตที่จ้องมองมาก่อนแล้ว มุมปากอิ่มที่ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก็พลอยทำให้ร่างสูงชะงักขึ้นมาเหมือนกัน ดวงตาของทั้งสองจ้องสบกันอย่างไม่หลบสายตา ต่างคนต่างค้นหาประกายบางอย่างในแววตาของฝ่ายตรงข้ามจนไม่อาจละสายตาออกมาจากกันได้

 

พี่เขาจะเห็นสิ่งที่แอบซ่อนอยู่ในใจเรารึเปล่านะ?

 

TBC

_________________________________________________________________

 Talk : ตอนนี้ตัวร้ายโผล่! แต่ก็โดนพี่ท่านตอกกลับไปเต็มๆ

ส่วนน้องใบไม้ก็ได้รับการปกป้องจากคนพี่อย่างเต็มที่ด้วย

ตอนหน้าจะมาเพิ่มความละมุนอีกค่ะ ละมุนแน่นอนไม่มีร้ายผสม(รึเปล่านะ?)

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ด้วยค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #412 Mintty_ty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 08:54
    อ่านแล้ววเขิลลลล
    #412
    0
  2. #385 Kim-kibom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:07
    หวานจังอ่ะ..
    #385
    0
  3. #380 CreamWoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:45
    ใช้คำว่า ฉัน มันดูขัดๆไปนิดอ่ะค่ะ อยากให้แทนตัวเองว่า ผม ดี
    กว่า มันจะได้ดูแมนๆขึ้นมาหน่อย
    #380
    0
  4. #355 M2607 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:15
    ละมุนมากเวอร์
    #355
    0
  5. #327 Husky 'Baby (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 18:37
    เอาแล้ว แฟนเก่านี่แรงใช่ย่อย จอมทัพนี่เอ็นดูน้องมากไหมเล่าา
    #327
    0
  6. #289 Intelligence- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 18:19
    อยากอ่านพาร์ทพี่อ่ะ อยากรู้ว่าพี่คิดยังไง จะละทุนขนาดไหนน้าาา งื้ออออ ><
    #289
    0
  7. #229 -Bameverthing- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 15:26
    เขินฟิรๆ
    #229
    0
  8. วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 13:26
    อั๊ยยะ อิจแรงนะน้องเฮ้อ
    #224
    0
  9. #207 lulu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:04
    โอ้ย น่ารักกก
    #207
    0
  10. #200 namhom-3449 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:07
    เเฟนเก่านี่เเรงไม่เบาน้าคร้าาา เเต่พี่ทัพเอาอยู่ เขิลเเทนใบไม้เลยค่ะอิพี่อ่อนโยนมากกกก
    #200
    0
  11. #181 -worthwhile- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:27
    โหหหห โรแมนติกมากๆ ><
    #181
    0
  12. #130 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 14:43
    แฟนเก่าทัพน่ากลัวนะ
    #130
    0
  13. #49 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 19:19
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #49
    0
  14. #13 noonpanchanok (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 19:27
    รอออออออ ตอนต่อไป
    #13
    0
  15. #12 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 16:57
    ดีที่แค่แฟนเก่า แรงไม่เบา พี่นอมทัพปกป้องน้องด้วยยยย ;--;
    #12
    0
  16. #11 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 16:56
    ตกใจเลยเรา โผล่มาแบบจัดเต็มมาก ไอเราก็นึกว่าแฟนปัจจุบัน ที่ไหนได้แฟนเก่ามาขอคืนดี แถมอิพี่ยังปกป้องดูแลน้องใบไม้เราอย่างดีด้วย
    #11
    0