เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 29 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 28 **ลบเอ็นซี+ชี้แจง**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

คำเตือน : มีฉากที่ไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน

ควรอ่านคนเดียว อ่านเข้ามุมในที่ลับตาคน

ไม่ควรอ่านบนรถเมล์ รถไฟฟ้า บลาๆๆ

ปลีกตัวออกจากผู้ปกครอง พี่น้องและเพื่อนให้ได้มากที่สุด

ขอให้สนุกในการอ่านค่ะ

ลบแล้วนะคะ เพราะเป็นฉากล่อแหลม ปล่อยไว้นานก็คงจะไม่ดี ขอโทษด้วยค่ะ

ถ้าใครอยากอ่าน เราจะอัพไว้บนหน้าเพจ ขอให้ติดตามที่หน้าเพจเฟสบุ๊คของเรานะคะ 

สามารถติดตามได้ที่ธัญวลัยและThaiboysloveนะคะ ขอบคุณค่ะ 



 

 

Chapter 28

 

 

อารมณ์ดีจังนะมึง…” เสียงของเต็งหนึ่งทำให้จอมทัพต้องหันไปมองเล็กน้อย ก่อนจะยักไหล่ให้ ส่วนเตวินที่เดินมาข้างๆก็เบ้ปากใส่เบาๆ

 

แม่งหน้าบานมาตั้งแต่เช้า...มีความสุขจนเพื่อนเขาขนลุกกันหมดละใครจะไม่ขนลุก คนที่ปกติทำหน้านิ่งๆ แผ่รังสีมัวๆ ทะมึนๆ ออกจากตัวเองเป็นประจำ วันนี้กลับเดินเข้ามาในคณะด้วยหน้าตาชื่นบายพร้อมกับรอยยิ้มประดับที่มุมปาก แน่นอนว่าเพิ่มดีกรีความประหลาดเข้าไปอีกเมื่อมันฮัมเพลงรักออกมาเบาๆ

 

คือเรื่องมหัศจรรย์ ที่เราได้พบกันแม่ง ท่อนนี้ออกมาเพื่อนนี่ตาโตมหัศจรรย์กันทั้งห้อง อเมซิ่งกันสุดๆ ของดีของหายากประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์

 

หน้าตาอย่างกะไปโดปยามา...ไม้ไผ่หลังคณะที่มึงบอกตัดไปให้พวกกน.ทำงาน ที่จริงมึงเอาไปทำบ้องกัญชาใช่ไหมตอบเต็งหนึ่งว่าพลางต่อยแขนเพื่อนเบาๆ จอมทัพได้แต่ยักไหล่ใส่เพื่อนเหมือนเดิม ส่วนเตวินที่ทนไม่ไหวก็สวนขึ้นมา

 

โดปยาเหี้ยไร...แบบนี้เมื่อคืนโดปเมียมาแหงนั่นแหละที่ทำให้จอมทัพชะงัก แล้วหันมาตวัดตาใส่เพื่อนทันที  มองเหี้ยไร...กูแค่อิจฉามึง นอนกับไอ้นี่มาสองคืนแล้ว เหม็นชิบหาย

 

นั่นทำให้จอมทัพยกยิ้มมุมปาก แล้วหัวเราะเบาๆในลำคอหึ...สมน้ำหน้า คนปากหมาหน้าม่ออย่างมึง

 

กูบอกแล้วว่าให้กูไปขู่ไอ้ธันวามัน...กูพูดนิดหน่อยเดี๋ยวมันก็แจ้นออกมาจากห้องละ กูก็เหม็นหน้ามึงพอกันแหละแล้วเพื่อนทั้งสองคนก็เถียงกันมาตลอดทาง จนข้ามสะพานลอยมาถึงคอนโดของจอมทัพที่อยู่ตรงข้ามมหาลัยฯ

 

มึงจะรออยู่นี่หรือขึ้นไปบนห้องจอมทัพหันมาถามเพื่อนสองคนที่พึ่งจะเลิกเถียงกันได้หมาดๆ

 

ไปบนห้องมึงดีกว่า...อยากไปเลือกชีทเองด้วยเตวินเป็นคนตอบโดยมีเต็งหนึ่งพยักหน้าอยู่ข้างๆ ก็แบบไม่ได้อยากไปเห็นห้องใหม่อะไรของมันมากมายหรอกนะ อยากไปเลือกชีทด้วยตัวเองเท่านั้นเอง จะได้รู้ว่าชีทไหนต้องลอกไม่ต้องลอกไง...ก็แบบว่า เขาสองคนมันขี้เกียจ ส่วนไอ้หน้านิ่งคนนั้นแม่งขยัน เลยต้องเดินขาลากมาฝั่งตรงข้ามมอขนาดนี้ จอมทัพพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินนำออกไป

 

เหี้ยๆ...นั่นเมียมึงป่าววะเป็นเต็งหนึ่งที่อยู่ดีๆก็พูดออกมาแล้วเอื้อมไปดึงแขนจอมทัพ จอมทัพยืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามือเล็กๆของแฟนตัวเองโดนฉกฉวยไปโดยใครที่เขาไม่รู้จัก ตาคมจ้องเขม็งไปที่ชายอีกคนทันที แล้วก็ต้องก้าวเดินออกไปยาวๆเมื่อเห็นสายตาโลมเลียจากชายอีกคน ที่มองเรียวขาขาวๆนั่นด้วยสายตาแพรวพราว

 

แม่งเอ๊ยมีงานต่อยกันแน่ๆ…” เตวินพูดพร้อมวิ่งตามเพื่อนไปอย่างโดยเร็ว

 

ชื่ออะไรเหรอ...อยู่ห้องอะไรล่ะใบไม้ยิ้มแหยให้เล็กน้อยก่อนจะพยายามดึงมือของตัวเองออกมาอย่างมีมารยาทที่สุด แล้วค่อยๆก้าวถอยหลังอย่างตกใจ แน่นอนว่าอีกคนไม่ยอมแพ้ ก้าวเข้าใกล้อีกครั้ง

 

ค..คือ….”

 

ถุงนี่เราถือให้นะ...ไปหาที่นั่งคุยกันเถอะ หรือไปห้องเราก็ได้นะ อยู่คอนโดนี้ใช่ไหม

 

ไม่...คือผม…” ใบไม้ก้าวถอยหลังอีกครั้งพร้อมมองซ้ายมอขวาอย่างทำอะไรไม่ถูก ผมลงมาร้านสะดวกซื้อใกล้ๆคอนโด ระหว่างทางก็มีคนเข้ามาทักทาย ผมก็พยายามเลี่ยงโดยการถามคำตอบคำ ไม่ก็ไม่ตอบอะไรเลย คนๆนั้นก็ยังเดินตามผมมาจนมาถึงคอนโดจนได้ แถมคำพูดและการกระทำก็ทำให้ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

 

เมียกู...กูถือให้เองได้และแล้วเสียงคุ้นเคยก็ทำให้ใบไม้ต้องตาโต ก่อนจะหันไปมองคนที่ฉวยมือและถุงของนั้นไปถือไว้เอง แล้วดันคนตัวเล็กมาหลบอยู่ข้างหลัง คนๆนั้นชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

เอ่อ...ค...คือว่า....”

 

เฮ้ย...กูจำมึงได้ มึงเป็นพี่ระเบียบเครื่องกลปีสองใช่ปะเป็นพี่เตวินที่พูดออกมา ก่อนจะตบไหล่รุ่นน้องคนนั้นดังปุบๆเรียงดังเป็นไงบ้างช่วงนี้สบายดีนะ..บังเอิญจังเลยเนาะ โชคดีจริงๆเลยนะเนี่ยชายคนนั้นได้ยินก็ปาดเหงื่อเบาๆ ผมที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่ก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ทำหน้ายังไง แต่เห็นกรามที่ขบกันแน่นและมือที่บีบมือผมไว้ก็พอรู้ว่าพี่คงหงุดหงิดน่าดู ก่อนพี่จะเดินเข้าไปหารุ่นน้องคนนั้น ที่ต้องผงะแล้วถอยหลังหนีทันทีที่พี่เดินเข้าไป

 

นี่เมียกู...พูดสั้นๆได้ใจความ ที่ทำให้ผมหน้าแดงด้วยความเขินอย่างอดไม่ได้ ส่วนชายคนนั้นก็พยักหน้าเข้าใจทันที เพราะนั่นหมายความว่า ห้ามยุ่งเด็ดขาด

 

อย่าให้กูเห็นว่ามายุ่งอีก...ถ้ามึงมาจับมือเมียกูอีกกูจะหักมือมึง...ถ้ามึงโลมเลียเมียกูอีก..กูจะควักลูกตามึง...เข้าใจ?” แต่คำพูดยาวผิดท้ายก็ทำผมเหงือตกด้วยเหมือนกัน โหด...โหดมาก ทำไมพี่น่ากลัวแบบนี้ล่ะ ชายคนนั้นปากสั่นมือ ก่อนจะรีบรับคำแล้วขอตัวรีบเดินหนีไปทันที

 

ถึงจะดูเหมือนว่าจะหายใจหายคอได้บ้าง แต่เปล่าเลย...ในเมื่อผู้ชายคนนั้นหายลับไปปุบ แรงกดดันก็ตกมาอยู่ที่ผมทันทีเมื่อแววตาหงุดหงิดนั่นตวัดมามองผม ผมได้แต่ก้มหน้าทำอะไรไม่ถูก แบบ...ไม่รู้สิ เหมือนตัวเองทำอะไรผิดก็ไม่รู้ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรพี่ก็คว้ามือผมไปก่อนจะก้าวฉับๆจนผมต้องรีบเดินจนขาแทบพันกัน ผมได้แต่หันไปมองพี่เตวินกับพี่เต็งหนึ่งอย่างขอความช่วยเหลือ พี่เขาสองคนก็ได้แต่ยิ้มบางๆให้กำลังใจพลางโบกมือให้หยอยๆ

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ค่อยมานะ...โชคดีโชคดีหรือโชคเลือดล่ะครับพี่เตวิน

 

 

__________________________________________

 

 

 

ผมห่อไหล่ลงเล็กน้อยเมื่อเราอยู่กันสองคนในห้อง พี่ไม่พูดอะไรได้แต่นิ่งเงียบมาถึงก็วางของลงบนโต๊ะเสียงดังแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้ผมได้แต่ยืนเคว้งทำอะไรไม่ถูกอยู่คนเดียว ไม่เป็นไรหรอกใบไม้...พี่ไม่จับแกทุ่มพื้น หมกโถส้วมหรอก ผมได้แต่ยกเล็บขึ้นมากัดอย่างคิดหนัก สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่กับโซฟา

 

 

ตั้งสติใบไม้...หายใจเข้า...ฟืดดด...หายใจออก หายใจเข้า...หายใจอ๊ะ!!ยังไม่ทันได้หายใจเข้าออกตั้งสติอะไรมากมาย ใบไม้ก็สะดุ้งอย่างแรงเมื่อโดนดึงขึ้นจากโซฟาเข้าไปปะทะกับอกกว้าง

 

ไปคุยกับมันได้ยังไง…” เสียงนิ่งๆทำให้ผมไม่กล้าเหลือบตาขึ้นไปมองด้วยซ้ำ ได้แต่ย่นคอลงแล้วเบะปากอยากจะร้องไห้...พ่อจ๋าา

 

ผมเจอเขาตรงร้านสะดวกซื้อหอตรงข้าม...ผม..ผมไม่รู้จักเขานะ เขาเข้ามาคุยด้วยแต่ผมไม่อยากคุยด้วยนะ ผมเดินหนีแล้ว...แต่..แต่เขาก็ยังตามอะ...คือ...ผมขอโทษใบไม้เหลือบตามองจอมทัพเล็กน้อย แล้วก็ต้องรีบหลุบลงเมื่อมีสายตานิ่งๆส่งมา ไม่รู้ว่าผิดอะไร...รู้แต่ว่าพี่โกรธ

 

ขอโทษทำไม...รู้ตัวเหรอว่าผิดอะไรผมส่ายหัวไปมาเบาๆ...ก็ไม่รู้จริงนี่ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย...มั้ง...ก็...ก็ไม่แน่ใจ ถ้าพี่โกรธแสดงว่ามีบางอย่างที่ผมต้องผิดบ้างแหละ แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อพี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้รู้ไหมว่าพี่โมโหมากแค่ไหน…”

 

พี่ถามมาแบบนั้นผมได้แต่เบะปากแล้วพยักหน้าหงึกหงัก พี่โกรธ พี่โมโห ตอนที่พี่พูดกับผู้ชายคนนั้นแรงบีบที่มือมันมากพอที่ทำให้เขารู้ว่าพี่โกรธแค่ไหน ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ขาดสติซัดหมัดให้ผู้ชายคนนั้นไปกิน แต่ยังไงก็เถอะ...ต้องทำให้พี่หายโกรธให้ได้ เมื่อคิดได้คนตัวเล็กก็เข้าไปโอบกอดรอบเอวอีกคนทันที พร้อมซุกหน้าลงกับอกกว้างอย่างออดอ้อนพี่...พี่ครับ..พี่ครับบ

 

มาถึงตอนนี้เป็นจอมทัพเองที่ต้องระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะรวบคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่นๆ พลางกดจมูกลงบนหัวกลมที่กำลังถูไถไปมากับอกตัวเอง ก่อนจะอมยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนกำลังง้อตัวเองอยู่กรายๆ นี่แหละถึงบอกว่าใบไม้ร้ายกาจ...แล้วก็เพิ่มเลเวลขึ้นเรื่อยๆถ้าเขายอมตามใจบ่อยๆ คอยดูนะ...

 

 “พี่จอมทัพอย่าโกรธใบไม้เลยน้า...ใบไม้ไม่อยากให้พี่จอมทัพโกรธใบไม้...เพราะฉะนั้นอย่าโกรธเลยนะ...น้าา คนตัวเล็กที่เห็นว่าจอมทัพเริ่มใจอ่อนก็รุกหนัก สุดท้ายจอมทัพก็ต้องยกยิ้มพร้อมพยักหน้าให้ ใบไม้ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้างทันที

 

ฮิ...พี่จอมทัพของใบไม้น่ารักที่สุดในโลกเลย รอดตัวแล้วเรา....

 

“แต่เราต้องคุยกันก่อน” ซะที่ไหนกันล่ะ...

“ครับ?...”

 

ใครให้ใส่กางเกงขาสั้นลงไป

 

เอ๋?...ก็ปกตินี่ครับ” ผมก้มมองกางเกงที่ใส่อยู่ ก็กางเกงขาสั้นปกติ ก็ใส่อยู่ประจำไม่เห็นพี่จะบ่นเลย

 

กางเกงตัวนี้...ใส่ลงไปได้ยังไง หื้ม??”

 

ไม่เห็นมีอะไรเลย...ปกติออก เอมซื้อมาให้...เอมก็บอกว่าดี…” ใบไม้นั่งลงบนโซฟาแล้วอ้าแขนเข้าไปกอดเอวของจอมทัพไว้พลางซบลงกับหน้าท้อง โอยย..หน้าท้องแข็งๆนี่มัน...บ้า ใช่เวลามาเคลิ้มไหม ว่าแล้วก็ช้อนตามองจอมทัพเล็กน้อย พี่ไม่ชอบเหรอครับ

 

ชอบ...แต่ไม่ชอบตอนที่เราใส่ลงไปข้างล่าง มันสั้นแค่ไหนรู้ไหม สั้นจนเห็นบานที่ขาอ่อนของเรา...แล้วไอ้หมอนั่นก็มองเราอย่างกะจะกินเราเข้าไปทั้งตัว ที่เขาชวนขึ้นห้องนะรู้รึเปล่าว่าเขาจะทำอะไร...นี่ไม่ทำให้พี่โมโหได้ยังไง...ทีหลังอย่าใส่อีกนะ จอมทัพบ่นยาว ใบไม้ที่นั่งฟังก็เริ่มหน้างอง้ำลงเรื่อยๆ

 

แต่ยังไงมันก็ไม่ผิดที่ผมใส่สักหน่อย...ทำไมต้องทำเหมือนผมผิดทั้งที่ผมแค่ใส่กางเกงขาสั้นด้วยงี้คนเราไม่ต้องใส่ขายาวให้หมดเลยเหรอ ใบไม้ทำหน้างอก่อนจะเถียงออกมา

 

“ป่าว...ไม่ใช่อย่างนั้น เราไม่ผิดหรอก”

 

“ผมก็ว่าปกติ...แค่คิดว่าใส่ลงไปซื้อของแค่นี้ แปบเดียวเองก็ไม่เห็นเป็นไรเลย...พี่ไม่ชอบเหรอ..มัน...ไม่ดูดีเหรอครับ?”

 

“เปล่า...เราใส่แล้วมันก็ เอ่อ...” จอมทัพพูดพลางไล่สายตาไปตามเรียวขาของคนตัวเล็กไปมา “มัน..ดูดี...มาก” ดีมากเลยสิ...ดีต่อใจคนมองอย่างผมสุดๆ นั่นแหละขนาดผมยังดีแล้วคนอื่นจะไม่ดีเหรอ แล้วยิ่งพูดไปใบไม้ก็ยิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจขึ้นไปอีก เห็นแบบนั้นก็ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ “พี่..แค่...พี่หวงเราน่ะ”

 

“หวงเหรอครับ?” จนถึงตอนนี้ใบไม้เริ่มทำตาประกายขึ้นมาเล็กน้อยแก้มใสก็เริ่มขึ้นสิระเรื่อ จอมทัพได้แต่กระแอมไอ้แก้เขินเบาๆ ก่อนจะทำหน้าเคร่งขรึมแล้วตอบกลับคนตัวเล็กทันที

 

“ใช่ หวงมากด้วย...ใคร..ใครจะไปชอบให้คนอื่นมามองแฟนตัวเองแบบนั้นล่ะ แถมยังมาจับมือถือแขนอีก แค่มองตาก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนั่นคิดไม่ดีกับเรา... ผู้ชายมองกันออกรู้ไว้ด้วย” ตอนแรกที่เห็นว่าจับมือกันเขาก็ คิดว่าควรลองดูว่าใบไม้จะทำยังไง แต่พอเห็นสายตาที่มองมา สุดท้ายก็บังคับขาด้วยเองไม่ได้

 

“เหรอครับ...ผมเป็นผู้ชายไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” ใบไม้เอียงคอถาม... ก็จริงนี่ ผมไม่เห็นจะรู้เลยว่าเขาลวนลามหรือคิดอะไร “ว่าแต่เขาจะทำอะไรเหรอครับ?”

 

“นี่ไม่รู้จริงๆเหรอ?” ใบไม้ส่ายหัว “คนที่ชวนขึ้นห้องแล้วทำสายตาอย่างกับกินเราได้ทั้งตัวคิดว่าเขาอยากจะทำอะไรล่ะ หื้ม??” จอมทัพพูดไปก็ยื่นหน้าไปถามคนตัวเล็กใกล้ๆ ใบไม้ได้แต่หน้าแดงทำตาลุกลิกหลบสายตากรุ่มกริ่มที่จ้องมา พร้อมกับเอนหน้ากับตัวหนีของการไล่ต้อนของอีกคนจนไหลไปนอนกับโซฟา

 

“ผมไม่รู้จริงๆนี่...เป็นผู้ชายก็ไม่เห็นจะมองออกเลย” คนตัวเล็กตอบมุบมิบ จอมทัพยิ้มบางๆก่อนจะนั่งลงบนพื้นตรงหน้าใบไม้

 

“เราเป็นข้อยกเว้นน่า...เฮ้อ...อย่าใส่ลงไปข้างล่างอีกนะ มีหวังพี่อกแตกตายแน่ๆ” อกแตกตายจริงๆ พึ่งมารู้วันนี้นี่แหละว่าตัวเองขี้หวงแค่ไหน

 

“ก็ได้ครับ...จะใส่ให้พี่มองคนเดียวเลย ดีไหมครับ?” ใบไม้พูดพลางช้อนตาขึ้นแล้วยิ้มกว้าง จอมทัพที่รู้สึกหมั่นเขี้ยวก็อดจะกดจูบลงไปบนปากอิ่มแรงๆไม่ได้

 

“หึ...ดี...มากอดทีมา” ว่าแล้วใบไม้ก็พุ่งตัวเข้าไปกอดร่างสูงทันที

 

 “แต่จริงๆแล้วผมนั่นแหละที่สมควรเป็นคนโกรธพี่...พี่น่ะทิ้งผมให้อยู่คนเดียวตั้งเกือบสองอาทิตย์ ไปแต่เช้า กลับก็ดึก...ผมยังเห็นเพื่อนพี่ยังไปเที่ยวกับแฟนได้เลย ทำไมพี่ถึงไปไม่ได้บ้างเล่า”

 

“พี่อยากให้งานเสร็จเร็วๆ ขอโทษนะ” งานโปรเจคปีสาม...จะจบปีสามแล้วโปรเจคคือต่อเครื่องยนต์รถแข่งหนึ่งคัน คนอื่นๆก็ผลัดกันโดดไปนู่นไปนี่บ้าง มีแต่เขาที่อยากทำงานรวดเดียวให้มันเสร็จเร็วๆ เพราะยิ่งโดดงานก็ยิ่งช้า แต่ก็นั่นแหละ...เขาก็ต้องทิ้งใบไม้ไว้อยู่ห้องคนเดียวบ่อยๆ และถ้าเรื่องนี้ถึงหูแม่แล้วล่ะก็ มีหวังต้องโดนตีแน่ๆ เพราะเป็นตัวเองที่ชวนเขามาอยู่ด้วยแต่ก็ดูแลไม่ดีพอ

 

“วันย้ายห้องวันแรกแทนที่ผมจะได้มาอยู่กับพี่ แล้วยังไงอะ พอย้ายห้องเสร็จพี่ก็หายวับไปเลย แล้วหลังจากนั้นก็พูดกันแทบนับครั้งได้ ถ้าไม่คุยกันในแชทน่ะนะ แถมยังไม่ได้นอนกอดพร้อมกันอีก ผมเหงานะ คิดถึงพี่มากด้วย” ใบไม้บ่นอุบ..ผมก็ได้แต่ขอโทษแล้วกดจูบลงบนปากอิ่มอีกครั้ง

 

“ขอโทษ...พี่จะทดแทนเรายังไงดีแหละหื้ม?” มาถึงตอนนี้ใบไม้ก็เริ่มทำตาเป็นประกาย ก่อนคำตอบจะทำผมขมวดคิ้วพร้อมทำหน้าดุใส่ทันที

 

“พี่จอมทัพต้องให้ผมกินขนมเยอะๆนะครับ”

 

“ไม่ได้” และคำตอบก็ให้ใบไม้ทำหน้าหงอยลงทันที  “แต่คืนนี้หลังมื้อเย็นพี่จะให้เรากินของหวานก็ได้

 

“เอ๋?..จริงเหรอครับ!” ว่าแล้วใบไม้ก็ยิ้มดีใจ เข้าไปกอดแขนพร้อมซบหน้าลงแล้วทำตาประกายใส่จอมทัพ แต่คำพูดของอีกคนก็ทำให้ใบไม้ต้องตาโต  รีบรุดลุกขึ้นทันที

 

“พี่จะให้เรากินพี่ทั้งตัวเลย...ตามใจเราที่คิดถึงพี่มากๆเลยดีไหม? หืมมม”

 

 

______________________________________________

 

 

 


ลบแล้ว 




โกรธอะไรล่ะหืม?”

 

ชิ...ตามใจตัวเองที่สุด

 

พี่แค่คิดถึงเรา อยากปลอบใจเรา...แล้วอยากให้เรารู้ด้วยว่าแล้วร่างสูงก็ส่งสายตาโลมเลียไปทั่วร่างจนคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของตนต้องหน้าแดงก่ำขึ้นไปอีกเราน่ะเซ็กซี่ที่สุดแล้วไม่ต้องกลัวว่าพี่จำไม่ได้หรอก...โอ๊ย เจ็บๆ

 

ยังจะมาเล่นอีกนะครับ!พูดจบกำปั้นเล็กๆ ก็รัวลงบนอกกว้างอีกครั้งอย่างอัดอั้นตันใจ พี่นะพี่! ทำผมเสียขวัญแล้วยังจะมาเล่นหน้าตาเฉยอีก จริงๆเลย!

 

ไม่ได้เล่นพี่พูดจริง ฉะนั้นไม่ต้องกลัวนะ อย่าโกรธเลยพี่อุตส่าห์ปลอบใจเราเรื่องวันนั้นและวันนี้นะ โอ๋...ต้องเสียขวัญมากแน่เลยจอมทัพพูดหยอกเล่น พลางทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแล้วรวบร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด

 

คนหื่นๆแบบพี่คงหาข้ออ้างที่จะทำตามใจตัวเองน่ะสิครับ!ใบไม้ตีลงบนอกกว้างครั้งสุดท้ายแรงๆก่อนจะรีบผละตัวออกมาแล้วพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก คนหื่นที่คิดว่าแรงตัวเองน้อยแบบพี่น่ะ...ไม่เคยยั้งแรงหรอก แต่...อืมมม เราพูดอะไรรึเปล่านะ...แรงๆเหรอ ไม่..ไม่หรอก

 

จะไปไหนล่ะ.. แต่พี่ก็ตามใจเรานะที่เราขอมาน่ะ จอมทัพผงกหัวขึ้นมามองคนตัวเล็กที่กำลังพยายามลุกขึ้นนั่งแล้วตวัดตามองคนที่ทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่ ก่อนจอมทัพจะเข้าไปรวบเอวเล็กๆนั่นเข้ามากอดแน่นๆอีกครั้ง แล้วขอโทษออกมาเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของอีกคนขอโทษที่ตามใจตัวเอง มานอนกอดกันเถอะนะคนดี เราไม่ได้นอนพร้อมกันนานแล้วนะ

 

หึ...แหงล่ะพี่ปล่อยให้ผมนอนคนเดียวอยู่เรื่อยเลยใบไม้หันมาตัดพ้อพร้อมดึงแขนแกร่งของอีกคนออก จอมทัพที่เห็นว่าท่าไม่ดี คงโดนงอนแน่ๆ ก็รีบพูดแก้ตัวทันที

 

ขอโทษ...งานยุ่งจริงๆ ต่อจากนี้จะไถ่โทษเลย มาๆ เร็วคนดีจอมทัพว่าพลางดึงแขนเล็กของอีกคนพร้อมตีพื้นเตียงเบาๆ เป็นการชวนอยู่กรายๆ

 

ผมต้องไปห้องน้ำใบไม้ไม่สนใจ หันซ้ายหันขวาหาของที่จะพอปิดร่างกายตัวเองได้ ก่อนจะคว้าเสื้อตัวใหญ่ของจอมทัพขึ้นมาใส่ แล้วหันไปมองคนที่กำลังเลิกคิ้วมองอย่างสงสัยอย่าลืมสิครับว่าพี่ปล่อยอะไรไว้

 

อ๋ออออ...งั้นมาเร็วมา พี่ทำให้...เรื่องนี้พี่ถนัดพอได้ยินแบบนั้น ร่างสูงที่นอนอยู่ก็เด้งตัวลุกขึ้นทันที ก่อนจะลุกแล้วช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นมาอุ้มทันที ใบไม้ที่ตกใจก็ผวาเข้ากอดคนแกร่ง ก่อนจะหันไปค้อนใส่คนที่กำลังยิ้มร่าอย่างผิดวิสัย

 

อ๊ะ...ปล่อยนะ!...ผม...ผมทำเองได้ครับ”  พูดออกมาได้ว่าถนัด เรื่องหื่นน่ะพี่ถนัดนักแหละ ทุกคำพูดและการกระทำนั้นนช่วยเพิ่มดีกรีความร้อนบนหน้าใบไม้ขึ้นเรื่อยๆ

 

เถอะน่า...ล้างเองไม่สะอาดเท่าพี่ทำหรอกจอมทัพว่าพลางหันไปส่งสายตากรุ่มกริ่มไปให้คนในอ้อมกอดที่กำลังหน้าแดงก่ำ  ทำหน้าทำตาตกใจราวกับว่าเขาพาไปฆ่าอย่างนั้นแหละ

 

ปล่อย..ม..ไม่...พี่ครับบ...ไม่เอานะ ผมเหนื่อยแล้วนะครับ...พี่...พี่ครับ!

 

 

____________________________________________________

 

Talk : ตอนนี้ก็มอบความหวานให้เบาๆแทนตอนที่แล้วละกันนะ 5555

อิพี่ตอนนี้ก็หวงน้อง มีความโหดเบาๆ แอบเถื่อน

และถึงพี่จะหงุดหงิดแค่ไหนก็ยอมใจอ่อนให้ใบไม้ทุกที

แน่นอนว่าไม่ทิ้งลายความหื่น 5555555

 


ปล.มาถึงตอนนี้ก็ใกล้จบแล้วล่ะค่ะ เรากำลังคิดหนักเลยว่าเรื่องต่อไปเราจะเลือกลงที่ไหนดี

เพราะตอนนี้เราลงอยู่สามที่ ทั้ง เด็กดี ธัญวาลัย และ เล้า

การลงสามที่มันดึงคนอ่านกันมากเกินไป เราตัดสินใจแล้วว่าจะลงเล้า และจะลงอีกหนึ่งที่

แต่ยังตัดสินใจไม่ได้ระหว่าง เด็กดี และ ธัญวาลัย เพราะเราก็อยากลงอีกทั้งคู่นั่นแหละ

ทำใจไม่ได้จริง แต่อย่างว่า มันดึงกันมากเกินไป

ใครที่อยากให้เราลงในนี้ก็ส่งกระแสตอบรับมาเยอะๆในตอนนี้นะคะ

เพราะเราจะดูที่กระแสตอบรับของแต่ละที่ค่ะ ขอบคุณค่ะ


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและทุกคอมเมนต์นะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #377 M2607 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:51
    อิพี่น้องเหนื่อยแล้ววว5555
    #377
    0
  2. #314 Intelligence- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    โอ้ยยยยยย พี่!!!! ความหื่นเน้ >< แบบ เขินอ้ะ 5555 พี่ร้ายตลอดดด
    #314
    0
  3. #281 nidnid2530 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 15:41
    ทำเป็นโหด เจอลูกอ้อนก็แพ้อยู่ดี อิอิ
    #281
    0
  4. #168 TawPP (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 21:59
    ไม่ต่อแล้วหรอคะ
    #168
    1
  5. #163 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:50
    หื่น! หาเรื่องกดน้อง
    #163
    0
  6. #162 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 13:50
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #162
    0
  7. #161 94Pu[244] (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 11:09
    เอาจริงๆ บทนี้แอบเสี่ยงเหมือนกันนะ แยะนำไรท์ลงสองที่ไปเลยจ้า แต่ถ้า NC ก็ตัดฉับในเด็กดี ไปเผยแพร่ในเล้าเป็ดแทน // ตอนนี้เขินมาก สู้ๆ
    #161
    0
  8. #160 noowiwie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 07:48
    น่าจะเชื่อคำเตือนไรท์ที่บอกว่าอย่าอ่านบนรถไฟฟ้า งื้อออ~ ยืนยิ้มอยู่คนเดียวจนคนข้างๆ ต้องหาว่าบ้าแน่ๆ เลยยย เขินนนน >///<
    #160
    0
  9. #159 noonpanchanok (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 05:43
    มาต่อไวๆนะ
    #159
    0