เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 1 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 235 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59


Note: ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

Chapter 1

 

 

 

 

     ครืดดดด...ครืดดดด

 

     อื้อ..”  

     ร่างบางยื่นมือออกไปคว้าสะเปะสะปะไปทั่ว  ก่อนจะคว้าต้นกำเนิดเสียง พลางหรี่ตามองน้อยๆ ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏ ก่อนจะกรอกเสียงงัวเงียเข้าไปตามสาย

 

     โหล...เอม แกจะโทมาไมอะ”  คนกำลังนอนสบายๆ โทรมากวนได้ตลอดดด

     /นี่แกอยู่ไหนอะ/

     อยู่หออะมีไร

     /ตายยย..อย่าบอกนะว่าพึ่งตื่น/

 

     ยังไม่ตื่นอ่า เอมโทรมากวนมีไร” ร่างบางลืมตามองเล็กน้อย  แสงที่ลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน ทำให้ต้องหรี่ตาลง ไมวันนี้มันสว่างแบบนี้นะ แดดแรงอีกแล้ว ทีหลังต้องหาผ้าม่านทึบๆมาเปลี่ยนซะแล้ว

 

     สายได้อีกกก นี่จะเก้าโมงแล้วมีเรียนเก้าครึ่งนะ!” คนบนเตียงสะดุ้งก่อนจะเด้งตัวขึ้นหันมองนาฬิกาข้างฝาผนัง

 

     อ๊ากก สายแล้ววว ทำไงดี ขอเวลาแปบ จองที่ให้ด้วย!”

     /เร็วๆ โดนเช็คสายอย่ามาร้องห่มร้องไห้ละกัน/

     สายแล้วๆ ทำไมแกถึงแย่อย่างนี้นะ ตื่นสายทุกที

 

     ครับ  ผมตื่นสายทุกทีอย่างที่บอก  แหะๆ ทำไงได้  ก็แค่เป็นคนรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ไม่ว่าจะกลางคืน กลางวัน จะบ่าย จะเย็น ถ้ามีหมอนนุ่มๆสักใบ กับผ้าห่มอุ่นๆ และแอร์เย็นๆ ผมคงอยู่บนเตียงไปทั้งวัน และถ้าเพื่อนตัวดีของผมไม่โทรมาปลุกแล้วล่ะก็คงจะตื่นสายไปมากกว่านี้  ผมเคยเกือบเข้าห้องสอบสายเพราะเรื่องหลับเพลินไปหน่อยนั่นแหละ แย่จัง TT  ผมก้าวออกจากหอเผชิญกับแสงแดดที่แรงกว่าอินเตอร์เน็ต ดึงแขนเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นลงมาปิดแขน  มันแรงจนแสบผิวไปหมดเลยย

 

     ไง  วันนี้ออกมาคุ้ยขยะกินอีกแล้วเหรอ

 

      ผมทักเจ้าสัตว์สี่เท้าที่เดินอยู่กลางทางเดินไปที่ถังขยะใบใหญ่ แล้วรีบๆเดินผ่านมันไป  คือแบบว่า.....มันไม่ใช่สัตว์สี่เท้าน่ารัก ดูน่าเป็นมิตรอย่างสุนัขแล้วก็แมว  แต่เป็นตัวเงินตัวทองขนาดสองเมตรต่างหาก  ไง  เจ๋งปะล่ะ ซิกเนเจอร์ประจำมหาวิทยาลัยของผม

 

     ผมก้าวขึ้นรถประจำทางที่วิ่งภายในมหาลัยที่ผ่านมาพอดี ดีจริงๆที่ไม่ต้องไปพึ่งพี่วิน นอกจากจะฟรีแล้วก็จะได้ไม่ต้องเอาหน้าปะทะกับสายลมและแสงแดดอีก  นับว่าโชคดีจริงๆที่ผ่านมา  ก็นานๆทีจะเห็นอะเนอะ

 

     ผมชื่อใบไม้ หรือไม้ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทุกคนจะเรียก ผมเรียนอยู่มหาลัยดังย่านชาญเมืองที่มีแดดแรงกว่าอินเตอร์เน็ต และมีซิกเนเจอร์คือตัวเงินตัวทองยาวสองเมตร  คณะเศรษฐศาสตร์แต่วันนี้ผมต้องไปเรียนวิชาของพวกเด็กวิทย์ ก็นะ มันเป็นวิชาบังคับ  ไม่บังคับผมก็ไม่เรียนเด็ดขาด

 

     ผมก้าวลงจากรถและวิ่งเข้าตึกอย่างรวดเร็ว อีกห้านาทีอาจารย์บรรยาย  นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่อาจารย์จะบรรยาย  หลังจากผ่านเวลาเข้าเรียนไปแล้วสิบห้านาที  ผมเขียนใบเช็คชื่อหน้าห้องก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปย่องผ่านคนและสายตาของหลายร้อยคนที่จับจ้องผมอยู่ไปหาเพื่อนซึ่งอยู่สุดอีกฟากของห้อง  มันแกล้งผมแน่ๆเชื่อผม

 

     สายได้อีกกก...” เอมแขวะผมก่อนจะหยิบของที่จองที่ให้ผมนั่งออก และส่งกระทิชชูให้  พลางมองรอบๆใบหน้าของผมอย่างหน่ายๆ

 

     ใบไม้ แกคงไม่ได้ต่อสู้กับสายลมและแสงแดดมาอีกใช่ไหม

 

     แหม่ เรื่องแบบนี้ใครก็เจอได้ ขนาดวันนี้ไม่ได้ปะทะจริงจังนะเนี่ยผมรับมาและซับทั่วใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ  เตรียมหยิบอุปกรณ์การเรียนขึ้นมารอฟังอาจารย์บรรยายเรื่องน่าเบื่อๆ

 

     ถ้าแกไม่ได้มาสายอะนะ  แกก็จะหน้าตาสดใสแบบเอมมาลิน”  

     

     พูดพลางยิ้มแฉ่งใส่  จ้าแม่คนน่ารัก  ทำอะไรก็น่ารักไปหมด เอมหรือเอมมาลิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม ที่เอ่อ เป็นผู้หญิงค่อนข้างห้าวนิดหน่อย คุณหนูบ้านอยู่ย่านไฮโซ  ที่ชอบเดินตลาดนัดมากกว่าห้างสรรพสินค้า  อะนะ  แต่บางทีของใช้บางอย่างของเอมเป็นยี่ห้อที่ต้องนำเข้ามาอย่างเดียว  ว่าแล้วผมขอดูเงินในกระเป๋าแปบ

 

     น่ารักตาย

 

      ผมหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคนข้างเพื่อนพูด นั่นแม๊กซ์  เพื่อนตัวดี  ที่มีสำเนียงการพูด  และวาจาจิกกัดเฉียบคม  เป็นคนที่คะแนนสูงที่สุดของคณะ ตานั่นฉลาดมาก  ผมเคยถามว่าทำไมไม่ไปเรียนแพทย์หรือวิศวะ แม๊กซ์ตอบผมว่า เรียนอะไรก็ฉลาดเหมือนกัน  ไม่ใช่เก่งแล้วถึงเรียนหมอ คนเราฉลาดไม่เหมือนกัน ผมได้แต่ปรบมือพลางซับน้ำตาให้กับประโยคนั้น

 

     ส่วนเอมกำลังทำท่าจะขย้ำหัวแม๊กซ์  แต่แม๊กซ์แค่ปรายตามองเล็กน้อยแล้วบอกว่า

     อาจารย์บรรยายแล้ว  เรียนสิ  แค่นี้ยังโง่ไม่พออีกเหรอ

     ไอ้แม๊กซ์ แก!” 

 

     ผมปล่อยให้เอมหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว  แล้วหันมาสนใจวิชาตรงหน้า  ที่เอิ่ม....แสนน่าเบื่อ  ผมว่าอนาคตเรียนไปถ้าผมเรียนหนักๆ ผมต้องเป็นโรคหนึ่งตามที่อาจารย์กำลังบรรยายอยู่แน่ๆ  เรื่องราวของอาการทางจิตบางชนิดเกี่ยวกับสมอง ที่ผมกำลังงงงวยและยากที่จะเข้าใจ  ผมจึงควักโทรศัพท์ออกมา  เปิดแอพที่ผมใช้มากที่สุดแอพหนึ่งในช่วงนี้  กดอัดเสียง  และคว้ำหน้าลง กับโต๊ะสานต่อฝันเมื่อเช้าที่ถูกเพื่อนตัวดีโทรมาขัดจังหวะ ราตรีสวัสดิ์ตอนสายๆนะทุกคน

 

 

 

     ผมออกมาเซย์ฮายกับแดดอันร้อนแรงอีกครั้งหลังเลิกคลาส  ผมก็ตื่นขึ้นมาพอดีอย่างสดชื่น  และพบว่าแม๊กซ์เป็นคนเดียวที่รอดชีวิต  ส่วนเอมน่ะเหรอ ก็หลับน้ำลายยืดเหมือนกัน  เงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่ตรงหัวพอดีเดะ  บ่งบอกเวลาเที่ยง ว่าแล้วท้องผมก็ร้องออกมาทันที  แหะๆ คือ....ก็เมื่อเช้าไม่ได้กินไรมาเลยนี่นา

 

     ใบไม้ แม๊กซ์ ไปกินโรงวิศวะกัน เนี่ยๆใกล้นิดเดียวเองง”  เอมหันมาเขย่าแขนผมกับแม๊กซ์ พร้อมส่งประกายวิบวับๆ  โถ่แม่คุณ  ถ้าจะออกหน้าออกตาแบบนี้ รู้นะว่าจะไปแอบส่องใครที่คณะวิศวะฯ

 

     อ่อยตลอด  ลดก้นให้ได้ก่อนเถอะ”  นั่นเป็นคำพูดของแม๊กซ์ แน่นอน พอพูดจบต้องเกิดสงครามย่อมๆระหว่างสองคนนั้นแน่

 

     เอม  กินโรงอาหารกลางก็ได้  ใกล้เหมือนกัน” ผมหันไปบอก  คือมันแตกต่างกันแค่  คณะวิศวะไปทางซ้าย  ส่วนโรงอาหารกลางไปทางขวา แต่ผมไม่ค่อยอยากไปโรงอาหารวิศวะ  นอกจากจะแพงแล้วยังไม่อร่อยด้วย 

 

     สุดท้ายเราตกลงกันว่าไปกินข้าวโรงอาหารกลางกัน  เพราะมีคำสั่งเด็ดขาดมาจากแม๊กซ์  เอมกับผมเดินชิวๆ  ตามหลังแม๊กซ์ไป  ดูท่าทางพี่แกจะหิวซะเหลือเกิน  มีการหันมากดดันด้วยนะ แต่ผมก็หาได้กลัวไม่ ผมก็เดินดูดน้ำที่แวะซื้อระหว่างทางดับกระหาย เดินชิลๆ ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้

 

     ใบไม้  นั่นพี่เตวินอ่า” เดินอยู่ดีๆยัยเอมมาเขย่าแขนผมและส่งสายตาไปทางด้านหลังให้ผมมองกลุ่มผู้ชายใส่เสื้อชอปสี่ห้าคนที่กำลังเดินมา

 

     อะ..แค่กๆ..” 

 

     ผมสำลักน้ำทันทีเมื่อหันไปเจอะใบหน้าของใครบางคน  แม่เจ้า!  นั่น คนหรือ รูปปั้น  ทำไมถึงหล่อกว่าเดวิดแบบนั้น  ไม่ๆ  ผมไม่ได้หมายถึงพี่เตวินที่เอมกำลังกรี๊ดหน้าดำหน้าแดง  ผมหมายถึง  คนผมสีน้ำตาลที่เดินอยู่ริมซ้ายสุด ไม่ๆขวา ไม่ๆ ซ้าย ไม่ ขวามือ หรือซ้ายมือ เอ๊ะ  ช่างมันเถอะ  เอาเป็นว่ารอยยิ้มและความหล่อกระแทกตาผมจนสมองส่วนการรับรู้ของผมเบลอไปหมด 

     ท่าทางทฤษฎีการชินแสงต้องหาหลักการอื่นแล้ว  ผมเจอแสงเกินกว่าสามนาทีแล้ว  ทำไมตาผมยังเบลออยู่ล่ะ!  ผมยกมือจับหน้าอกด้านซ้ายที่หัวใจผมเต้นตึกตัก  เลือดกำลังสูบฉีดอย่างรุณแรง  ผม...ผม ต้องเป็นโรคหัวใจแน่ 

 

     เด็กวิศวะพวกนั้นเดินผ่านไปทิ้งให้ผมหัวใจเต้นรัวอยู่คนเดียว  บ้ามาก ผมไม่เคยเห็นใครหล่ออลังแบบนี้มาก่อน  แล้วไม่เคยใจสั่นกับใครมาก่อนเลย

 

     ผม.. ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ชอบผู้ชายอะไรขนาดนั้น สะ..สาบานได้ ถึงหน้าตาผมจะดูจิ้มลิ๋ม ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่อาจจะมีอาการหวั่นไหวกับผู้ชายบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคน แต่กับเขา...มัน.. ใจสั่นมากจริงๆ

 

      ผมได้แต่เดินจับอกด้านซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง  หูทั้งสองข้างไม่ได้ยินเสียงที่เอมกำลังพูดเจื้อแจ้วเรียกผม  ตาเบลอๆของผม  มองเห็นแมกซ์ที่กำลังยืนท้าวเอวอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง 

 

     มันอาจจะเป็นปับปี้เลิฟ  แต่อย่างที่บอก  ผมไม่เคยใจสั่นกับใครขนาดนี้มาก่อน

 

 

 

 

     พวกผมมาถึงโรงอาหารด้วยความปลอดภัย  หลังจากเกือบโดนแม๊กซ์เขมือบหัว แหะๆ... คือแบบว่า ใจลอยหาพรมลิขิตนิดนึงอะ เรามาถึงแล้วก็เดินไปจองโต๊ะที่ตอนนี้คนจับจองกันเต็มโรงอาหาร ถ้าไม่ไปจองอย่าหวังเลยว่าจะได้กินข้าว และพวกผมก็หยิบของสำคัญ แยกย้ายกันไปซื้ออาหารกัน

 

      ผมแต่งตั้งให้ชายใส่เสื้อช็อป ผมสีน้ำตาล ตาเรียวดุจเหยี่ยว โครงหน้าวีเชป กับ.. ริมฝีปากหน้าจูบ เป็นพรมลิขิตของผม และแก๊งค์วิศวะกลุ่มนั้นก็จะได้ชื่อว่า เดอะแก๊งค์เสื้อชอป

 

     เฮ้ออ เพ้อไปอีกคนเรา

 

     ผมสะดุ้งน้อยๆกับเสียงของมนุษย์แมกซ์ที่ลอยมาขัดจังหวะภวังค์สีชมพูของผม  โดยมีเอมหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆกัน  เอ้อ ทีอย่างนี้ล่ะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

 

     เอม  แกรู้จักคนนั้นปะ” ผมหันไปถามเอมขณะที่เดินถือถาดอาหารกลับมาที่โต๊ะ

 

     คนไหนอะ

 

     คนที่มากับเดอะแก๊งค์เสื้อช้อปอะ คนที่หล่อที่สุด”  ว่าแล้วก็ทำตาประกายวิ๊งๆ

 

     อ๋อออ พี่เตวินน่ะเหรอ” ขอทำหน้าเอือมแปรบบ นี่ใครจะไปรู้ เอมเป็นแอดมินเพจแฟนคลับของเตวินเลยนะ รายนั้นคือตามกรี๊ดมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่งใหม่ๆเลย

 

     เอิบบ  ไม่ใช่ละ  คนที่ผมสีน้ำตาลไง

 

     คนไหนอะ ไม่รู้จักเฟร้ยย

 

     คนที่ผมน้ำตาล ตัวสูงๆ ตาเรียวๆไง

 

     คนนั้นใช่ไหม?”  เป็นเสียงของแม๊กซ์นั่นเองที่ขัดมา  ผมพลางมองตามสายตาแม๊กซ์ แล้วไปหยุดที่พ่อเดวิด  โอ้ ก้อชชช  เขาจริงๆด้วย!  แต่เดี๋ยวนะ  นั่น...เขานั่งโต๊ะติดกับโต๊ะที่พวกผมจองไว้ด้วย!!

 

     ผมได้แต่ยืนนิ่งๆกับภาพตรงหน้า  รอยยิ้มของเขาและเสียงหัวเราะทำให้ผมเบลออีกครั้ง  ถ้าไม่ติดว่ามีสายตาอัมหิตของมนุษย์แม๊กซ์ผมคงได้ยืนค้างอยู่อย่างนั้น   เอาวะ  เขินหน่อยแต่ได้อ่อยละกัน  ห๊ะ!?

 

     ผมวางถาดบนโต๊ะเบาๆ  และเลื่อนเก้าอี้ด้วยท่าทางเรียบร้อย พลางเหลือบมองหน้าคนที่นั่งอยู่เยื้องๆกัน  ขนาดมองไกลๆว่าหล่อแล้วนะ  มองใกล้ๆยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่  พอเลื่อนสายตามามองที่ลำคอ อื้อหือออ คอแกร่งน่าโอบมาก  บ่าใหญ่น่าซบ แขนที่ดูก็รู้ว่าแข็งแรงแค่ไหน  ไหนจะมือใหญ่ที่ดูอบอุ่นนั่นอีก ฮือออออ  พรมลิขิตของผมช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก

 

     ผมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าเขาอีกครั้ง โอ้วว คางที่มีไรหนวดขึ้นมานิดหน่อยนี่โคตรดิบ ปากที่ดูห้อยๆแต่ความจริงน่าจูบชะมัด ดูสันกรามสิจมูกก็โด่ง ถ้าได้มากดที่แก้มผมสักทีคงจะดีมาก แล้วตาคมนั่นอีก อ๊ะ...ดะ..เดี๋ยวนะ ตา... ตะ..ตาเขา

 

     ใบไม้ หยุดจ้องเขาได้ยัง เขามองแกอยู่นะ” เสียงกระซิบของเอมปลุกประสาทการรับรู้ของผมให้ฟื้นขึ้นมา  หลังจากที่มันหยุดทำงานไปช่วงนึง  ถึงได้มีสติและรู้ว่าเขากำลังมองผมอยู่ ทันใดนั้นผมก็รู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมาทันที

 

     ผมได้แต่หันซ้ายหันขวา ลูบแก้มร้อนๆของตัวเองไปมา ก่อนจะช้อนตามองเขาอีกครั้ง ก็พบกับสายตาที่มาพร้อมกับร้อยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

 

     ฮึกก หมดกัน หมดกันใบไม้.... เขาคงรู้แล้วว่านายชอบเขา

 




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : สำหรับตอนแรก ตื่นเต้นมากที่ได้ลง

ตรวจหลายรอบมาก ไม่รู้จะหลงเหลือคำผิดกี่คำ

ทุกคนสามารถติชมกันได้นะคะ

ฝากกด FAV ไว้เป็นนิยายในดวงใจด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 235 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #418 praepan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 20:54
    เขินนน
    #418
    0
  2. #415 nannyfoxxy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 15:13
    ความใบไม้อ่ะนะ มีแอบมองผู้ด้วย
    #415
    0
  3. #409 Mintty_ty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:28
    เขิลลลลลล >\\\\\<
    #409
    0
  4. #405 #lotto04 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 00:56
    โอ้ยยเขินนนน
    #405
    0
  5. #400 Shipnielong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 07:37
    โบ๊ะแตกแล้วรู๊กกก555
    #400
    0
  6. #399 ISixG2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:52
    ใบไม้ลูกกกกกก คีพลุคหน่อยค่ะ 55555
    #399
    0
  7. #382 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 21:50
    น่ารักจังค่ะ
    #382
    0
  8. #351 M2607 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 18:40
    อยากได้ใบไม้สักใบมาไว้ที่บ้าน-.-
    #351
    0
  9. #340 Mil Worasa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 09:20
    เขินนนนนนน
    #340
    0
  10. #323 Husky 'Baby (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:22
    แอบเขินตามเลย จ้องอะไรเขาขนาดน้านนน เอาซะรู้ตัวเลยนั่น
    #323
    0
  11. #318 Ladiiz_nan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 17:34
    ใบไม้ นี่นายอ่อยอยุ่ใช่ป่ะ 555
    #318
    0
  12. #285 Intelligence- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 16:18
    โอ้ย ใบไม้น่ารักอ้ะะะ งืออออ
    #285
    0
  13. #273 nidnid2530 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 08:00
    เนื้อเรื่องน่าอ่านจัง
    #273
    0
  14. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 07:58
    น่าร๊ากกกกก บรรยายน่ารักมากกก เราชอบบรรยากาศของความเป็นใบไม้นะ น่ารักดี
    #268
    0
  15. #243 ๏เต้าหู้ขาว๏ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 16:32
    โหว เกือบกรี้ดออกมาจริงๆละ บรรยายสะ
    #243
    0
  16. #241 Lirilarisa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 18:09
    เขินแทน บรรยายได้เห็นภาพ ตลกปากห้อยๆ???????????? ทำไมต้องทำร้ายยยนั้นพระเอกนะ
    #241
    0
  17. #217 พี่เสือคำราม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:53
    ใบไม่ใจเย็นๆๆ
    #217
    0
  18. #215 history12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 21:45
    เราเขินมากจริงๆ
    #215
    0
  19. #213 Gu_Gil (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 11:28
    กรี๊ดหนักมากกกก ฮรือคือชอบอ่ะแกร๊
    #213
    0
  20. #203 lulu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:15
    ง่อวววว
    #203
    0
  21. #197 whiteukiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    เขินแทนน
    #197
    0
  22. #191 PareWaPkh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:11
    ใบไม้จ้องเกินไปแล้วนะ555
    #191
    0
  23. #189 Taratar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:26
    สู้ๆน้ากำลังดี อ่านแล้วบรรยากาศ คล้ายๆ มธ เลย>.<
    #189
    0
  24. #188 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:30
    โอ้ยยยย น่ารัก
    #188
    0
  25. #179 -worthwhile- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:02
    โอ๊ยยยยย ใบไม้น่ารักมากกกกกก >/////< แอบมองนานเกินไปแล้วลูก 5555555
    #179
    0