[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    28 ก.ย. 60


Chapter 4




"ทำไมเซอร์เเวมพ์ทุกคนถึงตาต้
องเป็นสีเเดงล่ะ "เด็กสาวถามด้วยความสงสัย



"ไม่รู้.."



"เธอเป็นเซอร์เเวมพ์ไม่ใช่หรอ?ทำไมถึงไม่รู้ล่ะ"เด็กสาวเถียงกับอีกฝ่ายไปเเละยังยิงคำถามมากกว่าเดิม



"ไม่รู้สิ ฉันน่ะกำหนดไม่ได้เพราะฉันถูกสร้างขึ้นมา..โดย 'คนๆหนึ่ง' "เธอตอบกลับความสงสัยของเด็กสาวไป เเต่เด็กสาวกับยิ้มเเละหัวเราะออกมา



"มีอะไรน่าขำหรือไง ฮิคารุ"



"ไม่มีอะไรหรอก ริงโงะ"



ฮิคารุเงยหน้ามองท้องฟ้าสีส้มเหลืองที่กำลังจะเเปรเปลี่ยนเป็นสีมืด



"เริ่มจะค่ำเเล้วเเฮะ"ฮิคารุเอ่ยกับตัวเองเบาๆก่อนจะหันหน้ามามองริงโงะเซอร์เเวมพ์ของตนที่กำลังนั่งมองเงาสะท้อนของเเม่น้ำ



"รีบกลับกันเถอะ ริงโงะ"มือบางๆถูกยื่นออกไปตรงหน้าของเซอร์เเวมพ์สาว ก่อนที่จะมีรอยยิ้มนิดๆปราฎกออกมาบนหน้าของเธอ



"เข้าใจเเล้ว"มือทั้งสองได้เชื่อมต่อกันดั่งสายสัมพันธ์ที่ไม่อาจจะขาดลงได้..




เพล้งงงง



"จงหายไปซะ.. เจ้าพวกชั้นต่ำ"



เธอรู้ตัวเองดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่.. ถึงเเม้ตัวของคนที่เธอต้องการปกป้องนั้น จะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอก็ตาม..



"หยุดได้เเล้ว.."คุโระที่ดูสถานการณ์มานานก็ได้เข้ามาห้ามอีกฝ่าย ถึงเเม้จะไม่ค่อยอยากจะยุ่งเท่าไรก็เถอะ



"นาย.."แววตาสีเเดงมองไปที่อีกฝ่าย บัตเตอร์ฟายหยุดกระจกที่กำลังกระเด็นไปทั่วในห้องเเละหันเศษกระจกทั้งหมดมาทางของคุโระเเทน



ต่างฝ่ายต่างมองซึ่งกันเเละกัน เเต่ก็เป็นบัตเตอร์ฟายที่ยอมทำให้เศษกระจกพวกนั้นสลายไป



"..นายคงยังไม่รู้สิน่ะ"เธอเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้น



"C3..นายคิดอย่างไงกับพวกนั้น"เส้นผมสีขาวพลัดไปมา'เธอเกลียดC3'มันทำให้ชีวิตของเธอต้องพัง'พินาศ'ดั่งชื่อของเธอ..



"ไม่รู้.."คุโระตอบบัตเตอร์ฟายไป



"งั้นหรอ.. เดี๋ยวนายก็จะได้รู้เอง"เธอเว้นวรรคประโยคเอาไว้ก่อนจะพูดต่อ



"ว่าC3น่ากลัวนั้นเเค่ไหน..สลีปปี้เเอช"



ฟิ้วววว



หลังเธอพูดจบเธอก็ควบคุมเศษกระจกเล็กๆให้ไปเฉียดหน้าของอีกฝ่าย ก่อนที่บัตเตอร์ฟายจะหายไปราวกับสายลม..



"มาฮิรุเป็นอะไรหรือเปล่า?"หลังจากที่ซาคุยะรู้เรื่องเพื่อนของตน เขาก็รีบมาที่ห้องของมาฮิรุทันที



"ไม่..เป็นไร"



ถึงจะส่ายหน้าบอกไปยังงั้น เเต่นั้นกลับไม่ทำให้ซาคุยะสบายใจขึ้นเลย ซาคุยะประคองร่างบางออกไปจากห้องถึงจะไม่มีเเผลโดนกระจกบาด เเต่รอยที่หน้าของมาฮิรุน่ะสิที่น่าเป็นห่วง



"เดี๋ยวฉันดูเเลเอง.."มีเสียงเเทรกเข้ามาเเถมอีกฝ่ายยังมาขว้างทางไปห้องพยาบาลอีก



"นายเป็นใคร?"



"ซาคุยะพอเถอะ..เดี๋ยวฉันไปกับเขาเอง.."มาฮิรุปล่อยมือเพื่อนของตนก่อนจะส่งยิ้มนิดๆให้อีกฝ่าย เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก



"เข้าใจเเล้วล่ะ"เมื่อเห็นรอยยิ้มของมาฮิรุเเล้วซาคุยะก็ยอมใจอ่อนเเละปล่อยไป



"มาทำไมอีก.."



"สลีปปี้เเอช"มาฮิรุเดินไปเรื่อยถึงเเม้จะมีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายหรอก



"..มาฮิรุ"



"ฉันอยากจะไปอยู่นายสักพัก.."คำถามที่เเสนจะเเปลกๆของเซอร์เเวมพ์ที่ยืนอยู่ข้าง ทำให้มาฮิรุที่กำลังเดินอยู่หยุดเดินทันที



"ห๊ะ!?"มาฮิรุอุทานเสียงดัง ก่อนที่มาฮิรุจะหันมาคิดกับตัวเองสักพัก



ในความคิดของมาฮิรุคือเซอร์เเวมพ์เป็นสิ่งทำให้ชีวิตของเขาพัง'พินาศ'



เเล้ว..จะให้เขาลองเสี่ยงอีกรอบงั้นหรอ?



"เฮ้อ.."เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากมาฮิรุ เเถมเซอร์เเวมพ์ตนนี้ยัง..ช่างเถอะ



เขาจะลองเสี่ยงอีกรอบก็ได้..



กับเซอร์เเวมพ์ตนนี้ ถ้าชีวิตของเขาพังพินาศอีกมันคงไม่มีอะไรจะเสียอีกเเล้วล่ะ..



"ก็ได้.."



"เเต่เเค่เดือนเดียวน่ะ.."คุโระทำตาประกายทันทีเเต่ก็ไม่เเสดงออกมาก



"..."ถึงจะพยักหน้าลงไป เเต่ภายในใจของคุโระกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก..



<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<=<<=<=<=<<=<=<=<<=<=



หลังเลิกเรียนปกติมาฮิรุกับซาคุยะจะเดินกลับบ้านด้วยกันเเต่วันนี้มีเเขก'ผู้ไม่ได้รับเชิญ'มาด้วย ทำให้มาฮิรุต้องขอตัวกลับคนเดียวเพื่อไม่ให้ซาคุยะรู้เรื่องนี้



"ดีจัง..ที่ฝนยังไม่ตก"ท้องฟ้าในวันนี้เเลดูมืดๆเเปลกๆมาฮิรุเลยเกรงว่าจะฝนตกก่อนที่เขาจะกลับถึงบ้าน



"รีบไปกันเถอะ..เอ๋?หายไปไหน.."มาฮิรุมองไปรอบก็ไม่เห็นคนที่ตนตามหา เขาเริ่มออกเดินไปรอบๆเพื่อหาอีกฝ่ายเเต่กลับเเต่ความว่างเปล่า



"เฮ้อ..เอาอีกเเล้ว"ความซวยที่มาฮิรุชอบจะพบเจอมันบ่อยเขาคงต้องเลือกระหว่าง'รีบกลับ'เเละ'ออกตามหา'อีกฝ่าย เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าท้องฟ้าจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร



"คุโระ..นายอยู่ไหน?"



"ไง 'ชิโรตะ มาฮิรุ'"



มาฮิรุเดินไปเรื่อยเเละก็เจอกับกลุ่มๆหนึ่งที่รังเเกเขาเมื่อเช้ามาฮิรุเลี่ยงที่จะไม่สู้เเต่พวกนั้นกลับเข้ามาขว้างทาง



"ช่วยอย่าขว้างทางได้ไหมครับ?"เด็กหนุ่มผมด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุด



"ยังไม่ได้คิดบัญชีกับเเกเลย จะรีบไปไหน?"อีกฝ่ายรีบจับข้อมือของมาฮิรุเอาไว้ เเต่มาฮิรุกลับขมวดคิ้วเเน่นขึ้



"ได้ข่าวมาว่าเเกเป็น'ตัวซวย'สินะ"



"ทั้งพ่อเเม่เเล้วก็พี่สาวก็ตายหมดเลย ฮ่ะ ฮ่าาา"



"เเกนี้มันตัวซว---อ๊ากกกก"



"เลิกพล่ามได้เเล้ว.."เเววตาของมาฮิรุตอนนี้ได้เปลี่ยนไปเเล้ว เขายกขาสูงเเละเตะไปที่กรามของอีกฝ่ายอย่างเเรง ก่อนจะมีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดตามมา



"ก เเก อึก"อัธพาลพวกนั้นเมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหนีไปโดยทิ้งหัวหน้าของพวกมันเอาไว้



"..."เเววตาสีน้ำตาลเปลือกไม้จ้องมองไปที่คนที่นั่งกองอยู่ที่พื้นด้วยสายตาเรียบเฉย



"หึ เป็น'ตัวซวย'จริงๆด้วยสิน่ะ ฮ่ะ ฮ่าาาๆๆ"ถึงอัธพาลคนนั้นจะยังกองอยู่ที่พื่นอยู่ เเต่ปากนั้นก็ยังคงพล่ามต่อไปอยู่



"..."



"ตัวซวยๆๆๆๆๆ ใครอยู่กับเเกคงมีเเต่ความ'พินาศ'เเน่เลย หึ"



พรึ่บ



คล้ายเหมือนความอดทนภายในจิตของมาฮิรุขาดลง มือบางเตรียมพุ่งเข้าหาใบหน้าของอีกฝ่ายเเววตาที่ไร้ซึ่งความเมตตามีเพียงเเค่จิตสังหารเท่านั้น



หมับ




"หยุดได้เเล้ว..มาฮิรุ"คุโระจับข้อมือบางไว้ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปหาหน้าของอีกคนที่นั่งกองอยู่ เมื่อได้จังหวะคนที่นอนกองกับพื่นก็รีบวิ่งหนีไปทันที



"มาห้ามทำไม.."เเววตาที่มาฮิรุใช้มองที่คนที่มาห้ามตนนั้นมันไม่เหมือนเดิมกลับตอนก่อนหน้านั้น เเววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเเค้น จนคุโระต้องถอนหายใจให้กับเเววตานี้



"เฮ้อ..น่ารำคาญ"



"เเล้วปล่อยได้ยัง.."ก่อนที่มาฮิรุจะก้มมองไปที่ข้อมือของตัวเองที่โดนจับอยู่ด้วยสายตาหน่ายๆ



"มาฮิรุ.."



"มีอะไ---อืมมม"เมื่อใบหน้าของมาฮิรุเงยขึ้นมา คุโระก็ใช้มืออีกข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของอีกฝ่ายเอาไว้เเละจัดการท้าบริมฝีปากตนลงไปที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะถอนค่อยๆถอนจูบออกมา



"..."คล้ายราวกับสมองในตอนนี้ขาวโพลงไปหมด ก่อนที่มาฮิรุจะได้สติกลับคืนมาหลังจากที่คนข้างๆเรียกชื่อของตน



"..ทำบ้าอะไรของนาย"ก่อนที่ใบหน้าของมาฮิรุจะเเสร้งหันไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาสีเเดงฉาดที่กำลังจ้องมองมาอยู่



"กลับกันเถอะฉันหิว เเล้วหาว~"



"คุโระ นายนี่เห็นเเก่กินจริงๆน่ะ"เสียงหน่ายๆของมาฮิรุด่าคนข้างๆที่อยู่ข้างๆกายของตน



เขาจะลองเสี่ยงก็ได้..



ถ้ามันไม่คุ้มก็คงต้องว่ากันอีกที



คงจะอยู่ด้วยกันนานๆสิน่ะ'คุโระ'ฉันไม่อยากเป็นตัวซวย หรือ ความพินาศ อะไรทั้งนั้น..



'ฉันเเค่อยากจะมีความสุขอีกครั้งเท่านั้น'



'สามารถยิ้มได้..อีกครั้งอย่างมีความสุข'



'ขอเเค่นี่นายจะให้ฉันได้ไหม?..คุโระ'




TALLK

มาฮิเเลดูโหดขึ้นน่ะ ไปกินอะไรมาหรอ?55+
ความเคะเธอหายไปหมดเลย
เเละอีกอย่างคือนายเนียนมากคุโระ= =//โดนถีบ
เเต่ตอนนี้มาฮิเริ่มเปิดใจให้คุโระ จะเป็นอย่างไร
โปรดติดตามมม


อร๊ายยย เอาใจฉันไปเลยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #64 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:45
    เดียวๆๆๆๆๆๆๆ
    คือ.... พวกเองมาถึงก็จูบกันหละหรอ??

    คุโระแต้งกิ้วมากนะที่ทำให้มาฮิมาฮิยิ้มง่ะ^^ แต่นายห้ามทำมาฮิมาฮิงอนนะ!!! ไม่งั้นฉันจะไปบีบคอแกร~!!!
    #64
    0
  2. #57 inggy2550 (@inggy2550) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 16:40

    เดี๋ยวววววววว จูบกันแล้วเหรอ ////
    #57
    0
  3. #51 aom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:51
    สงสาร นายเอก อ่า

    ท่าเราโดนแบบนี้ก็หัวร้อนอยู่นะ โดนว่าเป็นตัวซวย ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

    สู้ๆน๊าลูก พระเอกเขาค่อยห่วงอยุ่น๊า มาฮิรุจัง
    #51
    0