[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    28 ก.ย. 60


Chapter 3




เเสงสว่างสอดผ่านผ้าม่านบางเพื่
อบอกว่าตอนนี้ได้เข้าสู่เช้าวันใหม่เรียบร้อยเเล้ว ถ้าเป็นคนอื่นๆตอนนี้คงยังไม่ตื่นกันเเต่สำหรับมาฮิรุเเล้วตอนนี้เขานั้นได้เเต่งตัวเรียบร้อยพร้อมจะออกไปโรงเรียน



"ปวดตาจัง.."มือบางกุมบริเวณเบ้าตาของตัวเองเบาๆ คงเป็นเพราะเมื่อวันวานเขานั่งทำงานดึกไปหน่อยเลยทำให้ปวดตาล่ะมั้ง



"กินขนมปังไปก่อนล่ะกัน"มาฮิรุลองเปิดภายในตู้เย็นดูเเละเขาก็ได้สิ่งที่ต้องการ



หลังจากที่มาฮิรุเดินออกไปจากคอนโดเรียบร้อยเเล้วระหว่างทางเขาก็ยัดขนมปังไปพลาง



"หาว~ ทำไมต้องตื่นเช้าขนาดนี้ด้วยน่า~"เเมวสีดำเงาหาวขึ้น เพราะตอนนี้มันเช้าเกินไปสำหรับเจ้าเเมวที่ปกติตื่นสายเอามากๆ การที่เจ้าเเมวต้องมานั่งจับตามาฮิรุอย่างนี้ก็เพราะ..



ในตอนค่ำของเมื่อวาน..



ปึก!!


"นี่พี่ปล่อยอีพของตัวเองหลุดมือ ไปอย่างงั้นหรอ!!!"โลวเลสทุบโต๊ะเสียงดังดีน่ะ ที่ตอนนี้นั้นไม่มีคนอยู่เเถวนั้นถ้าไม่อย่างงั้นคงรบกวนคนอื่นเเน่เลย


"..."


"ยังจะเงียบน่า เฮ้อ.."โลวเลสถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับนิสัยของพี่ที่เเสนขี้เกียจของเขา(?)



"นั้นพี่ ก็ลองจับตาดูเขาสิ"โลวเลสยื่นข้อเสนอมาให้คนตรงหน้าที่ไม่คิดจะสนใจอะไรเลย เเถมหยิบเกมขึ้นมาเล่นอีก



"ไม่เอา"ยังไม่ทันไรคุโระก็ตอบปฎิเสธทันที



"ไม่เอาก็ต้องเอา!!!!"



นั้นเเหละเป็นที่มาของการที่เขาต้องมาอยู่ตรงนี้เเต่เช้าตรู่



"..รู้สึกเหมือนมีคนมองเลย"สายตาที่จับจ้องมาตลอดเวลา ทำให้มาฮิรุลองหันกลับไปดู



"ก็ไม่มีอะไรนิ"เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นก่อนจะหันหน้ากลับไปที่เดิมเพื่อเดินหน้าต่อ 



การกระทำของเด็กหนุ่มนั้นอยู่ในสายตาของเซอร์เเวพม์เเห่งความเกียจคร้านตลอด เเต่สิ่งสะกิดใจของเขาคือการที่อยู่ๆเด็กหนุ่มก็ออกนอกเส้นทางการไปโรงเรียนกลางคันเเต่กับมาที่'สุสาน'เเทน..



กริ๊ง~



"มาฮิรุมาอีกเเล้--- "เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระดิง ที่เกิดจากกระดิงเล็กๆที่ติดอยู่ที่ข้อมือ เเต่นั้นกลับไม่ทำให้มาฮิรุหันมาสนใจเธอสักนิดเเละเขาก็ยังเดินผ่านเธอไปอย่างไร้เยื่อใย



"ขอโทษน่ะ..อึก มาฮิรุ"ผมสีขาวบริสุทธ์พริ้วไปตามลมที่พลัดพา ดวงตาสีเเดงดั่งอัญมณีสีสวยที่ตอนนี้กำลังมีน้ำใสๆหลั่งออกมาจากตาสีสวยคู่นั้นอยู่



ก่อนที่หญิงสาวจะกลายเป็นผีเสื้อสีใสเป็นประกายเเละบินหายไปในที่สุด..



"..."เมื่อหญิงสาวหายไปเเล้วมาฮิรุก็เดินมายังหลุมศพหนึ่งเเเละหยุดอยู่ตรงนั้น



----ชิโรตะ ฮิคารุ----



มาฮิรุมายืนอยู่อยู่ที่ป้ายหลุมศพเป็นเวลาไม่นัก เเละนี้ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งว่าทำไมเขาถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้ มาฮิรุจะมาที่เเห่งนี้ทุกวันก่อนจะหลับตาหวนนึกถึงวันวานของเขาเเละพี่ในอดีต



"เเล้วเจอกันน่ะครับ.."มาฮิรุโค้งตัวนิดๆก่อนจะเดินจากไป..



หลังที่นั้นมาฮิรุก็เดินทางไปโรงเรียนต่อ ระหว่างทางมาฮิรุก็มีการเเวะเล่นกับเจ้าพวกเเมวจรจัดบางเพราะเวลานั้นมีเหลือตั้งมาก อย่างไงมาฮิรุก็ไปถึงโรงเรียนทันอยู่ดี



"มาฮิรุคุงงงงงงง"เสียงตระโกนดังมาจากข้างหลังมาฮิรุ พอหันไปดูก็โดนอีกฝ่ายกอดเข้าเต็มๆ



"ซาคุยะ ปล่อยได้เเล้ว"



มาฮิรุบอกกับเพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆ 'วาตานุกิ ซาคุยะ'เพื่อนสนิทของมาฮิรุเพียงคนเดียวของเขา เนื่องจากมาฮิรุเป็นพวกไม่ค่อยเข้าสังคมเท่าไรทำให้มาฮิรุไม่ค่อยมีเพื่อน เเต่ก็ได้ซาคุยะเนี้ยเเหละที่คอยเป็นเพื่อน



"โอเค~ ปล่อยเเล้วก็ได้"หลังพูดจบซาคุยะก็ยอมปล่อยมือที่กอดเอวมาฮิรุเอาไว้



"เข้าโรงเรียนได้เเล้ว"มาฮิรุพูดขึ้นหลังจากที่ก้มหน้ามองเวลาตรงนาฬิกาที่ข้อมือ



"ครับ~ที่รัก"



"เฮ้อ..เเล้วเเต่เถอะ"เสียงถอนหายใจของมาฮิรุเเสดงถึงความเบื่อหน่ายให้กับนิสัยเพื่อนตนจนตอนนี้คงเขาต้องปลงเเล้วล่ะ



ทางด้านของคุโระ



"อ่า.."ถึงเสียงจะดูเบื่อหน่ายเเต่ภายในใจนั้นกับเเตกต่างออกไป..


คงเรียกว่า'อิจฉา'ก็จะได้มั้ง


กลับมาที่ทางด้านของมาฮิรุ



เด็กหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองอย่างลำพังเพราะซาคุยะนั้นอยู่คนละห้องมาฮิรุอย่างที่บอกไปมาฮิรุเป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์ไม่ค่อยดีเท่าไร เลยทำให้มาฮิรุนั้นไม่มีเพื่อนที่ห้องนี้เลย..



"เฮ้ย! เเกน่ะ"



เเละที่สำคัญกว่านั้น..



ปึก!!



เขามักจะโดนเเบบนี้ทุกวัน..



"เรียกเเล้วทำไมไม่ตอบวะ? ไอ้อ่อน"อีกฝ่ายที่มีนิสัยที่ชอบเเกล้งมาฮิรุอยู่ประจำ เเถมยังเป็นอัตพาธประจำห้องอีก



คนที่อ่อนเเอก็คงทำได้เพียงเเค่เป็นผู้ถูกกระทำเท่านั้น



"ดูสิ ลูกพี่ไอ้นี่มันเงียบเลย ฮ่ะ ฮ่าาา"เสียงหัวเราะดังขึ้นเลย สายตาของคนทั้งห้องจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เหยียมยาม..



"ตลกจังเลย เนอะ ฮิฮิ"


"นั้นสินะ"


เสียงนินทาของคนรอบด้านดังขึ้นเรื่อยๆ คนทั้งห้องนินทามาฮิรุถึงเเม้จะรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนั้นอยู่



"อึก.."มาฮิรุกัดฟันเเน่นก่อนจะนำมืออีกข้างหนึ่งมากุมเเก้มที่ถูกต่อย ถึงจะมีความเจ็บปวดมากเเค่ไหนใบหน้าของมาฮิรุก็คงยังเรียบเฉยอยู่เหมือนเดิม



"จงหายไปซะ.. เจ้าพวกชั้นต่ำ"



เพล้งงง!!



จู่ๆกระจกที่หน้าต่างของห้องเรียนก็เกิดเเตกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เศษกระจกได้กระเด็นไปทั่วทุกที่เเต่น่าเเปลกคือมีเพียงเเค่มาฮิรุคนเดียวเท่านั้นที่ไม่โดนเศษกระจกกระเด็นมาใส่



"ท่าไม่ดีเลย.."คุโระที่จับตามองมาตลอดพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก



ต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี่คือ'บัตเตอร์ฟาย'เซอร์เเวมพ์เเห่งความ'พินาศ' ถ้ายังจำได้อยู่เธอคือผีเสื้อสีใสในตอนนั้น ดวงตาสีเเดงฉาดจ้องมองไปที่พวกมนุษย์ด้วยความโกรธ



"น่าจะหายไปให้หมดๆ.."ดวงตาสีเเดงเต็มไปด้วยความโกรธมากขึ้น พลังของเธอคือการควบคุมกระจกให้เป็นยังที่ใจต้องการ



ทำไมเธอถึงเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้?


ก็เพราะว่า..



อีพของเธอนั้นคือผู้หญิงที่เป็นเหมือนพี่สาวของมาฮิรุชื่อของเธอก็คือ..



'ชิโรตะ ฮิคารุ'อีพของเธอที่ตายไปเมื่อ2ปีก่อน..



เเละเธอก็เป็นพี่สาวเเท้ๆของ'ชิโรตะ มาฮิรุ'อีกด้วย



คำสั่งที่เธอได้ให้ไว้คือ'การปกป้องมาฮิรุ'ไม่ว่าจะยังไงก็ตามเเม้ว่าจะต้อง'ฆ่า'ใครอีกก็ตาม..



TALLK
บัตเตอร์ฟายจังงง บอกเเล้วน่าว่าฮิคารุจะเป็นบทที่สำคัญมากๆ
ถึงนางจะตายเเละก็เถอะ//โดนถีบ
วันหลังอิริมิจะเขียนตอนพิเศษของบัตจัง(?)เเละฮิคารุมาให้น่า
เเต่ตอนนี้ไม่ค่อยว่างเท่าไร//ที่จริงตอนนี้เขียนไว้นานเเหละเเฮะๆ
บ่นไรเยอะเเยะนิไปดีกว่าาา


ภาพของบัตจังค่าา//ตัดต่อได้กากมากค่ะ ด่าตัวเอง==






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #4 jass (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:02
    พึ่งได้มาอ่านค่ะ เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยยยย

    อ่านแล้วอยากอ่านตอนต่อไป ที่มาฮิรุปฏิเสธการเป็นอีฟนี่...เกี่ยวข้องกับพี่สาวหรือเปล่า

    ปล.แต่งแล้วน่าอ่าน ปักธงงงงง...แล้วรอตอนต่อไป.....
    #4
    1
    • #4-1 IRimini (@nutnicha1412) (จากตอนที่ 4)
      16 มิถุนายน 2560 / 16:07
      ขอบคุณมากๆค่าาา มีกำลังใจมากขึ้นเลย
      #4-1