[SF/OS] Something about chanbaek

ตอนที่ 16 : [SF] ขวัญใจ : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 533 ครั้ง
    6 พ.ค. 62



                ขณะนั้นเป็นเวลาสิบเอ็ดโมง แสงแดดด้านนอกหน้าต่าง ปลุกขวัญใจให้ยกหัวขึ้นจากหมอนด้วยความอ่อนล้า รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ไม่อยากจะลุกขึ้นจากที่นอน มือเล็กหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ



                หลังจากสอบปลายภาคเสร็จ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันรับปริญญาของรุ่นพี่ที่กำลังจะจบการศึกษาในปีนี้ มันเป็นโอกาสอันดีของน้องๆปีหนึ่งได้หาเงินเข้ารุ่นของตัวเอง จากการบูมให้พี่บัณฑิต ซึ่งพี่ๆจะตอบแทนเป็นเงินเล็กๆน้อยๆไว้ให้น้องสำหรับทำกิจกรรมตลอดปีการศึกษา 
 


               ฝ่ายสันทนาการอย่างขวัญใจรับหน้าที่เป็นตัวหลักของงาน ที่ต้องเป็นแกนนำเพื่อนๆในรุ่น ทั้งซ้อมเต้นซ้อมบูมเพลงประจำคณะที่ต้องเป๊ะทั้งเนื้อร้องและท่าเต้น จนพี่ๆบัณฑิตยอมควักแบ๊งเทาๆใส่ลงในกล่อง


                ตั้งแต่กลับจากค่าย พอเลิกเรียนก็ต้องปั่นจั๊กไปซ้อมเต้นที่หลังคณะ เสาร์อาทิตย์ก็ต้องนัดกันไปซ้อมบูมที่อ๊อกตะ กว่าจะเสร็จกิจกรรมกลับห้องพักผ่อน ขวัญใจก็เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงจะแตะโทรศัพท์ ถึงอย่างนั้นขวัญใจก็ไม่ลืมตอบข้อความคนที่ขยันไลน์มาหากันได้ทุกชั่วโมง  


                ทีแรกก็คิดว่า หลังจากพี่ชลไปรัสเซีย ขวัญใจคงได้มีเวลาคิด หายใจหายคอสะดวกขึ้นบ้าง แต่เปล่าเลย ผู้ชายคนนั้นไลน์มาหาตั้งแต่เครื่องลง จะไม่ตอบก็นึกถึงประโยคที่พี่เขากำชับเอาไว้ก่อนขึ้นเครื่อง


            "จำได้มั้ย เมื่อคืนพี่สั่งว่าไงบ้าง"


            
"พี่ชลให้น้ำเต้าหู้มาส่งที่ป้อมยามให้แล้ว ต่อไปไม่ต้องปั่นไปซื้อเอง"


            
"โอเค" พี่ชลทำหน้าเหนื่อยใจ ขวัญใจจำเรื่องของกินได้เป็นอย่างแรก "แล้วอีกอย่าง"


            
"วันที่หนึ่งเราไม่ลืมหรอก"


            
"อือฮึ แล้วถ้าพี่คอลมาก็ต้องรับสายด้วย ถ้าไม่ว่างรับก็ให้ไลน์มาบอก แต่ถ้าคิดจะหนีหรือไม่ตอบ กลับ
มาเมื่อไรพี่จะคิดบัญชีเราตามจำนวนมิสคอลเลยอยดู"


            
"พี่ชลจะทำอะไรเราได้"


            พี่ชลยิ้มร้าย ทำคนตัวจ้อยรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนยังไงไม่รู้

          "จับจูบตามจำนวนมิสคอลเลยดีไหม"




 
               คิดถึงตอนพี่ชลขู่ยิ้มๆแล้ว ขวัญใจก็นั่งเหม่อ เมื่อวานรับไม่ทันไปหนึ่งสาย สองวันก่อนอีกสองสาย รวมทั้งอาทิตย์นี้ก็เจ็ดสาย...กว่าจะครบหนึ่งเดือน ..ขวัญใจคงปากบวมแน่ๆ T_T



                ก้าวลงมาจากเตียงจะไปล้างหน้า คุโด้ก็ยกข้าวสวยร้อนๆพร้อมกับอีกสองสามอย่างมาวางรอ ให้ขวัญใจมากินข้าวด้วยกัน


                ตากลมโตมองรูมเมทอยู่ตลอด วันนี้เป็นวันเสาร์ คุโด้ไม่มีเรียน จึงทำซุปกิมจิที่ขวัญใจเคยมาอ้อนขอเขาให้ลองทำดู ให้เจ้าตัวได้กิน แน่นอนว่าพอเจ้าคนกินเก่งเห็นซุปกิมจิ ก็รีบเลื่อนชามไปไว้ใกล้ตัว ตักกินอยู่อย่างเดียว จนคุโด้บอกว่าวันหลังจะทำให้กินอีก ขวัญใจถึงยอมกินอย่างอื่นบ้าง 


                กินข้าวไป มือเล็กก็กดเข้าไปในหน้าเมสเซนเจอร์ ไล่ตอบข้อความเพื่อนๆด้วยความเคยชิน ป่านนี้ที่รัสเซียคงเพิ่งเจ็ดโมงเช้า คนทางนู้นคงยังไม่ตื่นแน่ๆ ก็ไม่รู้ตื่นมาจะมีของดีๆกินเหมือนขวัญใจรึเปล่า คิดแล้วก็อดสงสารไม่ได้ โถๆ



C.thorn : 
กินข้าวรึยัง
            


            ตาเรียวกระพริบปริบๆ นึกว่าตัวเองตาฝาด กำลังนินทาอยู่ในใจ คนอยู่รัสเซียเขามีพลังจิตหรือไง ส่งข้อความมาไวเหมือนนอนอยู่ในห้องแชท 

                                                                                                                                          KWANJAI : 
กำลังกินอยู่เลย คุโด้ทำให้กิน

C.thorn : 
อยู่นี่หาแกงกับข้าวสวยร้อนๆกินไม่ได้เลย      
คิดถึง..
           
KWANJAI : 
กับข้าวที่ไทยเหรอ?

C.thorn : 
คิดถึงเราน่ะแหละครับ

KWANJAI : 

(
)
               
C.thorn : 
เมื่อคืนที่นี่มีดาวตกด้วยแหละ
พี่ปีนขึ้นไปนั่งดูบนหลังคากับครอบครัวโฮสท์
                                                                                                                                     
  KWANJAI : 

()
พี่ชลได้ขอพรมั้ยๆๆ                                                                                                     
พี่ชลขอพรว่าอะไร

C.thorn : 
ความลับ..           
คนที่พี่จะบอก คือแฟนพี่เท่านั้น

KWANJAI : 
-_- ฮึ่ยยย

C.thorn : 
อยากเป็นแฟนกับพี่แล้วล่ะสิ

KWANJAI : 
ไม่เห็นจะอยาก
            
C.thorn : 
กวนเหรอ เดี๋ยวจะโดนตี

KWANJAI : 
ไม่เห็นจะกลัว

C.thorn : 
ที่ไม่ได้รับสายพี่ พี่จดไว้หมดแล้วนะ

KWANJAI : 
ก็พี่ชลวางเร็ว 
เราวิ่งหน้าตั้งมาเลยนะ

C.thorn : 
เหรอ พี่นึกว่าเราตั้งใจไม่รับสายซะอีก


                มะ..ไม่ใช่ซะหน่อย ถ้าแม่รู้ว่าลูกชายโดนผู้ชายด้วยกันจูบไปหลายรอบแล้ว แม่ต้องตัดขวัญใจออกจจากกองมรดกแน่ๆ ไม่ได้หรอกธุรกิจร้านลำโพง นอกจากขวัญใจแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีผู้สืบทอดคนไหนแล้ว นอกจากขวัญใจ ก็มีจ้าม้ง หมาคอร์กี้ที่โตมาด้วยกัน..ไม่หรอกน่า แม่ไม่รักม้งมากกว่าขวัญใจหรอก                                                                                                    


KWANJAI :
 
ไอ่คนลามก

C.thorn : 
ถ้าเป็นแฟนกัน ขวัญใจจะรู้ว่าพี่ลามกกว่าที่เราคิดอีกนะ 
J


                ว้ากกก เจ้าคนตัวเล็กยกมือขึ้นกุมแก้ม เป็นเพราะขวัญใจกินโดนกิมจิชิ้นที่มันเผ็ดแน่ๆ ขวัญใจไม่ได้หน้าร้อนเพราะคำพูดของพี่ชลซะหน่อย ไม่ใช่แน่ๆๆ

KWANJAI : 
เราไม่คุยด้วยแล้ว
               
C.thorn : 
เดี๋ยวสิ 
เมื่อวานเพื่อนที่รัสเซียสอนประโยคใหม่ ให้พี่ประโยคนึงด้วย
Я тебя люблю

KWANJAI :
 
( ̄ ̄;)
               
C.thorn : 
อยากรู้มั้ยว่าแปลว่าอะไร
                                                                                                            
KWANJAI : 
ไม่เห็นอยากรู้เลย

C.thorn : 
เฮ้อ 
งั้นพี่ไปทำโปรเจคท์ก่อนนะ 
เดี๋ยวเย็นนี้จะโทรหา 
            

             
C.thorn is offline


                เจ้าของตาเรียวนั่งจ้องโทรศัพท์เหมือนจะจับกินเข้าไปเป็นอาหารกลางวัน ทำให้รูมเมทตากลมที่นั่งมองอยู่ตลอดอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ขวัญใจที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง เงยหน้าถามเพื่อนเสียงขุ่น


                “โด้เพิ่งไปเรียนภาษารัสเซียมาใช่ป้ะ” 

                คุโด้เลิกคิ้ว พอจะเดาออกว่าอะไรหรือใครที่ทำให้ ยังขวัญใจ ผู้ที่ทำอะไรๆ ก็ไม่ค่อยสนใจใครขึ้นมา เกิดความสนใจขึ้นมาได้ “พี่ชลมันส่งอะไรมาล่ะ” 


                “คำนี้ แปลว่าอะไรเหรอ”

                
Я тебя люблю

                “ยา ทิบยา ลูบลู” 


                คุโด้หรี่ตามองรูมเมทที่แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่เม้มปากแน่นรอฟังคำแปลใจจดใจจ่อ

  
                รูมเมทตาโตอมยิ้ม เชื่อแล้วว่า ตำแหน่งเดือนที่คนทั้งมหาลัยอยากได้เป็นแฟน พี่ชลมันไม่ได้ซื้อมา ก็คำๆนั้นที่เขาส่งมาให้ขวัญใจน่ะ

                “แปลว่า... ผมรักคุณ” 











- - - - - - - - - - 30%- - - - - - - - - 













                
                ทุกปีเมื่อมีงานรับปริญญาก็จะต้องมีมาสคอตไว้เป็นพร็อบให้พี่บัณฑิตถ่ายรูปคู่ด้วย ที่จริงในห้องสโมสรคณะมีมาสคอตที่ถูกเก็บไว้ในลัง สามารถหยิบมาประยุกต์ใช้ได้ทุกงานอยู่แล้ว ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่ตัวมาสคอต แต่เป็นคนที่ใส่มาสคอตต่างหาก

 
                อย่างไรก็ตาม ทุกชั้นปีจะมีคนดังอยู่คนหนึ่งที่เพื่อนๆมักนึกถึงก่อนเสมอ เมื่อคนหนึ่งในรุ่นนึกขึ้นได้ว่า ต้องมีมาสคอตด้วยนี่หว่า ความซวยทั้งหมดจึงตกมาอยู่ที่ ขวัญใจ ตอนแรกที่เพื่อนๆจับคนตัวเล็กมาวัดขนาดตัว ก็งุนงงอยู่สักพัก จนไข่มุกหยิบตัวมาสคอตขนฟูๆ ขึ้นมาจากลัง มันเป็นหมีสีน้ำตาล ที่หน้าตาถมึงทึง เหมือนขวัญใจตอนนี้


 
               “แต่เราว่า..” หาช่องไฟพูดขึ้นมา



 
               ไข่มุกก็หันมาทำตาเขียวใส่เพื่อนรักตัวเล็กทันที เธอชักแม่น้ำทั้งห้ามาบ่นทำนองว่าถ้านายไม่รับเป็นมาสคอตจะก่อให้เกิดความเสียหายใหญ่หลวงกับรุ่นของเราอย่างไรบ้าง ระหว่างที่ไข่มุกกำลังทำให้ขวัญใจเห็นภาพความหายนะเมื่อรุ่นเราไม่สามารถหาเงินเข้ารุ่นได้ และขวัญใจต้องเจียดค่าขนมมาบริจาคให้รุ่นแทน เจ้กาหยูประธานสโมสรนิสิตก็เดินเข้ามา



 
               “ไข่มุกให้น้องขวัญใจเป็นมาสคอตเหรอ”


 
               ขวัญใจที่ทำหน้าจะร้องไห้ หันไปส่งสายตาอ้อนวอนให้เจ้ ดีใจจริงๆที่เจ้เข้ามาช่วย


 
               “เจ้ครับ ขวัญใจอยากเต้นอย่างเดียว” 


 
               กาหยูมองดูหัวหมีสีน้ำตาลที่ไข่มุกหยิบมาใส่ให้ขวัญใจ มันพอดิบพอดีกับศีรษะเล็กๆ เธอกำลังนึกอยู่ว่าไอ้หมีนี่มันหน้าตาน่าเกลียด ถึงคราวซื้อตัวใหม่มาใช้งานแทน แต่พอขวัญใจเป็นคนใส่ หมีหน้าตาโง่ๆกลับดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมา


 
               “เต้นไปด้วย ใส่มาสคอตไปด้วย นายทำได้อยู่แล้ว” ไข่มุกว่า ตบหัวเจ้าหมีปุๆ


 
               “เจ้หยูครับ..” ประท้วงเสียงอู้อี้


 
               พุงขาวเลยถูกหยิกด้วยมือของเพื่อนสนิท ทำเอาขวัญใจไม่กล้าร้องอะไรอีก


 
               “ตรงนี้ก็เรียบร้อยไม่มีอะไรแล้วเนอะ” กาหยูว่ายิ้มๆ หันไปฝากงานให้ประธานชั้นปีหนึ่งช่วยดูแล “เดี๋ยวพี่ไปดูตรงอื่นต่อละกัน”



 
               ขวัญใจมองเจ้กาหยูที่หันหลังเดินออกไป แล้วก็มองหน้าไข่มุก จะถอดหัวมาสคอตออกเดินไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร แต่ไข่มุกไม่อนุญาต


 
               “ก็ไปทั้งอย่างนี้แหละ ซ้อมไว้ วันจริงจะได้ชิน” 
                

















 
               เดือนธันวาคม เข้าหน้าหนาว แต่ขวัญใจกำลังนั่งเหงื่อแตกพลั่กๆอยู่ในชุดมาสคอตขนฟู หัวหมีสับปะรังเค ที่ใส่นานเท่าไรก็ไม่ชิน มีแต่จะอยากถอดออกแล้วทำลายให้มันสิ้นซากไปซะ ถ้าไม่กลัวไข่มุกหยิกจนเนื้อเขียวน่ะนะ

 
                ขวัญใจถูกทิ้งให้นั่งรออยู่ที่โต๊ะ ส่วนไข่มุกจะไปซื้อข้าวมาให้กิน ขณะนั้นเป็นเวลาบ่ายสาม วันนี้มีจัดงานโอเพ่นเฮ้าส์ของมหาลัย โรงอาหารจึงไม่ค่อยมีคนเท่าไร ตอนนั้นเองที่กลุ่มนักเรียนในชุดเครื่องแบบมอปลายเดินเข้ามาในโรงอาหาร เด็กพวกนั้นคงเดินมาสำรวจมหาวิทยาลัยที่กำลังจะเข้าศึกษาต่อในอนาคต ท่าทางเดินมาเป็นกลุ่มกร่างซะไม่มี มองดูแล้วก็อยากจะขำ เดี๋ยวเจอพวกคณะพละจะโดนไล่เตะออกจากโรงอาหารแทบไม่ทัน



 
               “นี่นาย”


 
               ขวัญใจที่อยู่ในร่างหมี หรือหมีที่มีขวัญใจอยู่ในนั้นหันมองรอบตัว 


 
               “นายนั่นแหละ” เจ้าหมีส่วนสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนต์ยกนิ้วชี้ตัวเอง จะขยับหนีแก๊งเด็กมอปลายก็ไม่ทัน ก็ตอนนี้พวกมันมาล้อมเขาเอาไว้แล้ว “ถามอะไรหน่อยสิ” 


 
               เจ้าคนผมสีดำสนิท ผิวสีแทนกว่าคนอื่นในกลุ่ม ที่เวลาเดินเพื่อนๆต้องแหวกทางให้ ย่อตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับเจ้าหมี ขวัญใจบึนปากใส่ไอ้เด็กแก่แดดพยามข่มใจ ไม่ให้ยื่นมือป้อมๆออกไปต่อยพวกมันจนหงายหลัง 


 
               “พวกฉันจะเดินไปตึกคณะแพทย์ ต้องเดินไปทางไหน”


 
               เรื่องอะไรจะบอก เห็นขวัญใจเป็นป้ายบอกทางรึไง แล้วพวกนี้น่ะมองดูก็รู้ว่าอายุน้อยกว่า พูดกับรุ่นพี่ไม่มีมารยาทแบบนี้ได้ไง


 
               “ฉันบอกแล้ว ไอ้หมีนี่มันดูโง่จะตาย มันไม่รู้หรอก” 


                
-_-


 
               “มันเป็นหมีปลอมป่าววะ ดูขนมันดิพันกันเป็นก้อนเลย”


 
               ขวัญใจก้มลงมองขนหมี พอเห็นว่าไม่เป็นอย่างที่ไอ้เด็กคนนั้นพูด คนตัวเล็กในร่างหมีก็ยกกำปั้นขึ้น แสดงท่าทางให้เห็นว่าไม่พอใจนะ


 
               “เห้ยๆ มันขยับได้ด้วยว่ะ ขอพวกเราถ่ายรูปเก็บไปเป็นที่ระลึกด้วยได้มั้ย ฮ่าๆๆ” 


 
               พอไอ้เด็กกวนโอ๊ยอีกคนยกโทรศัพท์ขึ้นมา ทั้งกลุ่มก็กรูกันมายืนตรงหน้าขวัญใจ กดถ่ายเซลฟี่ภาพตัวเองกับเจ้าหมีรัวๆ ในที่สุดเจ้าหมีที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปก็พ่นหายใจออกมา ลุกขึ้นยืนหันหลังกลับย้ายไปยังโต๊ะอื่น 


 
               “เดี๋ยวสิ จะไปไหน ยังไม่ได้ถ่ายรูปเดียวเลย” 


 
               “ปล่อยเรานะ”


 
               “โอ้ว หมีพูดได้ด้วยเหรอ”


                “พูดได้สิ
!!!


                “ไหนพูดว่า กิมจิ ซิ 
^_^        


         “ไอ้พวกบ้า”  



 
               แล้วหัวหมีก็ถูกถอดออกมา โยนลงไปตรงกลางวงไอ้เด็กกลุ่มนั้นก็หันมาจ้องเจ้าของใบหน้าเล็กที่ผมยุ่ง หน้ายุ่ง คิ้วก็ยังพันกันยุ่ง วินาทีนั้นเส้นความอดทนของขวัญใจได้ขาดผึงไปแล้ว



                มือเล็กคว้าแก้วน้ำแดงขึ้นมา เด็กมอปลายกลุ่มนั้นจ้องเจ้าคนตัวเล็กด้วยสายตาสยองขวัญ เสี้ยววินาทีนั้นน้ำแดงทั้งแก้วก็ถูกสาดออกไป เด็กมอปลายทั้งแก๊งวิ่งแตกกระเจิงออกไปจากโรงอาหาร หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายจบลง ไข่มุกก็เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมไข่เจียวฟูๆสองจาน แน่นอนว่าพอกินข้าวเสร็จ เธอก็ลากเพื่อนรักตัวเล็กไปหาคุณแม่บ้าน ให้ไปจัดการกับคราบน้ำแดงที่กระจายอยู่บนพื้นให้เรียบร้อย 
-_-














 
               ขณะเดียวกัน แก๊งเด็กหนุ่มที่วิ่งหนีน้ำแดงมรณะ ก็ได้กลับมารวมตัวกันอีก ต่างคนต่างมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา 

                “ตกลงมึง
 จะเลือกคณะไหน”


 
               คนถูกถาม หรือ ภาริส เจ้าของผิวสีแทน ที่เป็นหัวหน้าคนในกลุ่ม ยืนหันหลังพิงต้นไม้ยกมุมปากขึ้นยิ้มนิดๆ 


 
               “ไปสืบให้กูหน่อย ไอ้หมีนั่น อยู่คณะไหน” 
 

 





















         ขวัญใจกำลังนั่งทบทวนหนังสือ ตอนนั้นเกือบๆเที่ยงคืน จู่ๆโทรศัพท์ก็ดัง ทางนั้นคงยังเป็นเวลาหัวค่ำอยู่ น้ำเสียงพี่ชลถึงยังดูสดใส ในขณะที่ขวัญใจต้องหรี่เสียงลง เพราะรูมเมทเข้านอนกันหมดแล้ว


              
                (เป็นไงบ้าง) 

                “วันนี้เราโดนจับแต่งเป็นมาสคอตที่ถ่ายรูปคู่กับพี่บัณฑิตด้วยพี่ชล”

 
               (วันรับปริญญาเหรอ เราโดนจับแต่งเป็นตัวอะไรล่ะ)

 
               “ไม่บอกหรอก เราไม่อยากให้พี่ชลเห็น”

 
               (ทำไมล่ะ พี่จะได้ไปขอถ่ายรูปด้วย)

 
               “พี่ชลมาได้เหรอ”

 
               (เอ้อ ..ไม่ได้นี่นา ฮ่าๆ)

 
               “นี่เรากำลังท่องเรื่องฮอร์โมนอยู่แหละพี่ชล จะสอบอาทิตย์หน้าแล้ว ยังจำได้ไม่หมดเลย”

 
               (ตัวไหนบ้าง เดี๋ยวพี่สอนวิธีจำให้)

 
               คนตัวเล็กยิ้มแป้น คิดถูกจริงๆที่เลือกถามว่าที่เกียรติหนึ่งเหรียญทองของคณะแพทย์

 
               “ตัวแรกเลย โดปามีน”

                (โดปามีนเป็นฮอร์โมนที่เกี่ยวกับสมองส่วน 
Brain reward system จะหลั่งตอนเราพบเจอหรือมีพฤติกรรมที่เราทำแล้วมีความสุข .. มันก็เหมือนตอนที่พี่เจอขวัญใจแรกๆ พี่ฝึกร้องเพลง เก็บตะวัน ทั้งที่ร้องไม่เป็นเลย เพราะรู้ว่าคุณพ่อของเราร้องจีบคุณแม่  ถึงจะทำงานจนแทบไม่มีเวลานอน ลงเวรมาก็นั่งฝึกร้องจนกว่าจะเพราะ ก็เพราะโดปามีน ที่ทำให้พี่ทำทุกอย่าง) 


 
               คำพูดตรงๆ ทำคนตัวเล็กแทบลืมลมหายใจของตัวเอง ขวัญใจเม้มปากจนริมฝีปากขึ้นสีชมพูระเรื่อ วางฝ่ามือทาบลงบนอกตัวเอง ตาเรียวหันมองเตียงข้างๆ รู้สึกโล่งใจที่รูมเมทนอนหลับไปแล้ว ก็ถ้าคุโด้นั่งอยู่ข้างๆคงล้อขวัญใจที่นั่งหน้าแดงแทบระเบิดตัวเองตายคาสายโทรศัพท์ 


 
               ขวัญใจรู้เลยว่าถ้าพี่ชลได้สอบแกทแพทต้องได้พาร์ทเชื่อมโยงเต็มแน่ๆ คนอะไรถามเรื่องฮอร์โมน กลับโยงไปเรื่องเมื่อตอนนั้นได้อย่างแนบเนียน


 
               รีบอ้อมแอ้มพูดชื่อฮอร์โมนตัวต่อไป


 
               “แล้ว..โนเอพริเนฟริน” 


 
               (ตัวนี้จำไม่ยาก ให้นึกถึงตอนเวลาพี่อยู่ใกล้ๆเรา แล้วใจเต้นแรง หน้าแดง ไม่เป็นตัวของตัวเอง ก็ผลมาจากการที่สมองหลั่งโนเอพริเนฟริน)


 
               เหมือนอย่างตอนนี้ ที่สัมผัสได้ถึงจังหวะของหัวใจที่มันเต้นดังตูมๆ กลัวเหลือเกินว่าปลายสายจะได้ยิน ขวัญใจล่ะเกลียดโนเอพริเนฟรินที่สุดเลย แกทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้


 
               (มีตัวอื่นอีกไหม)


 
               “ตัวสุดท้ายแล้ว ..เซโรโทนิน”


 
               (ตัวนี้ก็เหมือนขวัญใจไง)


 
               “เหมือนเราเหรอ?” 


 
               (เป็นฮอร์โมนที่ทำให้พี่อารมณ์ดี ทำให้พี่เสพติด ตั้งแต่มารัสเซียก็ไม่นึกถึงคนอื่นเลย นอกจากเราคนเดียว)


 
               “...”


 
               (ทีนี้จำได้ยัง)


 
               “อื้อ”


 
               จำได้แล้วจ้ะ ขวัญใจจำได้ทุกตัวเลย


 
               (ถ้ายังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับไทยพี่จะสอนภาคปฏิบัติให้ทุกตัวเลย) 


 
               พี่ชลคนบ้า.. 

 
               ..ที่พูดออกมาทั้งหมดเนี่ย ไม่ใช่สอนภาคปฏิบัติอยู่รึไงกัน..






 
               “ตอนนี้เราจำได้แล้ว เราไม่มีอะไรถามพี่ชลแล้ว”

 
               (แต่ยังเหลืออีกตัวนะ ที่พี่ยังไม่ได้สอน)

 
               “ตัวไหน”

 
               (ออกซีโทซิน)

 
               “ยังอ่านไม่ถึงเลย ไว้พรุ่งนี้ได้มั้ย”

 
               (ไว้กลับไทยแล้วกัน)

 
               “เราก็ว่างั้น”

 
               (วันนี้รีบนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอ)

 
               “อื้อ”

 
               (ฝันดีนะ)

 
               “พี่ชลก็เหมือนกันนะ”

 
               (มาเข้าฝันพี่สิ พี่จะได้ฝันดี) 

 
               “ฮ่าๆ ไม่เอาเราก็ไม่ได้นอนสิ” 


 
               เสียงหัวเราะสดใสเผื่อแผ่มาถึงคนปลายสาย ชลธรว่าถ้าเขาอยู่ใกล้ขวัญใจตอนนี้คงได้เห็นเจ้าคนสดใสหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนดวงตายิบหยีแน่ๆ และขวัญใจก็คงทำหน้าน่าฟัด จนเขาอดทนไม่ไหว 


 
               (รีบนอนได้แล้ว)

 
               “อื้อ พี่ชลห้ามชวนคุยแล้วนะ”

 
               (ครับผม คิดถึงนะครับ)



 
               พอพี่ชลวางสายไป คนตัวเล็กก็ปิดไฟที่โต๊ะหนังสือ ย้ายตัวเองมานอนอยู่บนเตียง นอนยิ้มกับฝ้าเพดาน กลิ้งตัวไปมาเอาผ้าห่มมาพันตัว ก่อนจะขยับไปเปิดไฟตรงหัวนอน กะจะอ่านชีทจนกว่าจะเผลอหลับไป พอดีสายตาก็เลื่อนมาถึงหัวข้อ 


 
               ..ออกซีโทซิน

            
เป็นฮอร์โมนที่มีบทบาทในหลายเรื่องเช่น การสานความผูกพัน ความรักของแม่ที่มีต่อลูก การถึงจุดสุดยอดทางเพศ ดังนั้นจึงมักถูกเรียกว่า ฮอร์โมนแห่งรัก (love hormone)



 
               ประโยคที่พี่ชลบอกถึงไทยจะสอน ลอยเข้ามาในหัว..

 
               ดูเหมือนโนเอพริเนฟรินจะหลั่งออกมาจนแน่นไปทั้งอก ไอ้ที่ว่าจะสอนน่ะ..

 
               มันยังไงกันนะ

                
(°□°)╯ ┻━┻


  

 












- - - - - - - - - - - -120%- - - - - - - - - - - 
ตอนนี้มันยาวมากขออนุญาตหั่นไปตอนหน้านะค้า 
เด่วตอนหน้าเจอกันภายในวันจันทร์นี้แหละค่า
เราเห็นทุกคนช่วยแนะนำฟิคให้ รู้สึกขอบคุณมากๆๆๆๆเลยค่ะ
อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ เดี๋ยวอีพี่กลับมาละจะยิ่งพีคค่ะสัญญา!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 533 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,345 ความคิดเห็น

  1. #1181 qzmybear (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 15:08
    พี่หยอกเก่งทุกจังหวะที่มีเลยเว้ยยย5555555
    #1,181
    0
  2. #1086 Gusper (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 04:11
    เอ๊ะ พี่ชลจะสอนอะไรน้อง!!!!
    #1,086
    0
  3. #1085 wanlwrsr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:56
    พี่ชลลลลลลลลล
    #1,085
    0
  4. #1084 Ploypailin Surapa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 05:42
    พี่ชลจะสอนอะไร​น้อง​เอ่ยยย
    #1,084
    0
  5. #1083 명롱이 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:56
    พี่ชลจะสอนอะไรน้อง
    #1,083
    0
  6. #1082 koii0926 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:35
    ดูเหมือนพี่ชลจะมีคู่แข่งนะ รีบกลับมาหาขวัญใจด่วนๆเลย
    #1,082
    0
  7. #1081 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:10
    พี่เขาดูมั่นใจนะคะ หึ้
    #1,081
    0
  8. #1080 YgfRgd (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 11:11
    พี่ชลรีบๆกลับมาดูแลน้องงงง
    #1,080
    0
  9. #1079 geejajaa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 09:18
    อีพี่ชลทะลึ่ง!!!! รีบกลับมาได้แล้วมีคนวนใจน้องชวัญใจแล้ววว
    #1,079
    0
  10. #1077 mam_sukanya35 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 08:37
    พี่ชลนี่เอาใหญ่เลยนะ ยังจีบน้องไม่ติดซักหน่อย ใจเย็นนะคะ5555
    #1,077
    0
  11. #1076 marshmallow_2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:33
    ยิ่งพีคเลยหรอคะ55555 รอเลยค่าาาา
    #1,076
    0
  12. #1075 •ZIRIA• (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:54
    พี่ช๊ล!!!!!!!!!
    #1,075
    0
  13. #1074 ppeii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:39
    เขินมากฮือออออ
    #1,074
    0
  14. #1073 yu-na (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:31
    เมื่อไหร่น้องจะโดนจับกินคะ รอๆ
    #1,073
    0
  15. #1072 iamkool (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:00
    กลั้นยิ้มจนแก้มจาแตกแล้วค่าา
    #1,072
    0
  16. #1071 mackle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:50
    ขวัญใจก็ยังน่ารักเหมือนเดินเลย
    #1,071
    0
  17. #1070 kengkitlove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:48
    น่ารักจัง
    #1,070
    0
  18. #1068 Poolsky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:57
    น้องโดนกินแน่5555555เอ็นดู
    #1,068
    0
  19. #1067 paiexolpcy zz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:43
    พี่ชลกลับไทยเดี๋ยวนี้เลย >\<
    #1,067
    0
  20. #1066 hunnnielu947 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:10
    อมก อมก พี่ชลจะมาสอนอะไรขวัญใจนะคะ ฮือออ เขินรอก่อนแล้วน้า
    #1,066
    0
  21. #1065 averyamppkim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:59
    แงงงง ยังไม่ได้เป็นแฟนแต่เหมือนภาริสจะสนใจขวัญใจง่ะ พี่ชลรีบกลับมา
    #1,065
    0
  22. #1064 raeddd (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:46
    โดนแกซะแล้วน้องขวัญใจ 555555
    #1,064
    0
  23. #1063 J_kanp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:41
    โอ้ยเขินนนนน พี่ชลกลับไทยได้แล้วววววววว
    #1,063
    0
  24. #1062 Rung_moohham (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:38
    อีพี่!!! น้องเขินจนตัวจะแตกแล้ววววว
    #1,062
    0
  25. #1059 ppLindeep (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:47
    ว้าาาาา โดนสะแล้วววน้อง
    #1,059
    0